Chrześcijanin w pracy

[kudyn]

W jednym z wątków zostało zadane pytanie (retoryczne?), czy osoba wierząca
będąca pracownikiem USC może rejestrować "homoślubowy", udzielać ślubów
rozwodnikom. Teraz Benedykt zwrócił się do farmaceutów:
www.opoka.org.pl/aktualnosci/news.php?s=opoka&id=22804
Jak widzicie konflikt między wiarą a obowiązkami w pracy?
Coś na ten temat:
wiadomosci.onet.pl/1410653,2677,kioskart.html
wiadomosci.onet.pl/1448329,2677,1,1,papiez_poucza_farmaceutow,kioskart.html
www.dziennik.pl/Default.aspx?TabId=209

[pawlinka]

Cóż, dowiedziałam się na przykład, że koleżanka katechetka w szkole pracująca
nie może zwracać uwagi ma niestosowność zabawy karnawałowej w piątek. Absurd.
Jest katechetką, ale to są jej prywatne przekonania.
Nauczyciel katecheta nie może być wychowawcą. Właściwie to rozumiem, ale jakby
się tak czepiać, to jest dyskryminacja

[kudyn]

Co do pierwszego w 100% zgoda ))
Co do drugiego to myślę że tak jest lepiej, ale nie mam zbyt ugruntowanych
przekonań. Ale od dyskryminacji byłbym daleki.

[pawlinka]

Też myślę, że tak jest lepiej. I pewnie to nie bycie chrześcijaninem powoduje te
ograniczenia. Ale gdyby katecheta był świetnym pedagogiem, specjalistą od
wychowywania młodzieży? Gdybam...

[nati1011]

Ja bym zaczęła temat od innego pytania. Jakm ja jestem
chrześijaninem? Z własnego doświadczenia wiem, że póki byłam
chrześcijanką z przyzwyczajenia - to nie było problemu. Uznawałam,
że wiara to mój prywatny problem i nie można jej mieszac z żcyiem
zawodowym. Prowadziło to do łatwego rozgrzeszania wielu spraw - na
zasadzie, skoro szef każe... Taki przeciętny, letni chrześcijanizm.
Nikomu nie pomoże, nikomu nie zaszkodzi.

Sprawa się zmieniła odkąd postanowiłam potraktować Boga i swoją
wiare na serio. Nagle pojawiło się wiele problemów. Wystarczyło parę
razy powiedzieć nie i nagle wielu osobom moja wiara zaczela
przeszkadzać. Pojawiły się epitety, wyśmiewanie, lekceważenie.
Pracuję z ludźmi. W dobie telefonów komórkowych trudno zamknąć pracę
w określonych godzinach. A ludzie mają coraz mniej taktu i wyczucia.
Może skoro sklepy są całodobowe, to wymagają tez pracy całą dobę od
innych. Zdarzało mi się, że klient - z błahostką - dzwonił w
niedzielę o 15. I był bardzo oburzony, że nie chcę z nim rozmawiać,
bo właśnie idę z dziećmi do kościoła. Także stwierdzenie typu - w
niedzielę nie pracuję - potrafiło wywołać epitety.

Są sprawy oczywiste - udział w aborcji czy eutanazji, ale taki
konflikt pojawia się w każdej pracy. Czy potrafię być uczciwy? Czy
umiem odmówić drobenj usłudze koleżeńskiej (niezgodnej z prawem),
czy sumiennie wykonuję swoją pracę? W naszym kraju poziom
poszanowania dla prawa jest bardzo niski. Przez lata wszyscy uczyli
się kombinować i załatwiać. Przy ogolnym przyzwoleniu społeczęństwa.
Zabrzmi to niewiarygodnie, ale osobiście, jak poszłam prosić
właściciela firmy o podwyżkę pensji dla pracowników to usłyszałam,
że nie widzi takiej potrzeby, bo przecież możemy sobie trochę
pokombinować na lewo - własnym uszom nie wierzyłam. Wlasciciel firmy
wie, że jest okradany i wręcz do tego zachęca???? Trudno być
uczciwym w takiej rzeczywistości. Nie zawsze mi się udaje.

[kudyn]

Osobiście uważam że określenie chrześcijaństwa jako sprawy prywatnej jest
wewnętrznie sprzeczne i z natury musi angażować całego człowieka. Pewnie dlatego
nie zaczynałem od tego problemu.

[twoj_aniol_stroz]

Zgadzam sie z Tobą w 100%, kiedyś sama miałam przypadek, że klient
zadzwonił jak byłam na Mszy. Oczywiście nie odebrałam telefonu,
chcialam oddzwonić w poniedziałek, ale klient koniecznie musiał
wiedzieć natychmiast, więc zadzwonił ponownie oburzony, że nie
odebralam telefonu. Kiedy powiedziałam, że jest niedziela, że byłam
na Mszy Św usłyszałam, że to mój zas..ny obowiazek odbierać telefon
zawsze! Sama jestem sobie szefem, praca nie jest typu dyżurowego,
więc nikt nie może mi narzucić ani godzin pracy, ani dni, kiedy mam
pracować, a mimo to czasem spotykam się z takim sytuacjami.

[twoj_aniol_stroz]

Tak naprawdę przyznać przed ludźmi, że jestem wierząca i właśnie
dlatego nie zrobię czegoś, czego oczekują, nie jest łatwo. Ja, kiedy
zatrudniłam pracownika, zdałam sobie sprawę z jednej rzeczy, na
którą nie zwracałam w ogóle uwagi wcześniej. Jako pracodawca jestem
w jakiś sposób odpowiedzialna za życie człowieka, którego
zatrudniam. Może nie w kategorii życia lub śmierci, ale w kategorii
jakości życia tego człowieka. Jeśli moja firma utraci płynnośc
finansową i nie będę miała pieniędzy na pensje to ludzie, którzy u
mnie pracują zostaną postawieni w bardzo trudnej sytuacji - nie będą
mieli za co żyć. Często rozmawiając ze znajomymi prowadzącymi firmy
słyszę, że za ZUS, podatek trzeba zapłacić, ale pensje, płatności za
towar - eee, to można odłożyć, z tym można poczekać. A przecież
ktoś, komu nie płacę może zwyczajnie nie mieć za co żyć - w sumie to
jest kradzież, ale jak o tym mówię to inni patrzą na mnie jak na
wariatkę - no przecież na takim kombinowaniu właśnie robi się
biznes. Bardzo to jest przykre
Kasia

[kann2]

Odnosząc się do wypowiedzi Benedykta XVI, należy zauważyć, że papież
wcale nie mówił o środkach antykoncepcyjnych, ale wczesnoporonnych i
eutanatycznych. To media przeskoczyły zaraz na antykoncepcję -
zarówno likowane Trybuna i Dziennik - co uważam za nierzetelność i
manipulację.

Dokładnie fragment papieskiego przemówienia brzmi:

„W tej dziedzinie nie można znieczulać sumień, na przykład co do
skutków działania molekuł mających na celu uniemożliwienie
zagnieżdżenia embriona albo skrócenie ludzkiego życia – powiedział
Papież. Farmaceuta ma zachęcać każdego do rozbudzania w sobie
człowieczeństwa – tak, aby każda ludzka istota była chroniona od
poczęcia aż do naturalnej śmierci, a leki pełniły rolę naprawdę
terapeutyczną. Z drugiej strony nikogo nie można nierozważnie używać
jako przedmiotu eksperymentów terapeutycznych. Trzeba je prowadzić z
poszanowaniem podstawowych norm etycznych. Każda terapia czy
eksperyment musi się dokonywać w perspektywie możliwego polepszenia
stanu osoby, a nie jedynie postępu naukowego. Do dobra ludzkości nie
można dążyć ze szkodą dla osób, którymi się zajmujemy”.
www.oecumene.radiovaticana.org/pol/Articolo.asp?c=164119
W całym przemówieniu o antykoncepcji nie ma mowy.
www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/speeches/2007/october/documents/hf_ben-xvi_spe_20071029_catholic-pharmacists_it.html

Rozumiem to tak, że papież domaga się mozliwości sprzeciwu sumienia
przynajmniej w sprawach tak istotnych, jak ochrona życia. Nie
zmienia to oczywiście nauczania Kościoła na temat antykocepcji, ale
tak jak ciężar gatunkowy tego wykroczenia moralnego jest mniejszy
aniżeli aborcja czy eutanazja, tak i prawa katolika wykonującego
funkcje społeczne winny być zróżnicowane. Szanowane są
prawa "obdżektorów", któryz broni nie chcą wziąć ro ręki, czy nie
powinno się szanować praw tych, którzy nie chcą przyczyniać się do
smierci osoby ludzkiej.

[isma]

Poniewaz pytanie "zadane zostalo" przeze mnie, to wypada mi sie
zdeklarowac chyba. A zostalo zadane w bardzo szczegolnym kontekscie -
istnienia (badz nieistnienia) "hierarchii sprzeciwow wobec swiata".

Otoz, w tym czasie, kiedy ja sie do tego podkrakowskiego USC
wybieralam, szykowala sie ustawa, oprotestowana zreszta przez
kilkuset kierownikow USC z calej Polski, dopuszczajaca m.in.
rejestracje zwiazkow osob tej samej plci. I otoz tutaj wlasnie z
taka hierachia sprzeciwow mielismy do czynienia - trudno bowiem
uwierzyc zeby te kilkaset osob (zapewne katolikow, przynajmniej w
znacznej wiekszosci) przedtem odmiawialo przyjmowania oswiadczen
woli o wstapieniu w zwiazek malzenski od osob uprzednio
rozwiedzionych, nieprawdaz? A zatem ich katolickie sumienia
dopuszczaly potwierdzanie swoja zawodowa kompetencja faktu
sprzecznego z katolickim porzadkiem moralnym!

Wiec ja bym ostroznie probowala formulowac opinie, ze w pierwszej
kolejnosci sprzeciw wierzacego powinien obejmowac to, co jest
niezgodne z prawem naturalnym (przyznaje od razu - mocna szczegolnie
w doktrynie nie jestem). A wiec, sprzeciw wobec malzenstwa jako
zwiazku osob tej samej plci, a nie mezczyzny i kobiety. A wiec, jak
w tym, co zalinkowal Kann z Benedykta, wobec srodkow
wczesnoporonnych, w obronie naturalnego prawa do zycia - ale juz
niekoniecznie wobec antykoncepcji.

PS. Zeby jeszcze bardziej skomplikowac, ciekawostka - do obecnych
obowiazkow kierownikow usc nalezy m.in. wystawianie zaswiadczen o
stanie cywilnym (= wolnym) osobom, zamierzajacym zawrzec zwiazek
malzenski za granica (lub zaswiadczen o braku przeszkod do zawarcia
malzenstwa, jesli prawodawstwo innego kraju tego wymaga). Na
podstawie takiego zaswiadczenia mozna wziac homoslub za granica. Ale
jednoczesnie trzeba odmowic (w drodze decyzji administracyjnej),
gdyby strona wyrazila stosowne zadanie przedkladajac zaswiadczenie
wydane za granica, wpisania takiego homoslubu do ksiag w Polsce,
jako sprzecznego z polskim porzadkiem prawnym. Strona nadal bedzie
zatem, w swietle prawa polskiego, stanu wolnego i nie bedzie
istniala przeszkoda do zawarcia malzenstwa w Polsce. Strona moze
zatem wziac kolejne zaswiadczenie i zawrzec kolejny zwiazek homo w
innym kraju, moze tez wziac cywilny slub hetero w Polsce. I byc moze
ten sam kierownik usc, ktory odmowil wpisania homoslubu do ksiag (a
zatem o tym fakcie wie) bedzie musial przylozyc reke do rejestracji,
hmmm... "bigamii"? A w kazdym razie ludzkiego nieszczescia ;-(((.

Cdn., bo musze do obowiazkow niezawodowych...

[nati1011]

Myślę, że nikt jednoznacznie nie określi co powinien a co nie
kierownik USC robić by być w zgodzie z własnym sumieniem.

Małżeństwo cywilne nie jest sakramentem i nie jest zależne od wiary
danego człowieka. Samo w sobie jest neutralne moralnie. Prawo
dopuszcza rozwody i ponowne związki. Często w te ponowne związki
wsteują ludzie, dla których pierwsze małżeństwo było koszmarem,
rozpadło się nie z ich winy itp. Czy udzielenie takiego śłubu jest
moralne? Wg mnie tak. Tak samo jak nie widzę nic niemoralnego w
udzieleniu cywilnego ślubu ludziom, kórzy nie zamierzają wziąć
kościelnego - przeciez nie ma przymusu wiary - wbrew opiniom
niekórych ))

Dla mnie dużo bardziej kontrowersyjne sa sluby kościelne osób, które
wcześniej były z kimś związane - formalnie czy nie- mają za sobą
kilka związków i parę dzieci. Taka osoba formalnie może zawrzeć ślub
kościelny. Tu widze jednak dużą sprzeczność, bo przecież są inne
kobiety (przeważnie) i dzieci, wobec których taki osobnik powinien
czuć się zobowiązany.


Co do homoślubów. Nie wiem, czy potafiłabym się na to zdobyć. Tu
powinna obowiązyuwac jakś klauzula sumienia. W wielkiej Brytani mają
zostać zamknięte ośrodki adopcyjne prowadzone przez katolików,
bowiem prawo angielskie dopuszcza adopcję przez pary homoseksualne,
a te ośrodki odmawiały takich adopcji. Lamią więc prawo i mają
zostac zamknięte. Tak niestety wygląda nasza tolerancja.

Ja pocieszma się jednak, że niedłygo katolik może być osobnikiem na
wymarciu, i może wtedy też zostaniemy objęci ochroną
mniejszościową ))

[isma]

Hehe, a wiec istnieja zachowania neutralne moralnie...))? Nawet,
hmmmmmm, cudzolostwo? Ale wrozby traktowane jako zabawa do tej
kategorii nie naleza, rozumiem ))?

Co do naturalnych zobowiazan wynikajacych z poprzednich,
niesakramentalnych zwiazkow, to sa tu lepsi spece, wiec sie nie bede
kompromitowac amatorszczyzna, ale w kazdym razie tak hop do przodu
to tu Kosciol nie jest, to sie robi za dyspensa.

No i, wracajac do poczatku dyskusji - to jest, niestety, moja
paskudna przywara, ze ja lubie klasyfikowac i porzadkowac - to
jakiez wiec maja byc bodaj przyblizone kryteria oceny tego, co jest
zgodne z sumieniem wierzacego...?
Prawo? Alez ono wrozenia nie zabrania )).
Wiec ja sie probuje okreslic, jak napisalam, po pierwsze wobec prawa
naturalnego.

[nati1011]

Isma, ależ ty przyczepliwa jesteś, matko ty moja, aż strach się
odezwać )))

USC działa z punktu widzenia prawa a nie wiary. zpunktu wiedzenia
prawa małżeństwo nie jest przestępstwem. Przynajmniej samo w sobie.
Neutralność - wg mnie - polega na tym, że sam czyn nie jest ani
dobry ani zły, ale może być w określonych sytuacjach. (wróżenie jest
wg mnie zawsze złe - ale bić się z wami nie będę ) Pracownik USc
nie jest księdzem i potwierdzenie zawarcia związku cywilnego nie dje
nikomu rozgrzeszenia. Jeżlei para dorosłych ludzi - niewierząca - po
kilku latach małżeństwa dochodzi do wniosku, ze chce się rozstać i
zawrzeć małżeństwo z kimś innym to co w tym złego? Wychodząc z
twojego założenia, to wogóle nie można pracować w USC bo tam każde
małżeństwo jest "trefne" - przecież "odpowiedni" narzeczeni
zawierają dziś śluby konkordatowe


Z punktu widzenia prawa naturalnego - małżeństwo kobiety i
mężczyzny - dobrowolne itd... jest zgodne, natomiast homomałżeństwo
jest sprzeczne z naturą, i wg mnie jako patologia nie powinno być
gloryfikowane

[isma]

Oooo, przepraszam. Prosze czytac uwaznie. Moje zalozenie jest
wlasnie jak najdalsze od tego, ze wszystkie sluby (tfu, tfu,
kontrakty )) w USC powinny byc dla wierzacego kierownika
tegoz "trefne". Albowiem wlasnie przyjecie tegoz zalozenia
potwierdza moja niesmiala intuicje, ze, no coz, my chrzescijanie z
tym przepaskudnym spoganionym swiatem sie jakos tam probujemy
ukladac...
W sprawach, powiadam, powaznych - nie tam jakiegos Santa Clausa w
czerwonym szlafroku.

PS. No jestem czepliwa, jestem. Przepraszam.

[nati1011]

isma - żyjemy na świecie, któremu daleko do ładu Bożego. W jakiś
sposób ciodziennie się "układamy". Trudno walczyć ze wszystkimi.
Może właśnie dlatego jedni walcżą z aborcją inni o dobre prawo a
niektórzy pomyleńcy o mądre zabawy w szkole ))

[isma]

No nie bardzo to chyba jest tak, ze kazdy wierzacy sobie wybiera "po
uwazaniu" jakas dzialeczke do odchwaszczenia.

Sa sytuacje, kiedy kazdy chrzescijanin powinien powiedziec "non
possumus", i sytuacje, w ktorych nasz sprzeciw, byc moze, nie ma
zasadniczego znaczenia z punktu widzenia wiary. Bo zdarza sie, ze
przypisujemy wymiar religijny lekom i emocjom (zwlaszcza tlumionym),
ktore w swej istocie niewiele wspolnego z wiara maja.
Czasami sie usprawiedliwiamy w ten sposob przed samymi soba
(napisala Isma, swiadoma ofiara takichz decyzji )).

No, a teraz schodze z dyzuru moderatorskiego, odpoczniecie sobie
przez jakis czas ode mnie.

[izzunia1]

Nie no, jak przeczytalam wywiad z p. Sroda z onetu to malo mnie
szlak nie trafil. Znowu gadanie o "cywilizowanym" swiecie, niby w
odroznieniu od Polski, gdzie farmaceuci maja prawo wyrazic swoje
zdanie.
Podwojne zaklamanie, bo po pierwsze list papieza nie dotyczy
antykoncepcji jako takiej. Dotyczy srodkow wczesnoporonnych. Srodki
antykoncepcyjne nie utrudniaja zagniezdzenia sie zarodka, dziala tak
natomiast pigulka po. Ktos z tytulem profesorskim powinien miec o
tym pojecie.
Po drugie nawet poza granicami Polski, gdzie w tej chwili pracuje
maja miejsce takie odmowy. A najciekawsze, iz bynajmniej nie czynia
tego chrzescijanie, a w glownej mierze moje kolezanki muzulmanki
One w odroznieniu, od niektorych nas, nie maja problemu jak pracowac
w zgodzie z wlasnym sumieniem.

Chrześcijanin w USC

[kann2]

Isma pisała o ewentualnym sprzeciwie sumienia kierownika USC.

Otóż problem nie jest nowy, aczkolwiek dawnym prawnikom i moralistom
włosy by dęba stanęły, gdyby wiedzieli, z czym muszą się zmagać
dzisiejsi chrześcijanie. Dawniej był problem, czy katolik może w
ogóle występować jako urzędnik stanu cywilnego, wobec którego
zawiera się małżeństwo. Pamiętajmy, że w wiekach minionych spór o
jurysdykcję nad małżeństwem był postawiony dużo ostrzej, aniżeli
dziś, kiedy Kościół nie stawia sprawy na ostrzu noża i na wiele się
godzi.

Usystematyzowane pytania i odpowiedzi w tej materii były następujące:

1. Czy katolik - urzędnik cywilny może uczestniczyć w zawieraniu
małżeństwa cywilnego przez katolików?

Odp. Może, jeśli nupturienci są świadomi tego, że zawierając
takie "małżeństwo cywilne" nie zawierają prawdziwego małżeństwa, ale
jedynie dopełniają formalności cywilnych. Urzędnik taki nie może
jednak czynić niczego, co sprzeciwiałoby się prawu naturalnemu i
Bożemu prawu pozytywnemu. W tym sensie nawet ksiądz - pisał autor
opracowania z 1945 r. - może pełnić taką funkcję.

2. Czy katolik, który jest urzędnikiem stanu cywilnego może
asystować przy zawarciu małż. cywilnego wiedząc, iż narzeczeni nie
chcą lub nie mogą zawrzeć małżeństwa kanonicznego?

Odp. a) Zwolennicy surowszej linii odpowiadają: NIE, gdyż jest to
rzecz wewnętrznie zła, a katolik nigdy nie może do czegos takiego
przykładać ręki.

Odp. b) Opinia łagodniejsza i bardziej rozpowszechniona głosiła, iż
takie działanie nie mogło być uznane za czyn wewnętrznie zły i
dlatego zawsze zabroniony, ale jedynie niewskazany z uwagi na
mozliwość zgorszenia i szkody wyrządzanej nupturientom. Tłumaczono,
że takie małżeństwo i tak jest obiektywnie nieważne. Dlatego w
poważnej niedogodności, w jakiej mógłby się znaleźć urzędnik-
katolik, może asystować, ale winien przestrzec nupturientów, że
małżeństwo cywilne jest zwykłą ceremonią i wobec Boga jest nieważne.

Rozważano też dopuszczalność uczestniczenia katolickiego sędziego w
sprawach rozwodowych. Ale o tym może kiedy indziej.

[kulinka3]

Masz rację pisząc,że dawnym moralistom włos by stanęły, co też my dzisiaj
wyczyniamy.
Wg mojej skromnej opinii katolik może dziś udzielać ślubu cywilnego albowiem to
i tak o niebo lepiej niż życie na kocią łapę)).Często moraliści traktują ów
ślub za krok na przód w uregulowaniu sytuacji tych osób,ich dzieci, sytuacji
rodzinnej.
Poza tym często gęsto udzielamy przecież ślubu osobom niewierzącym dla których
jest to jedyna forma zawarcia małżeństwa.
Ciekawa jestem stanowiska w sprawie rozwodu.Napisz proszę))Ja byłam przeciw,
ale teraz jest przecież separacja, więc dla katolickiego adwokata jest to jakieś
wyjście z sytuacji.

[kulinka3]

Naprzód rzecz jasna)

[kann2]

Trzeba pamietać, że to, co napisałem wyżej, to tezy lekko
przebrzmiałe i wypracowane w zupełnie innym "klimacie" (m.in.
powołuja się na odpowiedź Penitencjarii Apostolskiej z 1865 r.!)

Gdy chodzi o sędziów katolickich i orzekaniu rozwodów, to na razie
może to:

www.nonpossumus.pl/biblioteka/jacek_salij/praca_nad_wiara/37.php

Pamiętam, że kilka lat temu Jan Paweł II wspomniał, że katolicki
sędzia powinien troszczyć się o trwałość małżeństwa i zrobiła się z
tego wielka draka. Może gdzieś to znajdę.

O tu znalazłem:

Jan Paweł II w ostrych słowach potępił zło, jakim są rozwody.
Małżeństwo jest nierozerwalne i zgodne z prawem natury - podkreślił
podczas audiencji dla pracowników Roty Rzymskiej.

- Ważną rzeczą dla pozytywnego obrazu nierozerwalnego związku -
powiedział Ojciec Święty - jest odkrycie jego dobra i piękna. Nade
wszystko trzeba przezwyciężyć upatrywanie w nierozerwalności granic
wolności kontrahentów, a zatem ciężaru, który czasem staje się nie
do zniesienia.

Odwołując się do słów samego Jezusa (Mt 19, 3-12) Jan Paweł II
przypomniał stanowisko Kościoła w tej sprawie i podkreślił, że do
planu Bożego w tej dziedzinie "dostosowała się niezliczona liczba
mężczyzn i kobiet wszystkich czasów i miejsc, także przed przyjściem
Zbawiciela". Papież ostrzegł, że "pojmowanie nierozerwalności nie
jako normy prawa naturalnego, lecz jako czystego ideału, pozbawia
znaczenia jednoznaczne słowa Jezusa Chrystusa, który bezwzględnie
odrzucił rozwód, ponieważ 'od początku tak nie było' (Mt 19, 8)".

- Nie wolno - mówił dalej Ojciec Święty - poddawać się mentalności
rozwodowej: nie pozwala na to ufność w przyrodzone i nadprzyrodzone
dary Boże dla człowieka... Mogłoby się wydawać, że rozwód tak dalece
jest zakorzeniony w niektórych środowiskach społecznych, iż
właściwie nie warto dalej z nim walczyć, szerząc mentalność, obyczaj
społeczny i prawodawstwo cywilne na rzecz nierozerwalności. A
przecież warto!

Zdaniem Jana Pawła II, pracownicy wymiaru sprawiedliwości w
dziedzinie cywilnej powinni unikać osobistego udziału we wszystkim,
co mogłoby pociągać za sobą przyczynianie się do rozwodu. Może się
to okazać trudne w przypadku sędziów, albowiem prawodawstwo nie
uznaje sprzeciwu sumienia jako uzasadnienia powstrzymania się od
wydawania orzeczeń. Z poważnych i proporcjonalnych motywów mogą oni
zatem postępować według tradycyjnych zasad materialnego współudziału
w złem.

Jednak i oni - dodał Ojciec Świety - powinni znaleźć środki
skutecznie sprzyjające związkom małżeńskim, przede wszystkim poprzez
mądrze prowadzone działanie pojednawcze. Adwokaci zaś, jako ludzie
wolnego zawodu, muszą zawsze odmawiać użycia swoich umiejętności
zawodowych do sprzecznego ze sprawiedliwością celu, jakim jest
rozwód".

Papież nigdy jeszcze nie zachęcał pracowników wymiaru
sprawiedliwości do sprzeciwu sumienia w dziedzinie rozwodów; czynił
to natomiast wielokrotnie wobec lekarzy i pracowników służby
zdrowia, gdy chodziło o przerywanie ciąży.

KAI (ml/ts //mr)

[pawlinka]

Kiedyś rozmawiałam z moją panią ginekolog na temat jej przekonań, tak, ona sama
zaczęła. Powiedziała, że od samego początku praktyki lekarskiej nie zgadzała się
na uczestnictwo w zabiegach przerywania ciąży. Miała problemy, ale była
nieugięta. Karierę zrobiła, choć wielu starało się wytłumaczyć, że to są jej
prywatne przekonania.
Świadectwo owo było dla mnie bardzo ważne.

[kann2]

Tu głos polemiczny:

www.tygodnik.com.pl/numer/274810/wolenski.html
Kiedys dyskutowaliśmy (ale na innym forum) o tym, czy sędzia ma
kierować się sumieniem podczas orzekania...

Jak się załatwiało rozwód kiedyś...

[luccio1]

W II RP na terenie b. zaboru rosyjskiego jedyną możliwą formą
zawarcia małżeństwa było "małżeństwo wyznaniowe" - zatem ślub
kościelny dla katolika, w cerkwi dla prawosławnego, żydowski dla
Żyda z wpisaniem tego faktu w akta rabinackiego okręgu
metrykalnego... itd.;
na terenie b. zaboru austriackiego była to forma główna - istniały
fakultatywne śluby cywilne zawierane przed upoważnionymi
pracownikami zwierzchności gminnych - dla osób deklarujących się
jako bezwyznaniowe.
Krótko mówiąc: ślub religijny pociągał za sobą automatycznie skutki
cywilnoprawne.
Aby uzyskać rozwiązanie skutków cywilnoprawnych religijnego związku
małżeńskiego, jedna ze stron - zazwyczaj był to mężczyzna,
chcący "zmienić" małżonkę na jakiś "nowszy model" - przystępował do
innego związku wyznaniowego - katolik zazwyczaj do Kościoła
Ewangelicko-Augsburskiego (luterańskiego) albo Ewangelicko-
Reformowanego (kalwińskiego), poczym w tym nowym wyznaniu ogłaszał,
że nie może pozostawać nadal w związku z innowierczynią (czyli
katoliczką) - i dostawał rozwód w swoim "nowym" kościele, i ten
rozwód miał skutki cywilnoprawne!
(W b. zaborze pruskim było jak w PRL - najpierw ślub w USC, potem w
kościele - a rozwód orzekany przez sąd).

[kann2]

Tak właśnie - o ile się nie mylę - uczynił Piłsudski.

[luccio1]

Nie tylko on. Także np. Stefan Starzyński.

[isma]

Znaczy, zeby byc precyzyjnym, to moje sumienie sie nie mialo
rzeczywistej okazji nadszarpnac, bo konkurs wygralam glownie w
ramach zakladu z moim kadrowym, ktory twierdzil, ze takowe sa
zawsze "ustawiane" (zaklad zostal poczyniony zreszta przy
okazji "ustawiania" innego konkursu w stoleczno-krolewskim - brrr,
te kompromisy, na ktore czlowiek musi chadzac...). Otoz zalozylismy
sie z kadrowym, ze jak ten konkurs z gminie X wygram, co bedzie
niepodwazalnym dowodem, ze tam nie ustawiaja )), to fakt ten
bedzie mocna podstawa do smialych negocjacji moich warunkow
placowych z aktualnym pracodawca - choc nie bylo to moze zbyt
uczciwe wobec wladz gminy X., ktore tak porzadnie konkurs
przeprowadzily )).

Ale swoja sciezka szczerze mnie frapowal ten owczesny zorganizowany
opor przed homoslubami - na ile on mial konotacje religijna, a na
ile stricte obyczajowa.

[nati1011]

> Ale swoja sciezka szczerze mnie frapowal ten owczesny
zorganizowany
> opor przed homoslubami - na ile on mial konotacje religijna, a na
> ile stricte obyczajowa.


Wiele osób się oburzy, ale ja jestem przekonana, że nawet
osoby "mało religijne" mają gdzieś głęboko poczucie zwykłej
przyzwoitości - i nie trzeba być religijnym by uważać homośluby za
coś potwornie wynaturzonego.

trochę inaczej

[mamalgosia]

ale jednak kwintesencja ta sama:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=12652657&v=2&s=0

ot

[pawlinka]

ojej, toż to prehistoryczny watek
Gdzież ci ludzie się podziali? szkoda, że nie piszą

[kulinka3]

Rany gościa, to my już tyle lat tu funkcjonujemy)).Jak miło,że niektórzy są
do dziś, szkoda tych którzy nas porzucili- niewierni)).A może czytają?
Przyszli jednak inni-fantastyczni.

[mamalgosia]

Tak, szkoda. Prehistoria, ale okazuje się, że aktualna.
Pawlinko, dziękuję Ci za pamięć o mnie

[kudyn]

Na temat samej pracy, bardzo dobre audycje były w radiu eM, na podstawie Laborem
Exercens.
Można posłuchać:
strzelczyk.edu.pl/download.php?20.list.6.20.download_name.ASC
w tej samej konwencji było o rodzinie (również na tej stronie dostępne).