rozdzielność płciowa w szkole

[brucha]

Witam,

Wątek o Sterniku przypomniał mi moje obawy, kiedy cztery lata temu szukałam podtsawówki dla małoletnich. Właśnie przy sterniku miałam jakis wewnetrzny problem z tym, że wyślę dziecię do klasy gdzie będą sami faceci.
Wprawdzie wiadomo, że taki młody meżczyzna rozwija i uczy się inaczej, i potrzebuje innego sposobu nauczania niż młoda dama. Wiadomo też, że system edukacyjny w Polsce krojony jest pod dziewczynki. Powinnam się więc cieszyć, że istnieją szkoły gdzie dostrzeżono te subtelne różnice i chcą się do nich dodstosować.
A jednak bałam się oddać dziecię do męskiej szkoły. Gdybym dostrzegała w moim 6-letnim wtedy potomku zadatki na samca alfa, może byłoby łatwiej (ale trafił się naukowiec odludek). I tak to nadzieja, że jednak kobiety złagodzą trochę obyczaje zawiodła nas do szkoły koedukacyjnej.

Może jest ktoś kto podzieli się swoimi doświadczeniami z takich jednorodnych płociowo szkół. Może niepotrzebnia zobaczyłam demona gdzies gdzie go nie ma ;o)

m

[nati1011]

Ja chodziłam do żeńskiego liceum. I to z dużą dyscypliną. I szczerze
mówiac bardzo mi sie ta szkoła podobała. Pewnie, że nie żyłyśmy w
klasztorze, ale w szkole można się było skupić na nauce, a na
chłopaków i zabawy był czas po lekcjach. I w sumie jakiś waśni
babskich było mniej niż w podstawówce. Koedukacyjnej. I czułam się
dobrze w tej szkole MIMO iż mam umysł ścisły i zawsze lepiej
dogadywałam sie z chłopakami.

A teraz mając dzieci różnopłaciowe widze jak bardzo się różnią w
pojmowaniu swiata. Mnie pomysł na klasy żeńskie i meskie się podoba.
Nie wiem, czy musza to być od razu osobne szkoły, ale to co czytałam
o takich szkołach mnie przekonało (zwłaszacza, ze historycznie jest
sporo opracowań). Niestety obecnie nie mogę tego sprawdzić w
praktyce.

[anik801]

Mi brak męskiego towarzystwa jako nastolatce nie przeszkadzał
Chodziłam do nazwyklejszej podstawowki(z chłopcami)i też było ok.Nie
zauważyłam,by w liceum dla dziewcząt były jakieś "dziewczęce"
zajęcia. Potem chodziłam znów do liceum koedukacyjnego i też nie
robiło mi to różnicy.Nauczanie było takie samo-nie odczułam,że tam
gdzie nie było chłopców jakoś inaczej nas "wychowywano".Zastanawiam
się tylko jaki byłby stosunek chłopców/dziewczynek wypuszczonych po
latach nauki w szkole jednej płci potem do płci przeciwnej.W końcu
nie każdy poza szkołą ma towarzystwo innej płci.

[nati1011]

Zastanawiam
> się tylko jaki byłby stosunek chłopców/dziewczynek wypuszczonych
po
> latach nauki w szkole jednej płci potem do płci przeciwnej.W końcu
> nie każdy poza szkołą ma towarzystwo innej płci.

No bez przesady. U nas nawet 2 ciaże w klasie maturalnej sie
trafiły, więc jakieś te kontakty damsko-męskie musiały być

A na poważanie - teraz jak rozmawiam z osobami, które chodziły do
liceów - nawet mocno prestiżowych, to się mocno dziwię. Bo oni
twierdzą, ze już wtedy młodzierz nie była taka święta, i było wiele
patologii. Mozecie nie wierzyć, ale jedyną dekadencją jaka pamietam
z liceum, to były ze 3 dziewczyny, co podpalały (papierosy, zeby nie
było wątpliwości), kilka (przeważnie te same) co uparcie się
malowały i robiły trwałą (całkowicie zakazane), za to w ciaże zaszły
2 kwalifikujące sie do grupy najspokojniejszych. Przy czym jak
zaznaczam było to już w klasie maturalnej i obie maturę zdały. Dziś
wiekszośc ma normalne rodziny, robią wiekszą lub mniejsza karierę.

Pewnie dużo zależy od nauczycieli a nie tyle od podziału na
monopłciowe czy koedukacyjne. To, ze szkoła była dobra, to zasługa
świetnej kadry i dyscypliny. Wtedy trochę narzekałyśmy, ale teraz
wspominamy z rozrzewnieniem.

[nati1011]

a tak na marginesie, mój synek najlepiej bawi sie z dziewczynkami.
Chłopcy są dla niego zbyt agresywni i hałaśliwi - a on nie lubi ani
hałasu ani bijatyk. Może to i dobrze, bo przy jego posturze mógłby
komuś krzywdę zrobić Czy możnaby było puścic go do szkoły
męskiej? Chyba bardzo ostrożnie.

[verdana]

Mnie się też w szkole wydawało, ze dekadencja ograniczała sie do
jednej stałej pary. Okazało się, ze po prostu byłam słaba w
pozyskiwaniu plotek i bywaniu we własciwym miejscu we własciwym
czasie- po latach dowiedziałam się, co się działo - pijaństwa,
swawole i narkotyki.
Mój syn przyjaźnie się z dziewczynami, corka całą szkołę siedziała
wyłącznie z chłopakami. W ich wypadku szkoły niekoedukacyjne byłyby
kleską. Ale wyobrazam sobie, ze ma to dla niektorych - np.
niesmialych dziewczat- pewne zalety. Ja bym nie posłała, ale uwazam,
ze powinien byc wybór, tyle, ze rodzice nie zawsze potrafią
zrównowazyć wady "jednorodnych" klas.
Znam tylko jeden przyklad - chłopaka po św. Augustynie. Akurat
zniechęcający. Dla niego dziewczyny były innym gatunkiem człowieka.
To znaczy, gdy przychodził do niego moj syn i córka zrywał się,
zdejmował z córki kurtkę, podsuwał krzesło, podawał herbatke - i w
rozmowie kompletnie ignorował wszystko co mówiła, kwitując to tylko
uprzejmym usmiechem. Tak, jakby mowilo dziecko.
Znałam go wczesniej, w wieku przedklicealnym - nie był taki.

[brucha]

No więc obaj moi panowie też łatwiej dogadują się z dziwczynkami. Chłopcy są dla nich za głośni, za agresywni.

[luccio1]

Kiedy podchodziłem do matury (1972/73), nie zauważyłem zupełnie romansu chłopaka
z klasy równoległej z Panią od fizyki. O całej rzeczy dowiedziałem się lata
później - na jednym ze spotkań klasowych, bodaj na 35-lecie matury...

[mamaanieli]

brak facetów w szkole mojej - liceum żeńskie - nie był dla mnie
problemem, bo poza szkołą miałam wielu kolegów i jeszcze więcej
adoratorów natomiast dla zahukanych dziewczyn, czy dziewczyn z
internatu - był to problem. ale to wtedy. dzis prawie wszystkie mają
mniej lub bardziej szczęsliwe rodziny i normalne relacje z płcią
przeciwną. tyle.
ps. a ja po latach sobie chwalę nauczanie w szkole sigle sex, bo
dzięki temu byłam samcem alfaw szkole keodykacyjnej byloby trudno.

[magdalaena1977]

luccio1 napisał:

> Kiedy podchodziłem do matury (1972/73), nie zauważyłem zupełnie romansu chłopak
> a
> z klasy równoległej z Panią od fizyki. O całej rzeczy dowiedziałem się lata
> później - na jednym ze spotkań klasowych, bodaj na 35-lecie matury...
Ja miałam wrażenie, że my byliśmy bardzo grzeczni w liceum (nawet palenie
papierosów było niemodne) i przez te czternaście lat od matury nic mnie nie
wytrąciło z tego przekonania.

[luccio1]

Mogę jeszcze podzielić się spostrzeżeniem z moich własnych czasów szkolnych:
nie jest dobrze, jeśli szkołę można "przebiec" bez problemu.
Kiedy poszedłem do liceum, był to dla mnie szok - trudności w porównaniu ze
szkołą podstawową wzrosły od razu o całą "półkę" (czy też "rząd wartości");
dopiero tutaj okazało się, że do rozumienia matematyki, a co za tym idzie, także
przedmiotów ścisłych, "czegoś" mi brak; dopiero podczas czterech lat liceum
przekonałem się, że historia to właściwie jedna z niewielu rzeczy, w których
miałbym cokolwiek do powiedzenia...
Nauka stała się walką z przedmiotami, walką z materiałem, który zdawał się mnie
zasypywać aż po czubek głowy...
Podobnie - "walką z przedmiotami" okazały się potem studia, także te pierwsze:
historia, i te drugie: historia sztuki.
Na to, żeby zdać maturę, wejść na uniwersytet, zrobić najpierw jedno
magisterium, potem drugie, szły wszystkie siły.
Pewną odskocznią było w liceum harcerstwo, na studiach - Duszpasterstwo
Akademickie; ale ani tam, ani tu nie udało mi się nawiązać żadnej trwalszej
przyjaźni - nie miałem sił ani czasu, żeby to podtrzymywać (już kiedyś pisałem o
tym: od czasu studiów towarzyszy mi poczucie życia "w niedoczasie", tj.
przekonanie, że powinienem być teraz, w tym momencie dalej do przodu, niż
rzeczywiście jestem).
Dobrą stroną sytuacji było to, że w nic się nie wplątałem.
Stąd mój wniosek: czasami lepiej jest być tym troszeczkę mniej zdolnym...

[tolka11]

Mam za sobą epizod w takiej szkole. Z perspektywy czasu widzę, ze to
nie była zła szkoła. Miało to sens. Niestety wtedy było to zesłanie,
rodzice ateisci posłali mnie w liceum (po 1 klasie) do szkoły
żeńskiej sióstr Urszulanek. Podobno sobie ze mną nie radzili.
Siostry też sobie nie poradziły i po roku spasowały. Wróciłam zatem
na krótko na łono domu.
Czy posłałabym dzieci? Być może najstarszą. Być może. Ale nie muszę
się nad tym głowić, bo wylądowała w szkole artstycznej i w takim
klimacie odnalazła swoje miejsce.
Młodszych zdecydowanie nie. Musiałabym ich rozdzielić, a to nie
wchodzi w grę.
Swoją drogą nie tak dawno byłam wychowawczynią klasy żeńskiej o
wybitnych osiągnięciach naukowych, inne osiągnięcia także miewały
wybitne, a jakże.
Teraz dla odmiany jestem wychowawczynią klasy męskiej, jak inne to
doświadczenie i praca, tego nie wyobrażałam sobie nawet do tej pory.
Zdecydowanie najłatwiej przy sporej empatii prowadzi się klasy
koedukacyjne.

[nati1011]

w moim terenie szkoły mono-płciowe były charakterystyczne dla szkół
zawodowych. I to nie z nakazu, tylko po porostu na niektórych
kierunkach byli sami chłopcy, na innych dziewczęta. Ale najczęsciej
była to jednak - tak ogólnie - trudniejsza młodzierz.

[magdalaena1977]

Ja jestem przeciw - wszelkie środowiska jednopłciowe są dla mnie strasznie
nienaturalne. U mnie w pracy w tej chwili zespół składa się z pięciu pań, kilka
lat temu było mniej więcej 5/3 i od kiedy ostatni z kolegów się przeniósł,
atmosfera zrobiła się taka ... nienaturalnie babska. Kiedy jest mowa o przyjściu
kogoś nowego - wszystkie chcemy, żeby był to mężczyzna, ale zgłaszają się same
panie.

Ktoś tu cytował argument z Wandy Półtawskiej - że dobrze jest wybrać sobie męża
/ chłopaka z grona wielu kolegów, żeby poznać większą ilość osobników płci
przeciwnej i to obejrzeć ich w naturalnym środowisku czyli np. w szkole a nie
na dyskotece.

[nati1011]

no tak, ale w zasadzie całą podstawówkę to dzieciaki i tak bawią się
całkiem osobno. 2 zupełnie rózne grupy. Czyli obecnie podstawówka i
gimnazjum z powodzeniem mołyby być klasy mono-płciowe. I to chyba
jest najlepszy pomysł. Nie cąłe szkoły, ale właśnie kalsy dzielone
płciowo.

[mamaanieli]

nati - to jest wg mnie rzeczywiśćie najlepszy pomysł. ale trudny w
realizacji bardzo - choćby przez stereotypy mamuś ze se dziewucha
chłopa nie znajdzie po żeńskiej szkole )) i nic takiej nie
wytłumaczą statystyki i o małżeństwach i o późniejszym wykształceniu
panienek.

[magdalaena1977]

mamaanieli napisała:

> nati - to jest wg mnie rzeczywiśćie najlepszy pomysł. ale trudny w
> realizacji bardzo - choćby przez stereotypy mamuś ze se dziewucha
> chłopa nie znajdzie po żeńskiej szkole ))
nigdy nie słyszałam takich stereotypów .
Ja bym się raczej obawiała jakiegoś takiej nierealistycznego postrzegania płci
przeciwnej plus nieumiejętności współpracy w mieszanym zespole.

[paszczakowna1]

> no tak, ale w zasadzie całą podstawówkę to dzieciaki i tak bawią się
> całkiem osobno. 2 zupełnie rózne grupy.

Nie sądzę. Ja przez ostatnie lata przedszkola i całą (niegdysiejszą) podstawówkę
miałam, owszem, przyjaciółkę od serca, ale też zawsze jednego a czasem dwóch
bliskich kolegów. W większym gronie czysto damskim zawsze czułam się niepewnie
(co mi zostało do dziś) i nie wyobrażam sobie chodzenia do wyłącznie żeńskiej
klasy. Mój siostrzeniec z kolei przez całe przedszkole i klasy 1-3 bawił się
niemal wyłącznie z dziewczynkami. Owszem, jest wiek, gdy większe grupy tworzą
się jednopłciowe, ale to nie znaczy, że dzieci różnej płci się za sobą nie
bawią, tyle że w mniejszych gronach.

[hanna26]

nati1011 napisała:

> no tak, ale w zasadzie całą podstawówkę to dzieciaki i tak bawią
się
> całkiem osobno. 2 zupełnie rózne grupy.


Prawdę mówiąc pierwsze słyszę. Skąd ten dziwny pogląd?
Moja najstarsza córka chodzi do pierwszej klasy. Bawi się zarówno z
koleżankami, jak i z kolegami. W zerówce było to samo. Chłopcy i
dziewczęta bawią się razem, a jedyne kryterium doboru stanowi nie
płeć, ale cechy charakteru. Tak się skłąda, że córka chodzi także do
zuchów - na zbiórkach także ma ulubionych kolegów, z którymi się
bawi, wygłupia, zdobowa sprawności itd.

Na pewno nie posłałabym dziecka do klasy/szkoły niekoedukacyjnej.
Szkoła to nie tylko nauka, to także wychowanie. A jak tu wychowywać
dziecko w tak nienaturalnym środowisku? Moim zdaniem taki pomysł to
jedna wielka pomyłka.

[atama]

Mojego męża poznałam w podstawówce )))
Oczywiście NIE mieliśmy się ku sobie wtedy, wręcz przeciwnie.
Chodziliśmy do antagonistycznych klas, ale się znaliśmy. I gdyby nie
ta znajomość, to potem byśmy się na siebie pod koniec studiów nie
natknęli

Wśród znajomych rodzą się sami chłopcy. Nasz syn siłą rzeczy obraca
się w takim męskim towarzystwie. Dobiega dopiero 3 lat, ale już jest
sfiksowany i ewidentnie brakuje mu towarzystwa dam
Liczę, że przedszkole koedukacyjne wyrówna mu te zaległości ))

[otryt]

atama napisała:

>Wśród znajomych rodzą się sami chłopcy. Nasz syn siłą rzeczy obraca
>się w takim męskim towarzystwie. Dobiega dopiero 3 lat, ale już
>jest sfiksowany i ewidentnie brakuje mu towarzystwa dam

U nas też rodzili się sami chłopcy. Byłem okropnie sfiksowany
Ale się jakoś udało wyrównać, dzięki klasom koedukacyjnym

[atama]

Fiksacja mojego dziecięcia objawiła nam się niedawno, kiedy to
spotkał pewną przemiłą młodą damę (lat 3) i wystosował do niej
komplement przyrównując do... buldożera.
Tylko wtajemniczeni wiedzą, że to maszyna zasługująca na największy
respekt i podziw )))

[otryt]

I co? I co? Dużo płaczu było po tym komplemencie? A może młoda dama
nie znała tego słowa, a cały przekaz, który niósł ciepłe uczucia
przyjęła w sposób niewerbalny?

Kupuję ten komplement, zobacz jak działa. "Mój kochany buldogżer".
Pozdrawiam serdcznie))))

Literówka

[otryt]

otryt napisał:

>Kupuję ten komplement, zobacz jak działa. "Mój kochany buldogżer".

Jednej litery zabrakło, więc wyszedl całkiem inny przekaz. Powinno
być:

>Kupuję ten komplement, zobaczĘ jak działa. "Mój kochany buldogżer".

Koedukacja błogosławieństwem (dla mnie)

[otryt]

hanna26 napisała:

>Prawdę mówiąc pierwsze słyszę. Skąd ten dziwny pogląd?
>Moja najstarsza córka chodzi do pierwszej klasy. Bawi się zarówno z
>koleżankami, jak i z kolegami. W zerówce było to samo. Chłopcy i
>dziewczęta bawią się razem, a jedyne kryterium doboru stanowi nie
>płeć, ale cechy charakteru.

Pytasz skąd ten dziwny pomysł? Myślę, że dzieci są różne. Twoje
dziecko nie ma akurat problemu w kontaktach i zabawach z płcią
przeciwną. Jest jednak grupa dzieci, która bawi się tylko w obrębie
własnej płci. Ja należałem do takich dzieci. To dotyczyło głównie
pierwszych lat podstawówki. Nie przepadałem za podwórkiem, zresztą
tam tez była zabawa w grupach jednopłciowych.

W domu było nas trzech braci. Miałem tylko trzy kuzynki, wszystkie
mieszkały w innych miastach. Spotkania były rzadkie, raz na parę
lat. Dziewczyna była dla mnie człowiekiem z całkiem innego świata,
człowiekiem innego gatunku, ja to wyraziła się wcześniej Verdana.
Wyobraźcie sobie, że widzicie Marsjanina, macie do niego podejść i
zagadać. To trudne do wyobrażenia, prawda? Byłem chorobliwie
nieśmiały w stosunku do dziewcząt. Byłem dziki, bez podstawowych
umiejętności społecznych. Dziś z perspektywy czasu widzę, że fakt,
iż zarówno w podstawówce, w liceum i na studiach uczyłem się zawsze
w klasach lub grupach koedukacyjnych, było dla mnie
błogosławieństwem. Myślę, że im w późniejszym wieku człowiek poznaje
przedstawicieli płci przeciwnej, tym jest trudniej. Najlepiej, gdy
odbywa się to w naturalny sposób wśród rodzeństwa, w przedszkolu,
szkole.

Przyznam, że do dziś po wielu latach, żywię ogromną wdzięczność i
pewien sentyment, do tych nielicznych dziewcząt, które pozwoliły mi
przełamać bariery, jakie we mnie istniały. Pamiętam pewne zwykłe
zdarzenie. Styczniowy wieczór, spotkałem w mieście koleżankę z
klasy. Mieliśmy wtedy może po 16 lat. I razem postanowiliśmy wrócić
do domu (mieszkaliśmy dość blisko siebie). Spacerowaliśmy może pół
godziny, może godzinę. Od słowa do słowa, rozmowa stała się bardzo
głęboka. Nie podejrzewałem nigdy wcześniej siebie, że tak potrafię.
To nigdy nie zdarzyło mi się z żadnym kolegą. Aby nie było
nieporozumień, dodam, że w tej rozmowie nie było nawet cienia
jakiejś seksualności, najmniejszej aluzji w tym kierunku. To było
nadawanie na tych samych falach. Po raz pierwszy coś takiego mi się
w życiu przydarzyło. Przyznam, że byłem tak mocno poruszony, że
spać nie mogłem. Nagle w drugiej płci dostrzegłem coś wspaniałego,
czego nie znałem. Ona była bardzo wrażliwą osobą. Polonistka często
prosiła ją o komentarze, bo widziała inaczej niż inni, głębiej,
dojrzalej. Później zrozumiałem, że ta jej wrażliwość była zbudowana
na cierpieniu. Wychowywała ją samotnie mama, która już wtedy była
ciężko chora. Czasem ludzie, w jakiś sposób podobnie doświadczeni,
instynktownie zbliżają się do siebie.

Spotkaliśmy się powtórnie po kilkunastu latach, wciąż nam się bardzo
dobrze rozmawiało. Jej małżeństwo szybko się rozpadło. Samotnie
wychowywała syna.

W moim liceum było pięć klas w tym samym roczniku. Były trzy
koedukacyjne (dwie matematyczne i jedna ogólna) oraz dwie żeńskie,
obydwie humanistyczne. Ja akurat chodziłem do matematycznej. Do dziś
jednak nie rozumiem, dlaczego w moim LO chłopcy nie mieli możliwości
chodzenia do klas humanistycznych? Ja bym nie posłał dzieci do klas
niekoedukacyjnych.

Pozdrawiam serdecznie

[brucha]

Jeśli chodzi o dorosłych, jest dla mnie oczywiste, że im bardziej mieszane towarzystwo tym lepiej. Jak sobie przypomnę atmosferkę w żeńskich klasach humanistycznych w moim liceum to cieszę się, że tam nie trafiłam. W pracy pracuję w większości z panami. Znam przypadki, gdzie zupełnie męskie działy szukając nowego pracownika dawały fory kobietom, ze względu na płeć. I to zepełnie bez podtekstów. Koledzy tłumaczyli mi, że nawet sobie nie wyobrażam jaki stopień s(z??)chamienia mogą osiądnać kulturalni faceci, jeśli przebywają tylko w męskim towarzystwie. Więc taka kobieta w dziale miała m.in. pomóc utrzymać jakiś poziom w ich zachowaniu ;o)

[brucha]

... za szybko mi się wsyłało..


więc jeśli chodzi o dzieci, to ciągle nie jestem przekonana. Gdybym miała szukać nowej szkoły (oby nie ;o) to być może tym razem skusiłabym się na męską, aczkolwiek nie bez wątpliwości.

Pierworodnego nigdy nie uczyłam czytać ani tabliczki mnożenia, ani mnóstwa innych rzeczy. Jakoś sam wchłania nie wiadomo kiedy i gdzie. Ale za to przewroty w przód i w tył wałkowaliśmy, jakby miał maturę z tego zdawać. I mam obawy, czy ze względu na np. taką a nie inną sprawność fizyczną w tej męskiej szkole by go nie zjedli. To samo z zawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Z dziewczynami jeszcze jakoś daje radę. Ale z facetami idzie naprawdę topornie. Z drugiej strony jak większa męska 'próbka' w klasie, to może nie byłby jedyny ze swoimi prblemami i byłoby mu raźniej ;o)

A w ogóle, zakładając watek, nie miałam na myśli spraw damsko-męskich na żadnym etapie rozwoju ;o). chodziło mi raczej o dostosowanie sposobu nauczania do sposobu rozwoju i percepcji chłopców i dziewczynek. Dziewczynki uczą się inaczej, sa bardziej statyczne. Fecetom trudno się uczy siedząc w ławce. Z nimi trzeba inaczej. Szkoły koedukacyjne na ogół nie nadążają za potrzebami chłopców. Ciekawa byłam (i jestem) czy szkoły tylko dla chłopców rzeczywiście są do tego przygotosowane.

m

[mamaanieli]

brucha
na ten temat to najlepiej porozmawiać w realu z rodzicami, których
synowie już są w takich szkołach. bo tutaj to takie bardziej "co mi
się wydaje" uprawiamy jeśli jestes z okolic warszawy, to możemy
się jakoś kiedyś spiknąć i pomogę ci w spotkaniu z rodzinami które
zdecydowały się na szkoły single sex))

[brucha]

mamoanieli,

dzięki za propozycję,skorzystam jeśli będę w potrzebie :o)))
szkoda, że nie trafiła mi się taka możliwość 3 lata temu jak zaczynaliśmy podstawówkę. no ale wtedy to ja byłam zdecydowanie na nie, więc pewnie i argumentów 'za' nie chciałoby mi się słuchać uważnie.

Brucha

[nati1011]

A w ogóle, zakładając watek, nie miałam na myśli spraw damsko-
męskich na żadnym
> etapie rozwoju ;o). chodziło mi raczej o dostosowanie sposobu
nauczania do spo
> sobu rozwoju i percepcji chłopców i dziewczynek. Dziewczynki uczą
się inaczej,
> sa bardziej statyczne. Fecetom trudno się uczy siedząc w ławce. Z
nimi trzeba i
> naczej. Szkoły koedukacyjne na ogół nie nadążają za potrzebami
chłopców. Ciekaw
> a byłam (i jestem) czy szkoły tylko dla chłopców rzeczywiście są
do tego przygo
> tosowane.
>
> m

No ja tez glównie to miałam na myśli. Nie wiem czy szkoły są
bardziej dla dziewczynek, czy dla chłopców, ale własnie wiecej
problemów szkolnych miałam z córką - moze dlatego, ze syn dopiero
przedszkole kończy

Jak mały dorósł do przedszkola, to właśnie zaczęłam wałkować temat.
Widząc jak róznie reaguje, jak inaczej postrzega świat, chciałam coś
do niego dostosowanego. Wtedy tez gdzieś wpadłam na raport w sprawie
szkolnictwa monopłciowego i koedukacyjnego. Przeczytałam ok
kilkunastu różnych opracowań i baaardzo mnie przekonały. Jak dla
mnie to był tez jeden z głónych argumentów za sternikiem

Niestety nie mogę się podzielić doświadzczeniami, bo u nas nie ma
takich szkół czy przedszkoli (poza sternikiem). Natomiast
teoretycznie było to naprawde bardzo poukładane.

Uczciwie jednak przyznam, że mój synek ma pewne problemy emocjonalne
i pod tym wzgledem nie wiem, czy taka męska grupa byłaby dla niego
wskazana. Natomiast po 3 latach przedszkola koedukacyjnego (gdzie
chodzi naprawde sporadycznie, bo ciagle jeszcze choruje) widzę dużą
poprawę emocjonalną. Tylko nie mam pojęcia czy to efekt przedszkola
jako takiego, tego, ze jest starszy, czy że grupa jest
koedukacyjna

[mamalilki]

Dla mnie na etapie podstawówki to chore. Dalej juz nie jestem taka pewna, bo
dzieci rzeczywiście zaczynają sie mijać w etapach rozwoju. Nie wiem tylko czy
najlepszym sposobem jest podzielenie ich. Dziewczynki widzą niedojrzałe
zachowania chłopców, Chłopcy widzą, że dziewczynki są bardziej histeryczne i
wrażliwe, koniec końców okazuje się że niedojrzały chłpiec wyrasta i staje się
fajnym kolegą a histeryczna koleżanka wyrasta na mądrą kobietę. Jest w tym jakaś
wartość, że się nawzajem widzą i poznają. Oczywiście to co opisałam to
najbardziej stereotypowe problemy, ale jakoś tak to działa: jeden uczeń nie umie
usiedzieć w ławce, drugi jest artystą, trzeci geniuszem matematycznym - co to ma
do rzeczy jakiej jest płci?

[brucha]

no a ja własnie na etapie podstawówki bym się skusiła,
bo potem to miałabym obawy, że nadmiar meskich hormonów zgromadzony na zbyt małej powierzchni zacznie doprowazać do sutuacji, o których moi pracowi koledzy z działów wybitnie męskich nie chcieli opowiadać ze szczegółami, bo by im słownika poprawnej polszczyzny mogło nie wystarczyć ;o)

[otryt]

brucha napisała:

>Jak sobie przypomnę atmosferkę w żeńskich klasach humanistycznych
>w moim liceum to cieszę się, że tam nie trafiłam.

To samo było w moim LO. Męskie klasy w technikach przypominają
koszary pod względem atmosfery.


>Koledzy tłumaczyli mi, że nawet sobie nie wyobrażam
>jaki stopień schamienia mogą osiągnąć kulturalni faceci,
>jeśli przebywają tylko w męskim towarzystwie.

Potwierdzam. Grupa pracowników męskich, w których jest tylko jedna
lub dwie kobiety, zachowuje się całkiem inaczej niż grupa lub klasa
złożona z samych mężczyzn. Bardzo często prym w takich zespołach
wiodą osobniki skrajnie prostackie. Obecność chociaż jednej kobiety
zmienia całkowicie relacje w zespole. Na politechnice, a potem w
pracy kobiet było mało, tak około 10-20%. Dobrze się czuję przy
takich proporcjach. Gorzej w odwrotnych.

>Gdybym miała szukać nowej szkoły (oby nie ;o)
>to być może tym razem skusiłabym się na męską,

A co mąż na to? Męski punkt widzenia w tej sprawie jest bardzo cenny.

Czytając cały wątek widać, że kwestię
koedukacyjności/niekoedukacyjności można rozpatrywać pod kątem: 1)
budowania relacji z płcią przeciwną 2)sposobu nauczania
uwzględniającego zróżnicowaną dojrzałość, umiejętność skupienia,
podejścia do nauki.

1) Opisałem , jak bardzo szkoła koedukacyjna pomogła mi budować
właściwe relacje z płcią przeciwną w sytuacji, gdy brakowało mi
kontaktów z płcią przeciwną poza szkołą. Nawet bierna obserwacja
rzeczywistości szkolnej czegoś tam uczy. Co ciekawe, zestawiłem
swoją opowieść z opowieścią Mamyemilii. To dwa skrajnie różniące się
opowieści. Ma rację Mamaemilii, gdy uważa, że szkoła single sex jej
dobrze zrobiła. Sądzę, że i ja mam rację, uważając, że szkołą
koedukacyjna była jedyną dobrą dla mnie.
Dla osób przebojowych, aktywnych, o dobrej samoocenie, o cechach
przywódczych, nie mających problemów w kontaktach z płcią przeciwną,
mających wiele znajomości poza szkołą z płcią przeciwną, dobra może
być szkoła single sex. Z kolei dla osób, które tych cech lub
możliwości nie posiadają, lepsza będzie szkoła koedukacyjna. Jest
pewno jeszcze całe szerokie spektrum dzieci o cechach pomiędzy,
które mogą i tu i tu.


2) Te cechy, jak różna dojrzałość dziewcząt i chłopców lub stopień
skupienia bądź zainteresowania, nie idą dokładnie w parze z płcią.
Są chłopcy dojrzali ponad wiek, którzy potrafią się skupić,
interesują się bardziej literaturą niż sportem, albo matematyką niż
sportem. Nie wiem, czy słusznym by było naginanie ich na siłę do
tego, jaka jest większość chłopców? I analogicznie z dziewczynami.

[atama]

otryt napisał:

> 2) Te cechy, jak różna dojrzałość dziewcząt i chłopców lub stopień
> skupienia bądź zainteresowania, nie idą dokładnie w parze z płcią.
> Są chłopcy dojrzali ponad wiek, którzy potrafią się skupić,
> interesują się bardziej literaturą niż sportem, albo matematyką
niż
> sportem. Nie wiem, czy słusznym by było naginanie ich na siłę do
> tego, jaka jest większość chłopców? I analogicznie z dziewczynami.

Dotknąłeś tu ważkiej kwestii wbijania dzieci w stereotypy płciowe...

[nati1011]

atama napisała:

> otryt napisał:
>
> > 2) Te cechy, jak różna dojrzałość dziewcząt i chłopców lub
stopień
> > skupienia bądź zainteresowania, nie idą dokładnie w parze z
płcią.
> > Są chłopcy dojrzali ponad wiek, którzy potrafią się skupić,
> > interesują się bardziej literaturą niż sportem, albo matematyką
> niż
> > sportem. Nie wiem, czy słusznym by było naginanie ich na siłę do
> > tego, jaka jest większość chłopców? I analogicznie z
dziewczynami.
>
> Dotknąłeś tu ważkiej kwestii wbijania dzieci w stereotypy
płciowe...

Tak, ale z dtugiej strony mamy współczesną modę na podważanie
wszystkiego, co sie czesto swietnie sprawdzało przez wieki, i na
całkowite zamazywanie jakichkolwiek różnic miedzy płciami.

Nie wiem, na ile współczesne szkolnictwo wpisuje się w tą modę, ale
chyba warto to też mieć na uwadze

[atama]

nati1011 napisała:
> Tak, ale z dtugiej strony mamy współczesną modę na podważanie
> wszystkiego, co sie czesto swietnie sprawdzało przez wieki, i na
> całkowite zamazywanie jakichkolwiek różnic miedzy płciami.

Nie o zamazywanie różnic mi chodzi, a o pozostawienie wyboru.

[otryt]

Nati!Oczywiście zamazywanie różnic pomiędzy płciami nie jest dobre.
Pytanie tylko, w jaki sposób Twoim zdaniem szkoła koedukacyjna te
różnice zamazuje? Moim zdaniem są inni zamazywacze. W mojej
podstawówce był podział na chłopców i dziewcząt na zajęciach
praktyczno-technicznych. Chłopaków uczono prostych prac w drewnie i
metalu, prostych napraw sprzętu domowego. Dziewczyny szydełkowały,
gotowały.

Potem wkroczyła ideologia równości płci. Koleżanki musiały pracować
młotkiem, ja zaś musiałem robić szalik na drutach. Dziewczyny miały
palce poobijane, na nasze szaliki żal było spojrzeć. Na jakiś czas
tego pomysłu zaniechano. Jednak feministki nie dały za wygraną i co
jakiś czas wracały do tego pomysłu. Sama idea koedukacyjności nie
musi prowadzić do zamazywania różnic między płciami.

Czy aby nie idealizujesz przeszłości, mówiąc, że coś się sprawdzało
przez wieki? Może kary cielesne w szkole się sprawdziły? Moim
zdaniem dawne wieki nie były takie różowe.

[verdana]

Cóż, a potem się okazuje, ze dorosła kobieta nie może odżałować, ze
jej nie nauczono naprawiać uszczelek i umiejetnosci naprawienia
drzwi do szafy. Naprawdę, te umiejętności nie są sprzężone z płcią i
byloby bardzo dobrze, zeby facet potrafił skrócić sobie spodnie, a
jego żona nie stawała bezradna przed cieknącym kranem.

[nati1011]

Verdan, powiem ci jako inżynier - nie zamierzam nawet dotykać sie do
cieknącego kranu. I nie jest to kwestia umiem/nie umiem. Pewne
męskie prace wykonuję lepiej od meża - np nparawiając mikser dbam
nie tylko o jego ponowne działanie, ale by śrubokręt nie uszkodził
obudowy, bo to brzydko. Czy dam radę wnieść zakupy do domu?
Oczywiście, tylko zajmie mi to 3 razy dłuzej i zmeczę się jak mops.
A mąż złapie po 15 kg w obie ręce i obróci 2 kursami. Dobrze jest
wtedy, gdy robimy to co potrafimy lepiej, sprawniej, z większą
chęcią, a nie koniecznie robimy bo musimy.

[verdana]

Naprawde uwazasz, ze facet genetycznie jest zaprogramowany na
reperowanie kranu??? Zakuoy rozumiem, bo to kwestia siły fizycznej,
ale wbicie gwozdzia, wymiana uszczelki czy zmiana zamka w drzwiach -
zalezy od płci? Że to kobiecie co? Nie przystoi? Cóż, moj maż nie
umie zreperować niczego i nie uwazam, abym mogła tego wymagac od
niego, nie wymagając od siebie.
Weź pod uwagę np. szycie - jest uwazane teraz za zajęcie czysto
kobiece, kiedys krawcami byli głównie mężczyźnie.
Masz rację, trzeba robić to co się potrafi lepiej - ale nie ma
żadnego powodu, aby to "lepiej" było związane z płcią.
Mam wrażenie w tym wypadku

[nati1011]

verdana napisała:

> Naprawde uwazasz, ze facet genetycznie jest zaprogramowany na
> reperowanie kranu??? Zakuoy rozumiem, bo to kwestia siły
fizycznej,
> ale wbicie gwozdzia, wymiana uszczelki czy zmiana zamka w
drzwiach -
> zalezy od płci? Że to kobiecie co? Nie przystoi?

Oczywiście, ze nie. Ale do naprawy kranu najczesciej potrzebna jest
ta nieszczęsna siła fizyczna a nie sama chęć. Tak samo wbicie
gwoździa to wypadkowa precyzji i siły fizycznej. I jeżeli chodzi o
naprawy, to glównym problemem jest ocena cześci zamiennych. Kobieta
o ile nie weźmie ze sobą popsutej czesci do sklepu raczej nie będzie
w stanie kupić właściwego elementu. Pewnie, ze to można opanować,
ale dziwnym trafem kobiety lepiej rozróżniają faktury materiałów i
ich kolory, a meżczyźni rodzaje materiałów i ich wymiary.

My nie narzucaliśmy dzieciom zabawek, ale jakoś dziewczynki wolą
ubierać lalki, a chłopcy namietnie rozkładają samochodzy na części
pierwsze. Choć nikt im tego nie pokazywał. I to już mając lat 3 czy
4.

[brucha]

nati1011 napisała:

> Dobrze jest
> wtedy, gdy robimy to co potrafimy lepiej, sprawniej, z większą
> chęcią, a nie koniecznie robimy bo musimy.

to zacytuję mojego męża: "kochanie, meżczyźni wszystko robią lepiej niż kobiety, tylko im się po prostu nie chce" ;o)
a dowiedziałam się o tym, jak kiedyś próbowałam go przekonać do ugotowania czegoś, argumentując, że przeciez faceci bywają świetnymi kuchrzami, nawet lepszymi niż kobiety.

[otryt]

verdana napisała:

>Cóż, a potem się okazuje, ze dorosła kobieta nie może odżałować, ze
>jej nie nauczono naprawiać uszczelek i umiejetnosci naprawienia
>drzwi do szafy. Naprawdę, te umiejętności nie są sprzężone z płcią
>i byloby bardzo dobrze, zeby facet potrafił skrócić sobie spodnie,
>a jego żona nie stawała bezradna przed cieknącym kranem.


W podobny sposób tłumaczono rodzicom w mojej podstawówce tę zmianę w
programie zajęć z zajęć praktyczno technicznych. To była bardzo
burzliwa wywiadówka - pamiętam z opowiadań mamy. Większość rodziców
była przeciwko temu, by chłopcy robili na drutach a dziewczynki
budowały domki dla ptaków. Jednak szkoła przeforsowała swoje. Koniec
końców większość drewnianych karmników dla ptaków zrobili tatusiowie
dziewczynek, szaliki dla chłopców zrobiły ich mamy lub babcie. Mnie
nawet do głowy nie przyszło, że moja mama może to za mnie zrobić,
więc chyba jako jedyny chłopiec zrobiłem samodzielnie szalik, na
który nie dało się nawet spojrzeć, a cóż dopiero nosić. Taka ohydna
plątanina. Dostałem chyba dwóję, zamienioną potem na tróję, gdy
nauczyciele zorientowali się, że to była jedyna samodzielna praca w
klasie. Tatuś koleżanki zrobił tak piękny karmnik, że cała szkoła
przychodziła podziwiać. Miał chłop talent. Można zapytać o efekt
wychowawczy takiego eksperymentu? Myślę, że podyktowany był on
słabym echem rewolucji obyczajowej na Zachodzie w roku 1968.

Szalików na drutach nadal nie potrafię robić, ani cerować. Guzik
sobie przyszyję, drobne rzeczy na maszynie również. Za to lubię
gotować i od czasu do czasu obiad jest robiony przeze mnie. A tego
akurat w szkole nie uczyli. Z przewijaniem i kąpaniem dzieci też
sobie dobrze radziłem. Osobiście uważam, że najlepiej by było, gdyby
to małżonkowie sami we własnym gronie ustalali podział obowiązków w
swojej rodzinie, uwzględniając własne predyspozycje i upodobania.

Uczymy się przez całe życie i tak być powinno. Czy musimy
wszystkiego uczyć się w szkole? Ten przykład przeze mnie podany był
podyktowany ideologią równości płci. Zwolennicy tej ideologii na
każdym kroku próbują zamazywać różnice pomiędzy płciami. A
najłatwiej robić to na dzieciach, często wbrew rodzicom, bo starzy
wiadomo, niereformowalni. Ten przykład jest może bardziej śmieszny
niż straszny. Ale są również przykłady straszne, jak to różni ludzie
z zewnątrz pchają się drzwiami i oknami do szkół, by uczyć nasze
dzieci obcej nam ideologii lub by wpływać na programy nauczania.
Chcą wbrew rodzicom budować nowy wspaniały świat docierając ponad
głowami rodziców do dusz i umysłów dzieci.

Pozdrawiam serdecznie

[nati1011]

> Czy aby nie idealizujesz przeszłości, mówiąc, że coś się
sprawdzało
> przez wieki?

Ależ nie. Nie twierdzę, że WSZYSTKO było dobre. ALe też nie WSZYSTKO
było złe. A teraz często jest odrzucane, tylko dlatego, ze
staroswieckie.

I ja akurat uważam, ze kobieta nie MUSI wykraczać poza swoje
mozliwości i predyspozycje. Może być szczęśliwa jako matka, żona i
gospodyni domowa, zajmuja sie wyłaćznie "kobiecymi" czynnościami.
Oczywiście nie MUSI sie do tego ograniczać i jeżeli chce, powinna
mieć możliwosć zostania np inżynierem. Piszę celowo o dziewczynach,
bo to je trochę na siłę próbuje się zrównac z panami. Często z
załosnym rezultatem. I powiedzcie szczerze, czy nie jest tak, ze jak
facet z wozkiem idzie, to wszyscy go wychwalają pod niebiosa, a jak
kobieta otwarcie mówi, ze ma 3 dzieci i cieszy ją, ze moze byc z
nimi w domu i do żadnej pracy nie chce iść to patrzy się na nią jak
na dziwadło?

Ja akurat pamietam ta nieszczęsna technikę w szkole i zajęcia na
warsztatach. Pamietam niskie oceny za stolarkę czy ślusarstwo. Tak w
podstawówce nawet musieliśmy wiercić i piłowac. Ale pamietam tez, ze
na polskim chłopcy zazwyczaj ledwo dukali wiersze z pamieci, a na
matematyce większośc dziewczyn ledwo wyciagała na 3+. Mi nie chodzi
oczywiście o przymus, ale może o mozliwość wyboru? Elitarne szkoły
prywatne bywają czesto monopłciowe. Może warto choc zapytać dlaczego?

[paszczakowna1]

> I ja akurat uważam, ze kobieta nie MUSI wykraczać poza swoje
> mozliwości i predyspozycje.

A kto uważa, że musi? Mało kto się chyba nie zgodzi, że człowiek (czy kobieta,
czy mężczyzna) powinien realizować się zgodnie ze swoimi predyspozycjami. Tyle,
że nie każdy uważa, że każda kobieta czy mężczyzna ma te same predyspozycje.

> powiedzcie szczerze, czy nie jest tak, ze jak
> facet z wozkiem idzie, to wszyscy go wychwalają pod niebiosa, a jak
> kobieta otwarcie mówi, ze ma 3 dzieci i cieszy ją, ze moze byc z
> nimi w domu i do żadnej pracy nie chce iść to patrzy się na nią jak
> na dziwadło?

Bo niestety tak jest, że niemal każda czynność jest oceniana znacznie lepiej,
jeśli wykonywana jest przez mężczyznę.

> na matematyce większośc dziewczyn ledwo wyciagała na 3+.

Ja tam takich wspomnień nie mam. W wyselekcjonowanej klasie mat-fiz (skład
płciowy mniej więcej 50-50) jedyną osobą, która matury z matematyki nie zdała
był akurat chłopiec, a szóstki na maturze pisemnej były dwie, rozłożone równo.
Co oczywiście nie przeszkodziło matematyczce twardo uważać, że jeśli chłopiec
dostaje, powiedzmy czwórkę, to dlatego, że jest zdolny, ale się nie przygotował,
a jak dziewczynka, to dlatego, że się wyuczyła.

[verdana]

Z matematyki trzy dziewczyny w mojej klasie zrobily olimpiadę(w tym
ja...) - nauczyciel po prostu nie uważał, ze lepiej zajmować sie
chłopakami, bo oni zdolniejsi...
W krajach arabskich, gdzie dziewczynom w ogóle nie tłumaczono, do
czego sa zdolne, a do czego nie - bo nie było zwyczaju posyłania ich
na studia, w momencie , gdy dziewczyny jednak zaczęły studiować
okazało sie, ze politechniki są sfeminizowane.

[nati1011]

> Ja tam takich wspomnień nie mam. W wyselekcjonowanej klasie mat-
fiz (skład
> płciowy mniej więcej 50-50) jedyną osobą, która matury z
matematyki nie zdała
> był akurat chłopiec, a szóstki na maturze pisemnej były dwie,
rozłożone równo.
> Co oczywiście nie przeszkodziło matematyczce twardo uważać, że
jeśli chłopiec
> dostaje, powiedzmy czwórkę, to dlatego, że jest zdolny, ale się
nie przygotował
> ,
> a jak dziewczynka, to dlatego, że się wyuczyła.


Ja cały czas się odnosiłam do podstawówki, czyli klas, gdzie podział
jest zupełnie przypadkowy. Liceum to już jednak wybór klas
profilowanych.

[paszczakowna1]

> Ja cały czas się odnosiłam do podstawówki, czyli klas, gdzie podział
> jest zupełnie przypadkowy. Liceum to już jednak wybór klas
> profilowanych.

Podstawówkę słabo pamiętam, ale o ile sobie przypominam, dziewczynki były
najlepsze z dowolnego przedmiotu. Zresztą, wyraźnie to widać w wynikach testów,
też tych z matematyki - na wczesnym etapie edukacji dziewczynki generalnie
wypadają lepiej.

[nati1011]

Zresztą, wyraźnie to widać w wynikach testów,
> też tych z matematyki - na wczesnym etapie edukacji dziewczynki
generalnie
> wypadają lepiej.

w testach. Pytanie czy są one odzwierciedleniem wiedzy, czy
umiejętnosci rozwiązywania testów. Za moich czasów na matematyce to
sprawdzało się umiejętność rozwiazywania zadań.

[paszczakowna1]

> Za moich czasów na matematyce to
> sprawdzało się umiejętność rozwiazywania zadań.

A na czym polegają testy z matematyki? To siłą rzeczy są zadania. Nie każą chyba
podkreślać prawidłowej definicji okręgu, a przynajmniej nie we wszystkich pytaniach.

Zresztą, jak by nie mierzyć, do lat 11 dziewczynki wypadają lepiej z matematyki,
później się to wyrównuje, od lat 15 zaczynają przeważać chłopcy.

[verdana]

Ok, rozumiem.
Ale czy uwazasz takze, że mężczyzna może tak samo "nie wykraczać"?
Tzn. zająć się zarabianiem (jak przez wieki) i niegdy nie przewinąć
dziecka, nie nakryć do stolu, nie zrobić zakupów i nie sprzatac po
sobie? uznać, ze jego rola do spełnienia to utrzymanie rodziny i
tyle. I że ma prawo wobbec tego do tego sie ogrtaniczyć - to tez
jest wybór.
Nie mozna pozostawiać wyboru tylko jedej stronie - przyjmujac, ze
kobiety mają prawo wyboru drogi życiowej i modelu rodziny,
przyznajmy je także mężczyznom.
No i to, co proponujesz to już znacznie wiecej niż szkoly
monoplciowe - to inny program dla obu plci - a to ogranicza
mozliwość wyboru na zawsze.

[nati1011]

verdana napisała:

> Ok, rozumiem.
> Ale czy uwazasz takze, że mężczyzna może tak samo "nie wykraczać"?
> Tzn. zająć się zarabianiem (jak przez wieki) i niegdy nie
przewinąć
> dziecka, nie nakryć do stolu, nie zrobić zakupów i nie sprzatac po
> sobie? uznać, ze jego rola do spełnienia to utrzymanie rodziny i
> tyle. I że ma prawo wobbec tego do tego sie ogrtaniczyć - to tez
> jest wybór.
> Nie mozna pozostawiać wyboru tylko jedej stronie - przyjmujac, ze
> kobiety mają prawo wyboru drogi życiowej i modelu rodziny,
> przyznajmy je także mężczyznom.

Jeżeli kobieta zajmuje się wyłacznie domem, to raczej jest to ukłąd
rodzinny, a nie jej wyłaczny kaprys. Jeżeli umówią się, że maż ma
swój rewir, a żona swój, to ich wybór. U nas w domu tez jest mocno
tradycyjnie. Albo dokładniej mocno podzielone są obowiązki, w
wiekszości po lini damsko, męskiej. I o ile nie ma sytuacji
przymusowej (choroba, nieobecność) to tak funkcjonujemy. I nie
przeszkadza mi, ze mój mąż nie zajmuje się praniem czy przewijaniem
dzieci.

> No i to, co proponujesz to już znacznie wiecej niż szkoly
> monoplciowe - to inny program dla obu plci - a to ogranicza
> mozliwość wyboru na zawsze.

Mam wrażenie, ze na siłe przypisujesz mi skrajności, kóre wogóle się
nie pojawiły. Nie - program jest jednen - odniosłam sie tylko do
techniki, ale przecież w-f tez jest rożny. Program ten sam, ale w
innym tempie, czasem w inny sposób i z innymi akcentami.

[otryt]

nati1011 napisała:

>Ale pamietam tez, ze na polskim chłopcy zazwyczaj
>ledwo dukali wiersze z pamieci,

Nienawidziłem uczenia się na pamięć. Za to lubiłem rozgryzać reguły,
związki, rozumieć. W matematyce mało było nauki pamięciowej.
Wystarczyło znać jeden wzór i wszystko dało się z tego wyprowadzić.
Gdy byłem dzieckiem, nie dostrzegałem piękna wiersza, ani piękna
języka. To przyszło później.

>na matematyce większość dziewczyn ledwo wyciągała na 3+.

Ja byłem w ścisłej czołówce matematycznej w klasie razem z dwiema
klub trzema dziewczynami.

>Mi nie chodzi oczywiście o przymus, ale może o możliwość wyboru?

Mi też.

>Elitarne szkoły prywatne bywają czesto monopłciowe.
>Może warto choc zapytać dlaczego?

Myślę, że łatwiej jest skupić się na nauce. Mniej przeszkadzają
różne miłostki. Nie mam par szkolnych czy klasowych. Nie ma rozstań,
rozterek, zazdrości, konkurencji, intryg. W głowie jest tylko wzór
chemiczny polietylenu. Takie szkoły mogą być szczególnie dobre dla
dziewcząt i chłopców stojących wysoko w rankingach atrakcyjności,
którym trudno jest opędzić się od adoratorów lub adoratorek.)))

[magdalaena1977]

otryt napisał:

> W mojej podstawówce był podział na chłopców i dziewcząt na
> zajęciach praktyczno-technicznych. Chłopaków uczono prostych prac
> w drewnie i metalu, prostych napraw sprzętu domowego. Dziewczyny
> szydełkowały, gotowały.
U mnie też tak było i ja odbierałam ten podział jako skrajnie nienaturalny i
niesprawiedliwy. Zwłaszcza, że w wieku 10 - 13 lat dziewczynki generalnie były
wyższe i silniejsze.

Jako dorosła już wiem, że wiertarka jest dla mnie faktycznie za ciężka, ale
żałuję, że nie potrafię np. podłubać przy kontaktach elektrycznych. Na szczęście
w kwestiach informatycznych zaczynałam od zera i generalnie jestem lepsza od
wszystkich znanych mi amatorów obu płci.
A już bardzo żałuję, że w szkole nie nauczyli mnie podstaw na temat
funkcjonowania samochodu. Nie zamierzam go naprawiać sama, ale dobrze byłoby
wiedzieć jak działa i czego mam wymagać od mechanika.

[otryt]

magdalaena1977 napisała:

>żałuję, że nie potrafię np. podłubać przy kontaktach elektrycznych.

To naprawdę nie jest trudne, ani nie wymaga siły fizycznej. Mniej
więcej tak samo trudne jak złożenie lub rozłożenie maszynki do mięsa
lub sokowirówki. Najważniejsze, by przy tej pracy wyłączyć prąd w
mieszkaniu. Bo taki błąd grozi śmiercią. Myślę, że jest to blokada w
psychice, żadna tam trudność. Większość z nas posiada jakieś blokady
w psychice, widoczne np. podczas nauki pływania. „Ja się tego nigdy
nie nauczę” Takie myślenie rzeczywiście utrudnia naukę.

>A już bardzo żałuję, że w szkole nie nauczyli mnie
>podstaw na temat funkcjonowania samochodu.

Ta wiedza się ostatnio mocno zdezaktualizowała. Nawet absolwenci
technikum samochodowego sprzed 20 lat stają bezradni przed
współczesnym samochodem. Kiedyś wiele się dało zrobić przy
samochodzie. Teraz są takie samochody, w których brak płynu w
spryskiwaczu, uniemożliwia uruchomienie silnika a uszkodzenie pompki
spryskiwacza wymaga pomocy serwisu. Oczywiście mocno płatnego. Taki
jest trend w całej technice, samemu coraz mniej rzeczy da się
naprawić. Albo jest to nieopłacalne.

>Nie zamierzam go naprawiać sama, ale dobrze byłoby
>wiedzieć jak działa i czego mam wymagać od mechanika.

Ale czy taką wiedzę trzeba zdobywać w szkole? Można jej nauczyć się
od sympatycznego kolegi z pracy, równie sympatycznego sąsiada,
znajomego z kursu lub ze spływu. Wielu chętnie pomoże. Ty z kolei
mogłabyś się zrewanżować miłą kolacją. Ja uczyłem wiele osób lub
pomagałem przy komputerach. To było zawsze miłe pogłębienie
znajomości. Czasem dobrze, że w szkole nie uczyli, bo może być
wstępem do czegoś ważnego i miłego. Może, ale nie musi.

Czy lubisz takie kobiety, które epatują mężczyzn swoją bezradnością?

Pozdrawiam serdecznie

[maadzik3]

Doswiadczeniami sie nie podziele bo nie mam. Natomiast moge podzielic sie
refleksja ze szkoly jednoplciowe mnie nie odpowiadaja. W Irlandii okolo polowy
szkol (do niedawna chyba wiecej) to szkoly zenskie/ meskie. Wiec jak
najbardziej, bez szukania mozna taka znalezc. A jednak szukajac szkoly w
Dublinie (a wybieralismy starannie, osobiscie odwiedzilismy 7, rozmawialam chyba
z 15) starannie i od razu skreslalam meskie. I jak teraz, poltora roku po
pojsciu syna do szkoly, widze - mialam racje. W Klasie jes 11 chlopcow, reszta
to dziewczynki (klasa duza - 28 osob). Wszyscy chlopcy mniej lub bardziej
trzymaja sztame i np. odbywaja sie czasem "meskie urodziny" glownie w postaci
sportowych przyjec na sali mniej wiecej gimnastycznej z trenerem jako
prowadzacym zabawe. Ale duzo tez imprez mieszanych plciowo (i taka chcialo moje
dziecie). Tez mam nie do konca uspolecznionego naukowca, ktory biegac i szalec
lubi, ale gadac uwielbia. No i balam sie ze w szkole chlopiecej albo zdziczeje
czy zbrutalizuje sie w grach albo (tego bardziej, bo wrazliwych chlopcow jest na
szczescie sporo tylko inaczej to okazuja) oduczy sie (nie nauczy?) kontaktu z
dziewczynkami. A mysle ze wspolne wychowanie to cenny fundament. Bazgrze jak
kura pazurem, nie cierpi kolorowac i wszystkie szlaczki sa na odwal. I co? Nic.
Na szczescie nauczycielka jest fajna, docenia jego wiedze i chec nauki, popiera
kreatywnosc i walczy z lukami w koncentracji, jego potwornie koslawe pismo
pozostawiajac naturalnemu wyrobienia do czasu wejscia w uzycie komputera. A
kolezanki ma naprawde fajne!!!

[edytek1]

To mój pierwszy wątek na tym forum witam więc brdzo serdecznie.
Moja córka już drogi rok uczy się w szkole jednopłciowej ani ja ani
mąż nie mieliśmy osobistych doświadczeń z tego typu edukacją jednak
opowieści znajomych którzy mieli tam córki spowodowały , że
zapragnęliśmy dla naszej jedynaczki właśnie takiej szkoły. Szkoły
gdzie będzie Karolinką i będzie miała szansę wziąść udział w kółku
matematycznym, przyrodniczym chemicznym bez przytyku to nie dla
dziewczyn W naszej szkole wszystko jest dla dziewczyn. Szydełkowanie
i robienie karmika z listewek jest dla dziewczyn które mają ochotę
to robić. To w naszej szkole obala się mit, że dziewczyny są słabe z
matmy ( nie są). Dziewczynki uczą się ciut inaczej niż chłopcy
zwłaszcza na etapie podstawówki potrzebują więc innych metod. Córka
nie ma problemów w kontaktach z chłopcami nie żyjemy na księżycu a
szkoła to nie całe życie tylko jego część. Nie zdziwaczała i nie
ucieka na widok chłopców.