witam proszę o pomoc

[ros4]

witam jestem mamą 3 dniowego maluszka. synek urodził sie w 32 tc z
zakażeniem (tydzień odchoziły mi wody a miałm dużo bakteri w
pochwie) ma zapalenie płuc z powikłaniem odmy. Leży pod respiratorem
jest cały pokuty i w kabelkach. dzisiaj wyszłam ze szpitala
(niestety leżałam w innym) jestem jeszcze w szoku i cały czas
płaczę. Nie znam wcale tematu wcześniactwa. Prosze powiedzcie co go
jeszcze czeka jakie ma szanse. Powiedzcie jak żyć myślałam że jak
wrócę do domu będzie lepiej ale nie denarwuje mnie to że życie toczy
się jak gdyby nic. Pranie sprzatanie starszy synek pyta kiedy bajka.
Ja cały zcas myśle tylko o tym maleństwie i jego cierpieniach i
samotnosci. Jak życ zeby nie zawariować jak zając się codziennością
bez wyrzutów sumienia. Jak pomóc maleństwu i jak mu dać znać ze mama
jest że go kocha. Do tego wszystkiego mam infekcje i boję sie
podejsć do inkubatora żeby dodatkowo go nie zarazić. Ajeszcze
maleństwo nie jest takie malutkie ma 2240 i 50 cm i gdyby nie te
infekcje to nie byłoby dużego problemu. Prowadzi go dr Adamska.

[niuniadr]

Witam
Jestem mamą Hubercika urodzonego w 33 tc(a dokładnie 32+5 dni)Ważył
2310g i miał 51 cm.Dostał 3 pkty, przez 2 doby sam oddychał, a potem
okazało się wrodzone zapalenie płuc, miał odmę prawostronna i pękło
mu płucko a do tego jeszcze okazało się, że ma paskudną sepsę,
odporna na dużą ilość antybiotyków.Szybciutko się pozbierał, 3 doby
respirator, 10 dni inkubator a do domciu wyszedł po 27 dniach.Jest
teraz zdrowym, rozbrykanym prawie 11 mies. chłopcem, rozwija się
prawidłowo, zgodnie z wiekiem urodzeniowym, a nawet nieco lepiej.Ja
tez ciągle płakałam, przez co straciłam mleko i to był błąd, bo
mleczko matki jest dla wczesniaczka najlepsze.Jak masz wątpliwości,
co do Twojej infekcji i kontaktów z dzieckiem, to porozmawiaj z
lekarzami, oni powiedzą w jaki sposób mozesz kontaktować się z
maluszkiem, żeby to było dla niego bezpieczne.Twoja obecność jest mu
bardzo potrzebna, głaskanie, dotykanie, mówienie do niego,
dzieciątko tego bardzo potrzebuje.Stan mojego synka był tragiczny,
ze względu na paskudna odmianę sepsy, ale niunio był silny i dał
sobie radę, wierzę, że Twój synek również sobie z tym wszystkim
poradzi.Waga urodzeniowa dużo daje, trzeba wierzyć, ze będzie
dobrze.Mi pomagała się uspokoić modlitwa, naprawdę dużo dała i
dzięki niej nie traciłam wiary.Pomodlę się za niunia, zobaczysz,
wszystko będzie dobrze.Jeśli Ci to pomoże, to pod spodem jest adres
stronki mojego synka, tam są zdjęcia.Nikt teraz by nawet nie
pomyślał, że miał tak ciężki start
Jestem z Wami myślami...Dużo zdrówka dla Ciebie i niunia
Jeśli będziesz miała jakieś pytania, poisz na forum, a zawsze ktoś
pomoże
trzymaj się cieplutko

[mama-cudownego-misia]

Witaj! Jestem mamą dziewczynki z przełomu 31 i 32 t.c., o wadze 1200
g, dzisiaj zdrowej osmiomiesięcznej baby.
Twój synek ma bardzo piękną wagę, wcześniaki z wagą powyżej 1500 g
mają znacznie mniej powikłań (szczególnie dotyczy to retinopatii
wczesniaczej, czyli ryzyka odklejania siatkówki). 32 tydzień z kolei
uznaje się za graniczny, jeśli chodzi o rozwój płuc. Powinien sie z
tego wywinąć. Wcześniaki są bardzo silne, wbrew pozorom, i dzielnie
trzymają się życia.
W najbliższym czasie, gdy lekarze zwalczą infekcję, będą go odłaczać
od respiratora i wprowadzać karmienie dojelitowe. Ponieważ ma wagę
powyżej 2 kg, jak tylko będzie wydolny oddechowo, zacznie dobrze
ssać i przybierać na wadze, będziesz go mogła zabrać do domu. Pewnie
jeszcze w tym miesiącu!
Potem czeka go jednak bardzo dużo badań, żeby nie przegapić
ewentualnych problemów zdrowotnych. Każdy wcześniaczek musi być
regularnie badany przez neurologa, musi zostać wykluczona
retinopatia (tu szanse są stosunkowo mniejsze, najbardziej zagraża
dzieciom z waga poniżej 1500 g), zbadany słuch, bioderka... Dużo się
najeździcie po lekarzach w tym roku. Na szczęście większość z tych
wizyt jest po to, żeby się upewnić i wykluczyć problemy.

Ciebie za to czeka bardzo ciężki okres (. Chciałabym powiedziec
coś, co Ci przyniesie ulgę, ale nie umiem Wiem tylko, że
wszystko, co przeżywasz, jest normalne. Czujesz się winna i bardzo
się też o niego boisz. Tego nie da się uniknąć, tak samo jak płaczu,
czarnej rozpaczy i nerwów. Niewiele możesz na to poradzić. Musisz po
prostu przetrwać do czasu, aż sprawy się ułożą.
Dopóki masz infekcję, mów do maluszka przez maseczkę (dostaniesz w
szpitalu albo kupisz w aptece), i dotykaj go w jednorazowych
rękawiczkach. Głaszcz go, opowiadaj mu, co go czeka, chwal za to, że
jest dzielny. Na razie nie będzie reagował, bo jest uśpiony, żeby
się nie dławił rurką, ale jak go zaczną przygotowywac do odłaczenia,
zaczną go wybudzać, i będzie nerwowy. Jak tylko będziesz mogła,
spróbuj go kangurować (czyli położyć sobie na piersi) - tyle, ile
będziesz mogła. Po pierwsze uspokaja to maluszka, który czuje
kołysanie, i słyszy bicie serca mamy, jak wtedy, gdy był w jej
brzuchu, a po drugie są już doniesienia, że takie "wykołysanie"
wczesniaka poprzez kangurowanie zapobiega częstej u wcześniaczków
nadpobudliwości (niekangurowane wcześniaczki "odrabiają" w
późniejszym wieku brak kołysania z czasów, gdy powinny jeszcze być w
brzuszku mamy).
Jesli jeszcze masz mleko, koniecznie zadbaj o laktację (kup
elektryczny laktator i ściągaj mleko co 3-4 godziny. Jak nie
będziesz już brała leków, możesz je mrozić na potem). Wczesniaki
karmione mlekiem matki mają mniej problemów neurologicznych i są
średnio o 8 punktów inteligentniejsze (szczególnie dotyczy to
chłopców, tu różnica IQ wynosi nawet 12 punktów). Jednoczesnie
podjadaj witaminy, lecytynę i kwasy omega-3. Twój maluszek bedzie
ich potrzebował bardziej, niż donoszone dziecko. Jak tylko się da,
spróbuj go przystawiać do piersi.
Zaopatrz się też w monitor oddechu - statystycznie wcześniaki są
najbardziej narażone na bezdechy i śmierć łóżeczkową.

Daj znać, jak sobie radzicie. Gdybys miała jakiekolwiek pytania,
albo chciała o czymś pogadać, pisz.

[yulia19791]

Nie rozczulaj się nad sobą - to Twoje dziecko jest w tym wszystkim
najbiedniejsze. musisz się zebrać w sobie i ze szystkich sił
postarać się by być przy nim jak najczęściej- oczwiśie ie ryzykuj
przy infekcji (może ktoś może mąż może z nim posiedzieć
dłużej).Słuchaj lekarzy, gromadź jak najwięcej informaci, by w
odpowiednim momencie pomóc dziecku. Zaufaj lekarzom, ale też sama
trzymaj w miarę możliwości rękę na pulsie. I tak właśnie trzeba
przez to przebrnąć - trzeba się uzbroić w wielką siłę, ale ta
zapewne pojawi się w naturalny sposób. Wpieraj maluszka ze
wszystkich sił, a my w miarę możliwości wesprzemy Ciebie. I nie
płacz pzy nim.
j.k.

[mama-cudownego-misia]

eech...
Tak silny kryzys psychiczny, jakim jest urodzenie wcześniaka, wymaga
przejścia przez wszystkie cztery etapy radzenia sobie z żalem:
1. wstrząs i szok, uczuciowa anestezja, otępienie (odczuwane
bezpośrednio po narodzinach)
2. gwałtowna reakcja zaprzeczania, protestu (trwa zwykle kilka dni)
3. dezorganizacja życia (moze trwać kilka miesięcy - jest to
poczucie zagubienia, nie radzenie sobie z codzienną aktywnością,
depresja, zaburzenia snu i łaknienia)
4. reorganizacja (przystosowanie do sytuacji)

Na to forum trafiają najczęściej kobiety na 3 i 4 etapie. Pomoc jest
szczególnie potrzebna tym na etapie 3 - im szybciej przez nie
przejdą, tym lepiej dla nich. W tym celu należy je z jednej strony
dopingować do działania, pogłębiania wiedzy, przygotowywania się na
przyjęcie wcześniaczka w domu i radzenie sobie z nim (czyli do
przejścia do etapu 4), z drugiej zaś pomagać w radzeniu sobie z
zupełnie naturalnymi emocjami (złość, lęk, nieufność, poczucie winy,
rozpacz). Z tak silnymi emocjami można sobie poradzić albo
uzewnętrzniając je (min. pisząc na forum), albo "zagłuszając" je
poprzez aktywność (od pójścia do kina czy modlitwy po poszukiwania
specjalistów i angażowanie się w opiekę nad dzieckiem jeszcze w
szpitalu). Nie jest metodą mówienie im "będzie dobrze", albo "weź
się w garść", bo w najgorszym wypadku prowadzi to do wyparcia uczuć,
i w efekcie może doprowadzić do nerwicy, depresji, poważnej zapaści
na zdrowiu. Wbrew pozorom taka mama silniejsza będzie, jeśli się
wygada, wypłacze, napisze te wszystkie czarne scenariusze, niż jeśli
będzie tłamsiła w sobie emocje i cenzurowała swoje lęki.
Takie "bycie silną" (a tak naprawdę jedynie udawanie silnej) wymaga
ogromnego wysiłku, pożera siły, które mogłyby być wykorzystane
bardziej konstruktywnie. Odbija się na zdrowiu zarówno fizycznym,
jak i psychicznym młodej mamy. Jesli zaś dojdzie do wybuchu rozpaczy
i lęku po długim okresie "wstrzymywania", to będzie on znacznie
bardziej destrukcyjny, niż malutkie wybuchy co pewien czas,
pomagające rozładować napięcie.

Innymi słowy: jak chcesz, dziewczyno, to płacz i rozczulaj się nad
sobą. Musisz przez to przejść prędzej czy później, musisz pożegnać
swoje marzenia i oczekiwania związane z narodzinami tego dziecka
(wiem, że miało być inaczej, ale pamiętaj, to nie oznacza, że ono
będzie sie gorzej rozwijało. Po prostu ma gorszy start). I
najwazniejsze, nie czuj sie winna z tego powodu, że płaczesz czy
wybuchasz złością na siebie... Każdy by się czuł jak zbity pies w
Twojej sytuacji, a najwiekszą odwagą jest uznanie, że tak naprawdę
nikt tu nie zawinił. Taki los. Trzeba się wypłakac i iść dalej.

Witaj, Ros

[ania.silenter]

Ogromnym plusem jest duża waga Twojego synka, moja Ola z 31 ważyła zaledwie 1120
g. Zapalenie płuc jest dość częste u wcześniaków (moja Ola też przechodziła).
Staraj się wyleczyć z infekcji. Zapytaj lekarkę o stan małego i czy będziesz go
mogła kangurować (to bardzo ważne dla dziecka ale równie ważne dla matki - czuje
się potrzebna swojemu dziecku).
Trzymam kciuki za Was.

[sanciasancia]

dr Adamska z IMiDz świetna lekarka i bardzo mądra kobieta. Myślę, że bez
problemu możesz z nią porozmawiać o swoich obawach i nie będzie Ci nic
"wciskać". Opiekowała się moją małą (do śmierci, mała nie miała szans na
przeżycie, zespół Patau) i była w stosunku do nas niezwykle uczciwa i bardzo nas
wspierała.
Trzymam kciuki za Twojego synka.

[ros4]

dziekuje Wszystkim za odpowiedzi. Pozbierałam sie już a pomogło mi w
tym to że mogę po całych dniach być blisko mojego synka. A
najbardziej to że jest już lepiej: nie leży już pod respiratorem,
mogę brać go na ręce (oczywiscie w maseczce) przewijać i próbować
karmić. I tu jest problem, nie potrafi jeść. Nie ma odruchu ssania
próbuję podawać mu pierś (nawet czasami złapie brodawkę ale zaraz
się męczy i usypia) z butelką jest jeszcze gorzej zostaje sąda a
on jej tak nienawidzi Ja wiem potrzeba mu więcej czasu. Niech się
nie śpieszy ja poczekam tylko niech będzie zdrowy. Zresztą na myśl o
zabraniu go do domu przechodzą mnie ciarki i podstawową niezbędną
rzeczą wydaje mi się monitor oddechu. Czy Wy dla swoich dzieci
kupowałyście coś takiego?

[ania.silenter]

ros4 napisała:


Czy Wy dla swoich dzieci
> kupowałyście coś takiego?

większość rodziców wcześniaków kupuje takie monitory do domu, my akurat nie
mieliśmy ale to dlatego, że Olka naprawdę dobrze radziła sobie z oddychaniem i
miała wysoką saturację.

[beataa5000]

mój synek tez na początku nie chciał ssac samej piersi.Strasznie się
przy tym męczył i zasypiał podczas jedzenia.Pomogły nakładki
silikonowe Aventu(najmniejszy rozmiar).Bez problemu zaczął ssac,a
teraz (juz ma 8 tygodni)ssie samą pierś.Trzymam kciuki za Twojego
małego synka i Ciebie
Na pewno dasz sobie radę.Wszystkie musimy sobie jakoś radzic.
Pozdrawiam serdecznie

[mercate]

Witam,
Jestem mama 11 miesiecznej Michalinki, urodzila sie w 26 tc z waga
710 g, jej stan byl ciezki, przeszla bardzo duzo. Spedzila na
oddziale 3,5 miesiaca, z tego 51 dni na respiratorze, pozniej
cepeap. Stwierdzono u niej dysplazje oskrzelowo plocna, dlugo miala
bezdechy i powiedziano nam, ze materacyk bezdechow jest konieczny.
Musze przyznac, ze kilka razy sie bardzo przydal.
Piersi Misia niestety nie nauczyla sie ssac, ale przez 7 miesiecy
jadla tylko moj odciagany pokarm.
Misia tez lezala w IMiDzie, pracuja tam doskonali lekarze, wiec
maluch jest naprade pod dobra opieka.
Trzymam kciuki za Twojego synka, jest duzy i na pewno poradzi sobie
z infekcjami.
Pozdrawiam serdecznie

[mariagajor]

witaj!!!ja miałam monitor bezdechu poniewaz mój synuś długo miał bezdechy,jak
przyszedł do domu to 8 razy maszyna nam zawyła,szczerze mówiąc boję się nawet
pomysle co by było gdybyśmy jej nie mieli...

[ros4]

Witam. długo sie nie odzywałam chociaż forum śledzę, kilka razy
zabierałam się zeby napisać ale zawsze coś wypadało. Syneczek w
sobotę skończy 8 m-cy (6 korygowane) i zrobił się z niego super
chłopak. wazy juz 8400 i ma 72 cm!! początki były trudne ale po 3
tyg wyszliśmy ze szpitala, póżniej 3 m-ce silnej kolki, lekkie
infekcje mnóstwo badań, USG, oczka uszy brzuszek główka - i jak
narazie jest dobrze chociaż teraz mamy kolejną infekcję
z osiągnięć przewraca się na boczki (niechętnie) kilka razy udało
mu się z brzuszka na plecy (tez niechętnie) ale na śliskiej
podłodze kręci się do okoła, pełza do tyłu, a z pozycji półleżacej
jak tylko sie czegoś złapie siada. Pomimo swojej wagi jest raczej
niejadkiem wszystkie owoce są be, zupki tylko wybrane, kaszka
również be, najlepsze mleczko mamy ewentualnie z kleikiem. Niestety
musiałam mu ściągać mlezcko i dawać butelką chociaż jak skończył 3
mce w nocy zaczełam dawać mu tylko pierś i jakoś poszło teraz już
wróciłam do pracy a maleństwo jest z nianią
czesto kozystam z forum kozystajac z wszych rad
pozdrawiam serdecznie

[izabelam78]

Jak miło czytać takie posty))
Pozdrawiam Was serdecznie i życzę mnóstwo zdrówka i radości!!!
Iza