CHAD a osobowość

[nevada_blue]

ciekawi mnie jak to jest u Was. i co ew. mówi o tym tzw. literatura, bo sama
się na podobne zagadnienie nie natknęłam chyba. a zastanawiałam się od
jakiegoś już czasu dość sporo nad tym. już dawno, wiele lat temu
zaobserwowałam u siebie istnienie jakby dwóch różnych osobowości, co więcej
zupełnie sobie przeciwstawnych. często mam wrażenie, że jestem zestawem
przeciwieństw emocjonalnych, które nierzadko występują jednocześnie, obok
siebie. jedna część mnie jest ekstrawertyczna, dość impulsywna, czasem
bardzo, ma silną potrzebę wyrazu, komunikacji, jest nieco "dzika",
ryzykancka, wie czego chce i mogłaby nagle rzucić wszystko i pognać w
wyznaczonym przez siebie kierunku jaki by on nie był. ale jest i druga -
introwertyczna, hamująca tę pierwszą, tłumiąca ją, zamykająca, ona na ogół
przeważa, stroni od ludzi, jest dość cicha, wycofana, ostrożna, przeżywająca
wszystko w środku.. obie bardzo silnie czują, przeżywają emocje zarówno
swoje, jak i wyłapują emocje osób w otoczeniu niczym anteny, obie wyczulone
są na każdy drobiazg, potrafią zachwycić się promieniami słońca
prześwietlającymi przez młode liście brzozy, jak i do bólu niemal fizycznego
poczuć swoją własną wewnętrzną śmierć..

nie jestem pewna która była najpierw, może obie od zawsze były jednocześnie.
pamiętam tylko, że jako małe dziecko byłam raczej tą pierwszą: rezolutna,
pogodna, typ przewodnika, towarzyska, uwielbiana przez wszystkich. potem
odwrót w podstawówce: kryzys wiary w siebie, zamknięcie, częściej smutek..
ale może to tylko takie moje wrażenie, w każdym razie tak pamiętam tamten
czas. dopiero w liceum zaczęłam próbować to zmienić. z różnym skutkiem. wtedy
stałam się bardziej tą drugą..

dlaczego nastąpiła ta zmiana? nie wiem. mogę jedynie snuć przypuszczenia. w
każdym razie ta stłumiona coraz częściej ostatnio domaga się wyjścia na
powierzchnię, na co jej ta druga nie pozwala.. i stąd m. in. przez lata
skumulowana w środku, nieokazywana złość chociażby, która czasem realizowała
się w napadach autoagresji i samookaleczania.. może stąd wszystkie te
depresje, huśtawki i nie wiem co jeszcze?

do czego bowiem dążę? - może ja wcale nie mam żadnego CHADu, może to tylko
kwestia takiej właśnie dziwnej "podwójnej" osobowości?

[jagoda16]

Nevdko,
polecam Ci lekture wrzesniowego numeru Charakterow - znajdziesz tam teksty
zarowno o roznych probach wydzielenia typow osobowosci, jak i o borderline, a
takze o genetycznych uwarunkowaniach pewnych cech osobowosci czy chorob
psychicznych. Ilu psychologow tyle teorii, kazda wydaje sie sluszna, ale
wszystkie razem nie, osobowosc, psychika czlowieka to szalenie zlozona sprawa,
a moze bardzo prosta bo zapisana w genach, coraz wiecej na to wskazuje, ze nie
tylko CHAD, ale i nerwice czy nawet zdolnosc do transcendencji ( czyli do
wiary!) zawarta byc moze w genach.
Pytanie co my tu mamy do powiedzenia i zrobienia? jak dalece mamy wolna wole?

[nevada_blue]

a nawet czytałam, widać trza będzie wrócić, bo średnio pamiętam
tylko mnie bardziej interesowało jak to się ma w kontekście CHADa

na Twoje pytania chyba nie ma jednoznacznej odpowiedzi..
pozdrawiam Jagódko
ściskam ciepło!
[nev.]

[ginger25]

Ja mam dokładnie te same dylematy. Inna jestem w depresji, manii, naturalnej
remisji i na lekach. Chociaż przyznam, że te 2 ostatnie "osobowości" są do
siebie bardzo podobne.

Co więcej, nie wiedziałam nigdy, które z moich problemów są prawdziwe, a które
wydumane na poczekaniu, bo akurat miałam chandrę. A moje pragnienia, podejście
do ludzi? Ten sam zamęt w głowie.

Postanowiłam zatem , że w remisji, zarówno tej naturalnej, jak i wywołanej
lekami będę pisać. Dużo pisać o sobie, by zatrzymać i móc zawsze wrócić do
tego , jaka jestem, kiedy czuję się najbardziej sobą. Bo zarówno w depresji jak
i w manii jestem wyobcowana od siebie, tracę kontakt ze swoim wnętrzem. Moje
zachowanie jest mi jakby "narzucone" wbrew mojej woli.

Ale zauważyłam także, że pewne rzeczy sie nie zmieniają, niezależnie od fazy, w
jakiej się znajduję. Są tylko bardziej lub mniej wyeksponowane, ale zawsze
gdzieś tam są. Po prostu w różnych fazach inaczej sie manifestują.

Problem w tym , że będąc "sobą" czuję się nijaka. Co tu dużo mówić, zarówno
depresja jak i mnnia bardzo wzbogacały mnie wewnętrznie, inspirowały,
kształtowały moją tożsamość, sprawiały, że czułam sie inna, wyjątkowa.

Teraz mam wrażenie, że jestem jałowa, sucha i bardzo pospolita. Jestem
tak "normalna", że jest to dla mnie aż nienormalne. Nie przywykłam
do "normalności", do swojej "prawdziwej" osobowości.

[nevada_blue]

hmm, no widzisz..
mimo to potrafisz rozróżnić różne stany i kiedy jesteś "sobą", a kiedy nie
ja nie bardzo, bo to, co opisałam powyżej mam OD ZAWSZE
i tylko od niespełna 1,5 roku się to wszystko jakby nasiliło
okresy wycofania, przewagi "tej drugiej" częsci mnie przeszły w epizody
depresyjne, a okresy wiary w możliwość wszystkiego.. no właśnie - czy to w
ogóle coś jest? bo może po prostu dobre samopoczucie?

wiem jedynie, że co roku dokuczały mi leciutkie wiosenne depresyjki
ale poza tym chyba nic..
oprócz tej dwoistości, która zdaje mi się być naturalną cechą mojej osobowości..

dobry pomysł z tym pisaniem..
żeby mi jeszcze konsekwencji i jakiejś takiej pilności nie brakowało..
bo piszę sporo, ale to wszystko jest nieuporządkowane strasznie i rozproszone

i wiesz, doskonale rozumiem "nijakość" bycia "sobą"..
cokolwiek to w moim przypadku oznacza..
chyba tylko to, że jak się zrobi na chwilę równiej, to jakoś niewygodnie się z
tym czuję..

dziękuję Ci za odpowiedź
ściskam ciepło!
[nev.]

ja też :)

[planasana]

Wlasciwie pod postem nevady moge sie podpisac. Musialabym cytowac prawie kazde
zdanie i pisac: TAK TAK TAK, ja tez ja tez ja tez.

A ginger napisalas:

>>Problem w tym , że będąc "sobą" czuję się nijaka.>>

No ja tez
Niestety

>>zarówno depresja jak i mnnia bardzo wzbogacały mnie wewnętrznie, inspirowały>>

Moje manie to explozje pomyslow. Wszystko mnie wtedy inspiruje do rysowania i
pisania.

>>sprawiały, że czułam sie inna, wyjątkowa. >>

Wlasnie.
Remisje mialam chyba z raz albo dwa. Zeszlego lata po hipo mialam taki krotki
okres NUDY jak to okreslalam. Wtedy nie dzialo sie nic zlego, ale tez nie ylo
jakos skrajnie rewelacyjnie. Bylam jakas spokojna i srednio towarzyska. I nie
podobalo mi sie to. Skarzylam sie lekarce, ze taka NUDA i NIC. A ona mowila, ze
to jest wlasnie STAN NORMALNY, ktory jest dla mnie taki nowy, bo do tej pory
bylo albo tylko bardzo swietnie albo bardzo marnie.

Ginger - czekam na nasze spotkanie

pozdrawiam nev, jagode16 i wszystkich

p.

[mskaiq]

Mysle ze kazdy z nas ma podwojna osobowosc. Z jednej strony jest otwartosc,
radosc, przyjacielskosc a z drugiej strach ktory zamyka wszystkie drzwi. To ona
buduje w nas depresje, bezsens, niesmialosc, ptrzekonanie o tym ze jestesmy
gorsi. To ona buduje krytyke siebie, to przez nia potrafimy sie karac, nie
akceptowac siebie i innych. Pozbywanie sie tej drugiej strony to pozbywanie sie
depresji. Kiedy zaczynasz widziec te dwie strony widzisz wybor, kazdy z nas
musi wybierac.
Serdeczne pozdrowienia.

[mirra]

Kochani, nieco z innej strony podejdę do tematu;
Osobowość mnoga/wieloraka charakteryzuje się m.in. występowaniem przynajmniej
dwóch osobowości - naprzemiennie występujących; Ponadto zazwyczaj osobowości
nie są świadome siebie, bądź też tylko jedna z nich ma wiedzę o drugiej; .
Każda z osobowości ma charakter pełny, z własnymi odrębnymi wspomnieniami,
zachowaniem i preferencjami. Mogą one wyraźnie kontrastować z pojedynczą
osobowością przedchorobową. Zaobserwować można niezdolność przypomnienia sobie
ważnych informacji o sobie, a ich zakres jest zbyt rozległy, by można było
wytłumaczyć to zwykłą tendencją do zapominania; Zmiany jednej postaci w drugą
przebiegają nagle - wówczas zauważyć można, uciekanie wzrokiem, dezorientację,
chowanie głowy w ręce - celem zakrycia przemiany...

Dla mnie ChAD i osobowośc mnoga - to kompletnie dwie różne choroby;

Pozdrawiam Was cieplutko
mirra

[nevada_blue]

ależ Mirro droga, ani ja, ani chyba nikt w tym wątku nie pisał o osobowości
wielorakiej.. po prostu zastanawiam się czy to rzekome podejrzenie CHADu,
którym mnie obdarzono, to nie po prostu taka moja zmienna, "podwójna"
[podkreślam cudzysłów] osobowość - zupełnie naturalna dla mnie.. bynajmniej
osobowości mnogiej nie mam [albo o tym nie wiem ]

pozdrawiam wiosennie
[nev.]

[mirra]

Wybacz zatem nev - ja to zatem błędnie odebrałam

Pozdrawiam Cie cieplutko
mirra

PS. A zatem inaczje rozumiejąc - mój mężczyzna też mówi, że z każdą fazą, musi
się na nowo akceptować - siebie innego...

[colubra]

W podejsciu klinicznym jest bardzo cienka granica pomiedzy tzw. "osobowoscia"
chad a choroba.
Teoretycznie granica jest oczywista: osobowosc jest "od zawsze", powstaje w
trakcie rozwoju emocjonalnego, a choroba zaczyna sie z reguly "nagle", jej
podloze jest stricte biologiczne. W praktyce czasami trudno to rozroznic.
Jesli czujesz, ze hustawki nastrojow mialas "od zawsze" oznacza to, ze bylas "w
spektrum" choroby, czyli, ze co prawda nie bylo choroby do tej pory, ale
przezycia "chorobopodobne", i ze -niestety-twoja osobowosc moze stac sie zyzna
gleba dla rozwoju choroby w przyszlosci. Prawdopodobienstwo to znacznie
wzrasta, jesli choruje ktos z twojej najblizszej rodziny: mama, siostra,
babcia, ojciec, brat itd.
Ponadto w chorobie amplituda nastrojow, czy przeciwstawnych "stanow" jest
zwykle znacznie wieksza niz u osob " w spectrum" a objawow jest wiecej.
Przy stawianiu diagnozy zwykle jest tak, ze jezeli lekarze nie maja
wystarczajacych i jasnych dowodow, ze jest to chad, wola byc ostrozni piszac,
ze osoba znajduje sie "w spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej", albo np.
(nie lubie tego okreslenia) ma "osobowosc hipomaniakalna".
Nie wiem, czy to co napisalam brzmi przekonujaco, ale wszystko, co moge
powiedziec z doswiadczenia pracy na oddziale
Pozdrawiam serdecznie
M.

colubro

[planasana]

O Matko Boska, colubro, czy Ty jestes psychiatra ?
Wybacz, gdzies musialam przeoczyc ta info o Tobie.

I udanych SPOKOJNYCH Swiat Ci zycze, w tym kraju pelnym mozliwosci

planasana

[colubra]

planasana napisała:

> O Matko Boska, colubro, czy Ty jestes psychiatra ?
> Wybacz, gdzies musialam przeoczyc ta info o Tobie.

Boze bron, zadna tam psychiatra, psycholog zaledwie
Pozdrawiam planasano!



>
> I udanych SPOKOJNYCH Swiat Ci zycze, w tym kraju pelnym mozliwosci
>
> planasana

[ginger25]

To tak jak ja... I nie wiem, czy sie z tego śmiać czy płakać. Właściwie
jestem zdania , że o powodzeniu w tego typu pracy zależą właśnie czynniki
osobowościowe, podejście do życia, samoświadomość, dojrzałość emocjonalna,
krytycyzm wobec choroby, umiejętności interpersonalne, itp.
Ja dobrze się czuję w tej roli. Nie chciałabym pracować w innym zawodzie.

[jagoda712]

O Ginger-Ty też jesteś psychologiem? Ja jeszcze studiuję na WNS-ie,jako drugi
kierunek,co do zawodu to mam kilka...cha cha ale o tym przy okazji,co tam z
planami spotkaniowymi? Terapia? może jutro wieczór albo w czwartek? Co na to
Planasana?

[colubra]

ginger25 napisała:

> Ja dobrze się czuję w tej roli. Nie chciałabym pracować w innym zawodzie.

Witam ginger, ja tez nie wyobrazam sobie innej pracy. Nie lubie pisac o sobie
pochlebnie, ale z informacji zwrotnych wnioskuje, ze nawet nie jestem zla w te
klocki.
Pracujesz klinicznie? Ja tak.
Pozdrawiam.
M.

[mirra]

Ja też studiuję; Psychologię;
Tyle, że ja zamierzam nieco w innym kierunku pójść
Sexuologii;

Pozdrawiam Was ciepło
m.

[planasana]

jak mysliscie, czy psycholog jest w stanie pomagac osobom cierpiacym na
dwubiegunowa ? Czy psychoterapia ma w ogole sens przy braniu silnych lekow
psychotropowych ? Czy sesje terapeutyczne i rozgrzebywanie na nich bolesnych
tematow nie pogorsza stanu osoby z CHAD ?
Czy psycholog jest w stanie zrozumiec, ze jesli ktos w depresji sie nie myje,
objada slodyczami, duzo spi i oglada telewizje, to nie dlatego, ze jest leniwy
i nie chce mu sie nad soba pracowac? Ze to nie 'ucieczka w chorobe' itp.
Bo czesto slyszalam takie zarzuty od psychologow wlasnie, ze 'za malo sie
staram pracowac nad soba' i cos w ten desen. I zloscilo mnie to ogromnie.

[mirra]

Wiesz planasano - myślę, że wielu psychologów nie powinno zajmowac się
psychoterapią; Zwyczajnie - nie każdy się przecież nadaje; I napewno nie każdy
jest w stanie zrozumieć;
Wiesz - myślę, że psychoterpia częsot ma sens; Są bowiem pewne w nas" historie"
i schematy, z których nie zdjamy sobie sprawy - niekoniecznie z istnienia, ale
wpływu; A moga np. pogłębiać depresję; Jeśli można zatem za pomocą
psychoterapii choćby zminimalizować ich wpływ na pogorszenie stanów
depresyjnych (przyszłościowo patrząc, bo jak sama dobrze mówisz/piszesz - to
napewno bolesne i męczące) - to wtedy myślę że warto;
Sama znam jednak ludzi, którzy uczestnicząc w takich terapiach, bardoz się
denerwowali, myśleli o czym by tu mówić, jak najdłużej, byleby tylko nie mówić
o tym, co boli...

[colubra]

planasana napisała:

> jak mysliscie, czy psycholog jest w stanie pomagac osobom cierpiacym na
> dwubiegunowa ? Czy psychoterapia ma w ogole sens przy braniu silnych lekow
> psychotropowych ? Czy sesje terapeutyczne i rozgrzebywanie na nich bolesnych
> tematow nie pogorsza stanu osoby z CHAD ?

Planasano dla kazdego typu problemow adekwatny jest inny rodzaj psychoterapii i
dobry psycholog potrafi elastycznie i umiejetnie ze swej wiedzy korzystac w
taki sposob, zeby nie skrzywdzic pacjenta/klienta w zaden sposob.
Rodzaj terapii polegajacy na tzw. "rozgrzebywaniu" bolacych ran i wspomnien z
reguly wiaze sie z terapia psychoanalityczna i nie jest polecany osobom z chad
ani psychozami, dobrze sie sprawdza natomiast w zaburzeniach lekowych i
nerwicowych.
osobom z chad poleca sie min. psychoterapie poznawcza, polegajaca raczej na
syntezie doswiadczen niz na ich analizie.Poprzez wzmacnianie umiejetnosci
swiadomej kontroli emocji mozna w pewnym stopniu zlagodzic amplitudy nastrojow.
Oczywiscie zadna psychoterapia sama w sobie nie wyleczy chad.
Ale nudze. Pozdrawiam cieplo.
M.

[planasana]

colubro, dziekuje za profesjonalna odpowiedz
Wcale nie nudzilas!!!

A Ty jak sie masz ?
Ach, kiedy pomysle, ze Ty w UK sobie siedzisz, to az mnie skreca )) z
zazdrosci )

pozdrawiam Cie najcieplej jak potrafie

stereofoniczna planasana

[colubra]

Planasano moze tez przyjedziesz? Jesli ktokolwiek ma watpliwosci to radze sie
spieszyc-za pare dni sa tutaj wybory parlamentarne i wyglada na to, ze
najwieksze obecnie szanse ma konserwatywna partia Michaela Howarda, ktory
planuje powaznie ograniczyc migracje. Niby dotyczy to glownie krajow Afryki i
Azji, ale ktoz to wie co w takiej konserwatywnej glowie siedzi... Moga byc
utrudnienia.
A pracy tutaj troche jest. I nie ma codziennej paniki o byt.
Pozdrowienia