Asertywność i wrażliwość- możliwa para?

[poetkam]

Jako ludzie nadwrażliwi potraficie być asertywni? Ja mam z tym cholerny
problem. Czasem udaje mi się zareagować istnie asertywnie, ale muszę mieć
nastrój ku temu. Nie wiem od czego to zależy. Tak łatwo można mnie
zranić....Jak bronicie się przed atakiem słownym, aby nie ucierpiała osoba, z
którą rozmawiamy, ani my sami?

[ikar113]

Mi się nigdy nie udaje być asertywnym
Zawsze jest tak, że albo ulegam albo wybucham gwałtowną
złością...zależy od tego, w jakim jestem nastroju (a zmienia się
kilkanascie razy dziennie co chwilę).

[skwr2]

Należy być zrównoważonym i wypośrodkować reakcje.DD
Teoretycznie jestem mocna.

[poetkam]

skwr2 napisała:

> Należy być zrównoważonym i wypośrodkować reakcje.DD

Ale jak to zrobić,aby byc zrównoważonym? Stale??? To chyba
niemozliwe...Bynajmniej ja tego nie potrafię...

[skwr2]

poetkam napisała:

> Ale jak to zrobić,aby byc zrównoważonym? Stale??? To chyba
> niemozliwe...Bynajmniej ja tego nie potrafię...
Najzdrowsi tego nie potrafią.

[skwr2]

Z czego wynika osławiona nadwrażliwość? Czy przypadkiem nie w
znacznym stopniu z lęku przed odrzuceniem powiązanym z niską
samooceną? Jeśli znaleźć w sobie źrodło, łatwiej o asertywność.
Drugi problem to rozbuchana empatia, czyli przyszywająca nasze
uczucia innym.
Poprawna komunikacja może sprawić, że zranienie zlokalizujemy
wyłącznie w naszej wyobraźni, a wiązane z nim osoby nie będą miały
faktycznie w naszych dusznych cierpieniach większego/żadnego udziału.
Agresja ma różne źrodła (poczucie krzywdy, bezradność). Tę, która ma
na celu wyrządzenie mi szkody, wolę pozostawić samej sobie, bo nie
stanowi mojego problemu. Nad każdą inną warto się zastanowić;
wszyscy jesteśmy wrażliwi na zranienie, cierpimy. Czasem agresor sam
potrzebuje pomocy. Niedawno zdarzyło mi się usłyszeć więcej niż do
mnie mówiono, natomiast część rzeczywistego komunikatu puściłam mimo
uszu. Pocierpiałam sobie bez większego sensu.
Zanim się podejmie akcję, dobrze jest wykonać głęboki wdech, żeby
odruchowo nie wyskoczyć z odpowiedzią w narzuconym tonie. Do pewnych
spraw można wrócić, gdy opadną emocje tak napastnika jak i nasze
własne.

[ditta12]

Jest taka recepta:jak najmniej słów.Tylko jak to zrobić kiedy ma się
istny słowotok

[i_am_the_army]

Ja też korzystam z takiej recepty, najlepsza jest, tylko niestety zwykle, gdy
próbuję się opanować do jak najmniejszej liczby słów, to zostają same
najbrzydsze

[ditta12]

To prawda!

[nowako-wa]

Temat na czasie, właśnie od dłuższego czasu staram sie być łagodna i
pokorna niczym baranek, ale dzisiaj nowemu pracownikowi chciałam
powiedzieć ( czyt. wykrzyczeć od debili, nierobów, tempaków etc)
ale po głębokim wdechu oznajmiłam mu ,że jego inteligencja sięga 5
cm od podłogi. No i dochodzę do wniosku ,ze nie było to ładne z
mojej strony , ale co zrobić ze złością i flustracją, kiedy każdy
pracowity i normalny człowiek pracuje w Angli, Irlandi, albo jest
dobrze ukorzeniony gdzie indziej, a na rynku pracy zostały same
ofermy (sory za wyrażenie)I co to kogo obchodzi ,że człowiek ma
problemy z ewmocjami...?
Czyli jak , lepiej wykrzyczeć, czy tłamsić/

[ditta12]

Mnie by odebrało chęć do pracy a może nawt do życia te 5cm od ziemii:
(Wybacz że tak piszę ale to prawda.To ja oferma która nie pojechała
do Anglii tylko musi tutaj w Polsce żyć,niestety

[i_am_the_army]

Ditta, gdyby w kraju były same takie "ofermy" jak Ty to byłby raj
więc spróbuj mi jeszcze raz tak siebie nazwać, a tyłek złoję!

[i_am_the_army]

PS. Ditta, Ty może lepiej nie próbuj długo pracować poza granicami, bo obczyzna
może Cię zacząć rozchwytywać i nie chcieć Cię puścić z powrotem do kraju... i co
wtedy??? W kraju smutno będzie


A tak w ogóle, to zawsze się zastanawiałam, skąd nick "Ditta"?

[ditta12]

Oj tak Armio "na pewno"będą się o mnie bić tam za granicami
kraju))))))))
Marcin Andersen Nexo "Ditta" przeczytaj,polecam

[skwr2]

i_am_the_army napisała:

> spróbuj mi jeszcze raz tak siebie nazwać, a tyłek złoję!
Gdyby klasyfikować w/g ofermostwa, zajęłabym jakąś czołową lokatę.
Nie ubliżam sobie, stwierdzam fakt. Próbuję coś z tym począć, ale
efekty bywają różne. Nie wszyscy są do przodu, ktoś musi być w
tył.))

[i_am_the_army]

Ee tam... Choć ponoć "piersi" mają być i na odwrót - kuszące pocieszenie

[i_am_the_army]

"choć ponoć "piersi" mają być ostatnimi" - tak chciałam napisać (oczywiście nie
byłabym sobą, gdybym czegoś nie zjadła i nie zrąbała całej wypowiedzi;-P)

[skwr2]

nowako-wa napisała:

> Czyli jak , lepiej wykrzyczeć, czy tłamsić/
Wypowiedzieć się z rozwagą, czyli stanąć jakby obok osoby, którą
chcemy zbesztać i baaardzo starać się przekazać komunikat
oczyszczony ze złych emocji.

[czareg]

Problem z tym, że często bez k.... komunikat w ogóle nie zostanie zauważony.
Niestety, czasem trzeba dostosować się do poziomu rozmówcy.

[ditta12]

O!yeeeeeeeeeeeeeeeeeeees!!!!!!

[skwr2]

To wielka sztuka mówić w zrozumiałym dla słuchacza języku.

[nowako-wa]

Trochę mi sie dostało... Ale jeżeli na ogół jestem "grzeczna" to moi
pracownicy mnie znają (może trudno w to uwierzyć ale rola szefa jest
bardzo niewdzięczna) i jeżeli nie wpadnę w "szał" to wchodzi jednym
uchem a wychodzi drugim...
Problem był w pracowniku, który po 3 tygodniach nauki nie kuma- więc
albo leń totalny, albo jednak ta 5 cm inteligencja...
A dla równowagi 90 % kadry to najwartościwszy ludzie jakich
spotkałam na swojej drodze, czyli wyjątek tylko potwierdza regułę.
No i smutno mi trochę ,bo wczorajsze emocje opadły , ale to
wydarzenie przekonało mnie o nieuchronnej decyzji zlikwidowania
firmy ,którą tworzyliśmy z mężem.. jest początek, musi być i koniec
Usprawiedliwiłam się...?

[ditta12]

Przepraszam jeśli byłam niedelikatna ale ja myślę jak pracownik i
zawsze boję się że szef wdepcze mnie w podłogę np. za chodzenie w
spodniach w pracyWybacz!!!!!

[35.a]

Nadwrażliwość nazywam zwykłym przewrażliwieniem (mogę, PoetkoM?),
asertywność zamieniam na mniej precyzyjne, ale obrazowe dość stawianie
granic. I...tak, umiem określić granice i nie pozwolę sobie wejść
na łeb