Pracowo

[35.a]

Oświeciło mnie następująco: skoro zewnętrzna trenerka mówi "dobra jesteś, tak trzymaj" chociaż po jej pierwszym publicznym wystąpieniu, gdy dała nam do zrozumienia, że jesteśmy tacy sobie i zła wyszłam
wcześniej z pracy, to...pomyślałam, że warto przenieść się do miejsca pracy trenerki. Myśl bezczelna, ale oni tam zawierają naprawdę lukratywne kontrakty i myśl bezczelna nr 2 - będę znacznie lepiej zarabiać (ktoś na forum niepotrzebnie zaraził mnie Marokiem, świat kusi kolorami, bo jestem w trakcie cudownej hypomanii, tyleż można dóbr nabyć, można sobie co weekend wyskakiwać do coraz nowego miejsca w Polsce i na świecie (?), co tam, skromnie mierzę, Europa najsampierw). Do czego zmierzam. Potrzymajcie proszę kciuki. Chociaż
jeden.

Dużo o pracy, ale mam syndrom psa urwanego z łańcucha. Przez dokładnie 12 lat byłam w pracy nikim. Cichociemna. Owszem, będąc szefem tak można powiedzieć o pracowniku. Odchodząc powiedziałam tej pani, że bardzo mi jej szkoda. Będąc nikim człowiek kuli się w sobie i zalicza w pracy hiszpańskie krzesełko, z którego wstać trudno. Przeszłość. Teraz zaczynam być trochę kimś, genialne uczucie.

W końcu w pracy zaczęłam się świetnie bawić. Uwodzenie klienta świetna rzecz, jestem słonkiem, kochaniem, skarbem nawet dla kobiet. Empatyczna jestem głównie dla nich, panów należy po całości wykorzystać, no co? taka praca. Skuteczność przede wszystkim.

Kciuk? Dziękuję.

P.S. I nawet na 8 godzin chce mi się dziś wypruć z domu. Howgh!

[konto_online]

zmiana pracy jest częstym elementem manii

[35.a]

Jak mówią w kabarecie: No i?



A w życiu normalnych jak wynika z definicji ludzi? Czy nie wydaje Ci się być niepokojącym chorym nienormalnym dziwnym, że można być pracownikiem jednej firmy naście lat? Firma zmieniała nazwy, chodziliśmy po mieście - 4 zmiany siedziby, drapacz chmur, płaski budynek, stara kamienica w ładnym miejscem z podwórkiem-studnią...

Mam hypo, aż tylko.

[konto_online]

35.a napisała:

> Jak mówią w kabarecie: No i?

koniec i bomba
kto czytał ten trąba


>
> Czy nie wydaje Ci się być niepokojącym chorym nienormalnym dziwnym, że można
być pracownikiem jednej firmy naście lat?

wydaje mi się chorym nowomodne zmuszanie ludzi do przeciwnej naturze mobilności


> Mam hypo, aż tylko.

good 2 U

[35.a]

konto_online napisał:

> koniec i bomba
> kto czytał ten trąba

To chyba bliżej Moralnego Niepokoju, ale głowy nie dam.


> wydaje mi się chorym nowomodne zmuszanie ludzi do przeciwnej naturze mobilności

Ja też nie nomada... I zmian pracy co pół roku i pstrokacizny w CV też nie rozumiem, ale pojmuję własną chęć wyznania za jakiś czas: sama się utrzymuję, zarabiam godziwe pieniądze, stać mnie na nieduże szaleństwa... Du ju andystend?
>

[litigate]

a ja cie rozumiem
sama w hypo zmienilam prace
wczesniej gnilam w czyms blizej nieokreslonym szczesliwa ze
znalazlam prace po zwolnieniu mnie z wczesniejszej, ktorej tez nie
zaluje
a teraz robie to co lubie
a hypo to najlepszy czas na zmiane
startuje sie z lepszej pozycji, jest sie super-pracownikiem
ale mozna sie tez udupic
jak hypo minie
i pracodawca zobaczy cie inna, mniej wydajna, zmeczona
tyle ze punkty nabite wczesniej tez robia swoje
i hypo moze wrocic
no generalnie jesli nie pakujesz sie w cos co jest ci calkiem obce
to moze byc to super sprawa, dobra odmiana]
powodzenia ci zycze

[konto_online]

pod warunkiem, że hypo nie zmieni się w manię
i trzeciego dnia nowej pracy nie odwiedzisz w mini bez stringów
(z dawnych czasów alt.pl.psychologia wzięte...)

[litigate]

no, pod warunkiem
mi to w hypo chce sie biegac na bosaka po firmie

[konto_online]

ale w majtkach jednak?

[konto_online]

nie dawaj, bo to Gombrowicz

iś ferszteje, co mam nie fersztejen, Siwak nie jezdem

[matrioszka42]

Ja też od kilkunastu lat w tej samej firmie. Mimo wielu maniakalnych potrzeb zmian. Czuję się tu bezpieczna. Nikt mnie nie atakuje za zmienne nastroje. Nauczyli się wykorzystywać na maksa moje hipo i nie drażnić w depresji. Czasem dół wypada w momencie, kiedy najbardziej wskazana byłaby góra, ale jakoś sobie radzę.

A kciuka, za powodzenie ze zmianą miejsca pracy, trzymam mocno!

[ka_an]

Potrzymam za Twoje powodzenie kciuki ale Ty potrzymaj i za mnie.
Moje sumienie wyszło ze mnie, stanęło obok i pogroziło palcem...

[audrey2]

Matko jedyna, gdyby zmiana pracy byla symptomem hipomanii, to bez
wątpienia przeszłabym ich sporo A.35 pisze calkiem skladnie, ze
wreszcie czuje sie na silach zmieniac prace. Ale nie tylko top
pojsc wyżej, coś osiągnać, lepiej zarabiać i w zwiążku z tym na
więcej sobie pozwolić. Jak na mój nieprofesjonalny nos jest to jak
najbardziej zdrowy objaw Wszyscy tak mamy A. Nie zawsze chyba
trzeba patrzeć na życie i swoje potrzeby przez pryzmat choroby. I
say - go for it)

[singapurkaa]

Gratuluję odwagi i POZWODZENIA życzę.
Kiedyś pisałaś o tym co robisz w pracy, w zasadzie uważam że takie obowiązki
może wykonywac każda mało wykwalifikowana jednostka.
Nie chciałam wtedy tego napisac ale uważam, że marnowałaś się w tej pracy.
Uważam, że jesteś zbyt inteligentna i elokwentna (sądząc po postach) aby tkwic
tyle lat w pracy niedającej szansy na rozwój i samorealizację.

Trzymam kciuki, moim zdaniem słuszna decyzja.
Czy masz już jakąś inna firmę na oku?

[35.a]

W tej pracy się marnuję? W tamtej na pewno...
Nie - na razie się rozglądam, przede wszystkim mają sensownie
zapłacić. Dziś wróciłam po 8 h, kurczę, strasznie ciężko, ale
chcę wytrwać.