Miłość do syna męża

[monia.z]

Witam

Jestem na tym forum po raz pierwszy, przeczytałam jak niektóre z was piszą o
miłości do dzieci mężów. Mój mąż również ma dziecko i przez cały czas od kąd
jestesmy razem o tym wiedziałam do jakiegoś czasu to akceptowałam, nie było
z mojej strony jakiegoś głębszego uczucia do tego dziecka( miłoszci),ale
lubiłam go i nie przeszkadzała mi jego obecność. Niestety od pewnego czasu
to sie zmieniło a dokładnie od czasu kiedy ja zaszłam w ciążę. Jak ex mojego
męża dowiedziała się o tym zaczęła szaleć i buntować dziecko przeciwko mnie.
Usłyszałam pare przykrych słów od dzicka męża i to wszystko spowodowało że
czuję antypatię do niego. Wiem i przekonuje o tym samą siebie że to nie były
słowa dziecka ale nie potrafię w tej chwili już nawet spedzać z nim czasu.
Jak przychodzi do nas szukam sobie tysiecy rzeczy do roboty aby tylko nie
być z nimi.
Jest mi z tym uczuciem ciężko ale nie daje sobie z tym już rady to po prostu
siedzi juz we mnie głęboko, poradzcie jak poprawić tą sytuację aby było
znowu normalnie Nie okazuje mu tego co czuje ale gotuje sie we mnie na samą
myśl że ma znowu do nas przyjść.

Pozdrawiam Monika

[alfa36]

Wiem, że jest Ci żle. Możesz tylko to przetrzymac i starac sie nie denerwować
ze względu na Twoje dziecko. A syn Twojego męża przychodzi przede wszystkim do
niego. Ile chłopiec ma lat? Myślę, że jak urodzisz dzidzię, to się nią/nim
zachwyci i wszystko wroci do normy. A jeżeli nie wroci, wtedy Ty nie będziesz
miała czasu,zeby sie nad tym zastanawiać. Wydaje mi się, ze jesli chlopiec nie
bedzie czuł, że go odrzucacie to wszystko zakonczy się dobrze. Zdaję sobie
sprawę, jak trudno odbudować sympatię do kogoś, kto nas zranil, nawet jeśli to
dziecko. Sama chyba jestem w jeszcze trudniejszej sytuacji. Mieszkam z synem
meza, wychowujemy go wspólnie, choć mi to wcale nie wychodzi. Chlopiec nie ma
mamy, nie mial juz jej wtedy, kiedy go poznałam. Coraz częściej czuję
bezsilność, tym bardziej, że dziecko wchodzi w trudny wiek dojrzewania i nie
uznaje żadnych autorytetów. Mam tylko nadzieję, ze sytuacja poprawi się, kiedy
urodzę dziecko. Nie wiem ,czy On sie zmieni, wiem że juz nie bęe miała tyle
czasu i być może przestanę przejmować sie kazda zlośliwoscią 12 - latka.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości joanna

[monia.z]

Witam
Syn mojego męża ma 10 lat a moje szczęście jest już na świecie ma 10 miesięcy.
Również myślałam że jak urodzę to wszystko wróci do normy, niestety jest
jeszcze gorzej. Obaj chłopcy podobni są do męża i zaczęło się porównywanie
zwłaszcza teściowa ciągle powtarza,że obaj są tacy sami. Ja osobiście
niecierpię porównywań i to jeszcze bardziej mnie dobija. Syn męża bardzo lubi
mojego synka( wiem,że powinnam się cieszyć, że są pozytywne relacje między
nimi ale tak nie jest)ale jest też bardzo zazdrosny o tatę.

Pozdr. Monika

[pysia-2]

Doskonale cie rozumiem. Jakbym czytala sama siebie. Jest na to jedna tylko
rada - moowic glosno o tym, co cie boli. Ciezko to przychodzi... oj, ciezko.
Ale trzeba.

[mkatarynka.edziecko]

To co teraz odczuwasz może być nie tylko spowodowane tym "atakiem" na Ciebie
ale także burzą hormonów w Twoim organiźmie związanych z ciążą. Wiem po sobie,
że dużo gorzej znoszę obecnośc córki mojego męża w naszym życiu będąc w ciąży.
Po urodzeniu Patyka też nie było za dobrze bo byłam o niego bardzo zazdrosna i
strasznie się bałam, żeby Ola mu nie zrobiła krzywdy bo bardzo chciała go
nosić i przytulać. Ja wtedy broniłam swojego potomstawa jak lwica. Nie wyszło
to na dobre naszym stosunkom... Teraz też jestem w ciąży i znowu nie za
dobrze znoszę jej obecność.
Jednak wydaje mi się, że w chwili obecnej powinnaś pomyśleć trochę o sobie.
Nie wiń się za taki stosunek do syna męża. Masz prawo do takich uczuć a teraz
(w ciąży) szczególnie. Może porozmawiaj z mężem i powiedz mu, że boleśnie
odczułaś to co zrobił chłopak (to co Ci powiedział), że jest Ci z tego powodu
przykro i źle. Wytłumacz mu, że w ciąży z kobietą dzieją się różne rzeczy. Na
przykład mówi się, że kobiety w ciąży źle tolerują inne dzieci. Nie wiem ile w
tym prawdy jednak te ludowe podania jednak skądś się biorą. Może mąż będzie
potrafił zrozumieć tę sytuację i ograniczy na razie Twoje kontakty z synem.
Pozdrawim serdecznie. Trzymaj sie cieplutko.
A kiedy masz w planie powić maleństwo?

[mkatarynka.edziecko]

Oj, to się pospieszyłam
Alew jak pisałam w poprzednim poście u mnie też po urodzeniu Patyka było
jeszcze gorzej
Mogę powiedzieć, że zaczęło się poprawiać mniej więcej jak młody zaczął dobrze
chodzić czyli jak miał około 14 miesięcy. A potem znowu się pogorszyło bo
znowu zaszłam w ciążę...
Nie martw się. Będzie lepiej.
Teściową poproś, żeby nie porównywała dzieci albo powiedz mężowi, zeby ją
poprosił. Nie chodzi przecież o to, że starszy syn nie jest Twoim dzieckiem
ale o to, że każde dziecko jest inne i porównywanie ich nie ma sensu a matkę
może denerwować.
Trzymam kciuki, żeby było lepiej

[konkubinka]

tak sobie przeczytalam ten watek i watek "ad rem." ,Mkatarynki.I znowu nie wiem
od czego zaczac.Tez zastanawialam sie nad swoimi uczuciami i gdy czytam to co
piszecie to rozumiem ze jestesmy tylko ludzmi.I utwierdzam sie w przeklonaniu
ze wiekszosc zalezy od naszych partnerow.Tylko co zrobic gdy on jest oporny?
Nie chce zrozumiec nic?Najpierw traktowal mnie jak humorzasta ciezarowke ktorej
hormony szaleja, potem w depresji poporodowej a teraz poprostu jestem
wariatka.Dziewczyny jestem przerazona.Przestaje miec z nim w ogole kontakt.Gdy
M widzi ze jest problem to go nie zauwaza a gdy ja na sile chce go uwidocznic
jest tragicznie.Zaczynamy zle sie do siebie odnosic , przestajemy miec temat do
rozmowy ( a zawsze dumna bylam z tego ze umiemy rozmawiac i mamy zawsze o czym)
Ja wziaz rozwazam na temat swego stosunku do jego problemow z eks , do naszych
z nia problemow , na temat moich stosunkow z jego corka.Zrobilam tyle rzeczy -
wywalczylam mu kontakty , sprawilam ze jej wizyty u nas sa dla nij
przyjemnoscia.Dlaczego jego nie stac choc na chwile przemyslen nad swym
stosunkiem do mojego syna.Czy mam przejsc do porzadku dziennego nad tym ze on
jest podly?Poporostu powiedziec sobie - to egoista , dran i juz?Czy to naprawde
moze byc prawda? Czy naprawde juz nie ma szans?Czy od poczatku bylam zwiazana z
potworem bez uczuc czy to przyszlo nagle? Dziewczyny , jestem zrozpaczona , od
srodka mnie rozrywa rozpacz chce mi sie wyc.Wczoraj spalam z mala w drugim
pokoju a moj syn poszedl do ojca.M nawet to nie obeszlo , powiedzial tylko ze
robie sceny.Naprawde juz zadna rozmowa nie skutkuje.Co bym nie powiedziala to
albo "mam jazdy" albo "robie sceny" a ostatnio poprostu "pierdole i nie wiem
sama o czym"
W sobote kolejny weekend w calym skladzie i boje sie ze nie wytrzymam.Nie
wytrzymam i w koncu wyzyje sie na jego corce i wtedy ona przezyje szok bo
jestem jedyna osoba do ktorej w pelni ma zaufanie ale palam rzadza zemsty.Mam
ochote wrzasnac na nia , wyrwac z jej rak moja corke , powiedziec do
niej"gnoju" tak jak to robi M do mojego synka.Boze nie moge sobie wybaczyc ze
pozwolilam aby zabral mi dwa lata z dzieckiem , dwa lata kiedy moglam go
przytulac , zabierac do swojego lozka , wychowywac po swojemu.A wszystko
dlatego ze nie mam nic - ani oszczednosci ani mieszkania.
No to teraz ja sie wyzalilam.Nie musicie komentowac.Wystarczy ze wiem ze ktos
to przeczyta.

[chalsia]

Konkubinko,

mam łzy w oczach czytając Twój post, bo wiem jak się czujesz, gdy Twój facet
tak się zachowuje i gdy masz w głowie takie pytania odnośnie niego. Wyślę Ci
dziś wieczorem mail na priva gazetowego.

Pozdrawiam Cię serdecznie.
Chalsia

[konkubinka]

lepiej na mojego [e-mail]
Na gazetowy podobno nic nie dochodzi
Dziekuje

chalsia napisała:

> Konkubinko,
>
> mam łzy w oczach czytając Twój post, bo wiem jak się czujesz, gdy Twój facet
> tak się zachowuje i gdy masz w głowie takie pytania odnośnie niego. Wyślę Ci
> dziś wieczorem mail na priva gazetowego.
>
> Pozdrawiam Cię serdecznie.
> Chalsia

[ashan]

O żesz qrcze... Konkubinko, tak mi przykro ((. Napiszę póżniej do Ciebie na
priv. Zastanów się, może chciałabys się ze mną spotkać i trochę pogadać? Będę
o Tobie ciepło myśleć.
Trzymaj się!
pozdrawiam gorąco
ashan

[aagacia]

konkubinko..jestem i mysle o tobie..az mi sie serce scisnelo...jesli to ma
pomoc - pisz..pisz jak najczesciej..a moze po prostu rzeczywiscie sie z kims
spotkaj..
przytulam cie wirtualnie - pamietaj ze w nas masz zawsze przyjazne dusze...

[konkubinka]

bede miala na co odpisywac.
Choc coraz czesciej nie mam juz sily na dyskusje na ten temat.W moim przypadku
to niedobrze , bo ja powinnam sie wygadac.Tylko ze w tej chwili mam juz duuuza
depreche.Nie wiem poprostu co robic.I jeszcze ci moi rodzice "sama sobie
wybralas""tak myslalem ze tak bedzie , czulem to" i zero pomyslow na wyjscie z
sytuacji.
A jesli chodzi o spotkanie to z checia.A moze kolejny sabat?

[pysia-2]

Boze... dopiero teraz przeczytalam ten post... to naprawde straszne. Dlaczego
oni tacy sa?
Tak sie czasami zastanawiam nad swoim - jedno malzenstwo mu nie wyszlo, a do
mnie tez potrafi sie tak odnosic, ze szkoda gadac (ostatnio rzadko bo ja juz
sobie nie pozwalam) - a moze on nie umie miec zony? Moze nie powinnam wiazac
sie z kims, komu nie wyszlo, bo juz mu nigdy nie wyjdzie?
Biedny ten twooj synek... ale ma mame, ktoora go kocha! Przeciez on nadal jest
twoim synkiem i mozesz go wychowywac po swojemu!! I nie pozwalaj zeby
KTOKOLWIEK ci w tym przeszkadzal!!!!! Nawet jesli to twooj maz. Czy tez nie-
maz.

[atagag]

Konkubunko, musisz być silna, masz dzieci, one są radością Twego życia. Nie
pozwól, aby Twój parter (mąż) żle traktował Twojego syna. Takie samo złe
traktowanie jego córki, nic nie da, może tylko obrócić się przeciwko Tobie. One
nie jest niczemu winna, że ma takiego ojca. Syna kochaj podwójnie,
potrójnie ... Myślę, że winnaś przeprowadzić ostrą rozmowę z partnerem. Macie
przecież wspólne dziecko. Życzę powodzenia, trzymam kciuki.

[dondon]

rozmowy to ja przeprowadzam srednio za kazdym razem gdy dojdzie do jakiegos
incydentu.Nie umiem Wam opisac jaką niemoc czuję w tej chwili .Staram się
jednak już stawać po odpowiedniej stronie barykady.nawet to ze spie z synem i
corka w innym pokoju od paru dni nie dalo M do myslenia.Zadziwia mnie ten
czlowiek.Nie wiem kiedy sie ocknie.Wczoraj np. powiedzial ze moj syn to świr
(kierując to zdanie do dziecka) , potem powiedział mu , że zachowuje się jak
przygłup i debil czy cos w tym stylu.Co mam robic w takiej sytuacji?Nie mam
wplywu nato co mowi! żądam przy dziecku zeby go przestal wyzywac , obrazac .Ale
co więcej mogę/Nie umiem tego inaczej nazwać jak znęcanie się psychiczne.
Jeśli chodzi o jego córkę to nie potrafiłabym być taka , w stosunku do
nikogo.Ulżyło mi już gdy wam napisałam o swoich uczuciah.I to mi wystarczy.Nie
mam cech potwora.

[atagag]

Nie mam słów, przykro mi strasznie, żal Ciebie i dziecka. A może należałoby
znaleźć przyczyne takiego zachowania M. Dlaczego on tak sie odnosi do Twojego
syna, może syn go też źle traktuje. Nie wiem gdybam. Może wyprowadź sie na parę
dni, może to coć pomoże. Ale najlepiej byłoby gdyby udało Ci się namówic go na
rozmowę z terapeutą. Coś musi być przyczyna takiego zachowania. Chyba że on
jest z gruntu zły, no ale w tedy nie wiązałabyś sie z nim.

[dondon]

Przyczyne upatruje (teraz po dluzszej obserwacji0 w jego wychowaniu przez
rodzicow , w ich stosunku do dzieci i ludzi."dzieci sa dla na a nie my dla
dzieci" taka wyznaja zasade.Do tego dochodzi jego kompletna niewiedza ,
nieumiejetnosci pedagogiczne i zmysl raczej techniczny.Moj syn jest wspanialym
dzieckiem ktory pomimo tego wszystkiego probuje go kochac i tlumaczyc sobie na
wszelkie sposoby ze jest winny , ze M ma racje .Wyprowadzic sie nie mam gdzie i
on o tym wie i to tez jest przyczyną , rozwazam wyjazd do ciotki za granice.

[atagag]

nie możesz dopuścić, aby Twój syn czuł się winny. Musisz mu jakoś wytłumaczyć,
nie wiem jak, może ktoś ma pomysł, ale nie WOLNO Ci pozwolić, aby syn tak
myślał. To nie jego wina, że dorośli są głupi, zacietrzewieni a winą za swoje
niepowodzenia obarczają słabszych.

[wikki121]

hhmmmmm, raz ze ci wspołczuję, dwa - a nie mozesz choc na troche przeprowadzic
sie do rodzicow ? albo cos wynajac? albo do przyjaciolki/ciela? do rodzenstwa?
do domu matki z dzieckiem? rady byc moze glupie ale same mi sie cisna na
klawiature, serdecznie pozdrawiam Wikki

[mariola310]

jestem wlasnie po chwilowym weekendzie z dzieckiem M. I mam dola. Dzieciak jest
rozpuszczony przez matke, babki, dziadkow. M probuje go wychowywac (weekendowo)
pokrzykuje na niego, tresuje dzieciaka itp. Z jednej strony dzieciaka mi zal,
bo co to za wychowanie funta klakow warte! Raczej zastraszanie, zeby mlody sie
go sluchal. Acha dzieciak ma 4 lata. A z drugiej co mnie to obchodzi!! To nie
moj dzieciak! Najgorsze jest to, ze nie chce sie przyznac M, ze nie mam ochoty
spedzac weekendow z jego dzieckiem. Nie lubie tego dziecka, bo jest czescia
przeszlosci, ktorej nie znam z autopsji, a tylko z opowiadan M. Bawie sie z
mlodym, ale mam wrazenie, ze w koncu odkryje ze jestem nieszczera. Prawdziwa w
zabawie jestem tylko na terenie neutralnym - u tesciowej. U mnie w domu go nie
trawie. Wlasciwie nie wiem w czym problem. Dziecko nigdy nie bylo wzgledem mnie
aroganckie, zazdrosne, niemile. Dziecko jak dziecko, a jednak! Chcialabym, zeby
go nie bylo. Mysle, ze jestem potworem skoro tak to w glebi duszy czuje... Moze
to zazdrosc o dziecko w ogole! Chce miec dziecko i jestem wsciekla, ze M ma je
z inna baba, ktora byla przede mna. A mi mowi - jeszcze poczekajmy! Skonczy sie
tak, ze znienawidze tego bachora na amen. Wyrwalam sie na chwile do znajomych i
pisze, a M z bachorem na mnie czekaja u tesciowej. Nie chce tam jechac, nie
chce!! Ale obiecalam, ze bede. Przedluzam jak moge, bo bachor wrca do swojej
matki wieczorem i moze nie bede musiala sie z nim bawic, moze tylko mine sie z
nim w drzwiach...
Czy ktoras z was tez to tak czuje? Zmienil sie wasz stodunek do dzieci M, gdy
urodzilyscie wlasne dziecko? Czy moze ja jestem nienormalna, jakis potwor bez
uczuc ze mnie??? Tak mi ciezko...

[wikki121]

mariola310 napisała:

> jestem wlasnie po chwilowym weekendzie z dzieckiem M. I mam dola. Dzieciak
jest
>
> rozpuszczony przez matke, babki, dziadkow. M probuje go wychowywac
(weekendowo)
>
> pokrzykuje na niego, tresuje dzieciaka itp. Z jednej strony dzieciaka mi zal,
> bo co to za wychowanie funta klakow warte! Raczej zastraszanie, zeby mlody
sie
> go sluchal. Acha dzieciak ma 4 lata. A z drugiej co mnie to obchodzi!! To nie
> moj dzieciak! Najgorsze jest to, ze nie chce sie przyznac M, ze nie mam
ochoty
> spedzac weekendow z jego dzieckiem. Nie lubie tego dziecka, bo jest czescia
> przeszlosci, ktorej nie znam z autopsji, a tylko z opowiadan M. Bawie sie z
> mlodym, ale mam wrazenie, ze w koncu odkryje ze jestem nieszczera. Prawdziwa
w
> zabawie jestem tylko na terenie neutralnym - u tesciowej. U mnie w domu go
nie
> trawie. Wlasciwie nie wiem w czym problem. Dziecko nigdy nie bylo wzgledem
mnie
>
> aroganckie, zazdrosne, niemile. Dziecko jak dziecko, a jednak! Chcialabym,
zeby
>
> go nie bylo. Mysle, ze jestem potworem skoro tak to w glebi duszy czuje...
Moze
>
> to zazdrosc o dziecko w ogole! Chce miec dziecko i jestem wsciekla, ze M ma
je
> z inna baba, ktora byla przede mna. A mi mowi - jeszcze poczekajmy! Skonczy
sie
>
> tak, ze znienawidze tego bachora na amen. Wyrwalam sie na chwile do znajomych
i
>
> pisze, a M z bachorem na mnie czekaja u tesciowej. Nie chce tam jechac, nie
> chce!! Ale obiecalam, ze bede. Przedluzam jak moge, bo bachor wrca do swojej
> matki wieczorem i moze nie bede musiala sie z nim bawic, moze tylko mine sie
z
> nim w drzwiach...
> Czy ktoras z was tez to tak czuje? Zmienil sie wasz stodunek do dzieci M, gdy
> urodzilyscie wlasne dziecko? Czy moze ja jestem nienormalna, jakis potwor bez
> uczuc ze mnie??? Tak mi ciezko...


negatywne uczucia do dzieci meza i innej kobiety sa jak najbardziej
uwarunkowane biologicznie i nie ma sie co obwiniac. Lwy np. [i nie tylko]
zabijaja młode poprzedniego przywodcy stada - po co? - po to zeby dac zycie
wlasnym genom i nie marnowac sil na wychowywanie cudzego potomstwa. My ludzie
majacy kore i wyzsze uczucia zabijac oczywiscie nie bedziemy ale kochac tez nie
musimy. Ale jesli zbyt ci to przeszkadza to moze przeanalizuj czy warto sie z
nim wiazac na stale albo przynajmniej ustal z nim pewne reguly, jak nie
przypilnujesz i nie ustalicie pewnej hierarchii wartosci w zwiazku to z wiekiem
dorastania tego dziecka bedzie ci coraz gorzej. Pamietaj ze za uczuciami ida
pieniadze!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Pilnuj aby uniknac faworyzowania,
porownywania i mylenia imion dzieci. Majac wlasne dziecko z mezem oczywiscie
zmiekniesz bo macierzynstwo zmiekcza charakter ))) hormonalnie uwarunkowana
lagodnosc. powodzenia. Wikki

[konkubinka]

ja nie zywie negatywnych uczuc do corki M, wrecz przeciwnie.Jednak jej
zachowanie i slepota mojego M doprowadzaja mnie do szalu.Tak samo wkurza mnie
gdy moj syn idzie do ojca a tam zamiast zajac sie nim jak nalezy wszuscy na
wszystko mu pozwalaja.Ostatnio po takiej wizycie uslyszalam od synka ze wolalby
aby babcia (matka exa) byla jego mamą , bo ona przynajmniej pozwala mu na
wszystko i go ubiera.No noz mi sie otwiera w kieszeni...
Potem jeszcze eks oznajmil ze jego nowa partnerka powiedziala mu ze bardzo lubi
naszego synka ale gdyby miala go miec na codzien tochyba nie wytrzymalaby bo
jest rozpuszczony.WRRRRRRRRRR......

[mona56]

Mariolu!
Mysle, ze te uczucia ma wiele kobiet. Jak sobie z perspektywy czasu spojrze na
siebie, to szlag mnie trafia-bylam taka naiwna. Myslalam, ze jakos sobie
poradze z tymi uczuciami (byly juz na poczatku), minelo 8 lat a one sie jedynie
nasilily.Kiedys myslalam, ze gdy bedziemy mieli wspolne dziecko, to wszystko
sie zmieni, ze wtedy my bedziemy najwazniejsi.Jakaz bylam wtedy mloda i
naiwna... Oczywiscie ze sie zmienilo- na gorsze.Uswiadomilam sobie, ze oprocz
nas, jest jeszcze ktos rownie wazny i na zawsze.Przeszlam przez wiele
nieprzyjemnych sytuacji, wymagano ode mnie, zebym pokochala obce mi dziecko i
zajmowala sie nim. Wywolalo to we mnie skutki przeciwne. Tesknie okropnie za
calkiem zwyczajna rodzina,taka w ktorej ja sie wychowalam, bez jakis tam
przeszlosci i bez tego wstretnego uczucia, ze caly czas sie cos za mna wlecze
jak jakis cien i zostanie w moim prywatnym zyciu-juz na zawsze.....
Jakaz bylam mloda i naiwna.....

Mona

[pysia-2]

Mona.... Za kazdym razem jak czytam twoje posty, to jakbym sama siebie
czytala... Moze postaram ci sie odpisac z innego konta, bo tamto chwilowo nie
jest moje... Nie lam sie!

[mona56]

Pysiu!
bede sie cieszyla. Napisz

Mona