Ex nie chce płacić podatku za ziemię

[magdalens]

pisałam wam już o problematycznej ex.
Teraz powstał nowy problem. Ex ma zasądzone na dwójkę dzieci 17 l i 10l
alimenty 2500 oczywiście będzie starać się o więcej. Systematycznie dostaje
kasę na inne potrzeby (ubrania, wycieczki itp - choć ostanio coraz mniej bo
ile można jak nie widzisz wogóle dzieci bo jesteś be ale pienądze dawaj - ale
to nie problem)
Problem polega na tym, że oni nie mają rozwodu . Ona stwierdziła, że nigdy mu
nie da. On zostawił jej bardzo luksusowy dom jednorodzinny i dużą działkę.
Dalej są współwłaścicielami ona nie zgadza się na podział majątku no i
oczywiście przyszło jej dużo zapłacić za podatek od nieruchomości. Przyniosła
mu wezwanie do zapłąty i kazała zapłacić - RĘCE OPADAJĄ. Co robić? Nie mamy
już pieniędzy, żeby za to płacić. Przecież ona tam mieszka. Nikt jej nic nie
zabiera. Dostaje naprawde dużo pieniędzy. Nam zostaje po tych jej alimentach
naprawde ledwo na co robić?? Pomocy!!

[m-m-m]

Problem polega na tym, że oni nie mają rozwodu . Ona stwierdziła, że nigdy mu
> nie da. On zostawił jej bardzo luksusowy dom jednorodzinny i dużą działkę.
> Dalej są współwłaścicielami ona nie zgadza się na podział majątku no i
> oczywiście przyszło jej dużo zapłacić za podatek od nieruchomości.


Ex mojego M. też tak mówiła, ze nie da mu rozwodu, potem mówiła, że po niej
żadnej baby on miał nie będzie (zrobiła w tym kierunku dużo, ale nic nie
osiągnęła). Jakaż była zaskoczona, gdy już na pierwszej rozprawie M. otrzymał
rozwód (miał dowody na zupełny rozkład ich małżeństwa).
Twój M. domu jej nie zostawił - cały czas jest jego współwłaścicielem.
Czego się on boi? Kosztów sądowych? Rozprawy? Prania brudów? To nieuniknione w
sytuacji, gdy ich małżeństwo de facto nie istnieje.
Ona nie zgadza się na podział majatku? Tak jak z rozwodem: skoro nie chce się
dzielić to po sprawie rozwodowej Twój M. musi założyć sprawę o podzial majatku
przed sądem. Tak na marginesie: Twój M. być może będzie miał "zaliczony" owy
dom w poczet zobowiązań alimentacyjnych względem dzieci. Tu trzeba szukać
dobrego adwokata. A tak na marginesie: skoro przyszedł podatek od
nieruchomości, to musza go zapłacić po połowie : pół jej domu, pół podatku
płaci i cześć.
A tak w ogóle, to dlaczego on się nie chce z nią rozwieść? Po czorta mu ta
fikcja?

Nic dodac, nic ując :-))

[capa_negra]

[magdalens]

on bardzo chce się rozwieść, tylko nestety ta kobieta jest bardzo rozgoryczona
tym, że jej fikcja się rozpadła i zrobi wszystko żeby tą fikcje utrzymać. Mój M
jest winny rozpadu ich małżeństwa to on odszedł i to on ją zostawił. Niestety
mieszkaliśmy w bardzo małej mejscowości, która jednak ma sąd okręgowy i sprawa
będzie się tam odbywać. Nie ma tam dobrych adwokatów i boimy się, że gdy
wystąpi o rozwód to napewno go nie dostanie a jeśli to z jego winy choć i to
mało prawdopodobne zwłaszcza, że mój ex i ona się przyjaźnią i bardzo sobie
pomagają. Nie pomagają moje dobre z nim układy bo on dla mnie zachowuje się tak
i wykorzystuje moje nastawienie wobec dziecka a za momi plecami robi mi koło d.
lekko mówiąc. Wiem, że będzie ciężko w dodatku minął dopiero 1 rok (nawet
ponad) choć to przecież nie mało ale dla sądu może za mało. No i to pranie
brudów. Ona leczyła siępsychiatryczne to też mu wyciągnie że to przez niego. No
i najważniejsze to cierpiąca kobieta, naprawde cierpiąca zrobi wszystko żeby
się zemścić, już robi nie pozwala spotkać się z dziećmi i ma w nosie nakazy
sądu kary.

[m-m-m]

Słuchaj, z tego co wiem, adwokat nie jest przywiązany jak chłop do ziemi i na
sprawę może dojechaćzinnego miasta. Inna sprawa, że to robi się kosztowne, ale
innego wyjscia nie widzę.
To, że on odszedł jest, jak sądzę, mało istotne, ważne jest to, żeby udowodnić,
ze już przed odejściem to małżeństwo nie istniało, na to potrzebne są dowody i
dobry adwokat.
Nie ma okreslonej ramy czasowej na rozwód: ważny jest całkowity rozkład
pożycia, a nie termin (rok, 2 mc-e, czy 20 lat).
No, dobrze, jakie jest inne wyjście: mieć z nią fikcyjne małżeństwo?
Pranie brudów dotyczy każdego rozwodu, ale jak jest alternatywa? On chce
cokolwiek zmienić, czy nie ??? Bo jakoś mam wrażenie, że nie za bardzo.

[magdalens]

ma bardzo ochotę. już nawet nie dla mnie ale dla siebie samego. Ne chę podlegać
pod stereotypy kochanek ale wcale mu się nie dziwię nie dziwi mu się żaden z
naszych znajomych ale i każdy mu współczuje takiego wroga.
A z adwokatem to nie jest do końca takie proste. Bo widzisz w każdym sądzie są
pewne układy. Mówię bo mam tam znajomych i czasami obcy adwokaci są jeszcze
gorzej przyjmowani przez sędziego niż ci "rodzimi". To mała miejscowość i
między adwokatami i sędziami są układy typu ty mi dasz to wygrać a ja ci dam
to. Tyle że moje znajomości są żadne jeśli chodzi o sąd rodzinny, jego też. A
wszyscy adwokaci na miejscu są nawprawdę do nczego. No i jego żona nikt ne chce
mieć telefonów w domu że jak może niszczy jej życie i spotkań pod domem z
wyrzutami jak może popierać taką krzywdę dla dzieci. Tak było po sprawie o
widzenie z dziećmi.

[leeya]

magdalens napisała:

> To mała miejscowość i
> między adwokatami i sędziami są układy typu ty mi dasz to wygrać a ja ci dam
> to. Tyle że moje znajomości są żadne jeśli chodzi o sąd rodzinny, jego też.
------------------------------
Jesooooo, Dziewczyno, co Ty piszesz!!! Uklady w sadzie?? To udowodnij to i zloz
skarge na sad, albo poproscie o przeniesienie sprawy do innego sadu ze wzgledu
na proby mataczenia, czy jak to sie nazywa. Ale Kobieto, zastanow sie 3 razy
zanim cos napiszesz!!! Boze, skoro nie masz znajomosci w sadzie rodzinnym, to
masz w innym, moze w karnym.. I co, adwokaci sie dogaduja z sedziami, ze jak
nie posadzisz tego za pobicie, to ja tego za kradziez podloze??? Albo
uniewinnij tego za gwalt, bo on przeciez z takij dobrej rodziny pochodzi...

Pochodze z miasta, ktore ma 30 tys mieszkancow. Wszyscy o wszystkich wszystko
wiedza. Taki maly kociolek. Ale NIGDY nie bylo zarzutu o cos takiego, jak
piszesz!! Nie wierze, po prostu nie wierze. Moze i idealistka jestem, ale nie
wierze, ze cos takiego ma miejsce!!!

A co do adwokatow dreczonych potem przez ex. Jak wezmiecie spoza adwokata
dobrego, to nawet jezeli Wysoki Sad "nie bedzie go lubil" to fachowiec
pozostaje fachowcem i z nielubieniem sadu da sobie rade. Nawet jezeli w gre
wchodziloby przeniesienie sprawy...

Leeya

[m-m-m]

Jak wezmiecie spoza adwokata
dobrego, to nawet jezeli Wysoki Sad "nie bedzie go lubil" to fachowiec
pozostaje fachowcem i z nielubieniem sadu da sobie rade. Nawet jezeli w gre
wchodziloby przeniesienie sprawy...



Popieram

[magdalens]

wiem może to wyolbrzymiam poprostu się boję!!
Co się stanie gdy odrzucą wniosek. No i wogóle nie wiem czego ale przywiązałam
się do myśli, że po rozwodzie to wszystko się skończy - ale teraz uświadamiam
się, że może tak nie być.

[magdalens]

jesteś idealistką! Układy między adwokatami nie odnoszą się do spraw karnych ,
ale jeśli nawet to zobacz ilu mamy morderców mafijnych, których spawy toczą się
latami a oni chodzą sobie swobodnie na wolności i co to nie są układy??
Słuchaj mieszkamy 300 km. od niej a ona potrafi dzwonić do mnie do pracy i
wykrzykiwać, że jak oni mogązatrudniać taką kur. To samo jest z sąsiadami. Jej
odległość specjalnie nie przeszkadza zwłaszcza, że zemsta stała się jej celem
zycia. Wyobraź sobie, że są tacy ludzie.
Tak było oczywiście na początku, musiałam zmienić pracę i ograniczyć dopływ
informacji i trochę się uspokoiło. Ale zapewniam cię, że jak ktoś chce to może
umilić życie.

[m-m-m]

zobacz ilu mamy morderców mafijnych, których spawy toczą się
>
> latami a oni chodzą sobie swobodnie na wolności i co to nie są układy??


Nie to nie są układy między sędziami, a adwokatami To dowód na to, że ci
adwokaci potrafią zręcznie to prawo interpretować, że są skutecznymi obrońcami,
bez wzgledu na to, kim jest ich klient. Inna sprawa jak to moralnie ocenić, czy
postępują prawidłowo, czy nie, ale faktem jest że są skuteczni i tyle.

[leeya]

magdalens napisała:

> jesteś idealistką!
---------------------------
W takim razie chce nia pozostac. Niezawislosc sadow to dla mnie jedna z
niewielu pozytywnych zdobyczy obecnego ustroju.


Układy między adwokatami nie odnoszą się do spraw karnych ,
> ale jeśli nawet to zobacz ilu mamy morderców mafijnych, których spawy toczą
się
>
> latami a oni chodzą sobie swobodnie na wolności i co to nie są układy??
---------------------------------
Nie, to sa grube pieniadze wydawane na adwokatow, ktorzy POTRAFIA robic uniki i
ratuja dupe gnojom.


> Słuchaj mieszkamy 300 km. od niej a ona potrafi dzwonić do mnie do pracy i
> wykrzykiwać, że jak oni mogązatrudniać taką kur. To samo jest z sąsiadami.
Jej
> odległość specjalnie nie przeszkadza zwłaszcza, że zemsta stała się jej celem
> zycia. Wyobraź sobie, że są tacy ludzie.
------------------------------
Wiem, ze sa. Jedna z moich next potrafila zadzwonic do mnie do biura
i "oswiecac" mojego szefa w kwestii mojej moralnosci i prowadzenia sie. No
wiesz, panna z dzieckiem, te sprawy... Ale ja nie oburzylam sie na to, jak
Twoja ex reaguje i co robi. Ja sie oburzylam na komentarz dotyczacy ukladow w
sadzie.

Leeya

[magdalens]

wiesz co tak mówiąc szczerze przemyślałąm to i do tej pory to chyba ja bardziej
wstrzymywałam go od podjecia jakichś drastycznych kroków. Mówiłam, żebyśmy
poczekali, żeby jej nie denerwować. Obchodziliśmy się z nią jak z jakiem. A on
po kazdym jej nowym wybryku krzyczał, że ma już dosyć tego poniżania mnie i
jego. Że jest człowiekiem i chce żyć jak człowiek. I może warto wkońcu
spróbować. Ale wolę się najpierw dobrze przygotować. I trzeba będzie wziąść
dobrego adwokata i wkońcu skończyć tą fars.

[derena33]

No prosze jaki uparty katalizatorek) a jaki dobroduszny)

"do tej pory to chyba ja bardziej
>
> wstrzymywałam go od podjecia jakichś drastycznych kroków....Obchodziliśmy się
z nią jak z jakiem"

Polecam ci jako metode oderwania go od starych zobowiazan, postraszeniem ze
odejdziesz, wprawdzie istnieje pewne ryzyko,ze wroci do zony, ale czesto sie
udaje.
To stara, dobra katalizatorkowa metoda.

Oj kochane doradczynie, zebyscie kiedys same nie znalazly sie w sytuacji tej
zony po 17 latach malzenstwa.

[m-m-m]

wiesz co tak mówiąc szczerze przemyślałąm to i do tej pory to chyba ja bardziej
>
> wstrzymywałam go od podjecia jakichś drastycznych kroków. Mówiłam, żebyśmy
> poczekali, żeby jej nie denerwować. Obchodziliśmy się z nią jak z jakiem



Ale to nic nie da, i tak ich związek dawno nie istnieje, bez wzgledu na to, czy
byłabyś to Ty, czy inna X, to i tak ten związek by nie przetrwał. On zardzewiał
dużo wcześniej. Wygodne jest stwierdzenie, że gdyby Ciebie nie było to oni
żyliby w szcęśliwym stadle, to zdejmuje odpowiedzialność z ex i M. za ten
układ. Jakaś baba z zewnątrz jest winna - to wygodne, a jednocześnie określenie
zewnętrznego wroga oczyszcza samych zainteresowanych z odpowiedzialności za ten
układ.

Co do adwokata i układów w sądzie: to zależy jaki on jest i jak mu zapłacisz,
to i z Honolulu przyjedzie na sprawę. Twój M. i tak musi mieć dowody na zupełny
rozkład pożycia (i to przed zwiazkiem z Tobą), a wtedy żadna ex niestraszna.

[magdalens]

no właśnie co może być dowodem i jak udowodnić , że np. mieszkał obok w domu.
Przecież nie będzie ciągał rodziny po sądach. Nie chodzi o wymyslanie powodów
tylko o uświadomienie co dla sądu może byćpowodem. Bo już z własnego
doświadczenia wiem, że to co dla mnie jest powodem całkowitego rozpadu dla sądu
wcale nie musi być.

[m-m-m]

co może być dowodem i jak udowodnić , że np. mieszkał obok w domu


I to jest właśnie rola adwokta: przygotować dowody. Za to mu się płaci.

[magdalens]

no tak tylko my byliśmy już u kilku adwokatów. I na początku było tak, że to
jeszcze za wcześnie, trzeba poczekać, emocje muszą opaść. Później trzeba
świadków tylko my nie chcemy mieszać w takie brudy innych. A zresztą jak
adwokatowi nie powiesz na co ma zwrócić uwagę to sam tego nie zrobi. To z
mojego doświadczenia.

[m-m-m]

Dziwi mnie to, tym adwokatom nie zależalo na kasie i tyle.
Niestety, bez świadków i prania brudów się nie obędzie. Ktoś musi potwierdzić,
że było tak, a nie inaczej. I na to rady nie ma.

[magdalens]

wiem i tego się tak boję. Do tej pory naprawdę staralismy się nie wyciągać
wszystkiego na zewnątrz. Ja to wszystko co tu piszę i jak się wynaturzam -
robię to pierwszy raz (możecie nie wierzyć ale czuję się anonimowa i dlatego
może jest to łatwiejsze) w każdym razie przez ten cały czas oboje nie
skarżyliśmy się nie opowiadaliśmy znajomym nic. Jak pojawiał się temat to go
przemilczelismy tylko słuchalismy, skulalismy głowy gdy ona mówiła i nie było
tłumaczenia bo nie było sensu. Ja i mój M jesteśmy raczej z natury osobami
które nie lubią konfliktu i pogłosu ale na własne życzenie znaleźliśmy się w
największym z nich. No i to właśnie jest straszne. Nie kłóciliśmy się z nią ani
nie wyzywali trochę teżdla własnej korzyści. Ja mam rodzię i on teżw tym samym
miescie- nie chcieliśmy im też robić kłopotów ale to już inna historia.
W każdym razie dlaczego ludzie w cywilizowanym świecie nie mogąsięnormalnie
rozstać. Dlaczego ciągłe wyzwiska, szkalowanie nie mogą się skończyć. Ta
kobieta tym żyje im więcej krzyczy tym bardziej się w to wgłębia i chce naszej
krzywdy jeszcze bardziej. Opiera całe swoje życie na zemście. Czy to ma sens po
tak długim czasie. Powiecie ( a co jej zostało?) - do cholery życie!!!

[m-m-m]

Dlaczego ciągłe wyzwiska, szkalowanie nie mogą się skończyć. Ta
kobieta tym żyje im więcej krzyczy tym bardziej się w to wgłębia i chce naszej
krzywdy jeszcze bardziej. Opiera całe swoje życie na zemście


Bo cały czas nie pogodziła się z myślą o tym, że jej małżeństwo nie istnieje.
Ja poznałam mojego M. 4 lata po rozwodzie (rozwód orzeczony z winy ex), a
pomimo to ona długo "umilała " nam życie podobnym zachowaniem. W opinii
psychologicznej RODK (w trakcie odbierania jej władzy rodzicielskiej przez sąd)
było napisane, że ona się nie pogodziła z rozwodem i...nawet te 4 lata po tym
fakcie uważała, że z M. tworzy dalej rodzinę! Proste: musiałaby znaleźć sobie
inne zainteresowania, pogodzić się ze swoja porażką, wziąć
współodpowiedzialność za ten stan rzeczy, a to jest niewygodne, bo przestaje
być ofiarą, a staje się współautorką. To taki mechanizm zaprzeczenia.

[magdalens]

dokładnie też tak to odbieram! Wczoraj przez chwilę obejrzałam program "na
każdy temat" czy coś takiego na tvn z Drzyzgą i tam psycholożka wypowiadała
się, że kobiecie po rozstaniu z takiego długoletniego związku wydaje się, że
jeszcze bardzo kocha swojego męża i chce jego powrotu ale zazwyczaj jest tak,
że ona poprostu tak przywiązała się do sytuacji jaka była przed, że nie jest w
stanie zaakceptować nowej. I nie chodzi tu wcale o przywiązanie do partnera
tylko przywiązanie do sytuacji. Nie wiem czy to prawda ale pewnie w niektórych
przypadkach tak. Po wielu latach związek i uczucia może się wypalają i właśnie
sukcesem jest je utrzymać. A nie zmuszać się do utrzymania małżeństwa. Może
jestem w błędzie??

[m-m-m]

I nie chodzi tu wcale o przywiązanie do partnera
tylko przywiązanie do sytuacji.


Tak to wyglądało u "naszej" ex.

[ajmj]

W sumie jesli mam byc sprawiedliwa i obiektywna uwazam i tu sie powtórze, że
najlepsze co moze być to związek dwóch osób do końca zycia. Ale jak wiemy nie
zawsze tak moze potoczyc sie nasz Los.
Myślę, ze nie chlubna jest rola tej Kochanki czy Katalizatorka jak to śmiesznie
piszecie ale tez nie ma czym się pochwalic taka eks, która w imię swojej
krzywdy postepuje równie źle! I dla mnie nie ma tłumaczenia, ze ona jest biedna
i pokrzywdzona. Jesli równie surowo sa oceniane Kochanki, niech będą surowo
oceniane te EKS, które, aby "dowalić" Byłemu utrudniaja kontakt z dziećmi,
buntują dzieci przeciwko ojcu, uczą braku szacunku dla ojca i myslą tylko, aby
takiego delikwenta puścic w skarpetkach. Bądźmy sprawiedliwe. Jeśli po imieniu
nazwiemy Kochankę, to nazwijmy też taką Była Żonę! A jeśli tłumaczymy zło w tej
byłej zonie wytłumaczmy też w identyczny sposób postepowanie Kochanki.

do obronczyn:)

[derena33]

Nie bede opisywac tu szczegolowo swojej historii z drugiej strony lustra.

Lecz wiem, ze jezeli sa kryzysy w malzenstwie, a w 17 letnim trudno zeby ich
nie bylo + pewne znuzenie zwiazkiem i znudzenie druga ciagle ta sama osoba,
latwo w czasie takiego kryzysu taki zwiazek rozwalic osobie trzeciej.

Jakby tatus byl taki swiety, to dzieci nie stalyby murem za matka. Nigdy nie
uwierze ze 17 letnia dziewczyna jest taka bezwolna i bezkrytycznie poddaje sie
mamie przeciwko tacie. Z reguly nastolatki sa bardzo krytyczne i przekorne i
im wiekszy nacisk ze strony rodzica, tym bardziej dzecko jest przeciw.

[magdalens]

wiesz co chyba nie spotkałaś nigdy na swojej drodze tak zwanych "wampirów
energetycznych" , wpoją ci wszystko, będą mielić temat tak długo aż sam w to
uwierzysz. i nie dadzą ci się wypowiedzieć. Jej 17 letnia córka zwróciła swój
bunt przeciw ojcu to proste : będę przeciw ojcu, będę najlepszą przyjaciółką
matki to ona mi bedzie na wszystko pozwalać - no i tak się stało i teraz obie
dumnie prowadzą konkwistę przeciw ojcu. Przy okazji córeczka źle się uczy ,
ucieka z domu itp. Ale mama uważa, że nie ma problemu. On musi chodzić do
szkoły do niej żeby sięczegoś dowiedzieć. Acha z historii: kiedy córka kończyła
gimnazjum on próbował załatwićjej korepetycje i często rozmawiał, pytał co się
dzieje ( gdzie jest problem) ale ona nie chciała z nim rozmawiać tylko uciekała
do matki i mówiłą że ją męczy. Matka oczywiście od razu go krzyczała.
Zaproponował córce liceum w warszawie SGH, ale tylko jej to powiedział to matka
go wyśmiała, że napewno nie pozwoli jej tam pojechać ( mimo, że wcześniej
powiedział jej o tej propozycji i nic nie mówiła). No i cały czas przy
dzieciach wykrzykiwała, że ty nigdy nie chciałeś tych dzieci to czego sięich
czepiasz. Córka napisała mu dość krwisty list ze stwierdzeniem, że jest jej
tylko biologicznym ojcem i jak zechce to mu wyczyści konto bo jest taka cwana.
No i wogóle jest dla niej nikim. To wszystko było za nim jeszcze odszedł. Ile
upokorzeń można znosić!!!

[derena33]

Skoro jego corka tak sie zachowuje, to musial byc beznadziejnym ojcem.
Innego wytlumaczenia nie widze.

[magdalens]

napewno jest w tym dużo jego winy i często siędo tego przyznaje
zgadza się do rodzicielstwa trzeba być przygotowanym, dlatego "wpadkowe"
rodziny często tak kończą, a w małych miasteczkach kończą właśnie po 17 latach
bo wcześniej to co ludzie powiedzą albo przecież jakoś się to ułoży. Nie
widzisz innych opcji no i przecież dla dobra dzieci wytrzymam!

[ajmj]

Związanie się z żonatym mężczyzna dla wielu ludzi będzie złem i ta kobieta
(kochanka) będzie obwiniana za wszystko, ale tak naprawdę to nie można
jednoznacznie powiedzieć,że Ona winna jest i tyle. I on winien jest i już.
Ponieważ (a piszę tu o normalnym mężczyźnie nie żadnej patologii)możliwe jest,
że małżeństwo poprostu sie kończy i taka kobieta-kochanka tak naprawdę to jest
winna ropadowi takiego związku? Ano, ja bym tu odpowiedziała, że Ona jest
najmniej winna. A te małżeństwo? Załóżmy, ze do tej pory żyli sobie spokojnie,
byli zadowoleni obydwoje, tyle lat, wspomnień, dzieci itp, itd... I jedno z
nich przestaje kochać (wiadomo proses długotrwały)... To na siłę ma trwać?
Jeśli próbował coś zmienić, próbował przetrwać załóżmy kryzys w
związku, ale nie udaje się? To warto trwać w takim małżeństwie? Wiem, wiem,
powiecie pewnie, ze tak, kryzys i od razu fruuu... do panienki. Że przecież
przysięgaliście sobie...Ale po jakims czsie może sie przestać chcieć naprawiać
cokolwiek. I co? Kto tu jest winnien?On? Ona? Los? Uważam, ze każdy z nich po
trochu(choc nie chcę uogólniać bo niekiedy szala przeważa raz w jedna stronę
raz z w drugą) I tak naprawdę sama wiem, ze cholewcia to nie tak... Że to jest
smutne strasznie, że cos się konczy... Ale dla mnie nie tragiczny jest sam fakt
rozwodu, odejścia co fakt, iż MIŁOŚĆ jednak nie jest stała i do końca życia!A
przecież nie tak miało i ma wyglądać! Przecież powinniśmy byc ze sobą do konca
świata i jeszcze jeden dzień dłużej. I wiem, ze tak naprawdę żadna z nas nie
zna odpowiedzi na to pytanie: Dlaczego wygasa uczucie? I jedno jest dla mnie
pewne, ze jest to STRASZNA TRAGEDIA dla WSZYSTKICH, którzy mają sumienie. Więc
winna jest Miłość znaczy jej BRAK? Dlatego te byłe zony tak cierpia, jesli one
dalej kochają a męzowie NIE i dlatego Ci panowie maja tak ogromnie wyrzuty i
zostawiają wszystko dla dzieci i żon. I ta trzecia zyjąca ze świadomościa, że
tam płaczą dzieci za ojcem. Więc teraz nasuwa sie pytanie? No tak. Jesli
wszyscy cierpia i żona i mąz i ta "Kochanka " Dzieci w szczególności to moze
wrócic do punktu wyjścia i naprawić swój związek? Wielu tak robi...Wielu sie
uda... Ale i w tym momencie są też skrzywdzeni. On bo naprawdę nie będzie
potrafił wykrzesać żadnego uczucia do zony, i wrócił w poczuciu obowiązku
(lepszy scenariusz to taki, że na nowo się z zoną odkryją)Ta trzecia -będzie
cierpieć jak wcześniej zona, dziecko, które wspólnie może mają tez będzie się w
tym wypadku wychowywać bez ojca. A Zona? Jak będzie mogła żyć ze świadomością,
ze nie jest kochana?I te ciągłe wątpliwości towarzyszące zdradzie... Skaże się
na związek Masochistyczny? Więc dalej, jesli wiemy, ze przy rozwodzie,
rozstaniu wszyscy cierpią, to po co odchodzić? Moze trzeba za wszelką cenę
pokochac na nowo żonę?Przetrwać kryzys?Wszystko pięknie gdy sie uda. A jeśli
nie? Jeśli jest się nieszczęsliwym? Jesli uparte serce nie można zmusić do
miłości? To moze lepiej jednak odejść?
No właśnie...
I tu jest błędne koło...
W każdym wypadku zawsze ktoś będzie cierpiał...
Przepraszam magdalens, ze na Twoim wątku ... Ale On właśnie skłonił mnie do
napisania moich rozważań.

[m-m-m]

Jakby tatus byl taki swiety, to dzieci nie stalyby murem za matka. Nigdy nie
> uwierze ze 17 letnia dziewczyna jest taka bezwolna i bezkrytycznie poddaje sie
>
> mamie przeciwko tacie. Z reguly nastolatki sa bardzo krytyczne i przekorne i
> im wiekszy nacisk ze strony rodzica, tym bardziej dzecko jest przeciw.


Dzieci maja konflikt lojalności wobec matki. Gdyby córka przyznała rację
ojcu musiałaby przyznać też, że bezpowrotnie upadły jej marzenia o wspólnym
domu z matka i ojcem, a to jest podstawowe marzenie każdego dziecka ludzi
rozwiedzionych (lub rozwodzących się). Trzyma stronę matki nie dlatego, że jest
obiektywna, tylko dlatego, że musiałaby zaakceptować to, że rodzice nie bedą
już razem, a to jedna z trudniejszych rzeczy. Wiem, bo sama nie zaakceptowałam
rozwodu rodziców, dopiero po wielu latch wszystko przemyślałam i zmieniłam
zdanie.

[derena33]

Nie wszystkie dzieci tak sie zachowuja, wierz mi, bo doswiadczylam innego
zachowania ze strony swojego dziecka . Moj 15 letni syn jak zostalismy sami,
pierwsze oskarzenia dlaczego. skierowal ku mnie i gdzie tu solidarnosc z
matka, konflikt lojalnosci wobec matki itp.
Ale faktem jest ze ojciec byl przez wiele lat wzorcem osobowosciowym dla
niego. I niezwykle trudno jest zrzucic rodzica z piedestalu wybudowanego we
wlasnym sercu.
W kazdym badz razie staral sie zaakceptowac wybor swojego ojca nawet moim
kosztem. Chcial istniec w jego nowym zyciu. W moim istnial bez staran.

[m-m-m]

To się nie kłóci: Twój syn też miał konflikt lojalności tyle, że wobec ojca.
Tutaj jest odwrotnie: dziewczyna ma ten konflikt wobec matki.
Twój syn uważał, że ten rozwód to Twoja wina i trzymał sronę ojca. Tu jest
akurat odwrotnie.
W moim przypadku było jeszcze inaczej - ja nie trzymałam niczyjej strony,
miałam żal do rodziców, że się nie mogli porozumieć i zniszczyli moje marzenie
o pełnej rodzinie.

[derena33]

Twój syn uważał, że ten rozwód to Twoja wina i trzymał sronę ojca. Tu jest
> akurat odwrotnie.


Wstrzymaj sie od pospiesznych osadow, ten rozwod to nie byla moja wina, tylko
ojciec odszedl a mlody walczyl jak umial o jego uczucia. Bo moje mial na 100%.
A ojciec ktory przestal kochac mame, moze za chwile przestac kochac i dziecko,
o to sie bal moj syn.

[m-m-m]

Polecam Ci książkę "Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców" oraz "W zgodzie z
rodzicami" autorów nie pomnę niestety.

[derena33]

Nie bede ci tu tlumaczyc zawilosci uczuc mojego syna. To nie sprawa do
upublicznienia.

A ksiazek na ten temat tez kilka przeczytalam i bylam u psychologa tez. Do
zycia nie mozna przykladac jednej matrycy, jak ty starasz sie to robic.

[magdalens]

a ty tego nie robisz???

do magdalens

[derena33]

W zasadzie z toba skonczylam rozmowe, szkoda mi czasu na przelewanie z pustego
w prozne. A zycie zweryfikuje twoja historie.

[m-m-m]

Nie bede ci tu tlumaczyc zawilosci uczuc mojego syna. To nie sprawa do
> upublicznienia.
>


Mnie na tej wiedzy nie zależy.

[elf28]

Zgadzam się z m-m-m. Zamiast zapierać się rękami i nogami przed
prawdą, posłuchaj. |Uczucia Twojego syna nie są zawiłe. Emocje
rządzą się prostymi sprawami - są tylko złożone.

Też jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców. Przeżyłam i bunt w
stosunku do mamy i w stosunku do taty. Synowi ojciec jest bardzo
potrzebny, bo to od niego uczy się wzorca mężczyzny, męskości,
siebie. Stąd być może takie jego reakcje.

Poza tym dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, kiedy rodzice się
rozwodzą. Wydaje mu się, że to ono jest winne, że może jeśli byłby
lepszy, grzeczniejszy, etc. to tata by nie odszedł (dzieje siętak
niezależnie od wieku). Więc jeśli syn czuł, że z Twojej strony ma
100% uczuć, to dlatego walczył o uczucia ojca.

Jest jeszcze jedna sprawa: tak długo dopóki dla dziecka nie jest
oczywiste, że rozwód stał się rzeczywistością i nie ma innej
możliwości, tak długo dziecko będzie walczyło o to, żeby rodzice
się pogodzili. Więc możliwe, że walka syna o uczucia ojca, była
jego próbą ocalenia waszego małżeństwa a co za tym idzie rodziny.

Swoją drogą, to ciekawa jestem co powiedzieli ci psychologowie, u
których byłaś.

Rozwód

[m-m-m]

Jest jeszcze jedna sprawa: tak długo dopóki dla dziecka nie jest
oczywiste, że rozwód stał się rzeczywistością i nie ma innej
możliwości, tak długo dziecko będzie walczyło o to, żeby rodzice
się pogodzili.


Podpisuję się obiema rękoma i nogami.

do elf28

[derena33]

Alez moja droga to co ty mowisz i to co pisze m-m-m bardzo sie rozni. Ja po
prostu nie bede pisac nastepnych dlugasnych postow,nie w temacie, by rozjasnic
moj punkt widzenia. Nie mam na to czasu. W ogolnym zarysie, zgadzam sie z tym
co ty napisalas, ale nie zgadzam sie z tym co napisala m-m-m. Ona pisala
glownie o konflikcie lojalnosci, a ja wiem ze u mojego dziecka przewazyla chec
walki na swoj sposob o scalenie na nowo rodziny. He,he widocznie nie byla taka
zla. Bo nie zawsze rozpadaja sie zle rodziny, chociaz winni tak probuja sie
usprawiedliwic.


Zamiast zapierać się rękami i nogami przed
> prawdą, posłuchaj. |Uczucia Twojego syna nie są zawiłe. Emocje
> rządzą się prostymi sprawami - są tylko złożone.


Chyba mocno nadinterpretujesz moje stanowisko, zdenerwowalam cie czy co?

[elf28]

pierwsze primo: dziecko zawsze chce, żeby jego rodzice byli razem - nawet jeśli
rodzina jest zła (przez "zła" każdy rozumie to uważa za złe). Dziecko kocha
rodziców, mimo tego, że mogą go bić i poniżać. Miłość dziecka do rodziców jest
bezwarunkowa a wartość rodziny i jej jedność (bez względu na relacje między
rodziciami) jest dla dziecka niepodważalna. Uwaga! Nie oceniam, tu Waszej
rodziny. Piszę o czystej psychologii.

Do do konfliktu lojalnościowego m-m-m może mieć rację. Emocje Twojego syna są
złożone, bo: zarówno może przeżywać konflikt lojalności jak i walczyć o
scalenie rodziny. Więc pewnie jest tak, że odczuwa kilka emocji na raz i jest
mu trudno się w tym odnaleźć. Dodatkową trudnością, może być fakt, że Twój syn
nie zdaje sobe sprawy z tego co przeżywa, nie umie tego nazwać - stąd taki trud
tego wszystkiego.

[pwrzes]

elf28 napisała:

> pierwsze primo: dziecko zawsze chce, żeby jego rodzice byli razem - nawet
jeśli
>
> rodzina jest zła (przez "zła" każdy rozumie to uważa za złe).

Pierwsze primo obalone, nie zawsze chce - bylem wdzieczny, ze moi w koncu sie
rozwiedli i zalowalem, ze tak pozno.

M.

[elf28]

Swiadomie tak, podświadomie nie. Odsyłam do literatury.

[pwrzes]

Sugerujesz, ze w wieku kilkunastu lat (prawie 20) bylem jako ta tabula rasa i
sam siebie oszukiwalem co do moich emocji, nie potrafilem okreslic jakie one
sa? Bez przesady, ale ufam sobie i wlasnym odczuciom niz autorom ksiazek,
ktorzy mnie nie widzieli na oczy. Co wiecej, ja sie wciaz ciesze z tego rozwodu.

To co jeszcze ta literatura mowi o mnie, czego to sie dowiem ciekawego o sobie?

Nie czepilbym sie gdybys napisala "zazwyczaj" - teorie psychologiczne ze
slowami "zawsze" latwo obalic.

M.

[elf28]

Piszę o pewnej prawdzie psychologicznej. Moi rodzice też są rozwiedzeni i
dzisiaj uważam, że dobrze że tak się stało. Ale jeśli zostałabym zapytana, czy
chciałabym mieć pełną rodzinę, czyli matkę i ojca razem, to odpowiem: TAK!

[jayin]

pwrzes napisał:

> Pierwsze primo obalone, nie zawsze chce - bylem wdzieczny, ze moi w koncu sie
> rozwiedli i zalowalem, ze tak pozno.

Oczywiście, że chce. Każde - do pewnego wieku - w kwestii jakiejś dojrzałości psychicznej, to sprawa indywidualna. Tu granica jest płynna w przeliczeniu na "zimy i wiosny". Dziecko zawsze chce żeby rodzice byli razem, jeśli w jego psychice rodzina kojarzy mu się wyłącznie z ojcem i matką. Nawet jeśli ten ojciec albo matka są dla siebie źli - kłócą się, nie kochają, albo po prostu ignorują nawzajem itd. Nieco inaczej może być, gdy jest sytuacja patologiczna pod względem fizycznym - kiedy dziecko odczuwa fizycznie to "zło" rodzinne - gdy dochodzi do przemocy fizycznej względem dziecka, lub jednego z rodziców. Ale nawet wówczas większość dzieci z początku będzie wierzyło, że będzie DOBRZE. Bo tak każdy człowiek ma w psychce, zwłaszcza, jeśli kogoś się kocha. Dopiero w pewnym wieku - u niektorych dzieci wcześniej, u niektorych pozniej - zależnie jeszcze od typu tego "zła" w rodzinie - ŚWIADOMIE dziecko chce by rodzice się rozstali. To trochę jak w relacji mężczyzna - kobieta - gdy to facet jest "be", a kobieta MIMO WSZYSTKO chce być znim, bo go kocha, bo mu wiele wybacza, bo wierzy, ze się zmieni. Bardzo podobny schemat na linii "dziecko-rodzice" - w przypadku dziecka dochodzi jeszcze czasami irracjonalna chęć zachowania poczucia swojego bezpieczeństwa, jakie wg dziecka daje rodzina - co czasami neistety mija się z prawda.

Ile miałeś lat, kiedy pomyślałeś, że najlepiej, gdyby twoi rodzice się rozwiedli?

Jak miałam lat 10 - nadal chciałam, żeby mimo wszystko byli razem.
Jak miałam kilkanaście - modliłam się, żeby poszli po rozum do głowy i w końcu wzięli rozwód dla swojego i naszego spokoju. Nadal się zastanawiam, po co oni nadal ze sobą mieszkają i ciągle tylko gadają o rozwodzie, a nic z tym nie robią...

Syn znajomych ma lat 16 i NADAL chce, by rodzice byli razem (kilka lat po rozwodzie). Wpadł jakiś czas temu w histerię, gdy się okazało, że ojciec MOŻE mieć jakąś Next.

Córka kolegi ma lat sześć - i "chce, żeby mama i tatuś nie mieszkali już razem" i chce zamieszkać z tatą, a jak mama przestanie się z tatą kłócić, to może zamieszkać z nimi znowu Pojęcie rozwodu jest dla małej jeszcze bardzo "płynne".

Różnie to bywa. Ale WSZYSTKIE dzieci chcą by ich rodzice byli razem. Ale nie tacy "źli", tylko "naprawieni". Dzieciaki mocno wierzą, że DLA NICH rodzice zrobią wiele, nawet wrócą do siebie i będą chcieli poprawić to co było między nimi złe.

Chyba, że z jakichs względów (np. przemoc, alkoholizm, wszystko naraz, zdrady itd.) ojciec dla dziecka jest faktycznie sqrwysynem, albo matka - wredną suką - ale takie oceny dziecko podejmuje raczej w wieku starszym niż 10-latek.

pozdr.

J

[derena33]

Moj syn kochana juz z tego wyrosl, bo ma w tej chwili 21 lat. Kontaktow z ojcem
nie ma ochoty utrzymywac ( no coz przegral walke o pelna rodzine) macochy
nienawidzi, uwaza ze ona jest wszystkiemu winna. A ojca , ktory kiedys byl dla
niego idealem, w tej chwili lekcewazy. I to jest koniec tej smutnej historii
pewnej rodziny.

[ajmj]

CZy Twój mąz jest z natury złym człowiekiem?

[elf28]

Ja nie wiem, czy to ważne czy jej mąż jest dobry czy zły. Waże, co czuje Jej
syn, i żeby derena umiała mu pomóc chowając przy okazji ocenę swojego Ex do
kieszeni. Tak sobie myślę...

[derena33]

Jakie to wszystko sie wam wydaje proste, najbardziej moj syn mnie nie
akceptowal wlasnie za to, ze nie mowilam zle o jego ojcu, uwazal ze klamie i
jestem falszywa ( to jego slowa) i ze skoro go bronilam ,to ja musialam byc
winna. Zarzucal mi ze nie ukladam sobie zycia, przenosil wlasny bol na mnie.
Uspokoil sie emocjonalnie, jak mi sie w zyciu poukladalo. I wtedy ojciec
przestal go obchodzic, nad czym boleje.

[derena33]

ajmj napisała:

> CZy Twój mąz jest z natury złym człowiekiem?

Nie wiem czy to do mnie
Moj byly maz nie jest zlym czlowiekiem.

[ajmj]

Tak do Ciebie Jesli nie jest złym człowiekiem, to dziwię się Waszemu synowi,
iż jak piszesz - lekceważy ojca. Ja swojego syna uczę: Że ma jedna matkę i
jednego ojca. Ma szanować ojca, ponieważ On na to zasługuje. To co było miedzy
nami nie powinno kolidować z uczuciami syna do mojego Byłego. Chyba, ze:
- Ojciec jest poprostu niedobrym człowiekiem i wypiął sie na dziecko, wtedy
same dziecko zweryfikuje sobie swoje uczucia i nie dziwne wówczas, iz ojca nie
darzy (ż)? żadnym uczuciem.
- Bądź matka po rozstaniu, uważając się (słusznie, nie słusznie skrzywdzoną)
tak negatywnie rozprawia o ojcu, że ten zaczyna traktować DOBREGO ojca bez
szacunku i lekceważąco.
- Bądź nawet jeśli matka nie mówi negatywnie o swoim byłym męzu, to dziecko
jako przecież samodzielnie mysląca jednostka ma swoje zdanie i jest ono
sprzeczne z poglądami matki na temat Ojca.

[m-m-m]

Jesli nie jest złym człowiekiem, to dziwię się Waszemu synowi,
iż jak piszesz - lekceważy ojca. Ja swojego syna uczę: Że ma jedna matkę i
jednego ojca. Ma szanować ojca, ponieważ On na to zasługuje. To co było miedzy
nami nie powinno kolidować z uczuciami syna do mojego Byłego.

Jak najbardziej popieram, tak postepowała moja matka po rozwodzie i dziś ją za
to szanuję i podziwiam.

[derena33]

ajmj napisała:

> Tak do Ciebie Jesli nie jest złym człowiekiem, to dziwię się Waszemu
synowi,
> iż jak piszesz - lekceważy ojca. Ja swojego syna uczę: Że ma jedna matkę i
> jednego ojca. Ma szanować ojca, ponieważ On na to zasługuje. To co było
miedzy

Ale on go zawiodl jako czlowiek, nieraz jak staram mu sie te oczywiste prawdy o
szacunku powiedziec, to on mi odpowiada, ze ojciec go zawiodl, ze tamta kobieta
jest dla niego wazniejsza, ze on sie nie liczy, ze ojciec jest slaby i slucha
jej bezkrytycznie. Ze ona go napuszcza na mlodego i on za to nie moze swojego
ojca szanowac.

Nie zapominaj ze moj syn byl swiadkiem rozstania rodzicow jak mial 15 lat. Nie
byl malym bezrozumnym dzieckiem, ktoremu wszystko wmowisz, bardzo krytycznie
wszystko ocenial, mnie, tate, nowa kobiete taty, wszystko dokladnie widzial i
notowal w pamieci, i nigdy nie dal sie w zadne rozgrywki miedzy mna a ojcem
wmanipulowac. Wnioski jakie wyciagnal sa to jego wnioski i trudno z nimi
dyskutowac, moze kiedys jak bedzie starszy i bardziej doswiadczony, zrozumie
swojego ojca i mu wybaczy. tylko moze to byc juz bardzo pozno i prawdziwej
wiezi nie da sie juz odbudowac nigdy.
Chcialam jeszcze powiedziec, ze jego ojciec tez sie staral. W oczach mojego
syna za malo.

[ajmj]

Rozumiem. Eh, może byc jak mówisz. Może gdy Was syn będzie sam miał zonę ,
dzieci, moze zrozumie. Tak naprawdę gdy sama dorosłam zrozumiałam wiele spraw,
na które patrzyłam kiedys inaczej, bardziej krytycznie. I tak będzie może z
naszymi dziećmi. Mój syn tez ma swoje zdanie na pewne tematy. Gdy jednak widzę,
ze to co on mówi odbiega od tego co DOBREGO chcę mu przekazać,nauczyć. Zaczyna
się dyskusja, która kończy się moim NARAZIE zwycięństwem. Syn mój ma jednak 12
lat. Dopiero wchodzi w wiek "buntu". Co będzie dalej? Może kiedys nawet ja od
niego usłyszę: Mamo, to przez ciebie nie jestm z tatą. I nie będzie chciał
słuchać moich racji, tylko uparcie będzie widział tylko i wyłącznie moja winę.

[m-m-m]

Dziewczyny, to nie o tochodzi, że w pewnym wieku rodzicom wiele się wybacza.
Do tego niejednokrotnie potrzebna jest pomoc psychoterapeutyczna. Po takiej
sesji najczęściej człowiek ustawia sobie hierachię wartości i naprawdę docenia
to, że ten rodzic (w moim wypadku matka) naprawdę postępował prawidłowo.
Sam rodzic nawet przy najlepszych chęciach nie bardzo ma wpływ na odczucia
dziecka. Nie wiem jak to Wam wytłumaczyć: człowiek docenia rodziców, gdy sam
upora się z żalem wobec nich. Często nie ma możliwości tego sam zobaczyć, sypie
się jego życie, wpada w depresję, tworzy nierealistyczne związki i dopiero ta
pomoc stawia go na nogi.
To jest moim zdaniem największy koszt rozwodu rodziców dla dziecka: ten żal
wobec nich, gniew lub nienawiść wobec najbliższych mu osób. Nawet po ich
śmierci te "demony" siedzą w jego głowie i to jest problem.

[derena33]

".....To jest moim zdaniem największy koszt rozwodu rodziców dla dziecka: ten
żal
> wobec nich, gniew lub nienawiść wobec najbliższych mu osób. Nawet po ich
> śmierci te "demony" siedzą w jego głowie i to jest problem...."

Podpisuje sie obiema rekami pod tym co powiedzialas, niestety nie zawsze
czlowiek chce sobie pomoc psychoterapia. A sila sie nie da.

I juz znikam, by Magdalens znowu mnie nie zobaczyla w swoim watku

[elf28]

To całkiem szczerze: przykro mi. Wiem, jak Twojego syna to boli.
Jedyne co mogłabym w takiej sytuacji doradzić, to profesjonalną pomoc. Niestety
takie traumatyczne przeżycia będą miały wpływ na jego dalsze życie. Dobrze więc
może, żeby ktoś pomógł mu wyrzucić jego złość i przeżyć żal...

Piszę o tym, bo ja po taką pomoc sięgnęłam i dziś wiem, że było to zbawienne.
Życzę "ciepło" dla Ciebie i Twojego syna.

[m-m-m]

Tak, utrwalenie nienawiści do któregokolwiek z rodziców (lub do obojga) jest
dowodem na to, że rodzice nie umieli schować przed dzieckiem własnych pretensji
do partnera.
Po pomoc jednak zwrócić się musi sam zainteresowany, mówiąc szczerze nie
spotkałam się z przypadkiem by rodzic rozwiedziony przyznał się sam do swoich
błędów wuchowawczych względem dziecka, natomiast spotkałam się ze stwierdzeniem
pewnej kobiety, że ona nie chciała wiedzieć jakie popełniła na swoim dziecku
błędy - co powiedziała wprost, bo "poza dzieckiem i tak nic jej się w życiu nie
udało".

[elf28]

Zgadza się, że po pomoc zwrócić może się tylko sam zainteresowany.
Co do nieprzyznawania się rozwiedzonych rodziców do błędów wychowawczych: moja
mama się przyznaje; mówi wprost, że popełniła wiele błędów w stosunku do mnie i
mojego brata ale wtedy inaczej nie umiała. I ja to rozumiem. Pewnie w stosunku
do swoich dzieci też będe popełnała.

[m-m-m]

Tak, nie ma rodziców idealnych. Niestety ja nie zdążyłam z moimi rodzicami na
ten temat rozmwiać, bo kiedy do rozmowy dojrzałam ,ich już nie było na świecie.

[derena33]

m-m-m napisała:

> Tak, utrwalenie nienawiści do któregokolwiek z rodziców (lub do obojga) jest
> dowodem na to, że rodzice nie umieli schować przed dzieckiem własnych
pretensji
>
> do partnera.
> Po pomoc jednak zwrócić się musi sam zainteresowany, mówiąc szczerze nie
> spotkałam się z przypadkiem by rodzic rozwiedziony przyznał się sam do swoich
> błędów wuchowawczych względem dziecka, natomiast spotkałam się ze
stwierdzeniem
>
> pewnej kobiety, że ona nie chciała wiedzieć jakie popełniła na swoim dziecku
> błędy - co powiedziała wprost, bo "poza dzieckiem i tak nic jej się w życiu
nie
>
> udało".


Alez moja droga mi sie wiele w zyciu udalo

Oprocz syna, udalo mi sie wiele lat malzenstwa ( tego co sie skonczylo) i wiele
innych rzeczy. Ogolnie jestem szczesliwym czlowiekiem moj syn tez.

Droga m-m-m bardzo kostycznie podchodzisz do ludzkich emmocji. Nic nie jest ani
biale ani czarne.

Tym razem do Derena

[m-m-m]

Alez moja droga mi sie wiele w zyciu udalo

Oprocz syna, udalo mi sie wiele lat malzenstwa ( tego co sie skonczylo) i wiele
innych rzeczy. Ogolnie jestem szczesliwym czlowiekiem moj syn tez.

Droga m-m-m bardzo kostycznie podchodzisz do ludzkich emmocji. Nic nie jest ani
biale ani czarne.



Napisałam ogólnie nie konkretnie do Ciebie.

[magdalens]

no gratulacje, widocznie masz swoje powody, żeby być ztego stanu rzeczy
zadowolona i albo twój były był rzeczywiście takim potworem ( nie odrzucam
takiej mozliwości bo przecież są tacy ludzie) albo ty popełniłaś wielki bład
doprowadzając do tego że nienawidzi ojca. Nie chcę krytykować ale sama nigdy na
to nie pozwolę własnemu synowi chyba że jego ojciec naprawdę zrobi coś co mnie
do tego zmusi albo jego.

Ja w kwestii "katalitycznej"...

[natasza39]

Przeczytałam ten watek dokładnie. Być może i jesteś "katalizatorem"
rozpadu "owego" zwiazku. Nie oceniam i nic mi do tego. Wam drogie
przedmówczynie chyba też nic do tego, bo nie wiemy jak jest.
Dziwna jest jednak sila owego "katalizatora", który sprawia że M zostawia
wszystko dla "świetej" ex i płaci jej chorendalne (mam nadzieję, że przez "ch"
sie to pisze) oraz inne dobra i woli życie "szare" z owym "katalizatorem".
Obawiam się, że to nie jest juz "katalizator" jeno inny pierwiastek z którym
rzeczony w "związek" się "zareagował.
Nie zawsze, co podkreslam w swych wypowiedziach, jest "katalizator" rozpadu
zwiaku jedyna przyczyną.
Czasem ten rozpad przyspiesza, ale nie zawsze jest jego przyczyna jedyną. I nie
zawsze brak owego "katalizatora" zapobiega przyczynie analizy vel rozpadu
(niech mnie poprawia chemiczki).
Rdza jest typowym tego procesem. Woda przyspiesza proces rdzewienia lecz brak
jej nie zapobiega procesowi "korozji".


A w kwestii samego tematu watku, czyli niepłacenia za rzeczona nieruchomość
podatku...
No cóż... Jesli to Twojemu M nie przeszkadza, nie zaprzataj sobie tym głowy.
Pewnie prócz ex mieszkaja tam jego dzieci, stad ta tolerancja.
Pewnie gdyby sama ex tam pomieszkiwała to nie byłby tak wyrozumiały.
I tu jeszcze dygresja dla obrończyń wszystkich ex niezaleznie od okoliczności...
Czasem niektóre zachowania ex sa tolerowane przez facetów, bo pomimo
wszystkiego ta ex jest matka jego dzieci. Niestety niektóre kobiety to
wykorzystuja niemiłosiernie.

[derena33]

natasza39 napisała:
> .
> Czasem niektóre zachowania ex sa tolerowane przez facetów, bo pomimo
> wszystkiego ta ex jest matka jego dzieci. Niestety niektóre kobiety to
> wykorzystuja niemiłosiernie.
>

Mowa o 17letnim malzenstwie. Trudno zeby facet nie czul zobowazania i wyrzutow
sumienia. Nie wierze, ze skoro ten zwiazek taki byl beznadziejny wiele lat, to
dopiero po 17 nagle go oswiecilo przy pomocy magdalens.

Zreszta mysle, ze ktos kto nie ma takich doswiadczen malzenskich, nie zrozumie/
nie chce zrozumiec o co mi chodzi.

[edzieckokarenina]

szkoda ze moja wczorajsza wypowiedź w tym wątku została wykasowana-pewnie
wspaniały katalizator nie zdążył nawet przeczytać.
napiszę teraz tylko jedno- nie miałabym wstydu wiązać się z żonatym facetem-
choć jak wiadomo okazji tego typu nie brakuje, bo panowie często żalą się na
swoje nieudane małżeństwa.Sypiasz z żonatym facetem a jego żonę nazywasz EX-nie
pomieszało ci się coś przypadkiem? to jak ciebie w takim ukladzie nazwać?
na dodatek jeszcze wtracasz się w ich finansowe sprawy..nóż sie w kieszeni
otwiera

[magdalens]

no dobra nikt nikomu tu nic nie dowiedzie.
Nie chcę cię przekonywać. I cały czas podkreślałam, że on wcale nie musiał mi
się na nią wyżalać bo ją znam osobiście. A poresztą nie odchodziłby od niej
gdyby było super. No i jeszcze jedno staram się być obiektywna na ile mogęi
doceniam wiele jej cech ale gdy tylko to robię to jestem uznawana za
wielce "łaskawą". Do cholery nie można być ani za ani przeciw to po co się
wypowiadać??? To przecież nie o to chodzi. Kierujesz rozmowę w taką stronę, że
ja broniąc się mogę przedstawić tylko jej złe cechy. No i kurcze mam sięu
śmiechać gdy ktoś ciągle mnie obraża. No i to oczywiście skończy się
_ "przecież wiedziałaś co robisz, zasłużyłaś sobie" Acha co do słowa ex chodzi
tylko o ułatwienie wypowiedzi ale jak chcesz mogę mówić wielce szanowna obecna
żona mojego konkubina. Zadowolona.
Pozdrawiam.
Ochydna kochanka fuj

[edzieckokarenina]

"No i kurcze mam sięu
śmiechać gdy ktoś ciągle mnie obraża. No i to oczywiście skończy się
_ "przecież wiedziałaś co robisz, zasłużyłaś sobie" Acha co do słowa ex chodzi
tylko o ułatwienie wypowiedzi ale jak chcesz mogę mówić wielce szanowna obecna
żona mojego konkubina. Zadowolona.
Pozdrawiam.
Ochydna kochanka fuj"
***
nikt by cię nie "obrażał" gdybyś w życiu kierowała się chociaż podstawowymi
zasadami moralnymi.To jak nazywasz żonę faceta z którym obecnie sypiasz to
twoja sprawa i nie mogę byc ani zadowolona, ani nie zadowolona po prostu
rzuca sie na oczy to co piszesz:EX ,kiedy faktycznie kobieta jest żoną gościa.
I na koniec ci napiszę: nie byłoby większych problemów gdybyś łaskawie
ograniczyła się do swojej obecnej roli-czyli kochanki żonatego faceta.Wtedy
wszystko choć szemrane jest jasne, ty natomiast interesujesz się jej stanem
majątkowym ,jej zdrowiem psychicznym(leczenie psychiatryczne) itp.
Powinnaś się od niej odczepić-bo od męża na pewno nie odpadniesz tak szybko
(długo musiałaś być chyba sama)

[magdalens]

nie nie byłam wogóle sama to raz a dwa to tak jak zawsze ja jestem be i się
czepiam, a biedna i cudowna żona może po mnie jeździć czołgiem. Ty natomiast
będziesz stała i klaskała.
No nie budzisz we mnie instynkty przetrwania. Jeszcze trochę i do niej
zadzwonie żeby się wkońcu ode mnie odwaliła.
Dzięki tak dalej.

[edzieckokarenina]

magdalens napisała:

> nie nie byłam wogóle sama to raz a dwa to tak jak zawsze ja jestem be i się
> czepiam, a biedna i cudowna żona może po mnie jeździć czołgiem. Ty natomiast
> będziesz stała i klaskała.
> No nie budzisz we mnie instynkty przetrwania. Jeszcze trochę i do niej
> zadzwonie żeby się wkońcu ode mnie odwaliła.
> Dzięki tak dalej.
***
a czego ty się spodziewałaś-że wszyscy ktorzy czytają twoje wypowiedzi będą się
z tobą zgadzać? albo popierać to co robisz???
pewnie znajdzie się tutaj kilka "macoch" z podobnym rodowodem.
Cieszę sie że nie budzę w tobie instynktu przetrwania-ale ty i tak
przetrwasz,masz silne poczucie że to ty jesteś skrzywdzona i to cię buduje.
i tak na marginesie-co cię obchodzi życie żony faceta z którym śpisz?
baw się z nim dalej skoro nie masz żadnych oporów,ale ją zostaw laskawie w
spokoju

[magdalens]

bardzo chętnie bym ją zostawiła, gdyby ona też mnie zostawiła
Cały czas nie rozumiesz. Nigdy jej nie wyzywałam. Tak mam poczucie krzywdy
którą jej zrobiłam ale tego nie magę naprawić bo co nie zrobię to będzie źle. A
naprawiłabym to tylko wtedy gdybym umarła a mojego "M" zaczę ła trawić jakaś
śmiertelna choroba. Opowiadam o niej teraz bo chcę żebyś zrozumiała jaka jest
tu jestem anonimowa i wiem, że nie robię jej tym bezpośredniej krzywdy szukam
rady.
Nie jestem obiektywna co do niej napewno, ale poznałam ją i doświadczyłam
upokorzeń od niej długo przed tym jak związałam się z jej mężem. I ten związek
to nie było pociesznie się!!!
A zresztą i tak dzięki za twoje opinię bo one też wpływają na moje myślenie na
ten temat i rozumiem że nie można mnie pogłaskać i powiedzieć, dobrze robisz
rób tak dalej, bo nic szczycącego nie robię. Wiem.
Ale wiesz co kocham go bardzo i mimo tego wszystkiego jestem szcześliwa. Wogóle
się nie boję rozpadu naszego związku. Nie dlatego, że jestem tak go pewna ( bo
wcale nie jestem) ale dlatego, że jestem pewna własnych uczuć.

[edzieckokarenina]

"Ale wiesz co kocham go bardzo i mimo tego wszystkiego jestem szcześliwa.
Wogóle
się nie boję rozpadu naszego związku. Nie dlatego, że jestem tak go pewna ( bo
wcale nie jestem) ale dlatego, że jestem pewna własnych uczuć.
"
**
jego żona też była pewna swoich i jego uczuć dlatego pewnie jest teraz
rozżalona-i wcale się nie dziwię, nie po to budowała coś przez połowę swojego
życia żeby teraz spokojnie patrzeć jak to się rozlatuje na kawałki.
Nigdy nie byłam w takiej sytuacji jak ona,ale mam na tyle empatii że potrafię
sobie wyobrazić co czuje.
Wy z gościem kierujecie się emocjami , nagłym przypływem czegoś tam i nie
obchodzi was co pomyślą inni- żona jawi się jako histeryczka, która robi ci na
złość itp, itd
niech on się w końcu rozwiedzie-wtedy tamta kobieta uwolni się wreszcie od
nelojalnego faceta i na nowo ułoży życie, a tak nadal są małżeństwem.
Namów swojego kochanka na szybki rozwód, tylko nie zapominajcie o alimentach i
opiece nad dziećmi,zeby wtedy już ex też miała czas na amory

[magdalens]

no właśnie tu jest problem, że on bardzo chce się rozwieść a ona mówi nigdy.
Ona nie chce nowego życia, ona nie chce jego powrotu - sama to ztwierdziła, ona
go nienawidzi. Ona chce zemsty.
A co alimentów płacił jej za wszystko przez pierwsze miesiące jak odszedł
później starał się rozmawiać i tłumaczyć co robić gdzie płacić jak załatwiać
sprawy ale ona nie chciała bo jest taka samodzielna. Cały czas płacił jej
pieniadze a ona podała go o alimenty - dostała dużo mniej niż jej płacił. On
dalej dawał jej wiecej ale nie zapisywał na kwitkach że to alimenty tylko
wpłata to ona go dała do komornika i musiał wszystko znowu płacić no i jeszcze
alimenty regularnie. Nigdy się nie spóźnia z wpłatami, daje więcej.
Myślisz że my nie chcemy zacząć normalnie żyć. Myślisz, że jesteśmy
nastolatkami którzy nie zdają sobie sprawy z tego co robią bo są zakochani?
My staramy się ułagodzić jakoś to wszystko staramy się rozmawiać ale nie można
rozmawiać z kimś kto nie chce tego a jedynym jego celem jest zemsta. Zrozum!
Acha ona przez ostatnie lata ich związku przed wszystkimi się wypłakiwała jak
jej źle i jak to żałuje że zaszła z nim w ciąże. Tylko po to żeby zwrócić na
siebie uwagę. Co powiesz o kobiecie która o drugiej w nocy w lutym ucieka w
kapciach z domu. Jest zadowolona ze swojego małżeństwa !!!

[edzieckokarenina]

no właśnie tu jest problem, że on bardzo chce się rozwieść a ona mówi nigdy.
Ona nie chce nowego życia, ona nie chce jego powrotu - sama to ztwierdziła, ona
go nienawidzi.
******
dziecinne tłumaczenie-wydaje mi się że on chyba nie chce tego rozwodu tylko ci
oczy mydli.
Z reguły przy rozwodzie tylko jedna strona chce rozwodu, albo jedna bardziej
niż druga-co nie stoi na przeszkodzie żby złożyć pismo do sądu i się rozwieść.
Chce rozwodu to niech przestanie tylko mówić że chce tylko niech złoży stosowny
pozew.
Wtedy też wszelkie twoje bolączki(że ona nie płaci rachunków) znikną-po
rozwodzie każdy odpowiada za swoje płatności

[magdalens]

gdyby to było takie proste:
złoż pozew nie przygotuj się , odrzuci go sąd i kiś się ze wszystkim nastepne
kilka lat. I później powiesz mi że to jego wina bo się nie starał

[ajmj]

Wątpie magdalens, aby sąd odrzucił pozew. Może tak się zdarzyć, ale nie musi.
Jesli prawda jest to co piszesz, to rozpad związku jest juz na wszystkich
płaszczyznach. a To, ze Ona nie chce się zgodzic na rozwód, nie oznacza, że
takiego nie będzie ! Może i w sumie napewnoo będzie to dłużej trwało ale są
szanse na orzeczenie rozwodu.

[ashan]

istnieje jedno wyjście - rozwód, z ustaleniem alimentów i podziałem majątku.
Jej zdanie nie ma wiele do rzeczy, pod warunkiem, że jej mąż faktycznie chce
tego rozwodu. Kwestia prawnika, tak jak już pisały dziewczyny. Alimenty mogą
być ustalone sądownie poza sprawą rozwodową. Ich wysokość zależy od zarobków
ojca oraz uzasadnionych potrzeb dzieci. Wg mnie w tej chwili Twoja sytuacja
materialna nie będzie miała wpływu na ich wysokość, czyli po opłaceniu
alimentów ojcu powinna pozostawać pewna kwota na jego własne utrzymanie. Poza
wpłatami alimentów (każdorazowo z adnotacją, że to wpłata alimentów) wstrzymać
się z dodatkowymi ekstrasami (uj, dostanę zaraz po głowie ), natomiast
zapłacić zaległe podatki - za takie zobowiązania małżonkowie odpowiadają
solidarnie, więc mimo tego, że ona tam mieszka jego też będą ściagać za brak
płatności.
a.
ps i jeszcze dobra rada na koniec: trzymaj się od tego wszystkiego z daleka

Magdalenas

[madalenka25]

imienniczko - jestem w bardzo podobnej sytuacji i dzis mija rok od kiedy
zamieszkałam z moim M - tylko że u mnie sytuacja jest dośc przejrzysta - w tej
chwili nie moge pisac bo mam kontrolerów ale kiedy tylko skończa to powiem ci
jak my rozwiązalismy te wszystkie problemy

trzymaj sie i nie tłumacz bo to nie ma sensu
powodzenia
magda

już po wszystkim on zapłacił

[magdalens]

tak jak radziłyście nic nie mówiłam mu i nie wtrącałam się a jak pytał
powiedziałam, że musi postapić tak jak uważa ( bolało mnie bo zawsze się siebie
o wszystko radzimy) dzwonił właśnie do mnie i postanowił, że to już koniec
zapłacił ale ma dość to ostatni raz zlecił pisanie pozwu. Teraz wszyscy
świadkowie i to wszystko jestem przerażona. Aż mam nudności. Co teraz.

[madalenka25]

teraz wyluzuj i idź na spacer - mi zawsze pomaga

[m-m-m]

A teraz weź sobie kąpiel i odpocznij. Może masz jakąś muzykę relaksacyjną?

On musi postępować tak jak sam uważa, aby była to JEGO ŚWIADOMA DECYZJA i aby
nikt nie mół powiedzieć, że to Twoja wina, bo Ty masz na niego taki, a nie inny
wpływ.

[magdalens]

dzięki za pocieszenie
i tak zawsze to ja będę winna zresztą widzisz to sama na forum
i nic tego nie zmieni teraz wszystko w jego rękach jak on to załatwi ( choć
czasami mam wrażenie, że jeśli chodzi o dzieci to on już nic nie może zrobić)
Był dziś u syna w szkole- uczy się bardzo dobrze, wychowawczyni go chwali
będzie wyróżniony) ale nie chciał z nim rozmawiać uciekał jego koledzy
przychodzili do M i więcej z nim rozmawiali niż sam syn. Był załamany.

[m-m-m]

i tak zawsze to ja będę winna zresztą widzisz to sama na forum

Z tego co widzę na forum jesteś winna dla niektórych. Moim zdaniem wina jest
ex i Twojego M.(to oni byli odpowiedzialni za erozję swojego zwiazku), a nie
Twoja. I takie też pewnie opinie są w realu: jedni Cię popierają, a inni
potępiają.
No, nalałaś już sobie tę wodę i nastawiłaś muzykę?

[magdalens]

niestety nie jestem w pracy i właśnie zaniedbuje przez to wszystko obowiązki
ale nie mogę się skupić

[lilith76]

do skocz do sklepu po melisę do zaparzenia - czasami pomaga ))
nie zakładaj z góry najtrudniejszych scenariuszy - to często pomaga od razu
zareagować na nieprzewidziane zwroty sytuacji, ale niekiedy paraliżuje i
zniechęca na starcie.

[elf28]

Mała!
Będzie dobrze! Dasz sobie radę! TEż miałam chwile zwątpienia. Czasem warto
przeczekać. Jak to z życiem, raz jest przypływ raz odpływ. Pomyśl za to, że jak
już przejdziecie przez te wszystkie trudne sytuacje i dalej będziecie razem, to
Wasz związek będzie miał bardzo mocne podwaliny.

Nosek do góry!

dzięki bardzo

[magdalens]

jak tak bedziecie mnie pocieszać to się zaraz poryczę

[elf28]

Dawaj

[magdalens]

tak poszedł mi już tuż do rzęs teraz będzie tysiąc pytań do pod tytułem co się
stało. Muszęukradkiem uciec do wc i się umyć

[m-m-m]

poszedł mi już tuż do rzęs


A mnie się przypomniało jak to kiedyś niopacznie wybrałam się na basen z tuszem
na rzęsach (teoretcznie wodoodpornym) i cała zadowolona sobie pływałam i tylko
dziwiłam się czemu wszyscy się patrzą...niezrażona jednak płwałam dalej, by po
wyjściu w lustrze zobaczyć klauna bez charakteryzacji ))

[magdalens]

mi zdarza się to bardzo często i dlatego nie lubię tuszów wodoodpornych bo one
na wodę wcale nie są odporne ale bardziej odporne są na mleczka i inne
tuszozmywacze

[ajmj]

a Ty magdalens trzymaj się. Ja nieraz ma tez złe dni. Mam problemy(mamy)
przez które chce mi sie wyć!

[ajmj]

aha i zwycięstwa. Nie cierpię popełniać błędów ortograficznych

[milcha1]

nikt by cię nie "obrażał" gdybyś w życiu kierowała się chociaż podstawowymi
zasadami moralnymi.To jak nazywasz żonę faceta z którym obecnie sypiasz to
twoja sprawa i nie mogę byc ani zadowolona, ani nie zadowolona po prostu
rzuca sie na oczy to co piszesz:EX ,kiedy faktycznie kobieta jest żoną gościa.
"I na koniec ci napiszę: nie byłoby większych problemów gdybyś łaskawie
ograniczyła się do swojej obecnej roli-czyli kochanki żonatego faceta.Wtedy
wszystko choć szemrane jest jasne, ty natomiast interesujesz się jej stanem
majątkowym ,jej zdrowiem psychicznym(leczenie psychiatryczne) itp.
Powinnaś się od niej odczepić-bo od męża na pewno nie odpadniesz tak szybko
(długo musiałaś być chyba sama)"

W dodatku jesteś bardzo naiwna. On chce się rozwieść. Gdyby tak b. chciał
jak ci mówi to już dawno złożyłby wniosek. Widocznie nie chce tak b. jak ci o
tym opowiada. W Polsce nie tak trudno otzrymać rozwód. Widocznie chłopu nie
pali się do tego.
Na razie jesteś tylko jego kochanką więc sprawy dot. dzieci, majątkowe są
sprawami między nim i jego żoną. Komiczne, że razem chodzicie po adwokatach: ty
chcesz go rozwieść czy on ma się rozwieść? Zdaje się, że masz syna i problem z
jego ojcem. Może na tym byś się na razie skupiła?

[kwiatek1974]

gdzie ty znajdujesz takich adwokatów, co mówią takie rzeczy, i każą czekac ze
sprawą pierwsze słyszę, szkoda że nie mieszkasz blisko szczecina dałabym ci
namiar na adwokatkę która prowadziła sprawę rozwodową mojego meża, adwokatka
była warta zapłacenia 2000 tysiecy załatwiła ex bez mydła i na drugiej sprawie
dostał rozwód bez orzekania o winie, a ex krzyczała z orzekaniem o winie
mojego, jest dobra w tym co robi tym bardziej że to była sedzina która
prowadziła sprawy takie jak rozwód,podziały majątku itp.