Zdrowa dieta trzylatka

[mama-cudownego-misia]

Zgodnie z zamówieniem z małego forum wklejam swoje notatki przerobione na
artykulik o diecie dla dziecka w przedziale wiekowym 2-3 lata.
Dużo tego będzie, ale może coś się komuś przyda

Żywienie malucha

Po przekroczeniu magicznej granicy roczku podstawowym zmartwieniem rodziców
staje się nie co dziecko może jeść, tylko dlaczego nie je. Przez następne 2
lata będą obserwować znaczne, naturalne wahania apetytu. Maluszek jednego dnia
je trzy niewielkie posiłki, innego jest stale głodny i zjada ich pięć, odmawia
zjedzenia dań, które jeszcze wczoraj bardzo mu smakowały, wybrzydza, nie ma
czasu na obiad. Okres wczesnego dzieciństwa to wiek, kiedy maluch rośnie już
wolniej, za to odkrywa świat.
W jego diecie jest to okres przejścia od jedzenia niemowlęcego do normalnego,
domowego jedzenia, jednak z zastrzeżeniem, że posiłki musza być zdrowe i
dobrze zbilansowane. Gotowanie dla dziecka w wieku 1-3 lat to okazja dla
wszystkich domowników, by przejść na zdrową kuchnię. Posiłki dziecka w wieku
1-3 lata powinny:
• W sumie dostarczać mu w ciągu dnia 1100-1200 kcal w wieku od 1 do 2 lat i
1200-1300 w drugim roku życia. Pamiętajmy jednak, że dietę dziecka powinno się
oceniać na przestrzeni 7-10 dni i danego dnia może zjeść mniej lub więcej.
• Być zróżnicowane. W pierwszych latach życia kształtują się gusta i nawyki
żywieniowe dziecka, więc im wcześniej przyzwyczaimy je, że wszystko jest
„jadalne”, tym mniej będzie wybrzydzać przy stole. Poza tym zróżnicowana dieta
jest wszechstronniejsza, jeśli chodzi o ilość dostarczanych składników
odżywczych, i lepiej odpowiada zapotrzebowaniu dziecka na białka, witaminy,
tłuszcze i cukry.

Co powinien zawierać dobrze zbilansowany posiłek?

[mama-cudownego-misia]

Jarzyny i owoce

[mama-cudownego-misia]

Jarzyny i owoce dostarczają dziecku cennych witamin i mikroelementów, a
jednocześnie dzięki dużej zawartości błonnika stanowią wypełniacz, chroniący
przed zaparciami. Dzieci chętniej jedzą słodkie owoce, niż jarzyny, należy je
jednak przyzwyczajać również do warzyw. Powinny stanowić część każdego posiłku
zarówno w formie kompotów, warzyw gotowanych (najlepiej na parze, by traciły jak
najmniej witamin), jak i surowych: soków, utartych deserów, dodatku do lodów i
twarożku, musów, surówek oraz ozdoby kanapek. Przyrządzając posiłki swojemu
dziecku, pamiętaj, żeby:
• wybierać produkty możliwie najbardziej ekologiczne. Robaczek w czereśni daje
gwarancję, że nie została ona spryskana środkami ochrony roślin, zaś małe
jabłuszka czy marchewki zapewne nie są naszpikowane nawozami. Unikać dorodnych i
ślicznych warzyw i owoców.
• wybierać raczej produkty polskie. Owoce cytrusowe, ale też jabłka, gruszki,
truskawki czy inne owoce uprawiane w ciepłych krajach zrywane są, zanim
dojrzeją, a potem spędzają długie dni i tygodnie w kontenerach, magazynach i
dojrzewalniach. Dlatego też mają znacznie mniejszą wartość odżywczą. Na dodatek
spryskiwane są środkami konserwującymi i często pokrywane woskiem, by ładnie
wyglądały i nie wysychały.
• w zimie korzystać z mrożonek. Mają niewiele mniej witamin, niż owoce i warzywa
świeże.
• dokładnie myć i grubo obierać owoce i warzywa, by usunąć jak największą ilość
chemikaliów.
• Nie dawać dziecku owoców nadpsutych. Rakotwórcze toksyny z pleśni i bakterie
gnilne wnikają głęboko w tkankę owocu lub warzywa.
Soki, warzywa i owoce stanowią też świetną przekąskę między posiłkami, należy
jednak pamiętać, że bywają dość kaloryczne. Trudno oczekiwać, że nasze dziecko
po wypiciu sycącego „Kubusia” zje jeszcze obiad.

Produkty zbożowe

[mama-cudownego-misia]

Dziecko powyżej roku może jeść już właściwie wszystkie zboża, chyba, że nie
toleruje glutenu. Oczywiście warto zadbać, żeby polubiło zdrowsze pieczywo
ciemne, szczególnie jeśli ma zaparcia. Oprócz tego w jego menu powinny na stałe
zagościć obok ziemniaczków różne kasze, ryż i makarony, ale także domowej roboty
kluski, pierożki i knedle z owocami. Należy uważać na płatki śniadaniowe dla
dzieci: są bardzo kaloryczne, niektóre składają się aż w 60% z cukru.
Najzdrowsze będą płatki owsiane oraz te z pełnego zboża, podawane z owocami i
jogurtem.
Długie cukry zawarte w produktach zbożowych dłużej się trawią i wchłaniają, nie
powodują więc szkodliwych wahań cukru we krwi i dostarczają dziecku energii
przez dłuższy czas.

Nabiał

[mama-cudownego-misia]

Jako cenne źródło łatwo przyswajalnego wapnia, białka i tłuszczy nabiał nadal
stanowi podstawę diety maluszka. Za wcześnie jednak jeszcze na mleko krowie,
nawet jeśli dziecko nie jest na nie uczulone – jest zbyt tłuste, zawiera za dużo
sodu i za mało wartości odżywczych. Dziecko w tym wieku powinno więc nadal pić
mleka typu „3” lub junior, przeznaczone specjalnie dla dzieci do lat trzech.
Na stole małego dziecka powinny 4-5 razy w tygodniu gościć przetwory mleczne:
twarożek i w niewielkich ilościach bardzo bogaty w wapń ser żółty, kefiry i
jogurty (które dzięki zawartości bakterii probiotycznych również zapobiegają
zaparciom). Również masło, zawierające cenne witaminy, powinno obok oliwy z
oliwek na stałe gościć w menu malucha.
4 razy w tygodniu dziecko może zjeść całe jajko, najlepiej gotowane na twardo
lub w postaci jajecznicy.

Mięso i ryby

[mama-cudownego-misia]

W drugim roku życia dziecko powinno jeść około 35g chudego mięsa dziennie, w
trzecim zaś około 40g, najlepiej w formie gotowanej lub pieczonej. Z wędlinami,
nawet tymi „ekologicznymi”, najlepiej się wstrzymać do 3 roku życia, przedtem
serwując szkrabowi do chleba cienko pokrojone plastry pieczeni, zaś uwielbiane
przez dzieci parówki należy im podawać raczej okazjonalnie.
Szczególnie polecane dla dzieci jest mięso królicze, które zawiera stosunkowo
dużo białka (około 20%, a np. wołowina 15%, i to słabiej przyswajalnego),
przyswajalnego aż w 90%. Na dodatek rzadko uczula. Chude mięsa to też drób,
cielęcina, jagnięcina i wołowina. Wieprzowina niestety jest mniej zdrowa – nawet
chudy schabik zawiera około 30% tłuszczu.
Zdarzają się dzieci „mięsożerne”, których nie trzeba namawiać do konsumpcji
mięsa. Jeśli Twoje do nich nie należy, spróbuj przemycać mięsko w pierożkach,
naleśnikach czy zupie, w ostateczności zaś zastąpić je jajkami i nabiałem. 2 do
3 razy w tygodniu na stole dziecka powinny gościć ryby, które wspomagają rozwój
intelektualny dziecka. Warto też od czasu do czasu podać szkrabowi potrawy
bogate w białka roślinne, szczególnie fasolę, soczewicę, groch czy soję.
Ponieważ żelazo wchłania się najlepiej w obecności witaminy C, po zjedzeniu
mięsa i jarzyn podawaj sok zawierający tę witaminę.

Tłuszcze

[mama-cudownego-misia]

W prawidłowo zbilansowanej diecie dziecka powinno się znaleźć 40-45 g tłuszczów.
Podstawowym tłuszczem do smażenia, sałatek czy wzbogacania zupy powinna być
oliwa extra vergine, zawierająca cenne nienasycone kwasy tłuszczowe i Wit. E.
Jeśli dziecko nie lubi jej smaku i nie da się do niej powolutku przyzwyczaić,
można ją zastąpić niskoeurekowym olejem rzepakowym lub olejem sojowym. Kanapki
najlepiej smarować masłem., nigdy margaryną, zawierającą szkodliwe dla zdrowia
izomery „trans” tłuszczów. Również do domowych wypieków przeznaczonych dla
małego dziecka należy używać wyłącznie oleju i masła, nigdy margaryny. Cennych
dla rozwoju mózgu kwasów tłuszczowych długołańcuchowych wielonienasyconych i
omega3 dostarczą ryby morskie, szczególnie te „tłuste”, jak makrela i łosoś.

Przekąski i słodycze

[mama-cudownego-misia]

Kostka czekolady raz na jakiś czas nikomu jeszcze nie zaszkodziła. Należy jednak
pamiętać, że większość przekąsek i słodyczy to tzw. „śmieciowe jedzenie”,
zawierające tylko puste kalorie i żadnych wartości odżywczych. Dziecko
podjadające między posiłkami nie będzie mieć apetytu przy objedzie czy kolacji,
ryzykuje też otyłość i niedobory pokarmowe. Również większość słodkich przekąsek
dla dzieci, reklamujących się jako zdrowe i zawierające dużo mleka czy wapnia
jest po prostu za słodka. Nie wszystkie przekąski są jednak niezdrowe; domowe
lody sorbetowe z soku czy sałatka owocowa z bitą śmietaną albo twarożkiem
dostarczą cennych witamin, a jednocześnie sprawią dziecku frajdę.

Picie

[mama-cudownego-misia]

W zakresie picia najlepiej zaufać pragnieniu dziecka, szczególnie, ze roczne czy
dwuletnie dziecko potrafi już zwykle dać do zrozumienia, że chce mu się pić.
Niemowlęta piją zwykle (również w mleku, kaszkach, zupkach) około 100 ml płynów
na każdy kilogram masy ciała. Dzieci do 20 kg wagi spożywają 1000 ml płynów oraz
dodatkowo po 50 ml na każdy kilogram masy ciała powyżej 10 kilogramów. Nawyki
malucha w tym zakresie w dużej mierze zależą od tego, co nauczyło się pić jako
niemowę. Najzdrowsza jest oczywiście woda, ale nie należy też gardzić sokami
(najlepiej rozwodnionymi) i trochę mniej wartościowymi kompotami. Dziecko
powinno mieć stały dostęp do picia, ale tylko na żądanie. Nie można mu zostawiać
butelki ze słodkim sokiem, żeby np. przez cały spacer pociągało co kilka minut
łyczek, bo ucierpią na tym jego zęby. Najlepiej, żeby maluch pił ze zwykłego lub
specjalnie wyprofilowanego kubeczka, a na spacerze z kubeczka z dziubkiem lub z
miękką słomką. Butelka i tak u nas popularny niekapek sprzyjają niestety wadom
zgryzu.
Zarówno do przygotowywania posiłków, jak i do picia podawaj rocznemu maluchowi
wodę niskozmineralizowaną. Jego nerki nie będą w stanie sobie poradzić z wodą
średniozmineralizowaną przed drugim rokiem życia. Nie należy używać też wody z
kranu, która nawet po przegotowaniu zawiera chemikalia służące do jej
uzdatniania i zanieczyszczenia z rur.

Przykładowe menu

[mama-cudownego-misia]

Menu malucha

Dziecko w wieku 1-3 lata powinno już jadać 5 posiłków dziennie:

7.00 I śniadanie – po długiej nocy dla budzącego się do aktywności dziecka
potrzebny jest solidny, kaloryczny posiłek, przynoszący dziecku 250-300 kcal,
najlepiej w formie długo się wchłaniających węglowodanów (produkty zbożowe) i
łatwo przyswajalnych białek (nabiału), np.: płatki kukurydziane z jogurtem,
kaszka lub owsianka na mleku modyfikowanym z owocami, kanapka z serem. Jeśli
dziecku trudno się rano dobudzić, albo ze względu na pośpiech nie chce jeść,
wystarczy mu jednak kawa zbożowa – kaloryczniejsze śniadanie zje później.

10.00 II śniadanie – powinno być lekkie, żeby nie przeciążać organizmu dziecka,
które jest o tej porze dnia u szczytu swej aktywności. Dostarczać powinno
100-150 kcal, najlepiej w formie jogurtu lub twarożka z owocami albo niewielkiej
kanapki.

13.00 Obiad – powinien się składać z dwóch dań: rzadkiej zupy i drugiego dania
składającego się z mięsa, jajka lub ryby z surówką warzywną i źródłem
węglowodanów (kasza, ziemniaki, ryż, fasola, soczewica, etc.). Ponieważ
dostarcza dziecku większości potrzebnego mu białka i tłuszczu, jest to też
posiłek dość kaloryczny, od 300 do 400 kcal. Często zdarza się, szczególnie u
mniejszych dzieci, że nie są w stanie zjeść naraz obu dań. Można im je wtedy
podać z godzinnym odstępem.

16.00 Podwieczorek – dobrze, jeśli będzie słodki, bo cukier da dziecku siłę na
popołudniowe szaleństwa, dzięki czemu będzie lepiej spało w nocy. Powinien
przynieść dziecku 100-150 kcal, najlepiej w formie słodkiej owocowej przekąski z
odrobiną nabiału.

19.00 Kolacja – Dziecko powinno ją jeść około godzinę przed spaniem, żeby nie
budziło się w nocy. Również z tego powodu kolacja nie może być zbyt obfita ani
ciężkostrawna. Powinna dostarczyć maluchowi 250-300 kcal. Idealnym rozwiązaniem
jest kanapka z masłem, jajkiem lub pieczonym mięsem przyozdobiona warzywami.

Jak zachęcić do jedzenia

[mama-cudownego-misia]

Przede wszystkim… Nie zachęcać. Przynajmniej nie za bardzo. Im bardziej się
rodzice starają, by dziecko jadło, tym jaśniej i dobitniej przekazują mu sygnał:
„Jak nie jem, to wszyscy się mną interesują”. Oczywiście warto chwalić, gdy
dziecko ładnie zje, pobawić się z nim chwilkę w nagrodę, itd., ale gdy nie je,
rozrzuca jedzenie lub ostentacyjnie pluje, najlepiej przestać zwracać na nie
uwagę, dla naszego i jego dobra. Nie ma się tez co od razu rzucać ze ścierką na
każdą wychlapana na podłogę łyżkę zupy – maluszek może stwierdzić, że jak
chlapie, to mama wyczynia na podłodze interesujące akrobacje. Jest to też dla
niego pokusa do wypróbowania naszej cierpliwości. Wreszcie, u dziecka w wieku
powyżej roku coraz silniej zaczyna się zaznaczać własna tożsamość, a że buduje
się ona najpierw na słowie „nie”, będzie go używał tym częściej, im usilniej
będziemy w niego wpychać jedzenie. Pamiętajmy również, że dziecko czasem odrzuca
zdecydowanie te potrawy, na które jest uczulone i po których zjedzeniu ma
kłopoty z brzuszkiem. Warto mu zaufać.
Co możemy zrobić, gdy nasze dziecko nie je? Przede wszystkim pogodzić się z
tym, że pewne, nawet dość duże, wahania apetytu w tym wieku są normalne. Poza
tym skoro maluszek jest tak pochłonięty odkrywaniem świata, że często nie ma
czasu zjeść, warto mu podawać jedzenie w formie, która go zafascynuje. Łódka z
kanapki z masztem ze słonego paluszka i żaglem z plasterka żółtego sera, płynąca
po ogórkowym morzu, albo marchewkowe drzewo z koroną liści zrobioną z pietruszki
na wzgórku z puree ziemniaczanego na pewno podbije serce i podniebienie naszego
małego odkrywcy. Gdy nie mamy czasu na robienie takich arcydzieł, zadbajmy
przynajmniej o to, żeby jedzenie było kolorowe, ładnie podane i w ciekawych
miseczkach. Trochę starsze dziecko możemy już włączyć w samo przygotowanie
posiłków. To też świetna zabawa, a własnoręcznie ulepione pierożki zawsze
smakują lepiej.
Łatwiej też przełamać opory dziecka przed nowa potrawą, podając ją razem z
czymś, co dziecko jada i lubi. Również jedzenie z rówieśnikami, którym chce się
zaimponować, sprawia, ze dzieci odważniej próbują nowych produktów i więcej
zjadają. Wreszcie, wrogiem dobrego apetytu jest podjadanie między posiłkami.
Nawet zdrowe przekąski, takie jak soki czy owoce, zapychają i zaspokajają głód,
a co dopiero lody czy cukierki! Jeśli więc nasz maluch ma kłopoty z apetytem,
nie biegajmy za nim z łyżeczką i ograniczmy podjadanie między posiłkami. Gdy
przy danym posiłku nie ma apetytu, również nie nalegajmy. W końcu każde zdrowe
dziecko zgłodnieje.

Kilka "sposobów" na malucha

[mama-cudownego-misia]

Maluchy z reguły bywają, przynajmniej okresowo, niejadkami. Istnieje jednak 6
prostych sposobów, które pozwolą Ci poradzić sobie z brakiem apetytu:

1. Uatrakcyjniać posiłki
Niestety wymaga to dużo pracy od rodziców. Dania muszą być kolorowe i
apetyczne, podane na ładnych talerzach, najlepiej dużych (porcja będzie się
wydawała mniejsza), koniecznie w żywych kolorach (czerwień, żółć i pomarańcz
pobudzają apetyt w przeciwieństwie do niebieskiego i zielonego). Warto nawet
robić z jedzenia obrazki czy scenki rodzajowe. Kanapka z żółtym serem wygląda
znacznie lepiej jako łódeczka z żaglem z plasterka sera na maszcie ze słonego
paluszka. Puree jarzynowe daje wręcz niesamowite możliwości – można z niego
zrobić żółwia, myszkę, pociąg… Nawet z rzodkiewek, pomidora i ogórka da się
stworzyć piękny bukiet kwiatów, na którym może przysiąść kiełbasiany motylek.
Aby szybko i łatwo przygotować naszemu małemu smakoszowi wykwintnie podane
danie, najlepiej zaopatrzyć się w podręczny zestaw foremek do wykrawania i
robienia zwierzątek z piasku, dekorator do ciast oraz specjalny nożyk
pozwalający szybko i sprawnie wycinać gwiazdki i różyczki z jarzyn.
Warto też zadbać o odpowiedni nastrój w trakcie posiłku. Ideałem są posiłki
jedzone wspólnie przez cała rodzinę, przy wyłączonym telewizorze i w dobrej
atmosferze, koniecznie bez pośpiechu (posiłek malucha trwać będzie zwykle 20-30
minut).
Wreszcie, zawsze smakuje lepiej to, co się samemu przygotuje. Dwulatkowi nie
można jeszcze dać noża, żeby coś pokroił, ale może już lepić pierogi, wykrawać
foremką różne kształty z ciasta, mieszać składniki sałatki czy napełniać
konfiturami wydrążone jabłka do upieczenia. Takie zabawy rozwijają też
koordynację dziecka, dla której warto poświęcić kilka źle ulepionych pierożków.

2. Przemycać nielubiane pokarmy.
Jeśli Twoje dziecko nie lubi mięsa, może zje je zmiksowane w zupie lub z puree
ziemniaczano-jarzynowym. Łatwiej też będzie mu je przemycić w pasztecikach,
pierożkach, pizzy, zapiekankach, szaszłykach czy naleśniczkach. To samo dotyczy
jarzyn, nabiału czy owoców, które można dodatkowo podać dziecku w postaci
koktajlu owocowego, soku przecierowego, serka homogenizowanego własnej roboty,
zrobionych własnoręcznie lodów, galaretek z jarzynami i mięsem lub rybą albo
nawet domowego hamburgera czy kebabu. Ogromne możliwości dają też ciasta, w
których można przemycić praktycznie wszystko, od sera poprzez jajka i owoce aż
do pikantnych tart czy rolad z jarzynami i mięsem. Owoce można zapiekać albo
podać w polewie czekoladowej. Dzieci lubią też zwykle sosy, które z jednej
strony sprawiają, że łatwiej jest przełknąć jedzenie, z drugiej zaś
uatrakcyjniają smak mdłych potraw takich, jak ryby. Szczególnie polecamy sos
śmietankowo-ziołowy, śmietankowo-serowy, pomidorowy i słodko-kwaśny.

3. Unikać przekąsek
Dziecko w tym wieku dopiero zaczyna mieć preferencje żywieniowe, jednak
pamiętajmy, że to my je kształtujemy. Jeśli będziemy mu dawac (albo sami przy
nim jeść) chipsy, przesłodzone płatki śniadaniowe, słodycze i fastfoody, a
nawet rzekomo zdrowe deserki mleczne obiecujące wapń czy witaminy, a tak
naprawdę będące niezdrową bombą kaloryczną, maluch szybko zacznie uważać, że to
właśnie jest dobre. Aby uchronić nasze dziecko przed takimi złymi wzorcami
żywieniowymi, po prostu zachowajmy umiar i nie dawajmy mu takich przekąsek,
chyba że okazjonalnie.
Na co dzień dobrą przekąską mogą być orzechy, surowe warzywa, świeże i suszone
owoce oraz soki, z zastrzeżeniem, że banan czy niektóre soki przecierowe mają
prawie tyle samo kalorii, co kompletny posiłek, więc dziecko może po nich nie
być głodne.

4. Zachować rytm dnia
Największe autorytety w dziedzinie zdrowia i wychowania dziecka od lat
przekonują rodziców, że dziecko rozwija się znacznie lepiej, gdy ma zapewniony
powtarzalny rytm dnia. Dzieje się tak po części dlatego, że organizm malucha
szybko przyzwyczaja się, ze o określonej porze otrzymuje zastrzyk energii lub
udaje się na spoczynek i w wyznaczonych porach zaczyna potrzebować snu czy
jedzenia. Co więcej, powtarzalność dnia daje dziecku poczucie pewności i
porządku. Naprawdę warto więc wypracować sensowny rytm dnia, uwzględniający
określone pory jedzenia, spania, spacerów czy zabawy.

5. Traktować dziecko z szacunkiem
Nie ma lepszego sposobu, żeby dochować się niejadka, niż zmuszanie go do
jedzenia. Rodzice, którzy krzyczą na dzieci przy jedzeniu, karmią je na siłę
albo zabraniają wstawania od stołu, dopóki wszystko nie zniknie z talerza,
dochowają się w zależności od charakteru pociechy albo zbuntowanego, przekornego
niejadka, albo zahukanego, przestraszonego smutaska. Niestety rodzic malucha
musi się uzbroić w sporą dozę cierpliwości, ale też obiektywizmu. Jeśli nasze
dziecko nie chce jeść, przyjrzyjmy się mu i odpowiedzmy sobie sami na pytanie,
czy ten jeden ominięty posiłek zaważy na jego zdrowiu? Tym bardziej, że zdrowe
dziecko szybko głodnieje i zwykle następny posiłek pałaszuje, aż mu się uszy
trzęsą! Dlatego też nie warto przeciągać posiłku powyżej 20-30 minut. Nie
przejmujmy się też tym, że jedzenie stygnie – obiad wcale nie musi być ciepły,
to tylko nas nauczono, że ciepłe jest lepsze.
Starsze dziecko możemy też spytać, co by chciało zjeść, chociaż nie należy mu
zostawiać zupełnie wolnej ręki ani zmuszać do komponowania sobie menu – to
zadanie należy do nas. Wystarczy, jeśli zapytamy go, czy np. na kolację chce
omlet, czy kanapkę, albo jako surówkę marchewkę czy buraczki. Szanujmy
preferencje żywieniowe malucha – możemy go zachęcać do nowych potraw, ale
wszelkie próby przekupstwa, zastraszania (przyjdzie po Ciebie Baba Jaga!) czy
manipulacji (babcia będzie smuuutna) obrócą się przeciwko nam i będą w
przyszłości sprawiały dalsze problemy wychowawcze.
Brakiem szacunku wobec dziecka jest też notoryczne zmuszanie go do jedzenia w
pośpiechu, w niemiłej atmosferze (np. przy kłócących się rodzicach) czy w
hałasie (np. przy grającym radiu lub włączonym telewizorze). Dziecko musi się
skoncentrować na jedzeniu i nie powinno być rozpraszane. W trakcie jedzenia
możemy je zabawiać miłą rozmową, zaś po ładnie zjedzonym posiłku powinniśmy je
nagrodzić chwilą wspólnej zabawy.

6. Dbać o codzienną aktywność na świeżym powietrzu
Nic tak nie poprawia apetytu, jak codzienny ruch na świeżym powietrzu. Dziecko
powinno przebywać na dworze co najmniej 2-3 godziny dziennie i to bez względu na
pogodę (chyba, że akurat jest ostra zima). Jeśli może być na powietrzu dłużej,
jest to dla niego czysty zysk. Ruch i świeże powietrze przyśpieszają przemianę
materii, regulują apetyt i sen, hartują dziecko i są zbawienne dla jego rozwoju
fizycznego. Po dwóch godzinach szaleństw i przygód mały odkrywca rzuci się na
każdy obiad.

Jakby ktoś zobaczył jakieś błędy

[mama-cudownego-misia]

...to piszcie, bo mi się nie chce tego po raz kolejny czytać. Zanudziłabym się
na śmierć :-p