Stroje komunijne

[verdana]

Zaczyna sie sezon komunijny. Na szczęście coraz wiecej dzieci idzie do
kościoła w jednolitych strojach.
Jednak nie wszystkie. Znalazłam na e-mamie ciekawy wątek, jak ubrać
na "niejednolitą" ubraniowo komunię dziecko (a właściwie dziewczynkę).
Wszyscy jednym głosem byli za prostymi, nie ozdobnymi sukienkami.
Ja w pierwszej chwili też. Ale potem przypomniałam sobie komunię mojej córki.
Jedna z dziewczynek ubrana była przez matkę w prościutki, śliczny, elegancki
kostiumik-sukienkę i wysokie, skórzane buciki, a nie pantofelki. Dorośli byli
zachwyceni. Pokazywali sobie dziewczynkę jako najlepszy przykład prostoty.
Tyle, że dziewczynka przez całą komunię myślała tylko o jednym - o swoim
stroju. Zazdrościła koleżankom. I ten żal w niej pozostał do dziś , mimo ze
minęło 11 lat. Matka osiągnęła cel przeciwny do zamierzonego. Prosta sukienka
miała odciągnąć uwagę dziecka od "oprawy", a skłonić do dostrzeżenia
głębszego sensu ceremonii, a stało się dokładnie odwrotnie...
Może to niepoprawne, ale tak sobie pomyslałam, że dziecko powinno mieć strój
jak najmniej je wyrózniający - ani szczególną elegancją, ani szczególną
prostotą. Inaczej przez całą uroczystość będzie myśleć głównie o swoim
wyglądzie.

[isma]

Verdano, ja mysle tak: to nie jest kwestia fasonu sukienki, to jest raczej
kwestia ogolnorodzinego szumu towarzyszacemu wydarzeniu. Jak dla nie, to
oczywiscie moze byc sukienka z salonu, nawet quasi-slubna beza, czemu nie.
Wazne byloby dla mnie natomiast co innego: czy wyborowi tej bezy (albo tej
superskromnej, z wysokimi botkami) poswiecono tyle uwagi, rodzinych debat,
konsultacji, przepytywan, ochow i achow, co sakramentowi.

Jesli proporcja bedzie na korzysc sakramentu, to OK )).

[maadzik3]

Wprawdzie ominie mnie to ale mysle ze i Verdana (niewyroznianie sie w tym wieku
jest wciaz postrzegane przez wiekszosc dzieci jako zaleta) i, przede wszystkim,
religijna swiadomosc! Jednym slowem: obie wg mnie macie racje))

[sion2]

Własnie - juz rozpoczęłam szukanie używanej sukienki komunijnej dla Emilki. W
jej parafii są dwie grupy dzieci: stroje liturgiczne i stroje dowolne.
Musze powiedzieć ze najbardziej uwazma ze dziecko nie powinno sie wyrózniać i
oczywiscie mieć dobrze poukładane w głowie odnośnie powagi chwili. Ale dziecko
ubrane o wiele skromniej bo rodzice tak chca a dziecku nie wytłumaczyli
odpowiednio dobrze - będzie i tak grzeszyło duchowo przywiązaniem i pragnieniem
i zazdrością stroju, sądzę że dla Pana Boga liczy sie serce bardziej niż
zewnętzrny czyn.

Dziecko moze tez być tak wyuczone ze "nie strój najważniejszy lecz Pan Jezus" że
będzie uważało się za o wiele lepsze od koleżanek gdyż "one zwracają uwagę na
sukienkę a ja nie" i też wcale to Bogu miłe nie będzie.

Myślę że jednak łatwo oceniamy po pozorach - że jak ktoś skromnie ubrany to
zaraz miły Bogu a jak suknia balowa i wystawne przyjęcie to grzesznik i
bałwochwalca. A takim samym złem jest uważanie się za lepszych, pobożniejszych i
wybranych...

Zresztą strój liturgiczny kosztuje 160 zł. Za Emilkę nikt nie zapłacił więc
automatycznie została zapisana do grupy ze strojami dowolnymi. I będzie miała
sukienkę pewnie bardzioej strojną ale za darmo bądź za symboliczną kwotę bo na
inną nas nie stać. A ludzie po pozorach ocenią że jak nie w grupie liturgicznej
jest to pewnie z tych "bałwochwalców" ))).

Jej proboszcz sam zapłacił za wszystkie koszty (medalik, księżeczka, różaniec i
inne dodatki). Dla Emilki to będzie wazny dzień, pogardzany kopciuszek będzie
nawjważniejszy... przygotowujemy się. Ona będzie niedojrzała, moje rozmowy z nią
sa niczym wobec złego przykładu jej domu ale jednak widze że łaska działa, że
dziecko chwyta treści i otwiera się. To cud patrzeć na to.

[mader1]

No właśnie, nie oceniać po pozorach... Zwłaszcza, że stroje komunijne więcej
mówią o rodzicach i rodzinie niż o samym dziecku...

[pieskuba]

sion, napisz jaką figurę ma emilka i jakiego jest wzrostu. mam do oddania
naprawdę bardzo ładną sukienkę, nieprzesadnie strojną.

pieskuba

serio????

[sion2]

Emilka ma 124 cm wzrostu, nosi ubrania przeważnie na 134, czasem są dobre te na
128 ale jej rozmiar jest 134

jest szczupła, wręcz chuda choć brzuszek ma taki... w normie znaczy pas ma 55-56
cm, jutro będzie u mnie rano to ją dokładnie obmierzę i ci napiszę...

w razie czego mamy znajomą krawcową która nam zrobi poprawki i nie ma problemu!

[pieskuba]

podaj adres na e-mail, sukieneczka jest na 134 i szczupła.

pozdrawiam,
pieskuba

wysłałam wraz ze zdjęciami małej :) ...

[sion2]

Tak oto będzie sukienka dla Emilki, dziękujemy bardzo )).

[kulinka3]

Osobiście pragnełabym, aby stroje były jednolite, a czy skromne czy bardziej
strojne to już rzecz umowna.

[mader1]

Tak na szybko... jeżeli zakladamy stan idealny - czyli, że wszystkie
dziewczynki mają podobną świadomść sakramentu - najlepsze są stroje liturgiczne
oczywiście. Jeżeli takich nie ma - najlepsza sukienka jest taka, w której
dziewczyna czuje się dobrze - taka średnia, nie wyróżniająca się.
Choć z kolei... żeby nie było tak prosto... jeżeli dziewczynka zawsze się
wyróżnia strojem i itd... to ubranie jej w średnią sukienkę też może odczuć...

[pawlinka]

Verdano!
Piszesz,że już 11 lat dziecko, a właściwie dziewczyna, czuje żal. Rozumiem.
Pytam jednak, czy to uczucie zdominowało wspomnienia z tego dnia?
Ciekawa jestem, czy wybór tej kreacji był w jakiś sposób z dzieckiem
konsultowany? Tak z ciekawości pytam.
Przystępowałam do Wczesnej Komunii Świetej.Było to 28 lat temu (ojej, teraz
sobie uświadomiłam, jaki to kawał czasu). Skromne stroje liturgiczne
charakteryzowały w tych czasach tylko dzieci wczesnokomunijne. Nie pamiętam
jednak jakiejś szczególnej gorączki "ubraniowej". Wzięto miarę, kupiono
jednolity materiał, ktoś szył...raczej nie pamiętam nic nadzwyczajnego.
Natomiast, rzeczywiście jedna mama się wyłamała i jej córka miała sukienkę dużo
dłuższą od innych. Wszyscy na to zwrócili uwagę i oglądając zdjęcia to się
rzuca w oczy. Ewidentnie tutaj przesadziła mama tej dziewczynki, ta pewnie też
źle się czuła w takiej sytuacji. No, ale skoro rodzice chcieli być oryginalni...

[verdana]

To uczucie jest JEDYNYM wspomnieniem dziewczyny z tego dnia. Wybór sukienki był
z nią jak najbardziej konsultowany, na zasadzie "Strojne suknie są
nieodpowiednie, dziewczynki wygladaja jak poprzebierane, idiotycznie, ty
bedziesz jedyna wygladała odpowiednio". Dziewczynka jak najbardziej zgodziła
się na ten strój, ciesząc się, ze będzie wygladała "przyzwoicie" a
nie "wyzywająco".
Ale gdy zobaczyła, jak bardzo się wyróżnia, zrobiło się jej przykro, mimo że
chyba nie było żadnych negatywnych uwag ze strony koleżanek. Po prostu ona była
ubrana w strój, który mogła nosić i na codzień, koleżanki wyraźnie były ubrane
odmiennie.
Dla mnie postawa matki była swoistym snobizmem. Zrestą z dziewczyny wyrosła
nieprawdopodobna snobka.
A ja się przyznam. Kupiłam mojej córce, piękną, prościutką koronkową sukienkę.
Kiedy zobaczyłam jej minę, zaczęłam się zastanawiać. Jej młodszy brat miał
dopiero dwa miesiące i córka jeszcze bardzo przezywała "detronizację". Na
pociechę kupiłam jej piękną, ale zdecydowanie strojną suknię. Za to prezentem
komunijnymbyły używane rolki (przyjęte z zachwytem).
Nie da się ukryć, że córka, zwykle ubierana raczej skromnie, dużo o tej sukni
myślała. Za to jest mi wdzięczna do dziś. I do dziś się zastanawiam, czy
dobrze, czy źle zrobiłam.

[pawlinka]

verdana napisała:

< To uczucie jest JEDYNYM wspomnieniem dziewczyny z tego dnia. Wybór sukienki
był z nią jak najbardziej konsultowany, na zasadzie "Strojne suknie są
nieodpowiednie, dziewczynki wygladaja jak poprzebierane, idiotycznie, ty
bedziesz jedyna wygladała odpowiednio">.

To rzeczywiście niezła konsultacja. Biedne dziecko, mamusia wymyśliła,
pooceniała innych i zmusiła dziecko do przyjecia zdania rodzica jako własnego.
Poza tym - rzeczywiście snobizm spory.

Zgadzam się zupełnie z tym, że to musi być specjalny strój, bo jak powtarzam
zawsze: "specjalna okazja wymaga specjalnego stroju" (belfer ze mnie wychodzi
tutaj ). Osobiście jestem za liturgicznymi, z wyrazistą symboliką, którą sie
dzieciom tłumaczy.

[pawlinka]

Trochę czasu upłynęło od naszej dyskusji o sprawach okołokomunijnych, a ja
wciąż o tym myślę. Kilkakrotnie padały słowa, że lepiej, żeby dziecko się nie
wyróżniało. Rozumiem, ale mam pytanie: czy to znaczy, że musimy robić tak jak
reszta za cenę jakichś ustaleń rodzinnych, co do których jesteśmy pewni? Żeby
dziecko nie czuło się inne?
Może konkret: u nas uroczystość, jak Bóg da, za rok. Wymyśliliśmy, że nie
chcemy żadnego przyjęcia. W tą najważniejszą dla naszego dziecka niedzielę
chcemy być razem bez tego szumu, zagłuszajacych istotę problemów konsumpcyjno-
towarzyskich. Zaprosimy naszych bliskich tydzień później. Pewnie trochę
rewolucjne to jest. Być może ten zamiar nam się nie uda, może zmienimy zdanie,
może będzie jeszcze inaczej, ale jeśli zostaniemy przy tym planie, to czy nasze
dziecko poczuje się wyobcowane, bo nie pójdzie po Mszy do lokalu, do domu na
uroczysty obiad?
Nie chodzi mi tutaj o Wasze zdanie na temat konieczności uczczenia Wydarzenia
spotkaniem najbliższych , bo ja wiem, że chcemy z innymi świętować. Chodzi mi
raczej o to, czy zdanie (często ugruntowane, przemyślane)rodziców, co do
charakteru uroczystości rodzinnej, prezentów czy strojów, nie jest istotniejsze
od potrzeby niewyróżniania się dziecka, jakiegoś odrzucenia prawie? Mam
nadzieję, że jasno się wyraziłam, sama jeszcze nad tym wszystkim myślę, to tak
na gorąco.
Pozdrawiam!

[verdana]

My nie robilismy przyjęcia, tylko skromne śniadanie w domu(my,rodzice
chrzestni, dziadkowie), a "najlepszym" prezentem była raz książka o kotach, raz
używane rolki, a raz rolki z supermarketu. I dzieci bardzo, bardzo miło to
wspominają. Obyczaje rodzinne sa dla dziecka zazwyczaj "jedynymi własciwymi" i
rzadko wyobraza sbie, ze inaczej - znaczy lepiej.
Zupełnie czym innym sa jednak zwyczaje rodziny - wydaje mi się, ze tu można
robić to, co się uważa za słuszne, a czym innym wyróznianie się dziecka w
tłumie, kiedy znajduje się pomiędzy innymi dziećmi i jest narazone na
komentarze - albo nawet samo zaczyna się porównywać.
To niestety taki wiek, że jedną z największych nieprzyjemnosci jest odróżnianie
się od rówieśników. Oczywiście, bywaja dzieci, którym to nie przeszkadza i
takie, dla których bycie innym to cios w samo serce. Kazda matka wie, jakie jej
dziecko pod tym wzgledem jest (chodzi tu o to jakie jest, a nie jakie chciała,
żeby było...).
I dlatego niewyróżniajacy się strój uważam za ważny - ponieważ akurat w tym
momencie każdy inny wywołuje na ogół u dziecka jedną reakcję - mysli o swoim
stroju, a nie o tym, co się dzieje. Może być zmartwiona - Wszystkie dziewczynki
maja takie śliczne sukienki, a moja byle jaka." Może nawet myśleć z dumą "O ,
jakie one wystrojone, ja jedna jestem ubrana ładnie i skromnie" - i to też nie
jest dobrze.
I wydaje mi się, ze nie należy wymagać od dzieci za dużo, więcej niż od nas
samych. Myślę, ze każda z nas przeżyła już niemiłe momenty, gdy zjawiła się w
towarzystwie wystrojona za bardzo, albo w o wiele skromniejszym stroju niż
pozostali goście. Na ogół to nie jest przyjemne i nawet dorosłe kobiety czują
sie w tej sytuacji nieswojo.

[pawlinka]

Dziękuję, Verdano, za odpowiedź. Przemyśliwam to wszystko, bo czas jeszcze mam.
Pozdrawiam.