dziwne hipo...

[36.a]

to jest tak: brakuje mi leków. przez 3 dni brałam nikłą dawkę Tegretolu.
dzis już mam, wzięłam rano normalną dawkę i jak KOP.
jak w hipo - za kolorowo widzę i inne symptomy.

i co ja mam z "tym" zrobić? jak tej hydrze łep ukręcić? bo takie
rozbujanie w wypadkach jw. mogę mieć i kilka tyg. doświadczył ktoś
takiej hipo?

--
w kwestiach spornych decyduje kierownik przedszkola

[bonus1985]

3 dni bez tabletek nie powodują nawrotu choroby, nie martw się, może to
złudzenie

wybacz

[36.a]

naukawość, ale

nie bierzesz pigułek 3 dni, receptory odpoczywają, dostarczasz paliwo
i receptory z radością stęsknione biorą je w ramiona

nie, to była poezja

poszłam spać o 5...

[bonus1985]

wybaczam <przytul>

P.S. Wysypiaj się...

[36.a]

<wstydzi się>



p.s. to trudne, noce są ciekawe

[drugikoniecswiata]

Tak, ja chyba doświadczam regularnie. Choć mi się to kłóci z moją logiką, która
mówi to co kolega wyżej. Ale u mnie to robi wenlafaksyna. Nie mam 100% pewności,
ale coraz częściej mi się wydaje, że jeśli na 2-3 dni (ja to już jem bardzo
długo, więc 2 dni to szmat czasu) odstawię albo zmniejszę dawkę, to oprócz tego,
że będę się przez te dni czuć nieciekawie (komplet objawów okołoodstawiennych),
to potem mnie bujnie. Nie wiem na pewno, ale tak mi się wydaje. Ale ja mam te
fazy parodniowe, ciągła huśtawka, deprechy 2-3 tygodnie, w porywach do 2 miesięcy.

Ostatnio jak depa właśnie trzymała trzeci tydzień, postanowiłam zrobić taki
manewr (jakoś już długo wszystko łykałam jak trzeba, może dlatego, że sobie
ładne pudełeczko tygodniowe kupiłam?), w sumie delikatny - zamiast 225
podzielonych wzięłam tylko wieczorem 75, i następnego dnia wieczorem 150 [tak
jak piszę, z wenlafaksyną w dużych dawkach i przez długi czas jest nieciekawie
- fizycznie ewidentnie uzależnia, choć twierdzą, że nie]. Przez te dni też
prawie nie jadłam. I zadziałało.

Z drugiej strony gdy kiedyś - rozumując w ten sam sposób - w tym celu
eksperymentalnie łyknęłam podwójną dawkę (300 zamiast 150, na których wtedy
byłam), to mnie na tydzień roztelepało tak, że myślałam, że padnę (serce jak
dzwon, zawroty głowy, itd). No ale wiedziałam co nabroiłam, więc nie było do
kogo składać reklamacji.

Aha, u mnie przejście w hipo jest zawsze nagłe, jak switch. Z kopa. Często z
depresji od razu w górę. Trzy tygodnie śpię a potem pewnego wieczoru pstryk - i
nie.

Ale zaobserwowałam (a właściwie skojarzyłam ten fakt wstecz po tym, jak
przeczytałam łopatologiczne wyjaśnienie w książce Ramirez-Basco), że manię
wywołują nie tylko eksperymenty okołolekowe. Generalnie wszystko, co jest
nadmierną stymulacją: mocne wzruszenia (ja np. jak w banku fruwam po filmie,
dobrej sztuce w teatrze, książce - kumpela się śmieje, że jestem idealnym
odbiorcą sztuki, bo regularnie przeżywam katharsis), nieprzespana noc (nawet z
powodów obiektywnych), długie przebywanie w zgiełku i harmiderze - czyli
sytuacje, w których mózg dostaje nadmiar bodźców z ktorymi musi sobie poradzić.

Z tego powodu w hipo [gdy potrzeba wyciszenia] unikać: buszowania po internecie,
oglądania wciągających i emocjonujących filmów, a zwłaszcza thrillerów czy
horrorów, sportu (pobudza wydzielanie serotoniny zamiast obniżyć), wszelkiej
aktywności angażującej mózg. Czyli jak nie możesz spać, to weź nudną książkę od
historii, a nie wciągający kryminał - bo celem nie jest zarwanie nocy, tylko jej
przespanie. W ogóle najważniejszy jest regularny rytm snu i czuwania, dlatego
przy chad odpadają np. prace na nocną zmianę. To dla mnie jak objawienie było,
proste, logiczne, i zgadza się co do joty.

Odkąd pojęłam, stosuję i działa. Najważniejsze dla mnie przy hipo to jednak
spać, min. 5h, a nie 2. Jeśli czuję, że nic z tego nie będzie, biorę procha.
Życie ma wtedy inną jakość i hamowanie jest jakby łagodniejsze. Jeśli w dzień za
sobą nie nadążam, ostatnio próbnie łykam jedną hydroksyzynę. Troszeczkę mnie
zmula, fakt, ale generalnie jest lepiej niż bez. A noc to podstawa.

Powiedziałam co wiedziałam