szkoda mi eksi

[monika_oli]

Historia podobna do wielu: Oni (M i jego obecna Ex) młodzi, wpadka czyli
Młoda, ślub, kłótnie, mieszkanie kątem u teściów M - po trzech latach razem
łączy ich tylko? dziecko. Na tą sytuację ja trafiłam. Nagle okazuje się że
znalazłam tę drugą "połowę jabłka". Zdecydowaliśmy się być razem. Rodzice
(moi i jego) walczą z naszym związkiem, eksia trochę też, ale w miarę szybko
się z tym pogodziła. Rozwód. My razem jako małżeństwo. Ona po pewnym czasie
też nie jest sama - ma neksia (nieciekawy typ - widziałam osobiście)i
następną wpadkę. Tu zaczynają się schody. Ona z dwójką dzieci już nie bardzo
ma czego szukać u swoich rodziców - małe mieszkanie, siostra zatruwająca
życie. Wyprowadza się do swego faceta na stancję, a potem z nim do jego
rodziców na wieś. Ja rodzę córeczkę, ona też.
Wiecie, czasem mam naprawdę spore wyrzuty sumienia że spaprałam jej życie.
Może jeśli nie poznałabym M w tamtym okresie, to byliby teraz razem (bo tak
wygodniej dla dobra dziecka). Tamta kobieta nie musiałaby wyprowadzać się z
bloku na wieś z wychodkiem za stodołą, myciem w misce i klepać biedy z
facetem dwa razy od niej starszym. Często, jak mówi Młoda cała rodzina ma
miesięcznie do dyspozycji tylko pieniądze z alimentów płaconych na nią przez
M. A może to głupie co napisałam i nie powinnam się przejmować "obcą babą",
ona mną się chyba nie przejmuje. Już sama nie wiem.

[jayin]

Wiesz, to chyba naturalne (zazwyczaj), że odczuwa się tego typu wrażenia
współczucia/przejmowania się kimś - kto znalazł się w naszym życiu - pośrednio
lub bezpośrednio. Tak jak Ex w twoim.
Do tego niejasne poczucie winy: "Może byłoby lepiej gdybym ja sie nie
zjawiła...".

Ale wiesz...?
NIGDY nie można przewidzieć, co by było "GDYBY".
Oczywiście - mogłoby być im spokojniej, jej finansowo lepiej. Może. Nikt tego
nie wie.

Ale z drugiej strony - może własnie jest teraz lepiej, niż byłoby, gdybyś nie
znalazła się w życiu swojego M?
Może oni w tej chwili byliby wykończeni na amen swoim wspólnym życiem, Młoda
zestresowana bardziej, może też nie mieliby pieniędzy? Życie jest
nieprzewidywalne w końcu.

A tak - śmiem twierdzić - że Ex jest z kimś, kogo sobie wybrała na dalsze
życie - i nawet jeśli tobie wydał się nieciekawy - może jej jest z nim dobrze,
tak "związkowo"?

A problemy finansowe... Chyba tylko niewielka grupa ludzi może "poszczycić
się" ich całkowitym brakiem...

Jasne, że kiepska sytuacja finansowa Ex nie jest powodem do zadowolenia dla
nikogo. Ale co wam teraz pozostaje? Starać się by dziecko przynajmniej miało co
jeść i w co się ubrać.

pozdr. i więcej wiary w swoje decyzje

J.

[lilith76]

może jesteś odpowiedzialna za definitywny rozpad pierwszego związku eks, ale
nie jesteś odpowiedzialna za jej kolejny wybór.
może gdyby ciebie nie było, to zostali by razem w stanie wegetacji małżeńskiej,
ale nie wiesz czy i tak ktoś by się nowy nie pojawił - chociażby najpierw w
życiu eks.
dla ciebie to nieciekawy typ, może dla niej to właśnie ta "druga połówka" -
chyba nie związała się z nim ze strachu przed samotnością, ani on z nią z
litości?
może mają ciężkie życie - patrząc z boku, ale szczęśliwe. nie wiem - nie
widziałam tej rodziny.
nie wiadomo.

ciężka jest tylko ta świadomość, że swoimi decyzjami człowiek zmienia nie tylko
swoje życie, ale i życie wielu innych osób. niektórzy tej świadomości nie mają.

[chalsia]

> Wiecie, czasem mam naprawdę spore wyrzuty sumienia

I słusznie (ale tylko w zakresie swojego wejścia w czyjś związek, a nie tego z
kim i jak eks teraz żyje).
I dobrze, że je masz, bo to dobrze o Tobie świadczy.

Pozdrawiam,
Chalsia

[wertig]

chalsia napisała:


> I dobrze, że je masz, bo to dobrze o Tobie świadczy.

A jeśli ja, mimo, że BYĆ MOŻE byłam katalizatorem rozpadu, nie mam wyrzutów
sumienia, bo i eks, i mój mąż są bardzo szczęśliwi z powodu rozstania, nie jest
im gorzej (finansowo) i w ogóle jest pod tym względem (słuszności rozwodu)
pełna zgoda, to znaczy, że jestem człowiekiem złym?

[lilith76]

dobrymi uczynkami jest piekło wybrukowane
teraz, z perspektywy czasu, rozstanie okazało się dla nich korzystne, ale czy
tak idyllicznie było w momencie ich rozstania? nigdy nie możesz być na 100%
pewna, czy ich związek nie doznałby cudownej odmiany i uzdrowienia. jeżeli twój
M i eks w momencie twojego pojawienia poczuli ulgę, że teraz mają pretekst do
rozstania, to co innego.

chalsi chodzi chyba o to, że zawsze wchodzenie pomiędzy dwoje ludzi w związku -
jaki by on nie był - jest dwuznaczne moralnie.

[wertig]

Mój mąż nie odszedł od żony dla mnie. Rozstali się, bo nie było im ze sobą
dobrze, oboje podjęli tę decyzję.
Mój (teraz) mąż znał wtedy mnie, ale nic między nami nie było. Wiedział jedynie
tyle, że jest ktoś, z kim BYĆ MOŻE, KIEDYŚ będzie mógł się związać. Może mu to
ułatwiło decyzję. Dlatego napisałam, że BYĆ MOŻE byłam katalizatorem.

[lilith76]

to kompletnie inna sytuacja niż moja i moniki_oli. i do tej nawiązywała chalsia.
nie miałaś bezpośredniego wpływu na rozpad związku - to była ich dorosła,
samodzielna decyzja. gdzie tu wyrzuty sumienia? że byłaś wtedy w pobliżu

[wertig]

W końcu związał sie ze mną, w sumie niedługo po rozstaniu. Dla niektórych
wyglądało to jednoznacznie...

[ak81]

Hmmm dalabym sobie glowe uciac, ze na samodzielnej twierdzilas, ze nia masz nic
wspolnego z rozpadem rodziny.. To jak to w koncu bylo? Jaka jest obowiazujaca
wersja?


wertig napisała:

> chalsia napisała:
>
>
> > I dobrze, że je masz, bo to dobrze o Tobie świadczy.
>
> A jeśli ja, mimo, że BYĆ MOŻE byłam katalizatorem rozpadu, nie mam wyrzutów
> sumienia, bo i eks, i mój mąż są bardzo szczęśliwi z powodu rozstania, nie
jest
>
> im gorzej (finansowo) i w ogóle jest pod tym względem (słuszności rozwodu)
> pełna zgoda, to znaczy, że jestem człowiekiem złym?

[leeya]

Takie jest zycie. Nie Ty za eksie wybieralas. To byla jej decyzja. A moze jest
w tej sytuacji szczesliwa mimo wszystko? A ze masz wyrzuty sumienia... Znaczy,
ze skamielina ominela Twoje serce i sumienie. A to przeciez bardzo dobrze.

[wipsania]

Powiem, żeby było jasno - mój M. odszedł od ex dla mnie. Może uznacie to za
przewrotność, ale uważam, że nie byłam przyczyną rozpadu ich związku - on umarł
już wcześniej. Gdyby M. miał przedtem okazję uwolnić się od ex i zakotwiczyć w
ciepłym gniazdku, to może by to zrobił - nie wiem, on twierdzi, ze dopiero jak
mnie poznał to zrozumiał, że bycie ze sobą polega na czymś innym niż nieustanne
opier... męża i wtłukiwanie mu do głowy, że jest nieudacznikiem itp itd
Gwoli wyjaśnienia - M. przez cały czas pracował, pisał doktorat, ale ex
uważała, że to wszystko nie tak. Kiedy M. próbował zarobić większe pieniądze,
okazywało się, że tylko praca naukowa się liczy. Kiedy pracował na uczelni
dowiadywał się, że robi jakieś nic nie znaczące eksperymenciki i nie zapewnia
bytu rodzinie. Innymi słowy - jak nie kijem go to pałką.
Generalnie nie szkoda mi ex. Próbowała zrobić szmatę, kłebek nerwów ze swojego
męża i prawie jej się to udało. Natomiast bywały chwile, że jej załowałam -
czasami kończyło się to dość komicznie.
Zamieszkaliśmy razem z M. i nie przelewało się nam zanadto - obie
pensje "nauczycielskie" i alimenty na Młodego. Ex podawała, że zarabia mniej
więcej podobnie, co każde z nas.
W pewnym momencie dowiedzielismy się, że ex popsuła się lodówka i to
nieodwracalnie. Był początek wiosny, lada chwila będzie dość ciepło - tę
lodówkę zaraz trzeba będzie nabyć. Postanowiłam namówić M., żeby dał jej górką
alimenty za kilka miesięcy - pożyczymy od rodziców itp, ale ex przecież nie
może zostać bez lodówki!
Nagle wypłynęła sprawa wycieczki szkolnej Młodego - oboje rodzice mieli stawić
się w szkole i podać wysokość zarobków, bo od tego zależały jakieś dopłaty.
Ex była cykor i nie mogła kłamać w żywe oczy. Zreszta przypominam sobie teraz,
że podobna sytuacja była na sprawie rozwodowej - ez przyciśnięta do muru
wyznała prawdę. Zarabiała dwa razy więcej niż my oboje razem!
Broń Boże nikt nie chciał exsi zabierać tych pieniędzy ani występować o
zmniejszenie alimentów. Po prostu poczułam się nabita w butelkę, kiedy
żałowałam jej i myślałam, jak pomóc z tą nieszczęsną lodówką.

Exsia nie ma żadnego faceta. Tak naprawdę to żal mi jej, kiedy mam tę
świadomość, że M. (jaki by nie był) ma to twarde męskie ramię, do którego
przytulam się w nocy.
Jak sobie pościelesz?.... Chyba tak, chociaż "pomogliśmy" jej tutaj trochę.
Najważniejsza wg mnie sprawa to poszanowanie dla drugiej osoby - trzeba choć
trochę doceniać, co się ma, bo takiego "ciosania kołków na głowie" nawet święty
by nie zniósł.
Pozdrawiam
W

[chalsia]

W moim mniemaniu w 100% byłaś katalizatorem rozpadu związku.
I rzadne tłumaczenia na nic się nie zdadzą. Zwłaszcza, że sama napisałaś, że on
stwierdził, że dopiero jak Cię poznał, to mu się "zmieniło".

Pozdrawiam,
Chalsia

[wipsania]

chalsia napisała:

> W moim mniemaniu w 100% byłaś katalizatorem rozpadu związku.

Oczywiście! Katalizatorem jak najbardziej, ale nie przyczyną. Tak jak w chemii -
jeśli nie ma warunków do zaistnienia jakiejś reakcji, to nawet najsilniejszy
katalizator nic nie pomoże.
Nie miałam na myśli tego, że kiedy M. mnie poznał, to stwierdził, że jego
małżeństwo jest do d..... Wiedział o tym od lat, tyle że pozostawał w tym
związku, gdyż nie widział dla siebie innej perspektywy. Wiele razy rozmawiali z
ex o naprawie, próbowali zawieszenia broni, ale nie działało to długo. To
naprawdę nie były tylko drobne "różnice zdań" - świadczy o tym fakt, że Młody
wolał mieć rodziców osobno. Pamiętam jego reakcję, kiedy pokłóciliśmy się o coś
z M. akurat podczas jego obecności. Chłopak nie mógł zasnąć wieczorem i kiedy
zajrzałam do niego, prosił niemal z płaczem, żebyśmy się już nie kłócili.
Wyglądało to tak, jakby bał się, że trafia z deszczu pod rynnę.
Z drugiej strony swoją matkę bardzo kocha, jest jej oddany i zawsze w rozmowach
z M. bronił jej decyzji czy postępków.
To nie było tak, że żyła sobie kochająca i szczęśliwa rodzina, a ja - ta
wiedźma - weszłam tam z buciorami i wszystko rozwaliłam. Rozwalali sobie oni
sami - M. i jego ówczesna żona, z roku na rok coraz skuteczniej. Kto w jakim
stopniu? Nie wiem. Pewnie każde z nich widzi to inaczej.
Czy ja mam bądź miałam wyrzuty sumienia? Pewnie że tak. Mam je również wobec
mojego ex, z którym też nam się nie układało ale pech chiał, że moment mojego
odejścia przypadł na trudny okres u niego - parę miesięcy po stracie matki.
Za te wyrzuty sumienia obarczaliśmy się nawzajem winą (z M.) i jedno drugiemu
dało wówczas trochę popalić.
Ale nikt nie obiecywał, że będzie lekko....
Pozdrawiam
W

[delfina6]

chalsia napisała:

> W moim mniemaniu w 100% byłaś katalizatorem rozpadu związku.
> I rzadne tłumaczenia na nic się nie zdadzą. Zwłaszcza, że sama napisałaś, że
on
>
> stwierdził, że dopiero jak Cię poznał, to mu się "zmieniło".

wniosek: czyli ukradlas meza (punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia droga
chalsiu)

Delfino,

[chalsia]

a jaki jest Twój aktualny "punkt siedzenia" ???
Bo pamiętam, że był inny niż mój jakiś czas temu, ale potem się chyba znalazłaś
na tej samej ławce co ja?

Pozdrawiam,
Chalsia

[delfina6]

chyba nadal jednak nadal jestesmy po przeciwnych stronach

pozdrawiam

[delfina6]

Twoja wina - bo sie w Tobie zkochal
exsi wina - bo sie w niej odkocha
a na wine samego zainteresowanego nie ma miejsca

delfina usmialam sie )))))))

[marcepanna]

[delfina6]

milo mi ze cie rozsmieszylam

[lilith76]

> a na wine samego zainteresowanego nie ma miejsca

biedni ci bezwolni mężczyźni - przerzucani z rąk jednej kobiety do rąk
drugiej

[sokka]

a ja chciałam się zapytać, czy to winne są tylko kobiety rozbijające
małżeństwa, czy także te co rozbijają nieformalne, acz poważne związki? i kiedy
zaczyna się liczyć poważny związek? co rozumieć jako rozbicie?
kiedy wkraczamy w tak delikatne rejony jak aspekty moralne pewnych poczynań,
każda generalizacja wydaję się nie na miejscu... no chyba że się uważamy za
moralnych purystów i wtedy zakładamy, że związać się można tylko z osobą, która
nie ma za sobą żadnych związków (wszak nigdy nie możemy być pewne, czy szanse
na reaktywację są definitywnie pogrzebane itd...
każdy ma prawo walczyć o swoje szczęście, czasami muszą być przegrani...
życzę miłego popołudnia

[lilith76]

na forum są kobiety, których partnerzy są już po jednym związku, z którego
pozostały dzieci. dlatego jakoś nikt nie roztrząsał moralnej oceny rozbijania
różnego typu związków
jeżeli związek udało się rozbić to znaczy, że przynajmniej z jednej strony coś
szwankowało. nie ma tak, że jest idyllicznie, ogromna miłość, partnerstwo i
nagle jedno odchodzi - coś wcześniej zaczyna pękać, rysować się. tylko Królowej
Lodu udało się rozerwać silne bratertswo Grety i Kaja i to też nie na długo

ażeby być precyzyjną...

[sokka]

...dodam, że:
1/ nie jestem fanką 'rozbijania' małżeństw, ale uważam, że jeśliby mój mąż
postanowił kiedyś odejść z inną kobietą, to on byłby wiarołomny, a nie jego
wybranka.
2/ kobiety we własnym dobrze rozumianym interesie powinny unikać żonatych i
dzieciatych chłopów, dlatego że, związek z nimi jest sprawą niepewną (dość duże
prawdopodobieństwo, że jednak zostanie z żoną) jeśli zaś się rozwiedzie i
będzie chciał związać ponownie, to i tak pozostaje masa kłopotów związana z
jego przeszłością, o czym najłatwiej się przekonac czytając forum macochy
jeżeli mimo wszystko nowa żona uważa, że warto było, jeżeli jej mąż uważa, że
było warto, baa, nawet była żona często uważa, że dobrze się stało, to może
faktycznie dobrze się stało.

nie mieszałabym jednak do tego zbytnio moralności. chyba, że vide pkt 1/.

dla niechętnych nomenklaturze małżeńskiej - proszę dowolnie zamieniać mąż-
partner, żona-partnerka

[nareene]

> 2/ kobiety we własnym dobrze rozumianym interesie powinny unikać żonatych i
> dzieciatych chłopów

Unikać? Czy każdy napotkany facet ma na czole wypisaną historią swojego życia?
Czasem miłość przychodzi nagle, nie pytając o nic. Spotkałam się kiedyś z
opinią, że kobiety wiążące się z żonatymi to zakompleksione stare panny albo
wściekłe rozwódki, które nie umieją "upolować" sobie faceta. A co mają
powiedzieć te wszystkie piękne i mądre kobiety (takie jak my )do których płeć
brzydka stoi w kolejce a one wybrały kierując się sercem? Przecież mogły
zrezygnować z tych wszystkich problemów, z codziennej walki o okruchy
szczęścia, z przepłakanych nocy i ciągnących się w nieskonczoność szarych dni.
A one nad wygodne i dostanie życie przedłożyły uczucie do faceta z
przeszłością. Fakt - to nie zawsze musi się udać, ale jeżeli los daje nam
szansę na szczęście należy tą szansę wykorzystać... Czasem "mniejsze zło"
wyrządza większą krzywdę niż zdecydowany krok naprzód.

[ak81]

> Unikać? Czy każdy napotkany facet ma na czole wypisaną historią swojego
życia?
> Czasem miłość przychodzi nagle, nie pytając o nic.

Czy miloscia mozna usprawiedliwiac robienie swinstw, egoizm i nieliczenie sie z
innymi?