artykulik

[klaris29]

Komu się chce czytać, niech zerknie.kobieta.gazeta.pl/wysokie-
obcasy/1,53581,3751324.html Zawsze to inne spojrzenie...:-). W sumie nic
nadzwyczajnego, ale parę złotych mysli w tym znalazłam.
KLara

[klaris29]

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53581,3751324.html

[your_and]

Poprawny link: Łaska małżeńska
Ciekawe, chociaż komentarze jeszcze ciekawsze :)

PS: Argument o katastrofalnym skutku wspólnego mieszkania przed nierozerwalną i
dozgonną przysiegą małzeńską mocno pojechany...

[klaris29]

your_and napisał: > PS: Argument o katastrofalnym skutku wspólnego mieszkania
przed nierozerwalną i
>
> dozgonną przysiegą małzeńską mocno pojechany...

Tak, z tym się zgadzam. Zresztą,nic innego nie mógł powiedzieć, .
Mi natomiast najbardziej podobał się fragment :

"Rozumiem, że jak ktoś jest wierzący, pamięta, że przysięgał Bogu, i chce tej
przysiędze pozostać wierny, a źle mu się dzieje w małżeństwie, to ta przysięga
jest już wystarczająco dużą podstawą do pracy nad związkiem?

Na zasadzie wierności można decydować się na wytrwanie i pracę nad związkiem.
Nie gwarantuje to natychmiastowej satysfakcji, ale nie o to przecież chodzi.
Stawką jest coś większego - głębokie poczucie, że życie nie jest zmarnowane.
Może być nawet wielkim trudem, ale z głębokim poczuciem sensu. I to się nazywa
szczęściem.

Rozmawiam teraz z taką parą, która jest ze sobą z sześć lat, i dla mnie są
supermałżeństwem, ale oni nie są szczęśliwi. Odkryli, że im dłużej są razem,
tym bardziej się różnią i jest im coraz trudniej. Mówią, że jeśli to ma tak
dalej być, to oni czują się nieszczęśliwi.

No i co im Ojciec powiedział?

Moim zdaniem odkrycie różnicy to jeszcze nie jest koniec świata, ale właśnie
dotarcie do prawdy. Teraz można zacząć budować na nowo z większym realizmem, ze
świadomością, że się jest dwiema różnymi osobami, które się kochają.

A Ojciec myśli, że to w ogóle możliwe, żeby dwie osoby zlały się w jedno?

Tylko w układzie chorym emocjonalnie. Tylko gdy ktoś się podporządkuje czyjejś
chorej wizji związku."


Klara

[your_and]

klaris29 napisała:
> Mi natomiast najbardziej podobał się fragment (...):

Możesz od siebie bo nie znajduje tu nic błyskotliwego?

> Nie gwarantuje to natychmiastowej satysfakcji, ale nie o to przecież chodzi.
> Stawką jest coś większego - głębokie poczucie, że życie nie jest zmarnowane.
> Może być nawet wielkim trudem, ale z głębokim poczuciem sensu. I to się
> nazywa szczęściem.

Zwróciłem już uwage na ludzi wyobcowanych wzajemnie żyjących wręcz w
nienawiści, ale cieriących i przeżuwających swoje złości w imię religii zasad
nierozerwalności zwiazku i nic nie odajduję w tym wzniosłego.

> przysiędze pozostać wierny, a źle mu się dzieje w małżeństwie, to taprzysięga
> jest już wystarczająco dużą podstawą do pracy nad związkiem?

Zdecydowanie ważniejszą motywacją o której przy tym zapominają w mnisich
wyrzeczeniach jest wzajemna empatia i pragnienie uszczęśliwienia partnera. W
końcy kazdy kto nie maskrzywień psychicznych lubi byc świętym Mikołajem i
uszczęliwiać dawać prezenty.
Nie bagatelizuje sensu przysiegi małzeńskiej, ale w momencie gdy
nierozerwalność jest celem samym w sobie to wszystko jest wywrócone do góry
nogami.
Dobieramy sie w pary by być szczęśliwi razem - a nie by być razem za wszelką
cenę, choćby i nieszczęśliwi :(

Pozdrawiam

[klaris29]

Odpowiem w najbliższym czasie. teraz troszkę cierpię na brak czasu, a, skoro
chcesz "czegoś ode mnie" ( co z przyjemnością uczynię ) muszę troszkę dłuższą
wypowiedź sklecić,ale obiecuję, że w najblizym czasie to zrobię - myślę , że
koło soboty :-)
Klara

[klaris29]

your_and napisał: > Możesz od siebie bo nie znajduje tu nic błyskotliwego?

Nie znajdujesz, bo nie rozumiesz. Sorki, ale wypowiedziałeś stek sloganów,
którymi każdy przeciwnik wizji katolickiej ma w rękawie ;-). oczywiści ja
również, bo do osób wierzących nie należę. Nie zrozumiałeś, bo to, co
powiedział zakonnik dopasowałeś do własnej wizji tego, "jak oni myślę" To
podstawowy błąd. Bo z artykułu nie wynika, że w związku mają trwać mimo
wszytko "ludzie wyobcowani, cierpiący, przeżuwający swoje złości w imię religii
zasad nierozerwalności związku...". Dalej pytanie prowadzącego, jak by nie było
trochę prowokacyjne jest dla Ciebie tym , co ów zakonnik sądzi. Wystarczy
przejrzeć dalsze akapity, by dojsć do troszkę innych wniosków.

Pod tym jednak, co napisałeś, zupełnie abstrahując od wyp. zakonnika, zgadzam
się w zupełności. Nie mam więc po co prowadzić dyskusji, chcę jednak
powiedzieć, jak zrozumiałam te słowa, i wytłumaczyć dlaczego uznałam je za
ciekawe.

Powtarzam więc: Na zasadzie wierności można decydować się na wytrwanie i pracę
nad związkiem.
Nie gwarantuje to natychmiastowej satysfakcji, ale nie o to przecież chodzi.
Stawką jest coś większego - głębokie poczucie, że życie nie jest zmarnowane.
Może być nawet wielkim trudem, ale z głębokim poczuciem sensu. I to się nazywa
szczęściem.

Rozmawiam teraz z taką parą, która jest ze sobą z sześć lat, i dla mnie są
supermałżeństwem, ale oni nie są szczęśliwi. Odkryli, że im dłużej są razem,
tym bardziej się różnią i jest im coraz trudniej. Mówią, że jeśli to ma tak
dalej być, to oni czują się nieszczęśliwi.

Odrzucmy w tym miejscu wszytskich, którzy są ze sobą tylko ze względu na
przysięgę, wiarę, powinności, bez miłości, w bólu i złości; odrzućmy także
tych, którzy ze strachu czy z wygodnictwa odrzucaja mozliwosć innego wyboru,
który uszczęśliwiłby, lub po prostu zdjął z serca ciężar; Kto został? Czy ci,
którzy są św. Mikołajami i Mikołajkami? Sami szczesliwcy z nieodpartą chęcią
uszczęsliwiania drygiej osoby z niesłabnącą empatią, itp. itd? Takie stawianie
sprawy to oczywiście wrzucanie ludzi według kategorii czarno -biały. Nie podoba
mi się takie stawianie sprawy. Ludzie są o wiele bardziej skomplikowani.
Kierują nami różne motywy, mamy swoje imperatywy. powiedzmy, że nie wszystkim
szczeście daje bycie empatycznymi nastawionymi na przyjemności ludźmi, Nie jest
powiedziane, że jesli będę dbać o szczęście druguiej osoby, to będę szczęsliwa,
może mi to wyjsć bokiem, Uważam, ze przede wszystkim powinnismy odpwoidzieć na
pytanie ,c o daj nam szczeście, bo mi szczęście dają wyzwania. Lubię trud i
zobowiązania. Realizacja ich daje mi zadowolenie , w przeciwienstwie do wygody
i komfortu. Odrzucmy więc tych Mikołajków.
Raz , z powodu kontuzji nogi, wyjechałam na Kasprowy kolejką...miałam jeden
dzien na góy i wybrałam taką formę, czułam się nieswojo. Radosć daje mi
wspinanie się, nie łatwizna. Jestem osobą z duzym temperamentem. Mój maż nie.
Okazji do zdrady w małżeństwie miałam parę. Nie skorzystałam. CHoć było trudno,
bo związek się w pewnym momencie sypał, postanowiłam wytrwać, Nie wiem,
dlaczego,c zułam, że tak po prostu chcę. I kiedy stwierdziałam, że tego chcę,
pokusa zdrady, odejścia, wyboru innego zycia odeszły. Podjęcie takiej decyzji
dało mi dużo satysfakcji. Trud się opłacił. Jestem z nim z wyboru, ucze się go
kochać innego, chorego, bez seksu, z trudem. I kocham go więcej. Nie dla Boga
wieary religii wygodnictwa. CHcę w życiu wyjątkowowści a takie zycie daje mi
poczucie tejże. Niekt mnie do tego nie zmusza. My również, jak ta para o któej
zakonnik mówił, odkryliśmy to, że jesteśmy zupełnie innymi, osobami, wolnymi,
robimy to , co chcemy, zyjemy tak jak chcemy, osobno i razem. Mamay lepszy
kontakt, niż w najlepszych latach mąłżeństwa, i wiemy, że jeśli któreś
zdecyduje odejsć to odejdzie. takie podejści daje nam poczucie wolności.
Jesteśmy ze sobą z woli.
Tak rozumiem słowa zakonnika, i myślę, że o to mu chodziło, o podjęcie wyzwanie
o niepójście na łatwiznę. Tyle
pozdrawiam
Klara