wyleczyc sie z CHAD

[krissi21]

co Wy myslicie?mozna wyleczyc sie?biore leki ok 2 lat..mam
zdiagnozowane CHAD, przez b.dobra pania z warszawy, ktora zajmuje
sie tylko CHAD.poniewaz swojemu lekarzowi z mojego miasta nie
chcialam uwierzyc i nie chcialam sie leczyc.moglam jej wszystko
wcisnac co chcialam..
zrobilam sobie tescik w wakacje, 3 mc nie bralam lekow,,,zadne akcje
z CHADU nie wrocily...znowu zaczelam brac. bo rodzice sie kapneli ze
nie biore..
czy mozliwe ze to mozna calkowicie wyleczyc?aaaa...biore
lamotrygine..

[czareg]

Niestety, ChAD to przygoda na całe życie. Czasowe odstawienie leków jeszcze o
niczym świadczy, po prostu zwiększasz sobie prawdopodobieństwo pojawienia się
depresji lub mani. A do tego najczęściej mają wtedy gorszy przebieg niż przy
systematycznym braniu leków.
Wiele osób z ChAD jest nie zdiagnozowane, bo występują bardzo długie okresy
remisji. Najdłuższy okres remisji mi znany to 16 lat (gostek był na licie).
Mam nadzieję, że twój ChAD charakteryzuje się równie długimi remisjami.

[krissi21]

wiesz a moja Pani doktor powiedziala mi ze wcale sie nie musze
martwic bo ma kolezanke ktora po odstwieniu lekow jest juz kilka
dobrych lat...i zadnych objawow nie ma) i pwoiedziala ze gdyby nie
wierzyla w ywleczenie calkowite to by sie ta choroba nie
zajmowala...jak rowniez ze jest to bardzo optymistyczna choroba..
nie wiem moze tylko tak mi gadala..(
ja praktycznie poo tym jak zaczelam brac leki, to po roku nie
obserwowalam muz zadnych wzlotow ani upadkow)wiec moze

[matrioszka42]

wow! A co pani doktór widzi optymistycznego w chad?
Kilka lat, kilkanaście... to jeszcze nie zdrowie, to tylko długa remisja, jak napisał Czereg. Jeśli dokona żywota w jakimś bardzo podeszłym wieku to może pokusiłabym się o stwierdzenie, że pokonała chorobę... a może tylko żyła za krótko by choroba wróciła...

[krissi21]

optystymicznego?nie wiem moze mnie pocieszala..ale tak powiedziala
pracuje ona na odzidziale w warszawie..i mowila ze dlatego wlasnei
walczy z ta choroba poniewaz mozna ja wyleczyc..dlategop wlasnie
CHAD a nie schizofrenia..to jej slowa..nie wiem ale mi chyba lepiej
kiedy wierze w to, mam nadzieje ze kiedys bede normalnie zyla, bez
obaw ze choroba wroci...ze bede mogla odstwaic leki..jakbym miala
myslec ze zawsze juz bede chora i czekac na to kiedy skonczy sie
okres remisji to chyba nie wytrzymalabym psychicznie..

[matrioszka42]

I tak trzymać!
Nie przejmuj się pesymizmem starych pierdzieli

[megan.k]

Czy można prosić o jakiś namiar na tą panią doktór? Potrzebuję skonsultować mój przypadek u specjalisty od CHAD?

[krissi21]

moge podac nazwisko dr Koszewska.przyjmuje prywatnie w
warszawie..505765155

[megan.k]

Dzięki.

[salsero2]

Możesz podać namiary do tej Pani Doktor?

[salsero2]

Cześć. Możesz podać namiary na tą lekarkę ? [e-mail]

[a0a0a0]

Moj lekarz powiedzial, ze na poczatku probuje sie odstawic leki i tak bede niedlugo robil.
Wynika z tego, ze odstawienie po odpowiednio dlugiej i dobrze prowadzonej terapii jest czyms stosowanym w medycynie.

[liczby-11]

Z tej choroby nie wyleczysz sie calkowicie. Nie ma takiej opcji. Ale leczac sie
systematycznie mozesz niezle funkcjonowac.Czego Ci z calego serca zycze.

[cassandrax]

...mój lekarz powiedział,że z moimi stanami leki i stabilizator bedę
brac jeszcze bardzo długo...a jakis czas temu sama odstawiłam leki
ponieważ od dwóch lat czułam się doskonale,niestety stany mieszne
powróciły...już mam tego dosyc...

[nowako-wa]

Tylko niech nikt nie twierdzi ,że całkowite wyleczenie jest
niemożliwe, może jedynie bardzo rzadkie. Co powie w takim razie
medycyna na np. 65 udokumentowanych uleczeń z chorób nieuleczalnych
w Lauders? Można to nazwać wiarą lub efektem placebo, ale każdemu
proponuję myśleć pozytywnie, a jeżeli trafi się remisja, to nie
myśleć kiedy się skończy , tylko cieszyć nią do woli.Mam stwierdzony
CHAD, do tego w fazie manii z urojeniami, a mimo to od 8 miesięcy
jest OK, w tym 4 m-ąc bez leków (nikogo absolutnie nie namawiam do
odstawienia leków, u mnie to sprawa ciąży)Wmówiłam sobie ,że
uzdrowienie jest możliwe, modliłam sie jak wariatka, a teraz nie mam
zamiaru gnębć się ewentualnym nawrotem. Jak będzie to się będe
martwić ,a jak nie...? Zamierzam się cieszyć życiem takim jakim jest
i nie pozwalam ,aby mnie ktoś w tym zniechęcał. Czytał ktoś "Potęgę
podświadomości"? Skoro chorobę można sobie wmówić , to zdrowie chyba
też. W końcu ta choroba ma podłoże psychiczne.Życzę wszystkim odwagi
do pozytywnego myślenia...

[awanturka]

Moja terapeutaka mi powiedziała, żebym po każdej depresji myślała tak jakby ta ostatnia miała być już naprawdę ostatnia.

I pewnie to mądra rada.

Ale z drugiej strony pamiętając, że depresja może wrócić mogę zaplanować sobie życie tak aby pojawienie się następnej depresji łaczyło się z życiową katastrofą (na przykład mam teraz zajęcie, które daje trochę pieniędzy a które mogę okresowo zawiesić gdy pojawi się depresja i bez problemu do niego wrócić, jestem na rencie, praca na etacie nie wchodzi w grę, ostatnią straciłam z powodu depresji, lekarz medycyny pracy orzekł niezdolność do pracy, z następną, jeślibym ją znalazła, w wypadku pojawienia się kolejnej depresji byłoby pewnie podobnie...)

[krissi21]

poiwem wam moi drodzy...ze mam dwa punkty widzenia i moze to byc
glupie..albo bardzo dziecinne...ale jestem pewna ze albo mozna
100procentowo wyleczyc CHAD albo jestem zle zdiagnozowana...niewazne
ze dwoch lekarzy...specjalistow naprawde dobrych..nie wierze w to ze
zopstane chora do konca zycia..mialam nieciekawe dziecinnstwo..tata
alkoholik..mimo to mieszkam z nim od 9 roku zycia...pomyslcie jaka
musiala byc matka skoro wybralam tate alkoholika..i zawsze mi ciocia
tlumaczyla ze wszystko sie ulozy wiec jej wierze dlatego jestem
pewna ze chorobe mozna wyleczyc.

[nowako-wa]

Moim zdaniem choroba wiąże się z bardzo intymnymi , osobistymi
przeżyciamii jest reakcją obronną na nie, dlatego nie wierzę ,że
sama farmakologia może zdziałać cuda. To tylko znieczulacz, problem
często tkwi w naszej głowie. Najlepsze wyniki moim zdaniem przynosi
praca z samym sobą i akceptacja samego siebie. Do tego nie zawsze
potrzebny jest psycholog. Jeżeli nie daje się wiary w lepszą
przyszłość, to trudno ma ona sama coś zdziałać...

[awanturka]

Ta choroba nie tkwi w głowie, jest uwarunkowana genetycznie. Natomiast wyzwalaczem kolejnych rzutów choroby są przeważnie nierozwiązane problemy psychiczne i wiążący się z nimi stres. Tej choroby nie da się wyleczyć, można natomiast osiągnąć długotrwałą a nawet trwałą remisję (czyli ustąpienie objawów i pozorne zdrowie). To tak jak z alkoholizmem, można nie pić, ale alkoholikiem się jest do końca życia.

[nowako-wa]

Bardzo trafne porównanie do alkoholizmu. Znam szczęśliwych
niepijących alkoholików, ile kosztowała ich walka z chorobą tylko
oni sami to wiedzą.Z każdą chorobą trzeba nauczyć się żyć, łatwiej
podjąć walkę kiedy się jest świadomy swojej choroby i się ją
akceptuje.U mnie emocje i natrętne myśli robią najwięcej
spustoszenia, dlatego staram się nie traktować wszystkiego na serio,
mam dystans do świata. Może to nie zawsze pomaga, ale dzięki temu
ominęło mnie już wiele niepotrzebnych depresji...

[awanturka]

nowako-wa napisała:
Z każdą chorobą trzeba nauczyć się żyć, łatwiej
> podjąć walkę kiedy się jest świadomy swojej choroby i się ją
> akceptuje.

OOO! Właśnie tak!

[czareg]

awanturka napisała:

> Ta choroba nie tkwi w głowie, jest uwarunkowana genetycznie.

Poprosiłbym o namiar na dane źródłowe.
Mi jedynie udało się potwierdzić, że ChAD występuje częściej u osób
spokrewnionych. Hipoteza o warunkowaniu genetycznym sama się nasuwa, ale nie
znalazłem żadnego potwierdzenia. Przypomnę, że hipoteza środowiskowa równie
dobrze tłumaczy pojawianie się ChAD u osób spokrewnionych.

[matrioszka42]

Miałam absolutnie szczęśliwe dzieciństwo, bez alkoholików,narkomanów itp. Osobiście stawiam na genetykę. Dziadek, ojciec, ja... Każdy z nas poniekąd w innym środowisku: dziadek - na wsi w ciężkich warunakch, ojciec jako młodzieniec wywieziony za ural, potem powojenna rzeczywistość polska, ja - jak na owe czasy w luksusach. Ta choroba to wada przepływu neuroprzekaźników, dlatego leki a dopiero potem terapia. Jestem sceptyczna jeśli chodzi o całkowite wyleczenie, ale też nie mam zamiaru tkwić w myśleniu o nawrocie. Cieszę się remisją, choć i ja i najbliżsi jesteśmy wyczuleni na pojawiające się objawy.

[awanturka]

czareg napisał:

> awanturka napisała:
>
> > Ta choroba nie tkwi w głowie, jest uwarunkowana genetycznie.
>
> Poprosiłbym o namiar na dane źródłowe.
> Mi jedynie udało się potwierdzić, że ChAD występuje częściej u osób
> spokrewnionych. Hipoteza o warunkowaniu genetycznym sama się nasuwa, ale nie
> znalazłem żadnego potwierdzenia. Przypomnę, że hipoteza środowiskowa równie
> dobrze tłumaczy pojawianie się ChAD u osób spokrewnionych.

Były robione badania na bliźniętach jednojajowych (ten same geny) adoptowanych przez różne rodziny (wykluczono uwarunkowania środowiskowe) i swierdzono w dość dużym procencie wypadków, że chorowały na Chad obie osoby. badania były prowadzona w USA na bardzo szeroką skalę. Potem powtórzono je kilka razy w Europie, ale przebadano mniejszą ilość przypadków. Badania dały zbliżone. Otrzymano zbliżone (prawie takie same) wyniki.

Nie chcę podawać procentów, bo dokładnie nie pamiętam. Źródło podam jak znajdę.

Co do mnie to na CHAD chorował mój pradziadek (domyślam się sądząc z jego zachowania, nie był leczony - miedzypokoleniowy przekaz rodzinny - nie znałam pradziadka). Chorowało troje z jedynaścioro rodzeństwa mojej babci (znowu u dwójki sądzę z zachowania u jednej osoby zdiagnozowano cyklofrenię - tak to się wtedy nazywało). Z żyjących osób na CHAD lub CHAJ (sądzę, że w tym drugim wypadku to źle zdiagnozowany CHAD) choruje mój ojciec, moja ciotka, dwójka z moich kuzynów, niewykluczone, że więcej osób ale z wieloma osobami z rodziny nie mam kontaktu ( rodzinę mam dużą, jak już pisałam moja babcia miała 11 rodzeństwa) a pozatym ludzie niechętnie przyznają się do choroby psychicznej.

No, ale wiem, że nie w każdej rodzinie to tak wygląda - to nie jest zaden dowód, ale daje do myślenia, prawda?

jeszcze trochę o badaniach nad bliźniętami ...

[awanturka]

Znalazlam ściślejsze dane dotyczące badań o których pisałam (jednocześnie przekonałam się, że były one wykonywane kilkukrotnie - pierwsze w 1971, przy czym celowo zmieniano metodykę badań) i za każdym razem dawały bardzo zbliżone wyniki.

No, ale do sedna. W jednym z tych badań badano bliźnięta jednojajowe wychowujące się w tym samym środowisku i adopotowane przez różne rodziny (było to badanie na największej próbie ze wszyskich przeprowadzonych). W pierwszym wypadku "podwójne zachorowanie" miało miejsce 76% w drugim u 67%. Jak na dłoni widać wpływ czynnika środowiskowego, ale widać też, że nie jest on duży. To znaczy, że decyduje jeszcze coś poza genami i środowiskiem. Tylko co?

[awanturka]

Cytat

u 40 – 70 % bliźniąt jednojajowych oraz u 5 -25 % bliźniąt dwujajowych adoptowanych do różnych środowisk obserwuje się
współwystępowanie choroby.•

około 50% chorych ma w rodzinie osoby z podobnymi zaburzeniami nastroj

pierwsze lepsze źródło jakie udało mi się znaleść w interneci
209.85.129.132/search?q=cache:6quFUEZmKggJ:www.rops.krakow.pl/publikacje/4_33.pdf+badania+na+bli%C5%BAni%C4%99tach+jednojajowych,+CHAD&hl=pl&ct=clnk&cd=2&gl=pl&lr=lang_pl
W domu mam książkę, gdzie są dokładnie opisane badania łacznie z metodyką badań, jak liczna była grupa na której badania robiono itd, ale chwilowo nie mogę jej znaleść - tytuł "Przezwyciężyć depresję - autorzy małżeństwo Popolos (imion nie pamiętam). Tytuł sugeruje książkę typu poradnikowego, ale jest to książka w której większość rozdziałów poświęcono badaniom nad chorobami afektywnymi.
209.85.129.132/search?q=cache:6quFUEZmKggJ:www.rops.krakow.pl/publikacje/
4_33.pdf+badania+na+bli%C5%BAni%C4%99tach+jednojajowych,+CHAD&hl=pl&ct=clnk&cd=2&gl=pl&lr=lang_pl

[lolinka2]

awanturka napisała:
>autorzy małżeństwo Popolos (imion nie pamiętam).

Janice Papolos (notabene świetna babka, mailujemy od 2 lat) i jej
mąż, który jest psychiatrą.

oboje od lat badają zagadnienia ChAD, bardzo znane nazwiska w USA w
tej branży, od połowy lat 90tych zgłębiają pioniersko zagadnienia
ChAD u dzieci, a więc gros amerykańskiego szumu wokół early-onset
bipolar disorder zawdzięczamy tym właśnie państwu.

[awanturka]

mailujecie, naprawdę? no to mi zaimponowałaś!

[lolinka2]

tak, z Tracy Anglada też (inna autorka książek o ChAD u dzieci),
szukam pomocy dla córki czepiając się wszystkich możliwości...

oni nawet zasadniczo chcieliby wydać The Bipolar Child na polskim
rynku, ale póki co żadne z "szanujących się wydawnictw" nie jest
zainteresowane tematem - osobiście obdzwaniałam i mailowałam do
kilku. A kawał książki mam na dysku przetłumaczony, bo dostałam
pozwolenie, żeby dłubać tylko nie puszczać w obieg za pieniądze,
dopóki oni nie podpiszą umów.

[czareg]

Bardzo ciekawe cyferki - rzeczywiście potwierdzają hipotezę genetyczną. Ale
nadal brak danych źródłowych czy choćby literatury. Metodologia nakazuje
odrzucanie tego typu publikacji - brak możliwości przeprowadzenia analizy
krytycznej.
Zresztą jest to standardowy problem publikacji internetowych.
PS. Dziwne jest, że tak ciężko dojść do tego typu danych, jeżeli w samych
Stanach Zjednoczonych (według statystyki podanej w artykule) liczbę ChADowców
należy określać na powyżej 7 mln ludzi - naprawdę potężna populacja do badania.

[lolinka2]

czareg, poświęć się googla użyj, na to są opracowania naukowe
widziałam osobiście, nie szukam teraz bo stukam swoje słupki (na
jutro rano, a mam tego od choroby i ciut ciut), jak skończę to się
poświęcę i ja - i poszukam

Grzebię i znajduję :D

[czareg]

Z www.psychiatriapsychoterapia.pl/?a=articles_show&id=790

"...Czynniki ryzyka. Przyjmuje się, że czynniki ryzyka to w 50% predyspozycje
genetyczne, a czynniki środowiskowe stanowią równie ważne i niezależne czynniki
ryzyka rozwoju CHAD [22, 31, Berrettini 2000 wg 27]. Z obciążeniem genetycznym
CHAD ze strony matki może wiązać się większa wrażliwość na czynniki
środowiskowe. [Hammen i wsp. 1991, Kendler i wsp. 1993 wg 27]. Ważne znaczenie
przypisuje się także przywiązaniu (attachment) między opiekunem (głównie matką)
a dzieckiem jako podstawowej potrzebie psychicznej pełniącej "funkcję
biologiczną" i deprywacji podstawowych potrzeb dziecka [32]. Pacjenci z CHAD
mają w porównaniu z pacjentami z ADHD i osobami z grupy kontrolnej większe
deficyty w zakresie poziomu ciepła w relacji rodzic-dziecko (zarówno
matka-dziecko jak i ojciec-dziecko), gdzie relacje cechowało napięcie i były
uboższe [18]. Niski współczynnik ciepła matczynego prowadzi 4,1 razy częściej do
nawrotu choroby po remisji [Biedreman i wsp. 1999, wg 18]. Zaznacza się, że do
prawidłowego rozwoju dziecka ważniejszy jest ogólny klimat panujący w domu
pozwalający na codzienną swobodną i bezpieczną eksploracje rzeczywistości, a nie
pojedyncze sytuacje i wydarzenia, nawet jeśli mają charakter trudny bądź
dramatyczny [26, 33]. Według amerykańskich statystyk tylko 43% badanych
pacjentów mieszka z obojgiem biologicznych rodziców [10], przy czym 81,7% wśród
nich ma przynajmniej jednego rodzica cierpiącego z powodu zaburzeń nastroju (w
tym 27,5% matek cierpi z powodu zaburzeń ze spektrum dwubiegunowego, a 34,8% ze
spektrum depresyjnego; 42,9% ojców - na zaburzenia ze spektrum dwubiegunowego
oraz 14,3% na zaburzenia ze spektrum depresyjnego) [10; Weintraub 1987, LaRoche
i wsp. 1985, Chang i wsp. 2001 wg 27]. Można zatem podejrzewać, że wzorzec
relacji rodzic-dziecko w tych rodzinach nie zawsze jest prawidłowy. Z obserwacji
własnych autorów wynika, że ważnym wskaźnikiem ułatwiającym postawienie
prawidłowej diagnozy są obserwowane u pacjentów z rozpoznanym CHAD problemy z
nawiązaniem trwałych relacji w grupie rówieśniczej i poza nią - dzieci takie są
przez grupę odrzucane, nieakceptowane, także przez grupy nieformalne i
przestępcze (poza przypadkowymi sytuacjami), pomimo dopuszczania się przez
chorych zachowań aspołecznych - np. kradzieży i bójek. Być może wynika to ze
współistniejących zaburzeń więzi...."

[korletta]

W wieku 19 lat miałam epizod manii (2 miesięczny pobyt w szpitalu), później wystąpił epizod depresji leczony przez rok.
Lekarz do jakiego trafiłam po wyjściu ze szpitala odradził mi przyjmowanie wypisanych w szpitalu leków. Do tej pory przyjmowałam tylko cital w fazie depresji i lekkie leki nasenne. Od roku ćwiczę asthangę (energiczną odmianę jogi) i przestałam mieć problemy ze snem, więc nie biorę nawet leków nasennych.
Skupiłam się na psychoterapii. Chodziłam na spotkania do lek. med. psychoanalityczki przez 6mcy bezpośrednio po pobycie w szpitalu, potem kilka lat przerwy, leczenie depresji i comiesięczne wizyty u psychiatry a po tym roczna terapia cotygodniowa u psycholog.

Wierzę, że psychoterapią można się "wyleczyć" z chad a przynajmniej nie dopuścić do wystąpienia epizodów mani czy depresji. Pewne problemy da się przepracować i przyswoić prawidłowe zachowanie tak jak się przyswoiło złe nawyki. Ja miałam problemy w kontaktach z ludźmi przypominające fobię społeczną. Dostawałam ataków lęku przy zwykłej rozmowie, nei wposminając o wystąpieniach publicznych. Pójście na egzamin na prawo jazdy było dla mnie czymś nierealnym, wiedziałam, że nie zapanuję nad sobą w tej sytuacji a jednak zdałam za 1 razem Terapia nauczyła mnie nie tylko radzić sobie z lękiem ale i nawiązywać łatwo kontakty nawet z obcymi ludźmi. Przepracowałam także problemy w relacji z narzeczonym i mamą. Czuję się dojrzalsza, bardziej świadoma i jestem pełna wiary, że można powalczyć z Chadem.

Wydaje mi się, że u mnie potwierdzają się czynniki środowiskowe jakie wymienione są w przytoczonym artykule. Moja relacja z mamą była pozbawiona ciepła i bliskości, miałam też problemy w kontaktach z rówieśnikami. Jeszcze zanim znalazłam ten artykuł i inne opisujące relacje z rodzicami chorych na Chad, domyślałam się, że może właśnie o to chodzić.

[korletta]

Zapomniałam dodać, że mam teraz 29 lat i czuję się bardzo dobrze

[za_mszowe]

hej skąd jesteś? gratuluję na tyle umiarkowanych problemów, że wystarczyło "aż" pół roku psychoterapii, tyyyle wygrać co robisz odnośnie profilaktyki depresji /poza jogą/? pozdr

[jolanta534]

Współczuję,że jesteś chora i masz rację,że starasz się walczyć z chorobą ale jestem córką i matką osób chorych na CHAD córka leczona za granicą na długoletniej terapii lekach oczywiście też nawet w okresie drugiej ciąży...i niestety albo trzeba mieć tzw. charakter (?)albo trzeba brać leki do końca życia przynajmniej na dzisiejszym etapie wiedzy medycznej.
Moja córka czuje się przeważnie "bardzo dobrze" latem a szczególnie na urlopie...cóż kiedy wychodzi potem,że to była hipomania pozdrawiam Jola.

[beatrix-kiddo]

Heh, ale by się po Was Mskaiq przejechał, przecież ani chad ani żadna choroba
psychiczna nie jest uwarunkowana genetycznie, one są wyłącznie spowodowane
czynnikami psychologicznymi, które wystarczy usunąć (ignorując, biegając, jedząc
marchewkę itd.), a choroba zniknie
Na Depresji ostatnio przyciśnięty do muru w kwestii podania źródła naukowego tej
hipotezy psychologicznej, autorytatywnie stwierdził, że to jego własne
przekonanie Ha!
Ja osobiście obserwując mojego niestabilnego emocjonalnie ojca uważam że ChaD-a
mam po nim, chociaż on nigdy nie był zdiagnozowany. Ale objawy ma typowe.

[beatrix-kiddo]

A co do wyleczenia, zapomniałam dodać. Wypytywałam kiedyś mojego psychia w tym
temacie dość intensywnie i on stwierdził, że nie. Że możemy dążyć tylko do
wieloletniej remisji, gdzie będę brała tylko stabilizator. Jego zdaniem chad
jest nieuleczalny.
A dodam, że jest to lekarz cieszący się wielką renomą w moim mieście i również
moim zdaniem naprawdę świetny (wielu psychiatrów "przerabiałam" i mam
porównanie). Więc obawiam się, że doktorek ma rację

[awanturka]

To, że nie choroba nie wystąpiła równocześnie u obojga z bliźniąt świadczy o tym, że czynnik środowiskowy ma tu też znaczenie. Choć jego wpływ może być mniejszy niż na pierwszy rzut oka się zdaje. Nie wiadomo czy w późniejszym okresie życia nie zachorowało drugie z bliźniąt - nie robiono takich badań.

[awanturka]

Przy okazji podrzucam cytat z tego samegO żródła.

Wyróżnić można pewne charakterystyczne czynniki ryzyka w populacji:
- wiek 21 lat (chorobę najczęściej rozpoznaje się pomiędzy 20 a 30 rokiem życia)
- zamieszkiwanie w miastach (2-3 x częściej),
- płeć (choroba afektywna dwubiegunowa typu I występuje w równym stopniu wśród
przedstawicieli obu płci – 1%, natomiast CHAD typu II u kobiet występuje dwukrotnie
częściej niż u mężczyzn);
- środowisko imigrantów i bezdomnych (częstość 8,5-11,7 %),
- częściej chorują mężczyźni o słabym wykształceniu i statusie,
- obserwuje się również, podobnie jak w przypadku schizofrenii, podłoże genetyczne
wystąpienia choroby. Model dziedziczenia chorób afektywnych jest oligogenowy, co
oznacza, że jest to interakcja kilkunastu genów działających wspólnie. Tutaj również
występują znaczne zależności rodzinne i tak:
• około 50% chorych ma w rodzinie osoby z podobnymi zaburzeniami nastroju,
• u 40 – 70 % bliźniąt jednojajowych oraz u 5 -25 % bliźniąt dwujajowych obserwuje się
współwystępowanie choroby,
• u dziecka, którego obydwoje rodzice chorują, prawdopodobieństwo wystąpienia
choroby afektywnej dwubiegunowej wynosi aż 75%

Powyższe posty to nie powtórzenie tego samego !!

[awanturka]

czareg napisał:

> awanturka napisała:
>
> > Ta choroba nie tkwi w głowie, jest uwarunkowana genetycznie.
>
> Poprosiłbym o namiar na dane źródłowe.
> Mi jedynie udało się potwierdzić, że ChAD występuje częściej u osób
> spokrewnionych. Hipoteza o warunkowaniu genetycznym sama się nasuwa, ale nie
> znalazłem żadnego potwierdzenia. Przypomnę, że hipoteza środowiskowa równie
> dobrze tłumaczy pojawianie się ChAD u osób spokrewnionych.

[lolinka2]

nie, nie do końca dobrze
kwestie środowiskowe vel genetyczne ustalano badając bliźnięta w
rodzinie biol. oraz adoptowanej, rodzeństwa (niewielkie różnice
genetyczne, a praktycznie bez różnic środowiskowych).

google dobrze szuka, jest sporo prac na ten temat, akurat to mnie
swego czasu ogromnie interesowało... jestem "ofiarą" dziedziczenia -
3 pokolenie o którym wiem, o ilu nie wiem? no i w dół raczej też już
idzie ode mnie...

[ditta12]

Moje dziecko jest zdrowe bo nie mialam go czasu wychowywać jako
samotna matkaJest dorosla i świetnie sobie radzi.

[lolinka2]

rozwiń wątek z łaski swojej...

(albo zażyj coś antypsychotycznego)

[ditta12]

Moze tabaki?

[ditta12]

Toksyczne rodzice

[salsero2]

Możesz napisać jak przygotowywałaś się do ciąży? Odstawiłaś leki od razu czy stopniowo. Jak wygląda w tej chwili Twój stan zdrowia?

[ela1_234]

Nie licz na to- taka prawda. Najwazniejsze miec swiadomosc choroby, łatwiej w tedy zaobserwujesz zmiany i mozesz działac, ale chad jest choroba przewlekła i jak narazie niuleczalna. Zaakceptuj choroba, bierz leki, zaufaj lekarzowi, nawet w tedy gdy czujesz sie dobrze, niech to bedzie wyuczony nawyk, jak mycie zebów.

[za_mszowe]

Po co podbijasz temat sprzed ponad sześciu lat? Swoją drogą, dziewczątko miało rzeczywiście the first and foremost world problems, jeden jedyny lek brać chyba bardziej diagnoza stygmatyzuje, ale to można zweryfikować u kilku różnych, nie powiązanych ze sobą w żaden sposób specjalistów .