Mniej i bardziej glosne odejscia ksiezy

[kamilla14]

na przykladzie oczywiscie Obirka i Bartosia, ale ze watek na ich temat robi
sie nieczytelny, wklejam link w nowy, jako ze dotyczy nie tylko ich...
Artykul jest ze swieckiej gazety (cos ostatnio mam skrzywienie na "Przekrój"),
ale nie jest jakis antyklerykalny.
Przeczytajcie i skomentujcie, jesli mozecie.

www.przekroj.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=2677&Itemid=48&limit=1&limitstart=0K.

[rycerzowa]

Tu też jest o tym:
tygodnik.onet.pl/1389856,artykul.html

Ale - według statystyk w 2004 r. odeszło 57 księży diecezjalnych, co stanowi
0.24% całości. (Wskaźnik dla całej Europy to 0,18%).
Zatem jest problem, czy go nie ma?

Polecam bardzo "Znak" z maja 06!

[mary_ann]

rycerzowa napisała:

> Tu też jest o tym:
> tygodnik.onet.pl/1389856,artykul.html
>
> Ale - według statystyk w 2004 r. odeszło 57 księży diecezjalnych, co stanowi
> 0.24% całości. (Wskaźnik dla całej Europy to 0,18%).
> Zatem jest problem, czy go nie ma?


No, więc własnie, ja też nie widziałam żadnego wyczerpującego opisu w miarę
rzetelnych badań, a diabeł zwykle tkwi w szczegółach. Z tego zaś, co widziałam,
nijak nie wynika, że porzucanie kapłaństwa jest w Polsce zjawiskiem masowym.
Inna sprawa, że może to być a priori i dobry, i zły znak Czasem odejścia
dają impuls do przemyslen i owocują przemianami)

Bardzo polecam Wam lekturę "Znaku" z maja 2006 (Słuchajcie!!! Archiwalne numery
sa przeceniane i oferowane w sprzedazy wysyłkowej! Alez sobie ostatnio tego
nakupowałam!)). Numer zatytułowany jest "Polski kościół na manowcach?".
Dyskutują m.in. Bortnowska, Cywiński, Petry-Mroczkowska Ryś, Woźniakowski,
Isakowicz-Zalewski). Niesłychanie ciekawa, inspirująca lektura. Dużo na temat
mocnych i słabych punktów formacji seminaryjnej i przełożeniem powyższego
jakość posługi.

mini auto-errata

[mary_ann]

mary_ann napisała:

JEST:
... Petry-Mroczkowska Ryś


>POWINNO BYĆ:

... Petry-Mroczkowska, Ryś


Rys jest wprawdzie dominikaninem, ale na razie nie zrzucił habitu (np. w celu
matrymonalnym, jak sugerowałaby moja literówka))))

[kann2]

Jako żywo Ryś Dominikaninem nie jest.

[mary_ann]

kann2 napisał:

> Jako żywo Ryś Dominikaninem nie jest.


Rzeczywiście, kajam się, nie sprawdziłam. Ostatnio słyszałam o nim w kontekście
wykładów u dominikanów i automatycznie mylnie "dopisałam go" do zakonu. Teraz
podaję już za "Znakiem":

ks. Grzegorz Ryś, prezbiter związany z kilkoma nowymi ruchami w Kościele,
historyk Kościoła, dr hab., wykładowca PAT.

[mader1]

Na pewno artykuł zawiera parę prawdziwych słów i ocen. Spośród nich między innymi :

Jak świat światem księża odchodzili z kapłaństwa i będą odchodzić – mówi ksiądz
Andrzej Luter.
– Z mojego roku, a minęło kilkanaście lat od święceń, odeszło 5 z 44
wyświęconych. I podobno jest to największy odsetek w ostatnim ćwierćwieczu, choć
każde odejście to dramat.

Przypuszczam, że zawsze było iluś tam księży, którzy minęli się z powołaniem.
Takich, którzy rządzili parafiami - szczególnie wiejskimi - siejąc zgorszenie.
Kapłaństwo było często dla nich drogą awansu, zawodem. Zawodem, który długo
zdobywali i miał przynieść profity im i ich rodzinie. Już z tego powodu nie
mieli ochoty z niego rezygnować, psując opinię dobrym, wierzącym księżom i
zakonnikom. Nawet gdyby przyszło im do głowy odejście, nie mieliby gdzie iść.
Wszędzie byliby naznaczeni.
Wbrew słowom zawartym w artykule teraz im łatwiej. Ci wykształceni,
intelektualiści od wielu lat budują swój wizerunek i pomimo odejścia mają grono
osób, które chcą ich czytać. Zwłaszcza jeżeli odejście nastąpiło z powodów
ideologicznych, a oni sami są odbierani jako dobrzy ludzie, chrześcijanie. Są
ciekawi, co mają do powiedzenia. Głośne odejścia powodują, że książki czy
artykuły albo wywiady mają jeszcze większą popularność. Sprzedają się dobrze. I
już tylko kondycja autora i to, czy będzie miał ciągle coś odkrywczego do
powiedzenia decyduje, czy wzrost popularności będzie chwilowy, czy utrzyma się
na stałym poziomie. Czy ciągle będą coś znaczyć - tym razem z pozycji świeckiego.
Nie jest to źle. Takie osoby wzmacniają głos i pozycję świeckich, o ile
rzeczywiście leży im na uwadze dobro Kościoła. A Kościół to nie tylko
hierarchia, zakonnicy i księża. Kościół to my wszyscy. Tak więc odejście z
pewnego stanu przy niewykluczeniu od głosu przy pozostaniu w Kościele , nie musi
być stratą. Aby nie było powodowane pychą, a Prawdą i Miłością.
Prości księża też mają dużo lepszą pozycję niż kiedyś. Wprawdzie często odeszli
z powodu ciąży, kobiety i w związku z tym mogą się liczyć z krytyką najbliższego
otoczenia, czasem rodziny dziewczyny. Ale wystarczy wyjechać do dużego miasta,
by stać się anonimowym. Można skończyć studia podyplomowe - ludzie często
wykonują inne zawody niz wyuczone, są zwalniani, muszą zmierzyć się
przekwalifikowaniem, bezrobociem, prowadzeniem własnej firmy.
Mój mąż zatrudnił kiedyś takiego byłego księdza. Tylko oni obydwaj o tym
wiedzieli. Swoją drogą patrząc na jego poczynania, etykę pracy, myśleliśmy sobie
nieraz, że Kościół na tej stracie zyskał. Niemniej zarabiać potrafił
Pamiętam, że dostał także list polecający do pewnego proboszcza i był organistą
oraz prowadził chór kościelny. To trwało, dopóki nie znalazł sobie nowego
miejsca w świecie.Mówił, że w miastach proboszczowie, księża starają się pomóc
takim, jak on dając pracę przy parafii.
Mój tato miał przyjaciela w podobnej sytuacji i też znalazł on sobie sposób na
życie wśród świeckich.
Niemniej mówił, że nie przypuszczał, ze będzie to aż taki trud. Zycie z kobietą
widział w kategorii raju, w którym on przychodzi trochę zmęczony po południu do
domu pachnącego ciastem po dobrej, prostej pracy, w której nikt nie zalega mu z
wypłatą, a uśmiechnięta, piękna kobieta otoczona wianuszkiem pięknyc, zdrowych,
bystrych dzieci , biegnie ku niemu z pierogami domowej roboty .
Tak oni nas widzą

[minerwamcg]

> Życie z kobietą widział w kategorii raju, w którym on przychodzi trochę
> zmęczony po południu do domu pachnącego ciastem po dobrej, prostej pracy, w
> której nikt nie zalega mu z wypłatą, a uśmiechnięta, piękna kobieta otoczona
> wianuszkiem pięknyc, zdrowych, bystrych dzieci , biegnie ku niemu z pierogami
> domowej roboty . Tak oni nas widzą

No ba, skoro świeccy na ogół nie mają pojęcia o życiu księży, to jakże księża
mają mieć pojęcie o życiu świeckich? )) Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma...

Co do ojców Bartosia i Obirka, to czytywałam ich teksty jeszcze przed
wystąpieniem z zakonu. I zaskakiwała mnie ambicja i pycha tych tekstów. ONI
wiedzą lepiej. ONI nie zgadzają się z Kościołem. ONI jednym zdaniem, bez
argumentów, bo tak, obalają wykształcone przez wieki zasady życia duchowego.
Czułam w tych tekstach totalny brak poczucia bycia częścią wspólnoty. Zero
chęci służenia. Zero pokory. Tylko rozdęte ego i poczucie krzywdy.
Ich wystąpienie nie było dla mnie niczym zaskakującym.
Ojciec Leon Knabit napisał kiedyś, że jeśli ktoś szuka w zakonie czegokolwiek
innego poza samym Bogiem, to się srodze zawiedzie. I to jest prawda.

[mamalgosia]

minerwamcg napisała:

>
> No ba, skoro świeccy na ogół nie mają pojęcia o życiu księży, to jakże księża
> mają mieć pojęcie o życiu świeckich? ))
A no choćby stąd, że przecież sami się w jakiejś rodzinie wychowali.

W ubiegły poniedziałek był u nas nasz zaprzyjaźniony ksiądz. Przed jego
przyjściem Synkowie nawybebeszali zabawki do przedpokoju tak, że ciężko było
się przedrzeć bez spychacza. Powiedziałam, że nie wpuszczę Wujka, póki nie
posprzątają i już zabierałam się żeby im pomóc, gdy Mąż mnie powstrzymał.
Powiedział: "A niech zobaczy". Pomyślałam sobie, że idiotyzm, co w tym fajnego
do oglądania, dla mnie to zwyczajność zwyczajna. Ale okazało się, że to Mąż
miał rację. Ksiądz wszedł i uległ szokowi. Potem wyraził podziw dla nas jako
dla rodziców, potem się śmiał, a potem niemalże płakał. A na końcu zrobił
zdjęcia - przerobi na slajdy i wykorzysta na kursie przygotowania do
małżeństwa

[mary_ann]

minerwamcg napisała:

S> Co do ojców Bartosia i Obirka, to czytywałam ich teksty jeszcze przed
> wystąpieniem z zakonu. I zaskakiwała mnie ambicja i pycha tych tekstów. ONI
> wiedzą lepiej. ONI nie zgadzają się z Kościołem. ONI jednym zdaniem, bez
> argumentów, bo tak, obalają wykształcone przez wieki zasady życia duchowego.
> Czułam w tych tekstach totalny brak poczucia bycia częścią wspólnoty. Zero
> chęci służenia. Zero pokory. Tylko rozdęte ego i poczucie krzywdy.
> Ich wystąpienie nie było dla mnie niczym zaskakującym.



Z wrażeniami trudno polemizować. Na pewno nie zamierzam pryncypialnie bronić (w
tej kwestii) ani Obirka, ani Bartosia, bo żadnego z nich nie znam osobiście
(tego drugiego dobrze znam moja bliska przyjaciółka). Czytałam ich obu
natomiast sporo i moje wrażenia - zwłaszcza w przypadku Bartosia - były nieco
inne. Uderzyło mnie np. jak ostrożnie pisze ten ostatni w swojej ksiązce o
ludziach, których model religijności (chodzi gł.o przypisywanie magicznej mocy
rytuałom) zupełnie mu nie odpowiada:

"Byłoby nieporozumieniem zajmować się osądzaniem ludzi. Chcę jedynie
przedstawić swoje myślenie o wierze.(...) Są jednak inne duchowości, inne
sposoby religijnego zaangażowania. Trudno mi na ten temat wyrokować coś
definitywnie. Nie jest łatwo docierać do światów, które oddalone są od naszego
własnego, zuchwalstwem byłoby formułować oceny czy opisy, gdy stajemy wobec
konkretnych ludzi. Tego, co powiedziałem wcześniej o myśleniu magicznym, nie
zamierzam przypisywac konkretnym ludziom. Budując schemat rozumienia jakiejś
rzeczywistości, mogę tylko z większym lub mniejszym prawdopodobieństwem
domyślać się, iż pasuje on do jakiegoś człowieka czy grupy religijnej. Zawsze
bowiem, gdy stajemy przed konkretnym człowiekiem, zewnętrzna ocena pozostawia
więcej znaków zapytania, aniżeli daje odpowiedzi.(...)
Jedną z nauk Jezusa są słowa o sądzeniu: "Nie sądźcie, abyście nie byli
osądzeni." Nie zamierzam więc poddawac ludzi osądowi. Swój osąd chciałbym
ukierunkowac na wybór własnej opcji. Wybieram, nie mając absolutnego punktu
obserwacji, idę własną drogą i dzielę się nią z innymi. Widzę złudy i iluzje
dróg, na które nie chce wkraczać. Mówię o nich. Chciałbym jednak powstrzymać
się od udawania, że dostępny mi jest ogląd całości, co oznacza właśnie unikanie
poddawania jednoznacznemu osądowi dróg konkretnych ludzi." ("Ścieżki wolności",
s. 90-91)

Czy to sa słowa pychy?


Czasem wydaje mi się, że w Kościele Katolickim posłuszeństwo wyrokom
Magisterium funkcjonuje jako cnota autonomiczna. Zaparcie się siebie,
scedowanie prawa od osądu na innych, rozpłynięcie we wspólnocie, jest
chwalone. Niezgoda traktowana jest często jako wyraz pychy i jest to -
zauważcie! - argument zamykający z miejsca usta dyskutantom (Bo jak udowodnić,
że wypowiadamy jakąś opinię po głebokiej analizie i introspekcji własnych
motywacji, a nie z niskich pobudek? Kiedy wspomnimy coś o sumieniu, usłyszymy
kolejny arguemnt-wytrych o "sumieniu zniekształconym" - i po raz kolejny
dyskusja obumiera...)

Pozwólcie mi zacytować Josepha Ratzingera z czasów "przedpapieskich":

"Służalczość pochlebców (określanych przez prawdziwych proroków Starego
Testamentu jako "fałszywi prorocy"), tych, którzy unikają i obawiają się
wszelkiego starcia, którzy cenią nade wszystko święty spokój, nie jest
prawdziwym posłuszeństwem... To, czego Kościół dzisiaj potrzebuje, tak jak
zresztą zawsze potrzebował, to nie pochlebców pomagających zachować święty
spokój, ale ludzi gotowych stanąć twarzą w twarz wobec każdego nieporozumienia
i ataku, które może sprowokować ich postawa, jednym słowem ludzi, którzy
bardziej kochają Kościół niż wygodne i bezkonfliktowe życie" (Freimut und
Gehorsam, w: Das neue Volk Gottes. Entwurfe zur Ekklesiologie, Dusseldorf 1977,
s. 87).

Kosciół je3st zarówno mistyczna wspólnotą, jak i "societas". Zaprzeczanie, że
istnieje ten drugi, ziemski wymiar kościoła lub zakładanie a priori, że
pierwiastek boski zawsze "przewazy" mnad ziemskim, jest moim zdaniem wyrazem
myślenia pobożnozyczeniowego. Kościól JEST między innymi ziemską instytucją.
Dużą instytucją , z wszelkimi mi tego plusami i minusami.

"Nie chodzi tu bynajmniej o anarchie dla anarchii, ale o uwzględnienie faktu,
że bezwzględne posłuszeństwo instytucji może prowadzić do wewnętrznego
zakłamania, zaparcia się wartości. Posłuszeństwo na służbie funkcjonalnej
sprawności grupy jest wartością wątpliwą. Łatwo usypia sumienie. To rodzaj
utalitaryzmu, który może niweczyć całą oryginalność przesłania Ewangelii. W
istocie jest on wariantem niezbyt eleganckiej zasady: Cel uświęca środki. To
jest prawdziwy relatywizm. A nie różnorodność opinii i przekonań - jak się
często powtarza. ("Ścieżki...", ss.106-107)