długi weekend

[clarence1]

Długo mnie tu nie było... Brałam ślub i przygotowania pochłonęły
mnie całkowicie. Potem nadrabiałam zaleglości z innych dziedzin
życia i myślałam, ze tak już sobie bedzie: żyli dlugo i szczęśliwie.
Ostatnio jednak mija nam ten poślubny nastrój a mój mąż coraz
częściej zarzuca mi (żartem lub serio), że chcę aby nasze życie było
jak z ilustracji książeczki o szczęśliwej rodzinie. Dziwi go i
oburza, że nie chcę uczestniczyć w jego słownych atakach
wychowawczych wobec jego starszego syna, który bywa u nas dość
rzadko i w którego wychowaniu praktycznie nie biore żadnego udziału.
Za to z młodszym ma wspólne pasje, które absorbują im dosłownie całe
dnie, bo albo realizują je w plenerze albo siedzą w internecie
wyszkukując informacji na ten temat. Siedzą tak sobie na dwa
komputery a ja - wielbicielka utopii o szczęściu - jakoś tam sobie
czas organizuję.
Jestem teoretycznie macocha weekendowa ale w praktyce kazdy weekend
i kazdy inny wolny dzień (cały okres okołoświąteczny) staje sie
macocha całodobową. A mój mąż staje się superojcem, bo wraz z
przybyciem młodszego syna każde jego działanie poświęcone jest
współdziałaniu z dzieckiem. Gdy zdarza nam się oglądać film, jest on
cały czas przerywany okrzykami znad komputera: tato chodź
zobaczyć!!! A tato zrywa się i ogląda. Wieczory nigdy nie mają końca
bo najpierw realizuja się w pasji a następnie oglądaja telewizję do
zakończenia programu.
Już za dwa dni wolne się skończy i moje życie powoli wróci do normy.
Mój mąż stanie się miłym gościem wrażliwym na potrzeby innych, nie
tylko swojego młodszego syna.
Czy któraś z Was "macochy" związała się z supertatą? Jak sobie z tym
radzicie?

[liz-beauty]

Hm, hm... Obiadek, rozumiem, razem gotuja? I razem przygotowali swieta,
posprzatali dom? Pytam z ironia, bo u mnie bardzo podobnie, z tym, ze tatus jak
najbardziej calodobowy, na codzien zapracowany. Z jednej strony rozumiem, ze w
takim przypadku (u Was i u nas) chce sie dziecku wynagrodzic nieobecnosc na
codzien, jak rowniez wieczny pospiech czy utrate cierpliwosci. Pytam tylko, czy
spedzanie czasu razem to musi zawsze byc zabawa, hobby, czy wspolne trzepanie
dywanow nie laczy? Jasne, ze super jest robic razem rzeczy fajne i to fajne
dla dziecka i rodzica, ale jesli w tym momencie wszystkie niefajne obowiazki
spadaja na mnie, to ja mowie stop. To nie ja mam dziecko, ktore powinno zjesc
obiad. A jesli czujesz sie zbedna czy odsunieta na drugi plan, to nieraz na
forum bylo mowione, ze najlepiej dziala zajecie sie swoimi sprawami - umow sie z
kolezanka na basen, do kina, narty, co lubisz. Zatesknia za Toba i docenia
obecnosc milej kobietki w domu. Powodzenia!

liz masz calkowita racje

[kicia031]

nawet jak dziecko jest wspolne, dlaczego jeden rodzic ma byc wylacznie do zabawy
i realizowania pasi, a drugi do zachrzanu?

[coccolona]

A co to sa "pasie"?
Innym zawsze wytykasz bledy a sama robisz takie byki. Wstydz sie nauczycielko!

[liz-beauty]

Kicia nie wytyka innym bledow ortograficznych, sama pisala, ze ma dysleksje. A
poza tym to zwykla literowka.

[coccolona]

liz-beauty napisała:

> Kicia nie wytyka innym bledow

Nie chce mi sie juz szukac, gdzie to bylo, bo bym ci pod nos te jej wpisy
podetknela.

A dysleksja zaslania sie dzis prawie kazdy głąb.

[clarence1]

tak, to mnie właśnie zastanawia od jakiego wieku dziecko naszego
faceta, które nie jest jednak z nami na codzień, może być włączone w
jakikolwiek zakres domowych obowiązków, czyli np pomoc w
przygotowaniu śniadania... wyprowadzenie psa... zaparzanie herbaty...

[kicia031]

Miezaleznie od wieku. Moj 3.5 latek nakrywa do stolu (i uwielbia to).
Ja poznalam Mala jak miala 6.5 roku i pomagala od poczatku, na miare swojego wieku.

[konstancja16]

tez mi sie wydaje, ze nie od wieku to zalezy tylko od sposobu
wychowania. kazde dziecko mozna wdrozyc do czynnosci domowych, od
kiedy zaczyna kumac czyli od jakichs 2-3 lat. nie mowie ze dalabym
pieciolatkowi zadanie smazenia jajecznicy albo wycierania
kieliszkow, ale nakrywanie do stolu jak najbardziej.

u nas Maly (5 lat) stopiowo zyskuje nowe specjalizacje. wyciska sok
z pomaranczy, robi (pod nadzorem) sos do salatki, nakrywa, znosi ze
stolu. czasem jeszcze z jego pomoca schodzi sie dluzej niz bez, ale
wydaje mi sie ze warto wykazac sie odrobina cierpliwosci teraz, zeby
nie wyrobil sobie blednego pogladu ze od roboty sa dorosli, a dzieci
tylko od zabawy i marudzenia )

[elakuz]

ja zwiazalam sie z supertata I jak sobie z tym radze? Roznie ale
problemy wynikaja glownie przeze mnie. Samokrytyka na siedzaco
M umial znalezc rownowage miedzy czasem poswieconym malej, czasem
dla calej rodziny a tym tylko dla mnie. Nie narzekam wiec na to.
Umial tez mala przystosowac do regul panujacych w naszym domu. Mala
zaczela tez patrzec na mnie inaczej. A ja ciagle na nie Ciekawe
kiedy i czy to minie. Wiem jedno, latwiej jest macoszce, ktora ma
wlasne dzieci, no moze wyjatkiem jest Konstancja, ale ona ma 5
latka. Wtedy tez latwiej Dobrze, ze juz praca, mozna dojsc do
siebie

[blondgirl]

U nas też było różnie. Na początku, kiedy jeszcze nie mieszkaliśmy ze sobą,
najważniejszy był Syn i wszystko musiało być temu podporządkowane - randki,
wspólne wyjazdy, zakupy itd. W zasadzie nie mieliśmy większych spięć na tym tle.

Kiedy zamieszkaliśmy ze sobą po ok. 3 latach znajomości (początkowo tylko
weekendowo, bo pracowałam w innym mieście) tylko nie wiele zmieniło się na
lepsze. Wielokrotnie zdarzało się, że NM proponował Młodemu (13 lat) wspólne
spanie z nami w sypialni, mimo, że ma u nas własny pokój "bo on niem TV w
pokoju". Na początku próbowałam delikatnie wytłumaczyć, co o tym sądze - że to
dla mnie krępujące itd. Jednak nie dalo, to rezultatu. Dopiero jak po
"zaproszeniu: Młodego do naszego wspólnego łóżka bez konsultacji ze mną
ostentacyjnie przeniosłam się na kilka nocy spać do innego pokoju mój NM
zrozumiał, że dla mnie niekoniecznie muszą być przyjemne te noce we trójkę. I
teraz od jakiegoś czasu jest spokój. Żeby nie było, że jestem wredna - nie mam
nic przeciwko, jeśli Młody ogłada z nami TV nawet w jednym łóżku, ale stawiam
jeden warunek - śpi we własnym pokoju.

Teraz od ponad pół roku mieszkamy już razem całodobowo. I zaczynam zauważać inne
problemy. Może mój NM nie jest takim typowym Supertatą, ale nadal widzę pewne
rzeczy, które mnie drażnią. Synuś już nie jest najważniejszy. Teraz to ja słyszę
coraz częściej, że jestem kochana, wspaniała, najlepsza itd. Ale jest ale...
Młody jest u nas w zasadzie w każdy weekend. Ma u nas własny pokój. Jednak
więcej czasu spędza u kuzyna niż w domu. Czasami jak wyjdzie rano po śniadaniu,
to wraca dopiero na kolację (ewentualnie wpadnie zjeść obiad). Porządek w pokoju
to dla niego rzecz obca. Żeby pozmywać po wspólnym śniadaniu - nie mam mowy -
sam się nie domyśli.
A propos porządku w pokoju najpierw zwracałam uwagę NM, żeby on poinstruował
Młodego, że ma dbać o swój pokój. Zwykle kończyło się to sprzeczką, bo NM
tłumaczył Młodego, że przecież nie ma szafy na ubrania, więc to usprawiedliwia
leżenie brudnych ciuchów na krześle, podłodze i w innych miejscach. Moja
sugestia, żeby wprowadzić Młodemu drobne obowiązki, polegające właśnie na
utrzymywaniu porządku wokół siebie, nie spotkała się z aprobatą NM. Dlatego
wzięłam sprawy we własne ręce - sama przypominam Młodemu o porządku, a jak nie
posprząta, to ja też tam nie sprzątam.

Z moim NM to w ogóle dziwna sprawa. Czasami wydaje mi się, że rozumie co do
niego mówię, a czasami to ech...

Inna sytuacja. Ferie. Młody u nas. Nic nie robi - siedzi całymi dniami u kuzyna.
Wieczorem po pracy robię kolację - je sam NM z Młodym. Ja zmęczona, bo pracy.
Mówię, żeby pomyli po sobie i tak mimochodem proponuję to Młdemu. On na to, że
OK, na co NM, że nie nie Młody ma nie myć naczyń on to zrobi za niego. Nic nie
powiedziałam wyszłam.

Kilka dni później - dalej ferie. Wracamy po południu z pracy, a w zlewie
naczynia po śniadaniu. Nadmieniam, że jak wychodziliśmy z domu zlew pusty. Nie
wytrzymałam i wygarnęłam, że Małolat nic nie robi, dostaje wszystko pod noc, to
chociaż po sobie mógłby sprzątnąć. I co usłyszałam od NM? "Daj spokój!" Dałam.
Brudy stały dopóki nie pomył ich NM. Ja nawet się nie dotknęłam zlewu.

Widzę, że najlepsza metoda, to po prostu olać i Supertatę i jego Superpociechę
(oczywiście w rozsądnych granicach)i zająć się sobą. To działa najlepiej.

blondgirl chyba upadlas na glowe

[kicia031]

Wieczorem po pracy robię kolację - je sam NM z Młodym. Ja zmęczona, bo pracy.

Przychodzisz skonana z roboty i robisz panom posilek ktorego ty nawet nie
bedziesz jadla? I jeszcze jest problem ze zmywaniem? Wybacz, ze ci to powiem
szczerze, ale dalas sobie wejsc na glowe z butami! zrob z tym porzadek poki
czas, bo skonczysz jako sluzaca, ktorej pracy nikt nie szanuje i nie docenia.
Mowie serio, nawet jesli nieco zbyt obcesowo, wybacz.

[blondgirl]

Kicia to też nie tak, bo oboje z NM byliśmy z pracy i razem wróciliśmy do domu.
Młody w tym czasie miał ferie, siedział u nas i nic nie robił. Ja
przygotowywałam kolację, ponieważ NM był akurat zajęty czymś innym.

Jeśli chodzi o kwestie przygotowywania posiłków w czasie pobytu Młodego u nas,
to nie ma z tym problemów. Większość posiłków przygotowuje NM, a śniadanie w sob
i nd, to wręcz jego obowiązek. Ja leżę w łóżeczku i czekam na poranną herbatkę)
Jeśli jednak chodzi o sprzątanie, to ciężko zagonić obu panów do roboty.

Wtedy bardziej zaskoczyła mnie reakcja NM, że umycie 2 talerzy i widelców to
zbyt ciężkie zadanie dla 13-latka. Umył sam. Jego problem.

[beata33.1]

clarence1 ....z przyjemnościa porozmawiałabym naprzykład na gg
szerzej o tym problemie. Mój M jest super tatą, a jego syn mieszka
na codzień z nami. M zawozi go do szkoły, szybciej kończy pracę bo
może aby go odebrać, potem razen spedzają czas to na odwiedzinach u
dziadków, wizyta w McDonalds, to bierze go do swojej firmy i graja
tam w komputer, potem w domu odrabiają lekcje, razem jedzą
obiadek..ale tylko razem bo mały tak chce, potem grają ponownie w
cokolwiek, potem się myją, czytają bajeczki i usypiają a mały ma 9
lat. W większośco robią wszystko razem, bo mały tak chce, a M nie
protestuje. Ja jestem wyobcowana i na 2 planie...mały był całe zycie
uczony że wszystko dla niego i tata i rzeczy materialne że jest na
codzień niegrzeczny, roszczeniowy...powiedziałabym bezczelny. Nie
mam swojego miejsca w tym związku, a co najgorsze macochuję na
codzień i to się nie zmieni!!!!

[martajacuch]

Jesli mialabys ochotę napisz na maila, chyba mamy podobne
problemy..........

[clarence1]

beata33.1 chętnie poromawiam z Tobą przez gg, na początek napisz
proszę maila na adres: [e-mail]
Widzę między nami wiele podobieństw. Mój M tez kończy pracę
wcześniej przed weekendem, żeby jak najprędzej odebrać syna ze
szkoły i razem realizować się we wspólnych zainteresowaniach. Na
szczęście chłopiec nie jest szczególnie niegrzeczny, problem tkwi
raczej w roszczeniowości. Uważa, że ojciec powinien byc na każde
jego zawołanie, ma tendencję do umawiania się na cotygodniowe
wycieczki, takie tylko dla nich obu. W wolne od szkoły dni namawia
tatę żeby go zabierał ze sobą do pracy.
Wogóle nie wiem czy roszczeniowośc nie jest cechą dzieci XXI wieku.
Rodzinie mojego M wydaje się to całkienm naturalne, że mały jest
lepiej ubrany od rodziców, ma sprzet lepszy i o wiele droższy
(laptop, komórkę, MP3...) itd.
Gdy poznałam syna mojego M też miał 9 lat, też były kąpiele,
książeczki, usypianie. Też czułam się okropnie i całkiem nieważna,
bo czasu na jakikolwiek kontakt ze mną nie starczało. Z czasem jako
tako się układa, chociaż nie jest lekko.