ja i mój tata

[bosa_mysz]

taka sobie historyjka. właśnie od niego wróciłam.
więc tak: mój tata nie jest moim tatą. w dzisiajszych czsach to nic
niezwykłego tyle, że... mama postanowiła mi prawdę w wieku ok 14 lat
ujawnić ratalnie. najpierw w jeden weekend powiedziala mi że są z
tatą rozwiedzeni. jakoś wrażenia to na mnie nie zrobiło- chociaż się
przestałam wyróżniać.
w następny weekend oświeciła mnie właśnie, że człowiek którego
kompletnie nie pamiętam jest moim ojcem. no to to mnie walnęło.
przetrawiłam to i powiedziałam tacie że wiem. i że go kocham, że
zawsze będzie moim tatą i ja chce być jego córką. wiele lat później
powiedział mi, że w tamtym całym szaleństwie zachowałam się
dojrzalej od nich. i że był to najważniejszy dzień jego życia.
pominąć nie można, że mama taty nie uprzedziła o planach
doinformowania mnie.
mama nigdy nikogo o niczym nie uprzedza.
od kiedy się wyprowadziłyśmy regularnie się z tatą widuję. nie jest
łatwym człowiekiem, a nawet bardzo trudnym. mam wrażenie, że to moja
kara za poprzednie wcielenie - cała rodzina trudna.
zawsze mnie akceptuje.
kiedy pierwszy raz wylądowałam w psychiatryku to jemu pierwszemu
pozwoliłam się odwiedzić. do matki po moje rzeczy i z informacjami
jeździł mój anioł stróż. ja nie chciałam jej nawet widzieć.
tata nigdy nie był dobry w okazywaniu uczuć. mama mówi, ze chyba
nikogo z ludzi nie kochał tak jak mnie - będąc skłonnym do poświęceń.
czasem choroba zabiera mi emocje i wtedy nie czuje żebym kogokolwiek
kochała.
czasem tak jak dziś wystarczy mały gest żebym poczuła jak bardzo
kocham tatę i jak bardzo on kocha mnie.

ja jestem rocznik 1984. tata 1941.

[35.a]

bosa myszo, nie wiem, czy mogę podłączyć się z opowiadaniem
o moim tacie.

ma 60 lat, też choruje na ChAD, ale się nie leczy. czasem bierze
w pracy urlop na żądanie i śpi do południa. ale tylko czasem.
zapisałam go do psychiatry, swojej, chciał, nie poszedł.
pytam go czasem "smutno Ci?", odpowiada "tak, bardzo smutno".
specyficznie stawia stopy, jak Charlie Chaplin I szybko chodzi.
gdy miałam 5 lat biegałam po papierosy dla niego, teraz mówi
"mam 60 lat, mogłabyś zanieść mi tę walizkę do samochodu".
fukam oburzona.
lubi uprawiać działkę i doceniam, że choć nie bardzo mu się chce,
to jednak to robi oboje z mamą wychowali się na wsi, może
stąd ta miłość do ziemi. i wstyd mi, że oboje skończyli studia,
a ja nie.

kilka razy mu się wymknęło, że chciałby, abym miała dziecko.

około 6 lat temu, gdy zalałam się w trupa i bezradnie siedziałam
na podłodze, powtarzając zdanie o bezsensie, pocieszał

rzadko okazuje uczucie przywiązania, miłości.

z mamą mam lepszy kontakt.

i wiem, że nie chciałabym, aby mój partner był taki jak ojciec.
musiałabym jak mama ciągnąć nasz wózek za oboje. odpada.

[bosa_mysz]

możesz, zawsze.
mój tata też ma problemy z nastrojami. czasem jest bardzo dobrze, aż
tak, że aż za dobrze. czasem bywa bardzo źle. rodzice po rozstaniu
zostali dobrymi znajomymi. był taki okres kiedy z ojcem było bardzo
źle i wtedy mama mu pomagała.
czasem to aż dziwne, że nie jesteśmy spokrewnieni
mama też musiała ciągnąć wózek sama. nie wytrzymała.
zakończyłam jeden związek, bo chłopak był zbyt podobny do taty.

[35.a]

ja mam oczy ojca, a nos podobno po sąsiedzie oboje rodzice mają
takie trochę rzymskie nosy z małym garbkiem, ja mam jak kuleczkę.
i podobno poruszam się jak ojciec, ale nie stawiam tak stóp

z tym wybieraniem partnerów...ojciec był niegłupi, stąd stawianie
na intelekt i w kontrze na jednak "niehumanistów" jak on, ale mężczyzn
o umysłach ścisłych. i patrzenie czy potrafią naprawić kontakt, gwóźdź
w ścianę wbić...

[bosa_mysz]

mój tata potrafi wiele naprawić i wiele mnie nauczył. w obecnej
technice nie jest już taki ocny ale radzi sobie.
ja ponoć poruszam się tak jak mój ojciec biologiczny i mam taką samą
brodę. za tę brodę to go tak szczerze mówiąc nienawidzę. moja mama
jest piękną kobitą a tata przystojnym mężczyzną. szkoda, że nie po
nim dziedziczyłam geny, bo obiektywnie rzecz biorąc, jestem brzydka,
zwłaszcza z tą brodą.