normalnie ręce opadają

[bez44]

Jak kiedys pisałam, jestem całodobową macochą dla 19-latka (i mam swojego
syna 17-latka). 19-latek po długim wyczekiwaniu dostał się wreszcie na studia
poza miejscem zamieszkania (tam gdzie mieszkamy niestety odpadł w
przedbiegach) no i zaczęło się. Mąz będzie czynił staranie, żeby go czym
prędzej przenieść stamtąd (gdzie go jeszcze nie ma) do naszego miasta. Bo
życie mu sttrasznie dopiekło (rozwód rodzciów), bo dużo przeżył (matka się
nim nie interesuje kompletnie), bo daleko od domu, bo nie będzie się uczył,
bo może czas spędzać w knajpach. Na moje argumenty, że dużo ludzi studiuje
poza domem i jest dobrze w ogóle nie reaguje. Fakt, że będzie studiował w
mieście gdzie mieszka również nie świadczy o tym, że będzie się uczył - na
moje uwagi, że choćby stał z kijem i poganiał do nauki, a efekt żaden - zero
reakcji. Ręce mi opadają. W sumie liczyłam i liczę na to, że 19-latek
wyjedzie studiować - może wtedy atmosfera w domu zelżeje.Jak nie dostał się
na studia w lipcu, to obydwaj usiedli i o mało co głową w ścianę tłukli.
Dopiero ja siadłam i zaczęłam szukać. Wiem, że to może być stres, ale z
reguły zawsze tak jest - jak coś trudne to pasierb do tatusia - i pomocy.
Kiedy on wreszcie dorośnie? Chociaż jemu się wydaje, że taki jest. Ostatnio w
Olivii przeczytałam artykuł o biernej agresji - polecam. Trochę mi to
wyjaśniło - pasierb jest dokładnie taki, jak sytuacje opisane w artykule.
Pozdrawiam.

[m-m-m]

Mąz będzie czynił staranie, żeby go czym
prędzej przenieść stamtąd (gdzie go jeszcze nie ma) do naszego miasta. Bo
życie mu sttrasznie dopiekło (rozwód rodzciów), bo dużo przeżył (matka się
nim nie interesuje kompletnie), bo daleko od domu, bo nie będzie się uczył,


Tatuś jest wyraźnie nadopiekuńczy i nie chce przyjąć do wiedzy że facet jest
już starawy na wyszukiwanie mu szkoły i organizowanie mu życia.
Bezz,odetnij się od tego problemu, ale przed tym powiedz co o tym myslisz.
Czy on za niego też się ożeni, wybuduje dom i pójdzie do pracy?

[bez44]

mnie jest zarzuzane, że jestem za bardzo opiekuńcza w stosunku do swojego syna,
ale to co robi mój NM przekracza wszytsko, co robi nadopiekuńcza matka. Wiem,
że robi źle, ale nawet nie próbuję mu tego wytłumaczyć. Ile razy pokazywałam,
że jest coś nie tak, to NM bronił syna lepiej niż tygrys bengalski. Nic do
niego nie dochodzi. Nie widzi, że nie robi najlepiej. mam nadzieję, że nie
będzie się żenił - chociaż, jak widze, że chciałby, żebt wszyscy mieszkali "na
kupie", to od razu mam ochotę się wyprowadzić. NIe wiem i nie widzę sposobu
wytłumaczenia, że wyjazd byłby dobry dla dziecka - odebrane by to zostało, że
chcę się go pozbyć z domu. Dla przeciwwagi, moje dziecko już spiewa, że jak
będzie studiował, to on by chciał mieszać już sam - na co mu mówię, że jak
dostanie się to gdzie mieszka, to niech zapomni, bo to głupota - ale jak gzdie
indziej to oczywiście - mam zaufanie do niego (jak na razie potwierdzoen), że
da sobię radę i nie zrobi nic, czego by póxniej się wstydził. Natomiast mój NM
nie ma takiego zaufania do swojego syna. Zawsze powtarzam, że moje jest
wychowane, a jego wytresowane - ale mówię, to tylko bardzo zaufanym osobom - a
tych mam niewiele.

[m-m-m]

chociaż, jak widze, że chciałby, żebt wszyscy mieszkali "na
kupie", to od razu mam ochotę się wyprowadzić. NIe wiem i nie widzę sposobu
wytłumaczenia, że wyjazd byłby dobry dla dziecka - odebrane by to zostało, że
chcę się go pozbyć z domu.


Ja kiedyś powiedziałam mojemu M. że też mam prawo do życia, a nie tylko jego
syn.

[tropicana]

Olivii nie czytuję, ale wystarczy przeczytać Twój post, żeby się nie dziwić, że
ręce opadają.
Że ojciec synka żałuje, to się specjalnie nie dziwię. Rozwód to przeważnie
nieszczęście dla dziecka, ale to nie powód, żeby wychowywać go na ślimaka.
Rozumiem, że do nauki niespecjalnie się przykładał, no chyba ze wybrał sobie
studia, gdzie jest 10 kandydatów na 1 miejsce.
Ale nie mogę zrozumieć, że 19-latek nie chce studiować poza domem. Zawsze tak
kusi wizja poznania nowego środowiska i zerwanie się z rodzinnego sznurka...Czy
może tylko w waszym mieście jest akurat ten jeden kierunek, który go interesuje?
I wcześniej nie miał żadnego planu awaryjnego?

Jeśli coś mu nie pójdzie na studiach wypatrzonych (załatwianych) przez Ciebie,
to jescze może burczeć, że Ty go tam wsadziłaś, bo on nie chciał itp.

Co do starań ojca o przeniesienie - jeśli to, nie daj Boże - szkoła
niepaństwowa, to żadnego problemu nie będzie (najwyżej finansowy).
Plus w tym wszystkim widzę jeden - Twój syn, patrząc na to całe zamieszanie, na
pewno zrobi wszystko, żeby się dostać na wymarzony kierunek.

[bez44]

tez tego nie rozumiem. ale wiem jedno - trezba będzie zadbać o siebie, swoje
ubrania, porządek.Bo tatuś uważa, że trzeba mu pokazać jak się sprzata -
powiedziałam, że 3 razy chyba wystarczy, nie jest to filozofia. Ale jak widzę,
mąż sprząta u niego w pokoju, lub długotłumaczy konieczność dokładnego
posprzątania raz w tygodniu. Ja już nic nie mówię - nie mam ochoty na ciche dni
w domu z powodu osoby, która zupełnie mi psychicznie nie odpowiada.

[tropicana]

A młodzian nigdy nie jeździł na żadne wakacje? Nigdy nie zostawał sam w domu,
np. na czas Waszych urlopów? Chyba nie powiesz, że nie umie o siebie zadbać w
sensie przyszykowania ubrania i czegoś do szybkiego zjedzenia???

My wysłaliśmy do szkoły za granicę czternastolatka, po jego gorących
prośbach.Fakt, że musiał mieć ubrania znaczone, bo w internacie były prane(taki
warunek postawiła szkoła), ale większość i tak sam prał. Wyjechał jako
drobiażdżek, a wrócił wielki jak dąb, tak strasznie wyrósł w ciągu roku.Jakieś
spodnie dosłaliśmy, coś sam dokupił, ale przy okazji zakumplował sięz krawcem i
stworzył nową modę chodzenia po internacie w obciętych nożyczkami portkach.
A tu problemy z 19-latkiem, w tym samym kraju!!!

A nie macie kogoś z rodziny, żeby z mężem porozmawiać? Bo to on potrzebuje
rozmowy, badziej niż jego syn.

[bez44]

zastanawiałam się już, czy nie "napuścić: na niego mojego brata - fakt, jest
młodszy od NM o 15 lat, ale ma chyba świeższe spojrzenie - może coś da, albo
przynajmniej się zastanowi. Dzięki za wszytsko. Zawsze po rozmawach na forum
widzę, że nie jestem jakimś dziwolągiem

[tropicana]

A długo razem mieszkacie?

Brat to "Twoja" rodzina - może są jeszcze jacyś męża sensowni krewni?
Nie macie wśród sąsiadów/znajomych dzieci w tym wieku? Bo ja mam i powiem Ci,
że jak pozdawały maturę na początku maja, to nie ma ich do tej pory. Są albo na
wakacjach, na które wcześniej sami zarobili, albo będą zasuwać w UK aż do
początku października. A wychuchana 19-latka, przyjęta tu na studia, zostaje na
cały rok, żeby spłacić spółdzielni dług za mieszkanie.

[bez44]

matko jedyna! cały czas siedzi w domu; pracował miesiąc w drukarni i też NM był
zrozpaczony, że pracuje na 2 zmianę i nie ma go w domu. A tak od lipca siedzi w
domu i gra całymi dniami na komputerze - czasami w soboty gdzieś wyjdzie.
Proponowaliśmy, żeby rozglądnął się za pracą w UK, ale spełzło na niczym - może
gdybym podsunęła pod nos....
A mieszkamy razem 4 lata.
Mozna być introwertykiem, ale do tego stopnia?? nawet jak prosimy, żeby
zaprosił kolegów do domu, to jakoś dziwnie nie mają czasu.

[tropicana]

O Jezus Maria! Trzeba było od wczesnego dzieciństwa zapisywać do zuchów albo
innego kółka różańcowego, przecież to odludek zupełny! No niby nie każdy, z
drugiej strony, musi być towarzyski, ale niechby ten czas sensownie
wykorzystał - jak nie praca, to przynajmniej pasja, choćby nawet akwarium czy
haft krzyżykowy, ale nie gierki!!!

Z 15-latkiem (teoretycznie) można jeszcze było coś zrobić, tzn. mógł Twój NM,
ale nie zrobił, co nie uszczęśliwi w przyszłości żadnego z obu Panów. Czy
dorosły facet, ojciec nie może z synem porozmawiać w taki sposób: "Słuchaj,
stary, Ty nudzisz się, a my nie wyrabiamy na zakrętach. Będę Cię wspierał w
każdej sytuacji i pomagał, ale i od Ciebie oczekuje tego samego. Nie masz na
razie żadnego zajęcia, to oczywiście, graj w te gierki, zapłącę za prąd, ale
zrób coś rano dla domu - zanieś pościel do magla,obierz ziemniaki, sprzątnij
piwnicę itp." Zakładam, że pozostali faceci w tym domu mają takie obowiązki, bo
inaczej taka propozycja nie miałaby sensu.Czasem NM mógłby zorganizować czas
tylko dla nich, nie wiem - na ryby, przekopać działkę jakiejś staruszce - żeby
mieli czas tylko dla siebie i żeby chłopak zobaczył, że ojciec wykonuje jakąś
robotę (nie za pieniądze).

Boże, "nasz" młody chyba sie taki dobry urodził...

[bez44]

czasami mam wrażenie, żeby się przemęczył - ja już w to nie wnikam. A
najdziwniejsze jest to, że mój syn, od razu podłapał pytanie NM "czy coś ci
pomóc" (mnie) i ZAWSZE pyta - 9 na 10 raczej nic nie trzeba; a pasierb - w
życiu.Mówiłam i zwracałm uwagę na to mężowi i usłyszałam, że on taki jest - i
koniec. W każdym razie moje Maleństwo (190 cm), wie, że trzeba pomagać i to
niważne komu. A pomoc w domu? A czemu on? tak słyszymy. Rozmowa z synem -
rzadko, mimo, że mówiłam, że jemu jest bliżej do własnego dziecka - ale
widocznie mam słaby dar przekonywania. W każdym razie czasam żartuję, że
współczuję jego przyszłej żonie. Sytuacja jest czasami po prostu patowa.

[tropicana]

No i widocznie taki jest...

A czy ma swój pokój? A co by było, gdybyście wyjechali na wczasy a jego
zistawili w domu jako gospodarza? Albo spychacz, albo by się trochę nauczył
samodzielności.

Nie spytałam Cię jeszcze, czy te studia poza domem są płatne?

[bez44]

studia są dzienne i niepłatne; był przez tydzień sam w domu - wilę nie mówic co
zastałam w łazience, bo jest mi wstyd - nawet męzowi nie mówiłam do momentu, aż
sytuacja się powtórrzyła w domu. Od tego czasu jest spokój.
A studia - opłata za pokój plus normalnie na życie. Jak to studia poza domem.

[tropicana]

To widzę same plusy w nauce poza miejscem zamieszkania: samodzielność chłopaka,
trochę oddechu dla Ciebie jako gospodyni, a przede wszystkim dyplom państwowej
uczelni. Pytałam, czy płatne, bo wtedy NM mógłby wyskoczyć Ci, że na
tzw. "życie" i na opłaty za szkołę po prostu Was nie stać.
Ponieważ jest to uczelnia państwowa, możliwości przeniesienia na ten sam
kierunek w I semestrze są żadne. Pozostaje nadzieja,że chłopak zmusi się do
wyjazdu i może po semestrze/roku nie będzie chciał się ruszyć.

"Naszego" tamten wyjazd poza dom bardzo odmienił. Tak strasznie wydoroślał
fizycznie(urósł ponad 20 cm), jakoś za szybko dojrzał, zrobił się za dorosły.
Dalej jest kochany, ale to tak, jakby stał się jakimś najlepszym kuzynem z
naszego pokolenia, najlepszym przyjacielem, ale już nie małym synkiem. Może
tego się boi Twój NM?

[m-m-m]

A pomoc w domu? A czemu on? tak słyszymy


Bo wspólne mieszkanie to wspólne prowadzenie domu i każdy ma tu swoje obowiązki.
Może zamiast domagać się pomocy po prosu niech mąż narzuci mu konktrety:
Zawsze co sobota on odkurza wszytskie dywany (dla równowagi; Twój syn obiera w
kuchni warzywa na obiad dla wszystkich);
Zawsze on przynosi bieliznę z magla (Twój syn pamięta zawsze o pieczywie).
Dziwi mnie, że nic nie powiedziałaś mężowi w jakim stanie zostawił pasierb
łazienkę po waszej nieobecności. Ja nigdy bym tego nie ukryła. Jeśli M. nie
chciałby sprzatać to niech goni do tego syna, który nabrudził. Nie ustapiłabym
i już.
Nie ma tłumaczenia, że on taki jest. On taki jest, jakim toleruje go ojciec -
toleruje niechlujstwo, brak zorganizowania i ofermowactwo - to takim on jest. A
tłumaczenie, że on taki jest jakby ucina próby zmiany: w oczach ojca
niemożliwe, bo wymagające pracy wychowawczej i żelaznej konsekwencji.

[braktalentu]

Jak nie dostał się
> na studia w lipcu, to obydwaj usiedli i o mało co głową w ścianę tłukli.
> Dopiero ja siadłam i zaczęłam szukać.


Z moich doświadczeń (a każdy ma inne-) wynika, że najlepiej rozwiązywać
problemy doraźne i to też tylko te, które stanowią o moim komforcie i dobrym
samopoczuciu. Nie mieszam się w wychowanie, wartości i inne. Od tego jest Tatuś
(i u nas jeszcze Mamusia). Chętnie pomogę zorganizować transport, polecę
książkę, zaopiekuję się kilka dni, upiekę ulubione ciasto, czy pójdę na basen.
Jak trzeba będzie to znajdę szkołę (ten problem też przerabialiśmy-)), ale
jak mi nie będzie na rękę, to się nie postaram o znalezienie szkoły tam gdzie
mi niewygodnie. Może po prostu zostaw sprawy własnemu biegowi i nie angażuj
się. Panowie potłuką głowami w ścianę jak to większość facetów ma we zwyczaju
i ... pasierb pojedzie na studia-. Jak się drugi raz dasz w to wmanewrować,
zaczniesz szukać, organizować to potem będzie na Ciebie (że szkoła nie taka, że
kierunek nie ten, itp.). A tak młody mężczyzna ma wybór: albo wyjazd, albo sam
sobie coś załatwia. Jeśli Tata chce Mu w tym pomóc, to wspaniale, ale Ty
absolutnie nie musisz się tym zajmować. Lepiej zrób Mu (pasierbowi) ładny
szalik na drutach. I przyjemnie i rodzinnie i twórczo i dobra wola i dla nerwów
kojące...-

[bez44]

dzięki Wam za wszytskie dobre słowa Serduszka

[tropicana]

Przestań, bo się zarumienimy dziewiczo.

Ale pisz koniecznie, jak się przedstawia sytuacja "na froncie".
Pozdrawiam

[nangaparbat3]

a co sie stało z jego (pasierba)matką?

[bez44]

a nic - mieszka sobie w tym samym mieście, ma 2 dziecko; nim się w ogóle nie
interesuje. Czasami mam wrażenie, że NM znalazł go w kapuście.Oczywiście nie ma
mowy o alimetach czy jakiejkolwiek pomocy.

[dominika303]

Bez , a czemu nie ma mowy o alimetach??????????
przecież ten oboiwązek spoczywa na tym rodzicu z którym dziecko nie mieszka!!
Nawet jeśli exie stac tylko na 200 zł to dobre i te dwie stówki, zawsze możecie
je młodemu odkładac na mieszkanie lub studia, lub kupowac buty chociażby !!

[bez44]

teraz to "po zawodach" - bo ma 19 lat i sam by musiał wystąpić. A NM był taki
ambitny, że nie chciał od niej nic. Żeby była jasność, nie spimy na pieniądzach.

[m-m-m]

teraz to "po zawodach" - bo ma 19 lat i sam by musiał wystąpić


I niech wystąpi.

[bez44]

a poc o? przecież tatus da pieniądze. A tak trzeba by było jakiś wysiłek włozyć
ponad miarę. ja ciut zmądrzałam i po 4 latach dokładania alimentów mojego syna
do zycia, jako 3 dochód, od niedawna przelewam na inne konto.

[m-m-m]

a poc o? przecież tatus da pieniądze


Jak tatuś się godzi to tatusia problem. Byle potem nie narzekał, że pieniędzy
nie ma.

Tobie ręce opadają...

[mary_lu]

Bez, gdy czytam Twoje posty dotyczące pasierba, też nie czuję się komfortowo.
Nie widzę w nim niczego, co by czyniło z niego odmieńca. Widzę zwykłego
nastolatka, trochę zagubionego, trochę zbuntowanego, zamknietego w sobie.
Może i jest tym introwertykiem - więc nie przymila się do Ciebie. Nie spotyka
się z kumplami zbyt często, tylko gra na komputerze. Lęk przed studiowaniem w
innym mieście, czy nieszukanie pracy za granicą też nie jest nienormalne u
introwertyka...
Raczej nie jestem skłonna uwierzyć, że Twoja ogromna niechęć do niego, ciągłe
porównywanie pasierba do syna (świetnego dzieciaka!), chęć pozbycia się
wreszcie go z domu -nie jest przez niego wyczuwana.
Drobne kradzieże nie są najgorszym wybrykiem, jaki może popełnić nastolatek
pozbawiony akceptacji we własnym domu.
Nie czytuję Olivii, ale polecam Ci przemyślenie Twojej agresji w stosunku do
pasierba.

[bez44]

nie jestem agresywna. BAAAAAAArzdo wiele potrafię zrozumieć i zaakceptować.
Pasierb jest niestety typem człowieka, którego w kazdej innej sytuacji
omijałabym szerokim łukiem. Absolutnie nie odpowiada mi psychicznie - czuję się
przy nim źlem jakby otaczała mnie ciemna chmura - mam nadzieję, że wiesz o czym
mówię. Są tacy ludzie i zwykle staramy się ich omijać - tacy są i raczej nic
nie poradzą na to. A dalej - nie musi się przymlilać - po przeprowadzce długi
czas (nawet bardzo długi)przychodziłam do pokoju wieczorem pogłaskać,
przytulić, powiedzieć dobranoc - za każdym razem odsunięcie głowy, unik, potem
nawet nie odrwanie wzroku od komputera. niestety nie jestem matką Teresą i
niepowodzenia mnie zrażają - dałam sobie spokój. Niestety należę do tych
kobiet, które kochają swoje dziecko - to które urodziłam. Pozostałe lubię i
pomagam.

[mary_lu]

> Pasierb jest niestety typem człowieka, którego w kazdej innej sytuacji
> omijałabym szerokim łukiem. Absolutnie nie odpowiada mi psychicznie - czuję
się
> przy nim źlem jakby otaczała mnie ciemna chmura - mam nadzieję, że wiesz o
czym
> mówię. Są tacy ludzie i zwykle staramy się ich omijać - tacy są i raczej nic
> nie poradzą na to.

Myślę, że pasierb też nic nie może poradzić na to, że tak go nie znosisz, że
wymyślasz już tak fantastyczne tego wytłumaczenia jak "czarna chmura".
Przecież w takiej sytuacji on nic nie może zrobić! Żeby móc utrzymywać poprawne
stosunki z Tobą musiałby być osobą kompletnie pozbawioną empatii.
Bez, może przemyśl trochę ten wątek o lwach...
Wiesz, tylko czekam, aż zaczniesz pisać, że już nie możesz patrzeć na pasierba,
bo z niego taki dziwak, że nie potrafi się związać z kobietą, tylko tak siedzi
w domu przed komputerem.
Bez, potęga nieświadomości jest ogromna. Zapewne rzeczywiście starałaś się na
początku, aby Twój pasierb czuł się dobrze w Waszej rodzinie. Ale czy już wtedy
byłaś przywiązana do teorii, że nigdy nie pokochasz "nie swojego dziecka"?

[gosza26]

Ja swoje poglądy mam w temcie często bardzo jednoznaczne,ale w Twoim wyapdku zrobie wyjątek. To jest taka sytucja,że im bardziej zaczniesz się starć tym bardziej odwrotny skutek to osiągnie. Bez sensu.
Nawet przejście na stopę "kolezenską" odpada ze wzgl. na Twojego syna,który jest prawie równolatkiem pasierba.
Studia w innym mieście wydają się być dobrym rozwiązaniem,żeby mógł sie nauczyć samodzielności i wyrwac od nadopiekuńczego ojca.

Aha i jeszcze jedno...sytuacji dokładnie nie znam, ale nie dziw się,że jako piętnastolatek nie potrafił nawiązać z Toba realcji. Raz został porzucony, zauafanie komukolwiek to najtrudniejsza rzecz jaka przed nim stała/stoi. Nastałaś w momencie , w którym nie wiele dało się chyba zrobić, bo cynizm i brak epmatii był w nim silniejszy. Ojciec nie poradził sie wczesniej z tym problemem więc Młody sam z siebie rady tez nie dał.

[lilith76]

Też sądzę podobnie.
Z dziećmi jak z innymi ludźmi - działa chemia i czasami nie zaiskrzy. Jesteście różnymi typami człowieka, tylko los sprawił, że musicie mieszkać pod jednym dachem. Z tym dawaniem ciepła i przytulaniem, to ja się nie dziwię, mój brat jak skończył 10 lat jeżył się, warczał na mamę przy każdej próbie okazania ciepłego uczucia (bo to niemęskie?).
Mam koleżankę, matkę nastolatka, która jest aktualnie na etapie "Nie cierpię go, nie mogę na niego patrzeć". Uczucie ma autentyczne, a przecież to matka rodzona.

[bez44]

znowu możecie powiedzieć, że się "czepiam" = kolejny "kwiatek", z którym nie
mam pomysłu jak dac sobie radę, bo nie mam oparcia w mężu. Mąż uważa, że
wystarczy sms 5 minut przed planowanym przyjściem do domu, że będzie jego syn
póxniej - ja uważam, że to kpina z nas, bo o tej porze to on powinien być o
mało co pod drzwiami ( nie mówię o jakiejśc sytuacji kryzysowej, tylko
normalnym wyjsciu z domu. A wczoraj, a razcej dzisja w nocy przed 1, ja
odebrała swój telefon i usłyszałam pasierba z pretensjami, że on dzwoni do domu
na stacjonarny, na telefon ojca i nikt nie odbiera, a on chce iść spać do
kolegi i czy może - o 1 miał być w domu. Według mojego NM wszystko ok, bo
zawiadomił, a mnie mnormalnie szlag trafił. A poza tym to przestaje moeć dla
mnei znaczenie, bo idę (jesli będzie lekarz) dzisiaj na biopsję piersi i
strasznie się boję

[lilith76]

Macie po prostu inne podejście do pewnych spraw. Gdyby pasierb był twoim rodzonym dzieckiem, też by cię takie jego traktowanie sprawy irytowało i miłość macierzyńska nie miałaby tu nic do rzeczy. To mit, że rodzony nastolatek zawsze znajduje u matki zrozumienie i zawsze robi tak jak ona by chciała. Masz to szczęście, że twój syn jest dokładnie taki jak byś chciała, ale wierz mi mógł ci się trafić egzemplarz zbliżony do pasierba.
Ja w młodości traktowanie czasu miałam podobne do twojego pasierba. Gorzej, gdy rodzice kazali mi zostać w domu, ja po prostu wychodziłam, a oni byli wsciekli i bezsilni (wiem, że nie byłam ok). Pomiędzy moim 13 a 18 rokiem życia toczyłam z matką regularną wojnę, a ojciec starał się stanąć niekiedy po mojej stronie. Pewnie gdybym była jej pasierbicą lub dzieckiem adoptowanym, to by mnie znienawidziła i wyrzuciła za dzrzwii, ale była krwią z jego krwii i tylko zachodziła w głowę w kogo ja się wdałam.

[gosza26]

bez biopsji sie nie bój, niepotrzebny stres. To nie boli a poza tym dopiero wyniki coś powiedzą. Głowa do góry!