praca nad nadzieją

[samboraga]

czy widzicie potrzebę świadomej pracy nad nadzieją?
na ile wrodzony pesymizm czy optymizm może to determinować?
czy Waszym zdaniem pesymiści są z góry przegrani w tej sprawie, mogą co
najwyżej przeczołgać się przez trudne momenty jedynie mogąc prosić Boga o
siły, a tylko optymiści mają bazę, mają na czym budować?

nie chodzi mi ani jedynie o optymizm materialny (tracimy pracę, ale mamy
nadzieję ją dostać), ani jedynie duchowy (nadzieja na zbawianie, nadzieja na
radość w przyszłym świecie wobec obecnych trudności), raczej chodzi mi o
postawę, całokształt, jakąś pogodę życia, coś na kształt, ja wiem, radosnego,
pogodnego stoicyzmu, chociaż opartego na wierze, na Bogu
a co z dziećmi? wiadomo, uczymy własnym przykładem, ale może czujecie potrzebę
szczególnego nacisku uczenia dzieci nadziei? wskazywania przykładów trudnych
momentów w życiu rodziny, opowiadacie o przodkach, ich trudach, o bohaterach,
którzy się nie poddawali?

i jeżeli tak - to jak budujecie swoją nadzieję? jak możnaby uaktywnić pesymistę?

[mamalgosia]

Samborago, zobaczyłam w Twoim poście trzy sprawy

a) Rozróżnienie na naturalną skłonność do pesymizmu i optymizmu. No tak, każdy
z nas ma jakiś charakter. Oczywiście można (i należy) nad nim pracować, ale nie
czarujmy się: jednym jest na starcie łatwiej, a innym trudniej. Mam koleżankę,
która bez trudu i z urodzenia ma takie spojrzenie na świat, jakie ja mogłabym
mieć tylko po 200 latach bezustannej pracy nad sobą, a i wtedy zapewne byłby to
stan nietrwały. Tak więc niesprawiedliwość Natury. Ale wiem już nie od wczoraj,
że nie każdy jest piękny, zdrowy, mądry i bogaty

b) Zauważyłam, że łączysz nadzieję z optymizmem. Ja jednak rozdzielam te dwie
sprawy. Bo uważam, że jestem pesymistką, natomiast nadzieja we mnie umiera
ostatnia - o ile w ogóle umiera, czasem siedzi urzepiona kącika serca jak
psiego ogona, a jak już umrze, to zmartwychwstaje szybciej niż Chrystus Nie
wiem, czy tkwi w tym jakaś sprzeczność (pewnie tak), ale nadzieja na coś jest,
natomiast pesymizm (który ja nazywam realizmem) mówi, że nadzieja ta się nie
spełni. Załóżmy, że marzę o tym, by ważyć 10 kilo mniej. I w głębi duszy żywię
nadzieję, że to się stanie, ale codzienność uczy mnie, że nie ma na to żadnych
szans - stąd pesymizm w stosunku do przyszłości

3) Czy można wyćwiczyć nadzieję? Czy jest możliwe takie myślenie pozytywne, by
ono rzeczywiście stało się moje? Czy nie będzie ono zawsze maską? Ten punkt mam
kompletnie nieprzemyślany i bardzo bym chciała, żeby się tu ktoś mądry
wypowiedział

[mamamonika]

Optymizm mam chyba wrodzony. Kiedy mówią, że stoję przed ścianą, pytam, kto
pożyczy lub sprzeda drabinę .
Pracuję nad innymi rzeczami ), też ciężko i z potknięciami

[mamalgosia]

A ja kiedy stoję przed firanką, mówię że stoję przed ścianą I to też
wrodzone

[mader1]

nadzieja... można być optymistą bądź pesymistą, ale nadzieję trzeba mieć.
Ona trzyma przy życiu. Drepczę przy swoich dzieciach i pilnuję, by nigdy nie
traciły nadziei i wytrwałości. Ale nie chodzi o nadzieję na pozytywne
załatwienie konktretnej sprawy - czyli załatwienie " po naszej myśli". Nadzieję
na to, że " dasz sobie radę" i wyniknie z tego jakieś dobro. Wiara bardzo tu
pomaga.
Zarówno przesadny optymizm jak i pesymizm może być szkodliwy Najlepiej
trzymać je w ryzach czasem po prostu trzymając się faktów

[mamalgosia]

"trzymać je w ryzach", no no, mader, kto by nie chciał...

[mader1]

jak się ma taką matkę , jak ja - jest to dużo łatwiejsze )))
Moja mama jest wieczną optymistką i ja idąc i zbierając te problemy, które
wypadały jej przypadkiem z rąk ( " jakoś to będzie", " jakoś się ułoży")
nauczyłam się ostrożnego podejścia do tego typu " skłonności"

[minerwamcg]

Kiedyś równe, pogodne usposobienie, nieużalanie się nad sobą i
niemanifestowanie otoczeniu swoich nastrojów, zwłaszcza złych, było elementem
dobrego wychowania.
Zaraz odezwą się głosy, że "tresura", i że "dziecko ma prawo mieć zły nastrój i
go manifestować" i jeszcze "szczerość przede wszystkim" i że "nie chcę, żeby
moje dziecko się uśmiechało, kiedy jest mu smutno".
A tymczasem być może nasi przodkowie mieli rację. Zasada "głowa do góry" i
angielskie "keep smiling" nie były takie złe... wiele razy zdarzało się, że nie
mogąc dać upustu złemu nastrojowi (bo mnie też wychowywano już jakiś czas temu)
zyskiwałam dystans do jego przyczyny. Gdybym mogła opowiedzieć całemu światu,
jaka jestem biedna, pewnie zdołowałabym się do reszty. Nie mogłam - to się i
nie zdołowałam, a zmartwienie po kilkunastu/kilkudziesięciu minutach wydawało
się wcale nie aż tak straszne.
Dla mnie takie wychowanie to właśnie "praca nad nadzieją". Niestraszenie
bliźnich smutną miną i nierozżalanie nad sobą pomaga wypracować dystans do
samego siebie. Który jest podstawą pogody ducha. Jeżeli ktoś wie, że ma z
natury skłonności do pesymizmu i depresji - powinien się nauczyć te skłonności
opanowywać. Wiem, bo kilka razy - nie bez pomocy prochów - zdarzało mi się samą
siebie wyciągać za uszy z naprawdę porządnego dołu.

[sylwia0405]

Jeżeli na prochach (podobnie jak ja) to z tym panowaniem nad
skłonnościami krucho. A z drugiej strony - to czasem spotykają
człowieka takie problemy, że nie sposób utrzymać głowy w górze i
uśmiechu na ustach - czy aby na pewno wtedy trzeba szukać dystansu
w sztucznym uśmiechu? Ja myślę, że czasem i płacz jest potrzebny.
Oczyszcza i pomaga złapać dystans czasem.

[mader1]

"35. Każde poważne i prawe działanie człowieka jest czynną nadzieją.
Jest nią przede wszystkim w takim sensie, że w ten sposób usiłujemy
wypełnić nasze małe i większe nadzieje: wywiązać się z takiego czy
innego zadania, które ma znaczenie dla dalszej drogi naszego życia;
przez własne zaangażowanie przyczynić się do tego, aby świat był
bardziej promienny i ludzki, i aby tak otwierały się drzwi na
przyszłość. Jeżeli jednak nie oświeca nas światło wielkiej nadziei,
którego nie mogą zgasić czy to małe osobiste niepowodzenia, czy to
klęski o znaczeniu historycznym, codzienny wysiłek, by dalej żyć i
trud dla wspólnej przyszłości męczy nas albo zamienia się w
fanatyzm. Jeśli nie możemy oczekiwać więcej niż to co jest osiągalne
w danym przypadku i to, co władze polityczne i ekonomiczne mogą nam
zaoferować, nasze życie szybko redukuje się i zostaje pozbawione
nadziei. Ważne jest wiedzieć, że mogę zawsze żywić nadzieję, nawet
jeżeli w moim życiu albo w danym historycznym momencie jest
oczywiste, że nie mam czego się spodziewać. Tylko wielka nadzieja-
pewność, że na przekór wszelkim niepowodzeniom moje życie osobiste
oraz cała historia są pod opieką niezniszczalnej mocy Miłości, i
dzięki niej i dla niej mają sens i wartość — tylko taka nadzieja
może w tym przypadku dodać jeszcze odwagi, by działać i iść naprzód."

"...Na przekór wszelkim niepowodzeniom..."

Benedykt XVI " Spe salvi"