Niebezpieczne pytania

[lilith76]

Mała (9 lat) wchodzi powoli w wiek niebezpiecznych pytań. Ostatnio w czasie drogi na wakacje rzucała pytaniami:
- A gdzie poznałeś A? (mnie)
- Ile trwało twoje małżeństwo z mamą?
Dla mnie to tematy krępujące.
Wiedziałam, że pewnie przyjdzie taki czas, kiedy dzieci będą dociekać i podpytywać, ale żeby już tak wcześnie. Bo za odpowiedziami mogą iść ich oceny, komentarze.
Niby wiem, że małe dzieci lubią historie rodzinne, w rodzaju "tata poznał mamę, pokochali się i urodziłaś się ty".
Mała wie, że tata się wyprowadził, bo "zakochał się w innej pani", ale chyba wcześniej nie wnikała zbyt głęboko co to na prawdę znaczy i teraz wchodzi w wiek, kiedy będzie się nad tym zastanawiać.

[m-jak-magi]

ja mam to przed soba i tez sie zastanawiam jak zareaguje jak dojdzie
do prawdy ..................
nikt przed nia prawdy nie ukrywa bo jest oczywista - tata kocha mnie
a mama kocha swojego meza i wszyscy razem kochaja mala ale ......
nie sadze zeby taka prawda jeszcze dluga ja satysfakcjonowala.

za chwile padnie pytanie dlaczego tata nie kocha mamy ...........

[leeya]

Dziewczyny,
Z calym szacunkiem, bo na prawde Was obie uwazam za madre Babeczki,
ale ten czas musial nadejsc. Pytania, analizowanie w malych glowach
i w koncu ocena. Moim zdaniem dzieci maja do tego prawo. Podkreslam -
moim zdaniem. I maja prawo wyciagnac wlasne wnioski i na swoj
sposob ocenic sytuacje oraz wszystkich bioracych w niej udzial.
Wiem, zabrzmialo to exiowo Jak Was to pocieszy to powiem, ze ja
tez sie strasznie boje momentu, kiedy Kulka zacznie zadawac takie
pytania. Mimo tego, ze teoretycznie nie powinnam sie bac.
Leeya

[m-jak-magi]

a czy ktoras z nas napisala ze dziecko nie ma prawa do takich
pytan ??
pewnie ze ma i to juz przede wszyskim glowa mojego m ( jako sprawcy
calego zamieszania ) zeby dziecku odpowiednio wszystko nakreslic.

ja nie zamierzam chowac glowy w piasek ani tez posypywac jej
popiolem. jesli pytania padna pod moim adresem odpowiem szczerze z
nadzieja ze dotychczasowa praca wlozona w "dobre stosunki z moja
pasierbica" zaprocentuje.

[lilith76]

Pisałam, że wiem.
Ale jak nadchodzi ten czas, to się dziwnie robi.
Szczególnie jak, po lekturze for macochowych, ma się wyobrażenie, co może wyczyniać nastoletni, hormonalny pasierb

[leeya]

Ja sie po prostu boje tego momentu. Strasznie sie boje Bo zeby
pozwolic ojcu wyjsc na ludzia musze ograniczyc sie do suchych
faktow, a jemu pozwolic na opisywanie uczuc - czyli jak zgrabnie
okreslila Magi - odpowiednie nakreslenie sytuacji Takze Lilith
wierz mi, nie tylko Wy slyszycie takie pytania, Mama dzieci tez. I
podejrzewam, ze jej takze nie jest komfortowo w tej sytuacji.
Leeya

[natasza39]

Ja mam lilith takie nastoletnie, hormonalne pasierbice.
Nie miałam okazji, tak jak Ty, czy magi kształtować małych dzieci.
Ja od razu mam pytania. Odpowiedzi na te pytania powinien udzielać ojciec. Nie
macocha.
A ja mogę stanąć jako dorosły do rozmowy z prawie dorosłym traktujac go po
dorosłemu.

---------------------------------------------------------------------
Szarańcza jest plagą, chociaż jeden owad nie stanowi plagi. Podobnie jest z
głupcami.

[ewunia92]

Z tego co ja zaobserwowałam, to bardzo bywa różnie.U mnie się nie udało bo eks mojego jest niepowtarzalna w nienawisci i agresji. Ale aktualnie mam taka sytuację u mojego syna. W tym roku rozszedł się i ma 5 letnią córkę. Oczywiście była synowa nastawiała mała przeciwko syna partnerce. Ale syn nigdy nie ukrywał jej przed małą, mała ją polubiła,zaakceptowała. Jest dla niej stanem oczywistym, ze Becia jest z tatą i już.Pół roku temu, zaraz po rozwodzie miał miejsce taki dialog: tata! a wiesz, ze mama niecierpi Beci? Ale najważniejsze jest, ze ty i ja ją lubimy.
To jest efektem pracy syna nad małą, od początku kiedy małżeństwo sie rozpadło. Oczywiście,że było ciężko, ze były płacze: ja chcę abyś był ze mną i mamą! Kiedy wrócisz? itp. podziwiałam jak jej tłumaczył, ze musi pamietać, ze ją kocha,że z mamą się kłócili a teraz jest spokój, że zawsze jak do niego zadzwoni to przyjedzie do niej. I nie były to puste słowa, a przy tym powoli i systematycznie wprowadzał w to swoją partnerkę, dla której z tego co wiem, też nie było to łatwe. Nadal ma sporo watpliwości i zawsze zaznacza, ze nie chce małej zastępować matki aczkolwiek bardzo ja lubi.Są bardzo zaprzyjaźnione, na ile to możliwe z tak małym dzieckiem.
Tak, więc sądzę,ze tu jest pole do popisu dorosłości i dojrzałości mężów.

[kicia031]

No ja na to patrze z troche innej strony, ale ja zawsze otwarcie
komunikowalam synowi moje opinie - dostosowujac to do jego wieku
oczywiscie i zaznaczajac, ze to sa MOJE OPINIE i ze on ma prawo do
wlasnych, odmiennych.

Ex mial taki okres, ze mnie namawial do stworzenia ocenzurowanej
wersji, ktora bedziemy oboje wciskac dziecku, ale sie nie zgodzilam.

Inna sprawa, ze moje dziewcko predzej by umarlo, niz zapytalo o
cokolwiek osobistego swojego tate. Ale wiem, ze na niektore sprawy
ma inny poglad niz ja i takie jego zbojeckie prawo.

Ale mysle, ze trzeba taz zyc, by w w takich momentach moc uczciwie
dziecku odpowiedziec: zrobilam /lem co moglem i po prostu sie nie
dalo. W ogole warto, jesli nie dla siebie samego, to dla wlasnych
dzieci i ich pytan zyc przyzwoicie.

[swieta_1]

Leeya, mają prawo do oceny, do własnego zdania, dopóki ktoś bliski nie zacznie wypaczać i zmieniać rzeczywistości. A wtedy wierz mi ( znam to z autopsji), dziecko zaczyna wierzyć w to co słyszy a nie widzi. I spotkania na których "widzi" się kończą i wtedy nie ma "widzenia", pozotaje słuchanie steku bzdur.

[megaa]

Przypomina mi sie historia mojej rodziny i moje dziecinstwo. Rodzice
mieli rozne okresy. Bylo dobrze i gorzej. Ale w pewnym okresie
wszystko prawie skonczylo sie rozwodem. Bylam wtedy jeszcze bardzo
nieletnia i mimo ze rodzice nigdy nie rozstrzasali tego problemu
w mojej obecnosci to jednak dzieci sa niezlymi obserwatorami i
czasami potrafia skojarzyc fakty. Tak wiec tajemnica poliszynela byl
fakt ze "tatus zakochal sie w innej Pani". Jednak do rozwodu nie
doszlo, nie wiem z jakich przyczyn, ale wiem jedno ze wtedy narastal
we mnie okropny bunt i niechec do wlasnego ojca a jednoczesnie
niechec (zeby nie powiedziec nienawisc) do tej wlasnie Pani, ktorej
nota bene na oczy nie widzialam. Wydaje mi sie ze dziecklu trudno
zaakceptowac zwiazek a zarazem partera przez ktorego(moze to
niefortunne okreslenie) jego wlasna rodzina ulkegla rozsypce. Moja
ocena sytuacji i niepewnosc z tym zwiazana wcale nie byla nakrecana
przez moja mame, bo jak juz mowilam wzajemnie oszczedzali mi
szczegolow tej sytuacji. Ale gdyby do rozwodu doszlo pewnie bylabym
koszmarna pasierbica, i przyznaje sie do tego z reka na sercu.
O wiele latwiej przychodzi akceptacja dla kogos kto pojawia sie w
zyciu rodzicow pozniej. Moj dziadek (sorry za te rodzinne
przyklady) zostawil moja babcie i odszedl, bo chyba wlasnie tak
po prostu sie zakochal. Cala 3 dzieci w tym moja mama nigdy nie
zaakceptowaly wyboru ojca, a byly juz w takim wieku ze potrafily
samodzielnie wyciagac wnioski (nie cala trojka) Po czasie zwiazek
dziadka rozpadl sie, z moja babcia juz nigdy do siebie nie wrocili
ale jego kolejna zona nigdy negatywnych emocji wsrod dzieci nie
wzbudzala. Do tej pory traktowana jest jak czlonek rodziny. Jest po
prostu dobra osoba i zarowno z dziecmi dziadka jak i jego pierwsza
zona (czyli moja Babcia) miala zawsze dobre stosunki.
Dzieci pytaja i od tych pytan sie nie ucieknie, nie ucieknie sie tez
w zaden sposob od oceny przez nich sytuacji. Buntu, braku akceptacji
czasami.
Teraz kiedy sama jestem juz dorosla nie chce oceniac w zaden sposob
postepowania i wyborow innych osob ale ciagle gdzies tam w glowie
mam ten epizod z zycia rodzicow, mimo ze nie zakonczyl sie rozwodem
a malzenstwo rodzicow mozna zaliczyc do raczej udanych i
dlugoletnich.

[luna67]

Lilith76, pytania malej sa najnormalniejsze na swiecie, uswiadomcie ja pierwsi
(odpowiednio do jej wieku), gdyz jakas "bratnia" dusza moze przedstawic malej
wasza sytuacje w "krzywym zwierciadle", i skutki moga byc oplakane (wychodze z
zalozenia, ze twoj M dla ciebie odszedl od rodziny).

[nangaparbat3]

Mnie się zdaje, ze do przyjęcia jest wersja "rodzice przestali sie z
sobą dogadywać, było im razem bardzo trudno, kłócili się, i wtedy
tato poznał A.".

[megaa]

a jezeli ta wersja ma sie nijak do rzeczywistosci i rodzice do
poznania przez tate nowej osoby wcale sie jakos specjalnie nie
klocili i nie bylo wiekszych problmow, czy powinno sie przedstawic
dziecku prawdziwy obraz sprawy czy nagiac rzeczywistosc do tej
wersji wygodnej dla jednej strony ale nie do konca obiektywny.
Abstrahuje tu od postu lilith a raczej to moje czysto teoretyczne
rozwazania.

[nangaparbat3]

Ja bym trochę nagięła. Jako matka bym nagięła - bez poczucia, ze klamię, w
kazdym zwiazku są problemy, konflikty, jak zwazyć, kiedy jeszcze mozna wytrzymać
razem, a kiedy juz nie? Dla kazdego związku ta granica przebiega gdzie indziej.
Wydaje mi się, ze dla dziecka informacja, ze jest świetnie, a mąż/zona nagle
zakochuje sie i odchodzi, jest okropnie niszczaca - nie pozwoli na poczucie
bezpieczeństwa i spokój w nawet najlepszym zwiazku, zawsze już może się bać, ze
spotka je to samo co mamę czy tate.

[babe007]

Też pytanie czysto teoretyczne.

A czy rzeczywiście osoba "naginająca prawdę" kieruje się dobrem
dziecka, czy może raczej chęcią wybielenia własnej osoby?

[lilith76]

Rzecz w tym, że dziewczynka wie, że "tata kochał mamę, potem zakochał się w innej pani i z nią zamieszkał" i pamięta kłótnie rodziców, bo sama mi o tym opowiadała i reagowała nerwowo, gdy my się sprzeczaliśmy.
Ja tylko wymóżdżam dodatkowy problem - przyjdzie czas, gdy ona zda sobie sprawę, zacznie roztrząsać co to niby jest "kochał jedną, potem kocha drugą, a inni tatusiowie jakoś poprzestają na jednej". I takie pytania zaczną padać - "dlaczego rodzicom się nie udało?", "jeśli zaczyna się tak pięknie, to dlaczego nie żyli długo i szczęśliwie?". Pewnie wymyślam.

[nangaparbat3]

Nie wymyslasz.
Sama wciąż jeszcze zadaje sobie to pytanie, zresztą z roznych wzgledów.
Ale o te Twoja pasierbice to jestem jakoś dziwnie spokojna.
Mnie się zdaje, ze i tak nawazniejsze, zeby dziecko wiedzialo, ze wtedy, kiedy
pojawiło sie na swiecie, rodzice sie kochali. Co bylo potem i tak samo widzi.

[chalsia]

> Mnie się zdaje, ze i tak nawazniejsze, zeby dziecko wiedzialo, ze
wtedy, kiedy
> pojawiło sie na swiecie, rodzice sie kochali. Co bylo potem i tak
samo widzi.

no ale jak się rozstali w czasie ciązy albo w kilka miesięcy po
urodzeniu dziecka? To jak wtedy z tym kochaniem?

[lilith76]

Ja po pasierbicy widzę, że łatwiej jest jej przyjąć sytuację wiedząc, że rodzice się kiedyś kochali.
Oczywiście, jak zacznie dorastać, to na fali buntu może pytać a dlaczego miłość tak szybko mija i czy w takim razie warto w nią wierzyć.

[kicia031]

a dlaczego miłość
> tak szybko mija i czy w takim razie warto w nią wierzyć.

Nie kazda mija, mam nadzieje. A nawet jesli mija, to to, co sie za
jej sprawa przezylo jest nasze, niezaleznie od tego, co sie potem
stalo.

[m-jak-magi]

a co da powiedznie dziecku: taka zdradzil mame bo znalazl sobie inna
pania i odeszedl do niej.

nie oszukujmy sie dziecko w miare dorastania samo dojdzie do swojej
prawdy i samo na wlasny uzytek tej wersji sie bedzie trzymac.
wazne zeby bylo utwierdzane w swiadomosci ze rozstanie rodzicow nie
oznacza ze dziecko jest mniej kochane przez jakiegokolwiek z
rodzicow.

moim zdaniem jakakolwiek by ta prawda nie byla - wersja musi byc
spojna i ze strony matki i ojca.
najgorsze sa 2 prawdy, bo wtedy nie dosc ze dziecko czuje sie
manipulowane to jeszcze uswiadamia sobie ze jeden z rodzicow
oszukuje je.

to jest czas i proba wielkiej dojrzalosci wszytskich ze stron i w
imie dobra dziecka trzeba sie porozumiec nawet jesli relacje nie sa
najlepsze.

w moim przypadku mala byla niespelna poltorarocznym dzieciaczkiem
wiec dla niej w zasadzie sytuacja ze mama i tata nie mieszkaja razem
i maja innych malzonkow jest naturalna. nie oznacza to jednak ze nie
pyta. pyta ale z reguly przechodzi do porzadku dziennego slyszac
bardzo lakoniczne odpowiedzi. niedlugo jednak takie "slow kilka"
przestanie ja zadowalac - bedzie chciala byc sedzia w sprawie i mam
obawy ze prawda ktora uslyszy zaboli ja i odbije sie na mnie.
mysle ze wlasnego ojca tak kocha ze "rozgrzeszy" go ze wszytkiego.
no nic znose i to

[kicia031]

moim zdaniem jakakolwiek by ta prawda nie byla - wersja musi byc
> spojna i ze strony matki i ojca.

A ja wcale tak nie uwazam. W relacjach miedzyludzkich bardzo trudno
jest ustalic fakty. I moze byc prawda matki, i ojca, i babci jednej
i drugiej.

Ja swojemu synowi mowie, jak ja to widze. zaznaczajac, ze to MOJ
punkt widzenia. Byc moze tata przedstawil mu swoja wersje. moj syn
zreszta sam ma tez SWOJ poglad na te sprawy.

Taka wspolna wersja wlasnie bardoz latwo moze stac sie wersja
klamliwa, no chyba ze ludzie rozstaja sie pokojowo i milo, ale
umowmy sie, jak czesto sie to dzieje...

Zawsz są dwie prawdy...

[tricolour]

... bo rzeczy widziane z różnych punktów widzenia wyglądają różnie.

"najgorsze sa 2 prawdy, bo wtedy nie dosc ze dziecko czuje sie manipulowane to
jeszcze uswiadamia sobie ze jeden z rodzicow oszukuje je" - Jeżli jeden rodzic
oszukuje, to należy dziecku wyjaśnić, że rodzic oszukuje i uświadomić na czym
polega oszustwo.

Powiem wiecej

[kicia031]

Tych prawd jest duzo wiecej - jest prawda babc i dziadkow,i
rodzenistwa, i cioc i wujkow.
Tak niestety wygladaja relacje miedzyludzkie, ze wiekszosc odbywa
sie w ludzkich glowach, a nie w sferze rzeczywistosci.

[nangaparbat3]

babe007 napisała:

> Też pytanie czysto teoretyczne.
>
> A czy rzeczywiście osoba "naginająca prawdę" kieruje się dobrem
> dziecka, czy może raczej chęcią wybielenia własnej osoby?
Babe, ja akurat jestem porzucona (chociaz nie dla innej, fakt) eksiarą.

[babe007]

nangaparbat3 napisała:

> babe007 napisała:
>
> > Też pytanie czysto teoretyczne.
> >
> > A czy rzeczywiście osoba "naginająca prawdę" kieruje się dobrem
> > dziecka, czy może raczej chęcią wybielenia własnej osoby?
> Babe, ja akurat jestem porzucona (chociaz nie dla innej, fakt)
eksiarą.
>

No to ja jestem porzucającą , więc jak widzisz w moim pytaniu nie
ma ani krzty złośliwości. Ot tak się zastanawiam (również analizując
moje rozmowy z dziećmi - nota bene informowane swego czasu przez
tatusia, że "mama zakochała sie w innym panu" - co z mojej
perspektywy nie do końca było prawdą... - albo było zdecydownie nie
całą prawdą), co tak naprawdę jest prawdziwym
motorem "naciągania"... I chyba jednak fakt, że trudno się przyznać
przed własnym dzickiem do zrobieniu komuś świństwa (jakim
niewątpliwie - bez względu na okoliczności - jest zdrada)

A dlaczego te pytania są niebezpieczne?

[tricolour]

... rozumiałbym gdyby były trudne, bo należałoby się wysilić i opisać prostymi
słowami zawiłą sytuację. Ale niebezpieczne?

Pomysł naginania faktów, by "nie niszczyć dziecku świata" to jest piekny pomysł
jak nauczyć dzieciaka mijania się z prawdą w imię wygody.

drogi tri ...............

[m-jak-magi]

nie chodzi o wygode. chodzi o komfort dziecka.
czesto jest tak - przynajmniej tak bylo w moim przypadku ze tatus
stracil glowe i nic sie dla niego nie liczylo - wlacznie z jego
corka.
jest watek damiri w ktorym panie udowadniaja ze mezczyzni sa
jednostronni - jednobiegunowi jak zwal tak zwal.
byc moze zauroczenie kobieta ( czytaj mna ) bylo tak silne ze nawet
male dziecko ( cudowne i kochane skadinad ) przestalo sie liczyc.
jestem przekonana ze tak jest w wielu przypadkach kiedy powodem
rozstania staje sie inna kobieta.

uwazasz ze powiedzenie dziecku prawdy ( calej prawdy jest obietywnie
dobre?? )
prawda jest tylko jedna moze byc kilka wersji jej interpreatcji ale
od tego dorosli sa dorosli zeby zinterpretowac prawde tak by
uchronic dziecko zwlaszcza wtedy kiedy przyslowiowo "lyka kazda
prawde jak cieple bulki" - czytaj jest male i niezdolne poki co do
wlasnej interpreatcji.

i nie jest prawda ze trzeba sie ladnie i kulturalnie rozstac zeby
glosic jedna prawde. wystarczy ze pierwsza zlosc minie i emocje
opadna wszytskim zaangazwoanym bedzie zalezalo na dziecku i na jego
komforcie.

to co sobie glosza babcie i ciocie mozna o kant d... potluc bo
istotne jest to co dziecko uslyszy od wlasnej matki i ojca oraz
macochy i ojczyma jesli zostana o to spytani.

mala nie wie ze ojciec dostal malpiego rozumu i daj boze nigdy sie
tego nie dowie.
mala wie tata odszedl od mamy bo pokochal mnie ale zawsze kochal
swoja corke.

to jest wspolna prawda bedaca dowodem na to ze mozna sie porozumiec
ponad podzialami.
na dobra sprawe matka moglaby powiedziec ze ojciec byl zaslepionym
durniem ( bo tak w istocie bylo ) tylko co taka prawda da dziecku
oprocz lez i poczucia ze wlasny ojciec na czas jakis zapomnial o
niej ?????

[megaa]

magi zgodze sie z Toba ze dla malego dziecka, ktore jeszcze
samodzielnie nie moze ocenic sytuacji taka "prawda" o wlasnym ojcu
pewnie przynioslaby wuiecej szkody niz pozytku. Ale w sytuacji gdy
dziecko jest juz na tyle dojrzale ze mogloby sie zmierzyc z historia
i zauroczeniem tatusia uwazam ze nalezaloby sie obiektywnie przyznac
do wlasnych bledow. Pewnie ze ciezko, ale skoro dorosla osoba
swiadomie takie bledy popelnia to wlasnie ta doroslosc do czegos
zobowiazuje.

[m-jak-magi]

megaa ja jestem przekonana ze mala jak juz mala nie bedzie to sama
na wlasne potrzeby wyrobi sobie zdanie na temat calej sytuacji.
to tak jak z pytaniami skad sie biora dzieci - na poczatku
zadowalaja sie lakonicznymi informacjami a potem juz nie pytaja - bo
wiedze czerpia z innych zrodel ( czytaj: kolezanki, prasa, filmy
itd )
spodziewam sie ze jak mala dojrzeje do wlasnego stanowiska w tej
kwestii to kazdy z nas uslyszy od nie kilka gorzkich slow.
jak pisalam we wczesnieszych postach chowac sie nie bede ale i glowy
popiolem nie posypie. zmierze sie z tematem najlepiej jak umiem.
zreszta ciezko pracuje nad tym zeby nie traktowala mnie w swoim
zyciu jak wroga czy intruza.
wiem ze to trudne ale staram sie zeby mala dostrzegla w tej calej
sytuacji oprocz obiektywnych minusow rowniez i plusy ( ma zyczliwa
macoche ktora stara sie byc jej przyjacielem, ma cudownego
przyrodniego brata i co roku cudowne wakacje w polsce )

[poxywka]

zadne dziecko nie jest na tyle dojrzale zeby sie z tym zmierzyc;
zwykle od doroslych nie mozna oczekiwac zrozumienia problemu wiec u
dzieci to bedzie niezmierna rzadkosc; dziecko oceni to po swojemu,
na tyle na ile pozwlala mu jego rozwoj,wiedza itp; oznacza to ze
wyrobi sobie wlasne, czesto dosc czarno-biale, zdanie ktore bedzie
bardzo podobne do zdania osoby z ktora czuje silniejsza wiez; pewnie
wiekszosc exi uwaza ze byli mezowie sa winni a owi byli mezowie
uwazaja ze to one zawiodly; na pytanie 'dlaczego' czesto nie ma
latwej odpowiedzi wiec dosc ryzykowne jest uznawanie ze my ja
wlasnie znamy; 'zrdadzil(a) i odszedl(odeszla)' to tylko skutek
nie ? nie wiadomo czy skutek blednych oczekiwan partnerow, czy moze
niedojrzalosc, czy tez w ogole nieumiejetnosc tworzenia stalych
zwiazkow ze wzgledu na... i tu mamy kolejne 100 mozliwosci; w moim
odczuciu nie chodzi o to zeby klamac ale by byc powsciagliwym; jesli
dziecko zostanie wciagniete w te oceny nie ma takiej opcji w ktorej
ono bedzie cierpialo mniej albo rozwinie sie lepiej; na pewno
psychika takiego dziecka ucierpi o wiele bardziej niz gdyby
oszczedzono mu szczegolow; nikt mi nie powie ze ujawniajac
dziecku 'cala prawde' robi to w imie jego dobra
u mnie juz 5-letnie dziecko zapytalo 'dlaczego' liczac ze dostanie
jasna odpowiedz w 1 zdaniu; mysle ze dzieci pytajac nie oczekuja
winnego na tacy tylko chca zrozumiec dlaczego konczy sie milosc
pozdrawiam
poxywka

Rzecz jest rzeczywiście niebezpieczna...

[tricolour]

... bo musiałabys sie przyznać, że małżeństwo rozpadło sie przy
Twoim wielkim udziale. Udział ten polega na tym, że godziłas się jak
facet zostawia żonę dla Ciebie nie patrząc na dobro tej żony i
dzieci, które z nia miał.

Z powodów zupełnie egoistycznych wzięłas sobie żonatego faceta
depcząc przy tym świętą (tak, tak) instytucję czyjegoś małżeństwa
patrząc jedynie na swoje małżenstwo.

Oczywiście zaślepiony dureń (teraz Twój mąż) dalej pozostał taki sam
i trzeba liczyć sie z tym, że któregos dnia Ciebie porzuci dla kogos
innego, bo już doświadczenie w tym zdobył. Musisz liczyć się z tym,
że rzucaną rodzinę ma gdzieś - co pokazał swoim zachowaniem.

Taaak - to są niebezpieczeństwa zbliżenia się do tematu.

tricolour

[m-jak-magi]

nie znasz mojej historii a szybko wyciagasz wnioski.
moze naucz sie korzystac z wyszukiwarki zanim kogos w podobnie
prostacki sposob obrazisz.
oszczedz sobie zatem pseudomoralizatorstwo bo tzw gowno wiesz.
nie wiem o jakim malzenstwie mowisz bo jedyne malzenstwo jakie moj m
zawarl w swoim zyciu to malzenstwo ze mna wiec nie wycieraj sobie
geby swietoscia zwiazku.

i nie o mnie tutaj chodzi - mam spora klate duzo udzwigne nawet nie
swoje winy.
chodzi mi o dziecko i tylko o dziecko i jego odczucia.

wydawalo mi sie ze jestes partenrem do rozmowy ale ......... zdaje
sie pomylilam sie.

Jeśli sie mylę...

[tricolour]

... to nie masz powodów, by tak emocjonalnie podchodzic do dyskusji
i podpierać sie wulgaryzmami. Możesz zwyczjnie powiedzieć, że się
mylę i wyciągam wnioski z wyobraźni, a nie wiedzy.

Ale Twoje emocje chyba nie wzięły się z tego, że cos pokręciłem...

[m-jak-magi]

moje emocje biora sie stad ze licze na merytoryczna rozmowe o tym
jak przekazac dziecku bolesne prawdy i nie skrzywdzic go i samemu
nie wyjsc poobijanym, a czytam o "sobie" dyrdymaly wyssane z palca.
moje emocje biora sie rowniez stad ze jestem jedna z tych macoch
ktore dobro pasierbicy traktuja jako jeden z priorytetow w zyciu.
dlatego jesli rozmowa ma byc o mnie i mojej domniemanej winie to
mnie taka rozmowa nie kreci.
moim grzechem w calej tej historii bylo pokochac niedojrzalego
czlowieka i wybaczyc mu wielkie klamstwo w imie swietosci zwiazku na
jaka sie powolujesz. wszelkie konsekwencje tej decyzji biore na
klate do dzis.
to tyle o mnie tri.

Przed Tobą jest jeszcze jedno wyzwanie...

[tricolour]

... by ta niedojrzałość wreszcie sie zakończyła. By nie trzeba było
uświadamiać dziecka manipulacjami i półprawdami, by tchórzostwo nie
stało sie standardem w "wyjaśnianiu" trudnych spraw.

nie martw sie o mnie jestem duza dziewczynka n/t

[m-jak-magi]

[ataner30]

moim zdaniem na takie pytania (jak i wszelkie inne typu: dlaczego byl rozwod,
dlaczego tata/mama nie mieszka z nami) nalezy krotko odpowiadac: ta sa sprawy
miedzy doroslymi, ty jestes za maly/mala zeby to zrozumiec, jak dorosnies to
sam zrozumiesz, na razie sie tym nie zajmuj. Tata i mama bardzo cie oboje
kochaja i chca dla ciebie wszystkiego co najlepsze i to ze tata i mama nie
mieszkaja ze soba nie ma nic wspolego z toba i to NIE JEST TWOJA WINA.

Tak moim zdaniem nalezy odpowiadac kilkuletniemu dziecku i przede wszystkim
odwracac jego uwage od tego tematu.

Tylko takie dzialanie jest mozliwe jedynie w sytuacji gdy oboje rodzice sa
wystarczajaco dojrzali i nie maja zapedow (swiadomych badz nieswiadomych) do
przerzucania wslasnej frustracji i niecheci do bylych partnerow na dziecko.

Zarowno do malzenstwa jak i rozwodu (nie wspominajac juz o rodzicielstwie)
trzeba dorosnac. Moim zdaniem rodzic ktory mowi dziecku: "Mama/Tata poznal(a)
inna pania/pana i nie kocha juz mamy" robi najgorsza krzywde dziecku.

[m-jak-magi]

ataner30 napisała:

> moim zdaniem na takie pytania (jak i wszelkie inne typu: dlaczego
byl rozwod,
> dlaczego tata/mama nie mieszka z nami) nalezy krotko odpowiadac:
ta sa sprawy
> miedzy doroslymi, ty jestes za maly/mala zeby to zrozumiec, jak
dorosnies to
> sam zrozumiesz, na razie sie tym nie zajmuj.


z calym szacunkiem ale to najglupsze co mozna dziecku powiedziec.
spychologia i tyle.
dziecko musi otrzymac odpowiedz odpowiednia do wieku - ma do tego
prawo bo decyzje doroslych czy dobre czy zle bezposrednio wplywaja
na jego zycie.
jesli wydaje ci sie ze dziecko bedzie usatysfakcjonowane taka
odpowiedzia to sie mylisz.
myslisz ze jak kolezanka czy kolega zapyta takie dziecko dlaczego
jego rodzice nie mieszkaja razem to odpowie: wiesz jestem za maly
zeby sie tym zajmowac, to sa sparwy miedzy doroslymi, jak dorosne to
sie tym zajmne.

[ataner30]

> myslisz ze jak kolezanka czy kolega zapyta takie dziecko dlaczego
> jego rodzice nie mieszkaja razem to odpowie: wiesz jestem za maly
> zeby sie tym zajmowac, to sa sparwy miedzy doroslymi, jak dorosne to
> sie tym zajmne.

na tak zadane pytanie przez kolege czy kolezanke dziecko powinno odpowiedziec:
to jest sprawa moich rodzicow nie twoja.
Podobnej odpowiedzi zapewne udzielilby ktos dorosly. Nie widze problemu zeby
dziecko tak odpowiedzialo drugiemu dziecku.

Moim zdaniem nie dziecko powinno byc swiadome tego ze istnieje swiat dzieci i
swiat doroslych (ktorego dzieci nie zawsze rozumieja). Tak przynajmniej bylo "za
naszych czasow" . Ten obecny trend aby dzieci traktowac na rowni z doroslymi
mnie troche przeraza. \
Ale moze to wynika z tego ze nie mam wlasnych dzieci . Podobno jak sie juz
wlasne ma to poglady sie zmienia Milego weekendu.

[m-jak-magi]

mam wrazenie ze nie dostrzegasz subtelnej roznicy miedzy tym co
POWINNO SIE ZROBIC a tym co SIE ROBI.
nie wiem czy masz dzieci smiem watpic ale zapewniam cie ze niewiele
dzieci stac byloby na taka "asertywnosc".
dla dziecka nieuswiadomionego - pytanie tego rodzaju byloby
wstydliwym problemem a proba unikniecia odpowiedzi - powodem do
drwin ze strony kolegow, bo dzieci mimo ze kochane i niewinne
potrafia byc okrutne.
cala sztuka zeby dziecko tak uswiadomic zeby nie czulo sie gorsze i
zeby umialo bez skrepowanaia odpowiedziec na takie pytania.

Proponujesz manipulacje...

[tricolour]

... bo stwierdzenie "cala sztuka zeby dziecko tak uswiadomic zeby
nie czulo sie gorsze i zeby umialo bez skrepowanaia odpowiedziec na
takie pytania" - nie oznacza, że należy powiedzieć prawde adekwatną
do wieku dziecka, a oznacza, że należy uzyc jakichs "sztuk" by
dziecko "tak uswiadomić, żeby nie czuło sie gorsze".

Pytania:
1. czy są powody, by dziecko czyło sie gorsze? Jesli nie ma, to skąd
pomysł, że dziecko może czuć sie gorsze?

2. dlaczego dziecko ma "bez skrępowania odpowiedziec na takie
pytania" skoro odpowiedź Tobie sprawia wiele trudności?

[m-jak-magi]

pyt1.
poczytaj sobie ksiazki o psychice dziecka. do pewnego wieku dziecko
inne jest postrzegane jako gorsze. stad kazda dziewczynka chce miec
takie same buty jak kolezanka, a chlopiec taki sam karabin.
dopiero w pewnym wieku dzieci daza do indywidulanosci i szukaja
czegos co czyni je niepowtarzalnymi. ( 2 kobiety na imprezie w
takiej samej kiecce to tragedia, 2 dziewczynki powod do radosci )
proste.

pyt2.
to ze mnie to sprawia trudnosci nie oznacza ze nie mozna tego robic
w sposob dobry.
na dzien dzisiejszy mala doskonale radzi sobie z pytaniami dlaczego
ma inne nazwisko niz mama i do swojego "taty" mowi po imieniu,
chociaz w stanach nie jest to az tak dziwna sprawa.
gorzej kiedy musi odpowiadac na pytania dzieci w polsce dlaczego
do "mamy" mowi po imieniu. polskie dzieci nieco bardziej tradycyjnie
postrzegaja uklady w rodzinie niz amerykanskie.

odpowiada z reguly ze mama ma innego meza a tata i inna zone a ona
ma lepiej bo ja kocha dodatkowa mama i dodatkowy tata.

manipulacji zadnej nie ma, wszyscy ja na szczescie kochamy. i nic co
zostalo jej przkezane nie mija sie z prawda.
taka jest prawda 6latki.

zastanawia mnie jednak jak przekazac prawde 10 latce, kiedy spyta
dlaczego mama ma innego meza a tata ma inna zone .........

jak bedzie 15latka juz napewno nie spyta - bedzie miala swoja wlasna
teorie na ten temat i kazdy z nas zmierzy sie z jej ocena.

Może zwyczajnie przekazać "na raty"...

[tricolour]

... a nie chcieć załatwiać wszytskiego jedną rozmową - to wydaje sie
najlepsze. Wracać wielokrotnie do sprawy, tak jak wraca sie do
innych waznych i trudnych, które wymagają sporego zaangażowania.

W jednym masz na pewno rację - jeśli do 15 roku zycia dziecko nie
zdobedzie tej wiedzy w domu, to zdobedzie ją na ulicy...

[ataner30]

> cala sztuka zeby dziecko tak uswiadomic zeby nie czulo sie gorsze i
> zeby umialo bez skrepowanaia odpowiedziec na takie pytania.

no wiec nalezy mu wprost powiedziec zeby tak wlasnie odpowiadalo na pytania
kolegow: "jest to sprawa moich rodzicow". Moim zdaniem nie ma powodow czuc sie
gorsze jezeli tak odpowie.
A twoim zdaniem jaka poprawna odpowiedz powinno udzielic dziecko na tak zadane
pytanie przez kolege? CZy jesli odpowie ze rodzice sie juz nie kochaja, albo ze
mama/tata znalazl sobie nowa zone/meza to nie bedzie czulo sie gorsze i
skrepowane? Moim zdaniem duzo mniej gorsze i skrepowane bedzie sie czulo jak
odpowie ze to nie jest sprawa kolegi/kolezanki sie o to pytac.

[m-jak-magi]

nie zgadzamy sie w podstawie.
ty uwazasz ze dziecko trzeba splawic tekstem ze jest za male i nie
zrozumie problemow doroslych.
ja uwazam ze dziecko ma prawo znac prawde, bo sytuacja jego
bezposrednio dotyczy.
dla mnie splawianie dziecka tekstem - to sa sprawy doroslych, nie
interesuj sie - jest chowaniem glowy w piasek i tego rodzaju
odpowiedz nie zaspokaja ciekawosci dziecka - raczej zmusza do
konfabulacji.

[nangaparbat3]

Bogu dzieki, wiele błedów popelniłam, ale nigdy nie powiedziałam córce, ze jest
za mała by cos zrozumieć.

[kicia031]

Szanuje swoje dzieci niezaleznie od wieku i nigdy do glowy by mi nie
przyszlo udzielic im takiej odpowiedzi.

Dzieci maja prawo oczekiwac, by rodzice powolali je do zycia w
stabilnej i szczesliwej rodzinie i by dolozyli wszelkich mozliwych
staran, by ta rodzine utrzymac. Jesli tak sie nie stalo, to dzieci
maja prawo oczekiwac wyjasnien. A rodzice maja psi obowiazek ich
udzielic.

[13monique_n]

Oj, wolałabym, aby na te pytania przed "dorosłością" (na marginesie -
jak wtedy ja określić, czy w dniu 18 urodzin, które o niczym nie
świadczą?) nikt inny nie udzielił dziecku odpowiedzi. Wolę sama
mierzyć się z każdym pytaniem, z jakim moje dzieci do mnie się
zwracają. Udzielic im prawdziwej i dostosowanej do wieku odpowiedzi.
Aby, kiedy pojawią się jeszcze inne pytania, moje dzieci brały mnie
pod uwagę jako źródło (wiarygodne) informacji.