Szekina i drżenie serca

[mamalgosia]

Czy odczuwacie Bożą Obecność?
Czy czujecie, że Bóg zamieszkuje z Wami, czy tylko (tylko?) w to
wierzycie?
Czy to nadzieja, czy coś więcej?

Jak wiecie - jestem teraz w trudnym momencie życia, z wielu powodów,
do tego doszło kilka rzeczy drobniejszych (tzn. nie jest rzeczą
drobą pogotowie w środku nocy wzywane do dziecka ani planowana
opeacja Bliskiej Osoby, więc wyraziłam się źle) - no ciemna dolina.
Czy gdy idziecie taką ciemną doliną (bo w życiu każdego człowieka
coś takiego jest przynajmniej raz) - czy czujecie Boga? Czy może
wtdey nie, ale zujecie Go w innych momentach i pamięć o nich pozwala
wierzyć, że i wtedy On jest? Czy z definicji ciemnej doliny jednak
wynika to, że nie ma poczucia obecności Bożej, bo przecież z Nim nie
byłaby ciemna?

Druga rzecz nie związana z pierwszą, ale nie chciałam zakładać
kolejnego wątku. Wczoraj w kościele chór śpiewał jakąś pieśń o
drżeniu serca na myśl o Jezusie. Czy drży Wam serce na myśl o Nim?
Czy czujecie tęsknotę za Bogiem? Głód Jego słów? Znam tęsknotę za
Bogiem, ale drżenie serca, takie naprawdę drżenie może u mnie
spowodować tylko człowiek.

A może jednak drugie wiąże się w pierwszym. Bo czy może drżeć serce
na myśl o Kimś, czyjej obecności się nie czuje? Nie chcę przeceniać
wartości uczuć (choć robię to przez większość życia), ale czy jeśli
jedno jest na płaszczyźnie rozumowej, to czy drugie może być na
innej?

Przepraszam za bełkot, wiele nieprzespanych nocy, proszę o wybaczenie

[nati1011]

Czasami czuję Boga tuż obok, czasem dotykam Jego cudów, czasami nie
zauważam, że jest przy mnie, a czasami bezowocnie go szukam. Pewnie
każdy z nas to przeżywa. Gdy nadchodzi trudny okres, czuję się
opuszczona - na zasadzie: gdzie jesteś skoro jest mi źle? Raczej
opieram się wtedy na wspomnieniach niż na "czuciu" w danym momencie.
Choć ostatnio jakby cześciej dostrzegam Boga też w trudnych
momentach. Faktem bezsprzecznym jest, że najwytrwalej i najszczerzej
modlę się, gdy coś boli i nie potrafię już poradzić sobie sama.

Moja największa czarna dolina była tak czarna i pusta, że myślała
już że to przedsionek piekieł, a czyśca na pewno. Czułam się
całkowicie sama - moi bliscy byli bezradni, nie mogli mi pomóc.
Chyba z definicji nie ma wtedy poczucia obecności Boga. Raczej
bezsilna wiara, że jest mimo wszystko. Dla mnie był to okres, gdy -
po raz pierwszy w życiu - czułam się cąłkowicie bezsilna i bezradna.
Dopiero wtedy zrozumiałam, że jestem tylko puchem marnym. Jeżlei
dodasz do tego jaskrawą swiadomość popełnionego wcześniej zła, to
juz pozostało tylko błaganie o miłosierdzie. Mipomagało kilka
obietnic z Pisma Świetego. Że Bóg nie doświadcza nas ponad nasze
siły (w to bylo mi najtrudniej uwierzyć), że nigdy nas nie opusci, i
że troszczy sięnawet o wróble, a my ważniejsi jesteśmy. No i
dotrzymuje obietnic.

To był najtrudniejszy okres mojego życia. Owoce były cenne i
kosztowne, ale nie chciałabym tego przeżywać ponownie. Oczywiscie
cieniste doliny spotykają nas często, ale tak naprawdę ciemne na
szczeście sporadycznie.

Pomodlę się za Ciebie i Twoją rodzinę. Pamiętaj, że Bogu bardziej
zależy na nas niż nam samym. "A po nocy nadchodzi dzień, a po burzy
spokój" i pojawia się piękna tęcza na niebie.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> Czasami czuję Boga tuż obok, czasem dotykam Jego cudów

Nati, dotykamy Jego cudów codziennie. Ale czy CZUJESZ Jego obecność?
Własnie chodzi mi o czucie, sercem. Piszesz, że często jest to tylko
wspomnienie tego Jego dotyku - zawsze to coś. A jeśli ktoś nie ma co
wspominać? Jeśli czuje wdzięczność za otrzymane dary, za cuda,
których doświadczył, ale Obecności nie? Może tak być, że rodzice
obsypują dziecko prezentami, ale wiecznie są zajęci czymś innym,
prawda? I jak dziecku smutno i źle, to oni np. są w pracy. Dziecko
wie, że są, ale wie to, a nie czuje. Nie czuje, że są przy nim i
nawet nie ma czego wspomnieć, bo nigdy odczuło, że z nim są.
To taka wolna analogia, myślę o tym dużo.
Rozważam moje życie i choć bywało różnie, to dopiero teraz dolina
jest naprawdę ciemna. Złożyło się na to kilka czynników. Nie mówię,
że WSZYSTKO jest źle, nie nie. Ale... myślę, że wiesz o czym mówię -
jestem prawie pewna, że wiesz - po tym, co przeczytałam w Twoim
poście.
Czyli - wracając do mojego pytania zadanego w wątku załozycielskim -
uważasz, że to normalne, że w ciemne dolinie nie czuje się Bożej
Obecności. Tak?
Myślałam o Jezusie - że nawet On zawołał "Boże mój, czemuś mnie
opuścił" - nie zawołałby tak, gdyby nie odczuł właśnie takiego
opuszczenia, gdyby nie czuł, że jest sam. I to nie znaczy niewiary,
nie oznacza nawet buntu, rozpaczy - przecież Jezus był Bogiem, te
rzeczy nie mogły Mu się zdarzyć. A zawołał...

Najbardziej poruszyły mnie Twoje słowa:

>
>"To był najtrudniejszy okres mojego życia. Owoce były cenne i
> kosztowne, ale nie chciałabym tego przeżywać ponownie. Oczywiscie
> cieniste doliny spotykają nas często, ale tak naprawdę ciemne na
> szczeście sporadycznie."
niesamowite, naprawdę niesamowite


>
> Pomodlę się za Ciebie i Twoją rodzinę. Pamiętaj, że Bogu bardziej
> zależy na nas niż nam samym. "A po nocy nadchodzi dzień, a po
burzy
> spokój" i pojawia się piękna tęcza na niebie.
Dziękuję. Tęcze mam na szczęscie na co dzień za sprawą moich 3
Chłopców. To takie tęcze na szczycie brzegów wąwozu, w którym kroczę.
BTW mógłby choć jeden z nich być zdrowy
>
>
>

[nati1011]

mamalgosia

tak, uważam, że to normalne, że w ciemnej dolinie nie czujemy bożej
obecności. To chyba też piękny przykład na to, że najbardziej jednak
brakuje nam Boga. Gdy tracimy zdrowie, majątek czy bliskich - jest
nam źle i cieżko, ale o ciemnej dolinie mówimy dopiero jak tracimy
wiarę w Boga - tak uważam, że ciemna dolina jest swoistą próbą
wiary. Bo najtrudniej wierzyć, gdy nagle wydaje się to całkowicie
bez sensu. Gdy pojawiają sie natrętne pytania: a może Go wogóle nie
ma? Może to tylko mój wymysł i chwytanie się brzytwy? Może TO
WSZYSTKO NIE MA NAJMNIEJSZEGO SENSU????? Zachować wtedy wiarę - mimo
wszystko - to jak hartowanie stali.
Sama piszesz, że nawet Jezus - w najtrudniejszym dla siebie
momencie - poczuł się opuszczony. Skoro nawet On...


I nie zgodzę się z tym co piszą niżej, że ten brak obecności jest
związany z odejściem od Boga. To zupełnie coś innego. Ja osobiście -
nawet mocno grzesząc - zawsze WIEDZIAŁAM - że jest obok i tylko
czeka aż się opamiętam, mało tego, czułam jego dłoń która ochraniała
mnie przed największymi guzami. Największa czarna doolinę przeżyłam
gdy po raz pierwszy szczerym sercem powiedziałam: Boże jestem Twoja,
weź mnie. I wtedy te słowa trafiły w całkowitą pustkę. Nawet echo
nie odpowiadało. Słyszałam tylko chichot diabła na ramieniu.


A co do czucia Boga i drżenia serca. Chyba nikt ci na to nie
odpowie. Każdy czuje inaczej. I każdy czego innego od tego czucia
oczekuje. To jak z miłością. Każda jest inna i każdy inaczej ja
przeżywa, ale czy to oznacza, ze jedna jest mniejsza czy gorsza?

Był kiedyś pewien chłopak - zakochałam się na zabój. Na sam jego
widok uginały się podemną kolana. Życia sobie bez niego nie
wyobrazałam. Jak się rozstaliśmy myślałam, że umrę. Oczywiście nie
umarłam, a dziś określam tę miłość raczhej jako opętanie miłością. I
wtedy pojawił się mój mąż. Nie było fajerwerków, żadnych motyli w
brzuchu, a jednak od początku wiedziałam - czułam - że ten facet
będzie moim mężem. Coś mie do niego pchało, choć osobiście miałam
wrażenie, ze go nie kocham. Raczej uczucie, że jest mi przy nim
dobrze. Była to raczej decyzja: bedę cię kochać niż uczucie. I ta
miłość rodziła się w strasznych bólach. Szło cieżko i opornie, a łzy
lały się hektolitrami. A jednak to ta miło0ść przetrwała próbę czasu
i z każdym dniem odsłania swoją pełnię i wartość.

Nie, nie drży mi serce na myśl o Bogu. Często z ogromym trudem idę
na msze świętą i nie doświadczam tam fajerwerków. Wiele razy
czytąłam o mistycznych doznaniach płynących z mszy swiętej. Ja tego
nie doświadczam. Ale trwam, z ufnością, że kiedyś zrozumiem. I jak
nie pójdę na mszę, to jest mi źle i czegoś mi brak.

a co z drugą częścią pytania?

[mamalgosia]

o tym drżeniu serca na myśl o Bogu?

[mader1]

Czuję Go. Nie czuję się przez Niego opuszczona.
Natomiast mam wrażenie, że czasem nie ma Go , bo to ja odeszłam. Ja
jestem nie w porządku. On wyciąga Rękę, a ja Jej nie chwytam. On
czeka, a ja mam coś pilniejszego...
Dziwne, ale ja mam wrażenie odwrotne - że On dyskretnie podsuwa mi
podarki - wcale nie takie liczne, ale w najpotrzebniejszych
momentach, skromne, ale zaznaczające swoją obecność. I Jest. A to ja
jestem tym dzieckiem, które chce po swojemu, wydaje mu się, że
załatwi coś samo, da sobie radę, że robi dobrze.....
Wiesz, to jak wtedy, gdy dziecko płacze, mama czy ojciec chce je
utulić, a ono odsuwa się, bo jeszcze mu nie przeszło, bo to jeszcze
nie ta chwila... Każe czekać.
Tak serce mi drży, gdy pomyślę o Bogu - nie zawsze nie codziennie...
Czasem z radości, czasem z poczucia winy - bo nie dośc się starałam,
nie dość dzielna byłam, czasem z niecierpliwości...

[mamalgosia]

Mader, rozumiem, że są sytuacje, kiedy to człowiek ukrywa się przed
Bogiem, rozumiem i znam zapewne (choć przyznam, że teraz mi nie
przychodzi jakaś konkretna do głowy). Ale jeśli w tym poście
miałabym takie na myśli, to byłoby to bez sensu. Zdecydowanie mam na
myśli szczere szukanie Boga i proszenie Go o dotyk obecności.

A co do reszty Twojego postu - jesteś bardzo obdarowana

[mader1]

Wiesz... ja się o Ciebie modlę zawsze.....
Ale pytałas także o własne odczucia...
To opisałam własne odczucia...
"Ukrywa" to nie jest w opisywanych przeze mnie przypadkach właściwe
słowo... Bardziej - choć z pozoru gotów na kontakt, choć z pozoru
pragnący tego kontaktu, a jednak..... zajęty sobą, swoimi uczuciami,
sprawami " innych", zajmujący się dawaniem sobie rady....
Dziecko, które płacze w kącie łóżka i choć rodzice przychodzą do
niego z wyciągniętymi ramionami, odtrąca ich też krzyczy " nie
kochacie mnie....". Ono wcale tego nie udaje. Czuje się w swoim bólu
samotne, może trochę nie w porządku, może za wcześnie na
pocieszenia.... może... może...

[mamalgosia]

rozumiem chyba - takie nieświadome zamknięcie, niezależne od woli?

[mader1]

no coś takiego... w dodatku może być nawet nieświadomość jakiegoś
zamknięcia. Bo dziecko wprawdzie biegnie na swoje łóżko w bólu, ale
przecież swoich uczuć nie ukrywa - płacze głosno, rozdzierająco. Co
to za zamknięcie ? A przecież miłości i troski nie potrafi w tym
momencie odczuć...
a Ciemna Dolina, gdy czuje się, że trochę sie zawiniło...
To dopiero katusze...
A jak myslisz, co mogłoby się stać, żebys poczuła Miłość Ojca ?

[mamalgosia]

oczywiście nie wiem

[mader1]

no tak...
ale może On wie i poczujesz ?

[mamalgosia]

Otóż to - po co ograniczać Wszechmoc Bożą jakimś swoim pomysłem?
Ale myślałam sobie jeszcze próbując zasnąć - gdy byłam panną i
zdarzały mi się jakieś mniej lub bardziej poważne związki damsko-
męskie, zastanawiałam się, co by musiało się stać, żebym chciała
wyjść za mąż, żebym wiedziała, że to TEN. No i nici z mojego
zastanawiania,a pojawił się mój Mąż, od pierwszego momentu, od
najpierwszego z pierwszych WIEDZIAŁAM...

mader - prywata

[mamalgosia]

czy dostałyście (Moderatorki) - na priva lub na moderatorskie -
maila od pewnej osoby (płci żeńskiej), adres niegazetowy? W czasie
powiedzmy ostatnich 2 tygodni

[mader1]

na priva na pewno nie. Na www nie przypominam sobie, ale mogłam
przeoczyć, bo raz, że nie był mój dyżur, dwa chora byłam.
A to mail z prośbą o przyjęcie ?

[mamalgosia]

nie, nie, zupełnie nie chodzi o przyjęcie, prawdopodobnie to osoba,
która jest uczestnikiem (a czytelnikiem na pewno), ale chciała
pozostać anonimowa.
No nic, ten list na pewno byś zapamiętała, na pewno zwróciłby Twoją
uwagę. To widocznie nie dostałyście

[mader1]

Skoro tak - nie dostałyśmy.

[kudyn]

Jako facet (a może nie dlatego?) mam bardzo niski poziom emocjonalności. Miałem
doświadczenia Bożej obecności ale raczej mało emocjonalne, tym którzy mają
większy poziom emocjonalności takie doświadczenia daje również w tej
dziedzinie. Ja miałem bardziej doświadczenia Bożej mocy, Jego panowania.
Obietnice które Bóg wypełnił w moim życiu, w życiu osób mi bliskich.
Bardzo jest mi bliskie to co napisała Nati, chociaż nie wiem czy miałem
doświadczenie takiej ciemności. Te momenty pozwalają mieć ufność (gr. wiara
możne również tłumaczyć jako ufność) że Bóg jest obecny w momentach kiedy tego
nie widzę, nie doświadczam, nie czuję.
Ja bym to porównał bardziej, nie do nieobecnych rodziców próbujących
zrekompensować to prezentami, ale do rodziców którzy okazują swoją miłość, ale
czasem zostawiają dziecko aby spróbowało samodzielności. Żeby moje córy zrobiły
pierwszy krok, musiałem puścić ich rękę, ale przy nich byłem.
I ważne jest to co Nati pisała o obietnicach. Myślę że warto również pod tym
kątem poczytać Pismo Święte.
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was
pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i
pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje
jest słodkie, a moje brzemię lekkie".
„Jezus stojąc ZAWOŁAŁ donośnym głosem: Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we
Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej
popłyną z jego wnętrza".
Te słowa są prawdziwe chociaż czasem tego nie czujemy.
A noc często jest ciemna właśnie dlatego że tej obecności nie czujemy.
I pewnie trudno czuć drżenie serca kiedy się Bożej Obecności nie czuje, ale są
momenty kiedy ta Obecność jest dotykalna, wtedy i drżenie serca się pojawić
może. Człowiek jest wielowymiarowy i Bóg działa w każdym z nich, zarówno w
intelekcie, uczuciach jak i ciele.

Będę się modlił za Ciebie.

[mamalgosia]

kudyn napisał:

> Jako facet (a może nie dlatego?) mam bardzo niski poziom
emocjonalności.
Bardzo lukbię męski punkt widzenia.
Choć z tą emocjonalnością to naprawdę różnie bywa. Może rzeczywiście
jest tak, że "chłopaki nei płaczą", ale znam mężczyzn wrażliwszych
niż niejedna kobieta


Miałem
> doświadczenia Bożej obecności ale raczej mało emocjonalne, tym
którzy mają
> większy poziom emocjonalności takie doświadczenia daje również w
tej
> dziedzinie.
Nie rozumiem

Co do tego porównania z rodzicami - właśnie nie chodzi mi o takich,
którzy czasem zostawiają dziecko by sie usamodzielniło. Ale o
takich, którzy nie dają w ogóle odczuć swojej obecności (co wcale
nie znaczy, że ich nie ma).


> „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni
jesteście, a Ja
> was
> pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo
jestem cichy
> i
> pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem
jarzmo moje
> jest słodkie, a moje brzemię lekkie".

Tak, tak...


> A noc często jest ciemna właśnie dlatego że tej obecności nie
czujemy.
Tak, właśnie chyba do takiego samego wniosku doszłyśmy powyżej


> I pewnie trudno czuć drżenie serca kiedy się Bożej Obecności nie
czuje, ale są
> momenty kiedy ta Obecność jest dotykalna, wtedy i drżenie serca
się pojawić
> może.
Właśnie o to pytam. Nie czy ZAWSZE takie drżenie odczuwacie, tylko
czy KIEDYKOLWIEK.

[nati1011]

Właśnie o to pytam. Nie czy ZAWSZE takie drżenie odczuwacie, tylko
> czy KIEDYKOLWIEK.
>


Takie drżenie serca czułam np na Jasnej Górze - ale zupelnie nic w
Licheniu.

I chyba największe wzrusznie religijne, gdy chrzciliśmy syna. To z
nim przechodziłam przez ciemną dolinę. Gdy mogłam go w końcu
ofiarować Bogu - było to uwieńczenie tamtego trudu.

Pewien rodzaj drżenia czuję też, gdy udaje się rozwiązać sprawę z
pozoru beznadziejną. Gdy już pozostaje tylko modlitwa, i w końcu się
udaje - to wtedy namacalnie widać w tym Rękę Boga.

[mamalgosia]

Czyli drżenie serca to jakby wzruszenie się?
Utożsamiałam to z czymś innym, inne odczucie tak bym nazwała. Ale
raczej nie jest to możliwe do wypowiedzenia słowami, a już ja na
pewno nie mam takiej zdolności

[nati1011]

> Czyli drżenie serca to jakby wzruszenie się?

No nie - wzruszam się na każdym ślubie, czy jak widze czyjąś
krzywdę, a nie zawsze ma to cokolwiek wspólnego z Bogiem.

Tego naprawdę nie da się ubrac w słowa. Nie wiem jak będzie w
niebie, ale tu na ziemi spotkania z Bogiem są chyba tylko w 4 oczy.
Nawet jak ktoś stoi obok nie jest w stanie sobie wyobrazić co czuje
i widzi osoba rozmawiająca z Bogiem. To doświadczenie w samotności.
Jak śmierć, czy narodziny.

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> > Czyli drżenie serca to jakby wzruszenie się?
>
> No nie - wzruszam się na każdym ślubie, czy jak widze czyjąś
> krzywdę, a nie zawsze ma to cokolwiek wspólnego z Bogiem.

Tak, to oczywiste, że wzruszenia na "Casablance" nie podciągnęłabym
pod drżenie serca na myśl o Jezusie.
Nie, zdecydowanie jest to nieprzekazywalne.
I bardzo indywidualne.
Więc chyba najprościej byłoby, gdyby każdy tylko odpowiedział: TAK
(=bywa, że czuję takie drżenie) lub NIE (nigdy mi się to nei
zdarza), a co kto rozumie pod tym pojęciem, to już jego.
Tylko, że lubię dowiadywać się, jak ludzie czują i myślą, stąd to
zagmatwanie

[nati1011]

Więc odpowiem TAK, ale bardzo rzadko,

I przypomina mi się tutaj kóreś z objawień świętych, że człowiek na
ziemi nie może oglądać Boga bezpośrednio, bo nie jest w stanie tego
znieść. Mozę właśnie chodzi o to poczucie naszej grzeszności i
poczucie braku godności, by spojrzeć bezpośrednio na Boga. Może to
właśnie dlatego, ta obecność Boga jest bardziej intuicyjna niż
namacalna. Może to (a raczej na pewno) w naszym dobrze pojętym
interesie.

[mamalgosia]

może

[kudyn]

mamalgosia napisała:

>znam mężczyzn wrażliwszych
> niż niejedna kobieta

Ja do takich (niestety?) nie należę. A moja małżonka mawia, że ilość emocji może
na palcach jednej ręki policzyć.

> Miałem
> > doświadczenia Bożej obecności ale raczej mało emocjonalne, tym którzy mają
> > większy poziom emocjonalności takie doświadczenia daje również w
> tej dziedzinie.
> Nie rozumiem

Moje doświadczenie Boga jest mało związane z uczuciami. Pewnie dlatego, że
miałby małe pole do popisu przy moich trzech emocjach. Osoby z większą
wrażliwością, w większym stopniu doświadczają Boga przez uczucia.

> Co do tego porównania z rodzicami - właśnie nie chodzi mi o takich,
> którzy czasem zostawiają dziecko by sie usamodzielniło. Ale o
> takich, którzy nie dają w ogóle odczuć swojej obecności (co wcale
> nie znaczy, że ich nie ma).

Ale rzecz w tym że Bóg taki nie jest, co nie znaczy że czasem się tak czujemy. I
może mi jest łatwiej z powodu mojego braku wrażliwości. Boga nie widzimy, ale On
jest. Nie czuje tego, ale On o tym mówi, a Jego Słowo jest pewniejsze niż moje
odczucia.

> Właśnie o to pytam. Nie czy ZAWSZE takie drżenie odczuwacie, tylko
> czy KIEDYKOLWIEK.

Hm, zawsze kiedy odczuwam drżenie serca to jest Szekina, czy zawsze kiedy jest
Szekina to jest drżenie serca – przypuszczam że nie. Jeśli dobrze rozumiem Twoje
drżenie serca.

I myślę że dobrze byłoby, gdybyś miała grupę osób, (dobrą) wspólnotę która
mogłaby dawać Ci wsparcie w takich momentach.

[mamalgosia]

kudyn napisał:
>
> Ja do takich (niestety?) nie należę. A moja małżonka mawia, że
ilość emocji moż
> e
> na palcach jednej ręki policzyć.

A żona jaka jest? Tak z ciekawości pytam



Boga jest mało związane z uczuciami. Pewnie dlatego, że
> miałby małe pole do popisu przy moich trzech emocjach. Osoby z
większą
> wrażliwością, w większym stopniu doświadczają Boga przez uczucia.
A, rzecz właśnie w tym, że niekoneicznie i że żadnej reguły nie ma


>

Bóg taki nie jest, co nie znaczy że czasem się tak czujemy.
No właśnie o tym piszę: wierzę, że Bóg taki nie jest i powiedzmy, że
prawie wiem - mam na myśli, że umysł i wola nastawione są na takie
stwierdzenie. A w moim wątku pytam o odczucie serca
>
> I myślę że dobrze byłoby, gdybyś miała grupę osób, (dobrą)
wspólnotę która
> mogłaby dawać Ci wsparcie w takich momentach.
Wiesz, myślę, że to nie to. Nati napisała, że to są przeżycia, które
są indywidualne, osobiste, nikt ich za nas przeżyć nei może - jak
narodziny czy śmierć. Piękne porównanie i trafiło mi do serca mojego
głupiego. Bo owszem - możemy towarzyszyć komuś w umieraniu -
trzymając go za rękę, w dobrym słowie itp - ale to on, SAM
przechodzi na Drugą Stronę, to jego osobisty krok. Tak więc każdy
człowiek (pojedynczy czy wspólnotowy) może tylko towarzyszyć, a
dotkniecie Boga może dac odczuć tylko Bóg.

Dzieci, które się urodzą w 2008
Osiedla, wspólnoty
Sprawdź czy Twoje osiedle ma już swoje forum!

Mazowieckie
Wielkopolskie
Dolnośląskie
Dom i ogród
Budujesz, remontujesz, urządzasz?

Aranżacja Wnętrz
Wystarczająco dobra Pani Domu
Ogród na balkonie
Ezoteryka
Wróżki, zaklęcia, czarne koty...

Szkółka Tarota
Numerologia
Runy
12345
Załóż forum prywatne

Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności
za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby
zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione
dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność
karną lub cywilną. Regulamin.

Copyright © Agora SA • O nas • Staże w Gazeta.pl • Reklama •
Prywatność • Wszystkie artykuły Poleć stronę | Zgłoś problem
PracaOferty pracyList motywacyjnyCVPraca za granicą

co ja wlepiłam???

[mamalgosia]

[nati1011]

> > I myślę że dobrze byłoby, gdybyś miała grupę osób, (dobrą)
> wspólnotę która
> > mogłaby dawać Ci wsparcie w takich momentach.
> Wiesz, myślę, że to nie to. Nati napisała, że to są przeżycia,
które
> są indywidualne, osobiste, nikt ich za nas przeżyć nei może - jak
> narodziny czy śmierć. Piękne porównanie i trafiło mi do serca
mojego
> głupiego. Bo owszem - możemy towarzyszyć komuś w umieraniu -
> trzymając go za rękę, w dobrym słowie itp - ale to on, SAM
> przechodzi na Drugą Stronę, to jego osobisty krok. Tak więc każdy
> człowiek (pojedynczy czy wspólnotowy) może tylko towarzyszyć, a
> dotkniecie Boga może dac odczuć tylko Bóg.


Ale byloby ci łatwiej, gdyby ktoś trzymał cię za rękę.

[mamalgosia]

No cóż, różnie bywa w życiu.
Na szczęście mam cudownego Męża i Przyjaciółkę, tak więc to nie jest
tak, że jestem sama, nie w tym rzecz. Ten wątek nie jest o
samotności, on jest o nieodczuwaniu Boga.

[kudyn]

kudyn napisał:

>A żona jaka jest? Tak z ciekawości pytam.

Jest bardzo wrażliwa.

>Boga jest mało związane z uczuciami. Pewnie dlatego, że
> miałby małe pole do popisu przy moich trzech emocjach. Osoby z
> większą wrażliwością, w większym stopniu doświadczają Boga przez uczucia.
>A, rzecz właśnie w tym, że niekoniecznie i że żadnej reguły nie ma.

Pewnie że reguły nie ma, ale łaska działa na naturze.

>Wiesz, myślę, że to nie to. Nati napisała, że to są przeżycia, które
>są indywidualne, osobiste, nikt ich za nas przeżyć nei może - jak
>narodziny czy śmierć. Piękne porównanie i trafiło mi do serca mojego
>głupiego. Bo owszem - możemy towarzyszyć komuś w umieraniu -
>trzymając go za rękę, w dobrym słowie itp - ale to on, SAM
>przechodzi na Drugą Stronę, to jego osobisty krok. Tak więc każdy
>człowiek (pojedynczy czy wspólnotowy) może tylko towarzyszyć, a
>dotkniecie Boga może dać odczuć tylko Bóg.

Wspólnota nie przejdzie za Ciebie przez ciemną dolinę, ale pomaga. Bardzo mi się
podoba ten przykład z umieraniem. Nikt nie przejdzie na drugą stronę za kogoś,
ale bardzo ważne jest żeby w tym momencie nie być samemu. I łatwiej o tym
rozmawiać w realu.

[mamalgosia]

1) jak już napisałam do nati - ten wątek nie jest o samotności tylko
o odczuwaniu/nieodczuwaniu Boga
2) łaska buduje na naturze - jakie to ciekawe i chyba prawdziwe.
Trochę o tym myślałam i przyszło mi do głowy: czym jest "natura"?
Przecież to czy "z natury" mamy taki a nie inny charakter, to też
Boża sprawka, prawda? Czyli wlaściwie to Dawca łaski buduje na tym,
co dał jako Stwórca Natury
3) Żona bardzo wrażliwa... To jak ona tka z takim
Pięciopalczastym...

[kudyn]

ad 1) Nie myślałem o wspólnocie która miałaby zaspokoić Twoją samotność.
a) mam wrażenie że obecnie Bóg lubi objawiać się we wspólnotach (kiedyś pewnie
też tak było)
b) myślę jako o osobach które mogą się za Ciebie / z Tobą modlić
c) mogą pomóc kiedy będziesz musiała wezwać pogotowie w środku nocy
d) pomogą popatrzeć na doświadczenia np. nocy ciemnej z innej perspektywy
e) Ty możesz pomóc innym!!!
f) jest wiele innych które mi na szybko nie przychodzą do głowy
Ja mam osobowość samotniczo-awanturniczą (aż strach się bać co napisze Pawlinka
) więc nie mam powodów żeby myśleć o wspólnocie w kontekście samotności.

ad 2)Dokładnie tak o tym myślę

ad 3)Powiem krótko, ma przerąbane. Jestem pięciopalczasty z 2 niedorozwiniętymi
Ale muszę przyznać że jest dzielna i zbyt często nie narzeka.

[mamalgosia]

kudyn napisał:


> a) mam wrażenie że obecnie Bóg lubi objawiać się we wspólnotach
(kiedyś pewnie
> też tak było)
Ale co to jest wspólnota? Gdzie dwóch albo trzech... Wspólnotą jest
na przykład rodzina, prawda?

> b) myślę jako o osobach które mogą się za Ciebie / z Tobą modlić
ach tak, rozumiem. To takie osoby mam. One oczywiście również mogą
liczyć na moją modlitwę, to znaczy: mają ją, nie muszą na nią liczyć


> c) mogą pomóc kiedy będziesz musiała wezwać pogotowie w środku nocy
hmm

> d) pomogą popatrzeć na doświadczenia np. nocy ciemnej z innej
perspektywy
hmmm po raz drugi

> e) Ty możesz pomóc innym!!!
to mogę zawsze. W domu, w pracy, w kręgu znajomych, Przyjaciół itp

> f) jest wiele innych które mi na szybko nie przychodzą do głowy
Btw: bardzo lubię takie wyliczanie w punktach. konkretnie i na temat


> Ja mam osobowość samotniczo-awanturniczą (aż strach się bać co
napisze Pawlinka
> )
Pawlinka nic nie musi mówić, mieszkam na tyle blisko, że echa Twoich
awantur dolatują i bez niej


>
> ad 2)Dokładnie tak o tym myślę
>
> ad 3)Powiem krótko, ma przerąbane. Jestem pięciopalczasty z 2
niedorozwiniętymi
> Ale muszę przyznać że jest dzielna i zbyt często nie narzeka.

Wiesz, my z Mężem tez mamy bardzo różne osobowości. A lepszego Męża
mieć nie mogłam, ciekawe. Pewnie i ona o Tobie tak myśli.

[kudyn]

mamalgosia napisała:

> Ale co to jest wspólnota? Gdzie dwóch albo trzech... Wspólnotą jest
> na przykład rodzina, prawda?
Jak najbardziej. Moja wspólnota rodzinna doświadcza wiele błogosławieństwa z
większej wspólnoty. Czasem jesteśmy trochę zakręceni naszymi sprawami że
przydaje się szersza perspektywa, spojrzenie innych. I nie traktuj tego jak
próby indoktrynacji, ale dzielenie doświadczeniami.

> Pawlinka nic nie musi mówić, mieszkam na tyle blisko, że echa > Twoich
awantur dolatują i bez niej
Hm, robi się ciekawie Mamy jeszcze innych wspólnych znajomych oprócz
najlepszej Polonistki na Śląsku (co najmniej) i "jedynego czynnego profesora
misjologii w Europie Środkowo-Wschodniej"?

> Wiesz, my z Mężem tez mamy bardzo różne osobowości. A lepszego Męża
> mieć nie mogłam, ciekawe. Pewnie i ona o Tobie tak myśli.
Przyznam szczerze że czasem też coś o tym czasem wspomina, ale mam wrażenie że
nie ma w tym zbytniego doświadczenia.

[pawlinka]

klachule łokropne nie łapię Waszych aluzji dzis...

[mamalgosia]

kudyn napisał:

> mamalgosia napisała:
>
> > Ale co to jest wspólnota? Gdzie dwóch albo trzech... Wspólnotą
jest
> > na przykład rodzina, prawda?
> Jak najbardziej. Moja wspólnota rodzinna doświadcza wiele
błogosławieństwa z
> większej wspólnoty. Czasem jesteśmy trochę zakręceni naszymi
sprawami że
> przydaje się szersza perspektywa, spojrzenie innych. I nie traktuj
tego jak
> próby indoktrynacji, ale dzielenie doświadczeniami.
>
Tak też to traktuję. Bo my z Mężem już niereformowalni w tej
kwestii jesteśmy. Z dwóch głównych przyczyn, ale są one osobiste,
więc niech takie zostaną


> > Pawlinka nic nie musi mówić, mieszkam na tyle blisko, że
echa >
> Twoich
> awantur dolatują i bez niej
> Hm, robi się ciekawie Mamy jeszcze innych wspólnych znajomych
oprócz
> najlepszej Polonistki na Śląsku (co najmniej) i "jedynego czynnego
profesora
> misjologii w Europie Środkowo-Wschodniej"?
)))) Myślę, że kto wie... Chętnie poznałabym również Ciebie, Twoją
żonę i wszystkie Wasze palce. Może kiedyś będzie okazja

[pawlinka]

> Jest bardzo wrażliwa.

Dodam, że bardzo symatycn, ciepła i życzliwa

[mamalgosia]

a palców ma ile?

[pawlinka]

ha, właśnie, palce, ręce - dar Boży, mówię Ci, Kasia, dar Boży...

[maadzik3]

Gdy idę akurat ciemną doliną (oj, zdarzało się, zdarzało nie raz), gdy jest
wyjątkowo ciężko staram się modlić częściej. To pomaga. Na poczatku nie jest
łatwo, ale pomaga wyjść z tej doliny - przynajmniej mnie. Gdy jest wyjątkowo
ciężko myśl o Bożej opiece, o tym że on JEST - po prostu, że żaden włos itd.
sprawia że potrafię zebrać siły i odegnać zwątpienie, no choć na trochę, a
przecież każda dolina kiedyś się końzy

[alex05012000]

po pierwsze co to jest szekina???
po drugie: Czy odczuwacie Bożą Obecność? - czasami
> Czy czujecie, że Bóg zamieszkuje z Wami, czy tylko (tylko?) w to
> wierzycie? - ani nie czuję, ani nie wierzę, ze zamieszkuje ze
mną... wierzę, czasami czuję, że istnieje, gdzieś nade mną, w górze,
raczej by latał, niżby zamieszkiwał ze mną na ziemi... (tylko proszę
się nie śmiać z tego latania...)
> Czy to nadzieja, czy coś więcej? - ale nadzieja na co? wierzę, że
jest i gdzieś koło mnie, nade mną fruwa...
Czy drży Wam serce na myśl o Nim?
> Czy czujecie tęsknotę za Bogiem? Głód Jego słów? - no, ja tam
niestety nie... owszem stwierdzam, że w moim zyciu za mało Boga a w
szczególności praktyk religijnych, ale niewiele ponadto... ja tam
zawsze podchodzę rozumowo, mam problem z uczuciami, z nazywaniem
ich ... moja psychoterapeutka z uporem maniaka pyta: co pani wtedy
czuła? a ja zawsze: no, bo powinnam, należało....skad mam wiedzieć
co czułąm, skoro nidgy sie nad swoimi odczuciami nie zastanawiam ...
bo czy to ważne...
mamałgosiu, życzę ci z całego serca żebyś wyszła z ciemnej doliny...
te twoje posty są od czasu jakiegoś takie dramatyczne... aż sie boję
czasami czytać...

[mamalgosia]

I tak już odzywam się rzadko jak na mnie. A że pytam...I że jestem
ciekawa jak u innych... Ale może lepiej i na wszelki wypadek nie
czytaj, nigdy nie wiadomo, co mi strzeli do łba

Bardzo zaciekawiło mnie to, co piszesz o Twoim odczuwaniu Boga. Moje
jest właśnie bardzo podobne. Ponad - owszem, ale nie z. Tak może ma
być, nawet się wcześneij nad tym nei zastanawiałam. Ale pomyślałam
sobie, że może inni mają inaczej, że może właśnie czują to "z" - i
patrz: okazuje się, że jest tak jak myślałam - forumowicze Go czują

Szechina/Szekina - w Biblii i w tekstach rabinów to zamieszkiwanie
Boga.
jest pojęciem religijnym często występującym w judaizmie. Jest to
słowo hebrajskie (שכינה, pochodzenia chaldejskiego oznaczające
obecność, zamieszkiwanie, nie występuje w Biblii, ale jest używane
przez Żydów do określania widocznej obecności Boga w przybytku
(tabernakulum), a następnie w Świątyni Jerozolimskiej. Wg przekazu
biblijnego, kiedy Pan wyprowadzał Izraela z Egiptu, szedł przed nimi
w słupie obłoku (hebr. be-amud anan; Wj 13, 21). Hebrajskie anan
jest wieloznaczne, bo to nie tylko chmura, ale również schronienie,
ukrycie.

[katriel]

mamalgosia napisała:
> Czy odczuwacie Bożą Obecność?

Zdecydowanie nie. Ale jakoś mi to nie dolega.

Mąż i ja oboje pracujemy naukowo, jeździmy czasem na konferencje, stąd zdarza
się nam (choćby w tym tygodniu), że jesteśmy na dwu różnych półkulach, oddaleni
o dziewięć stref czasowych. Piszemy wtedy do siebie emaile, czasem wiele razy w
ciągu dnia po parę dosłownie słów, niekoniecznie licząc na odpowiedź, bo nas
różnica czasu desynchronizuje (ale czasem ta odpowiedź jednak przychodzi, i to
dopiero jest fajne). Zdarzają mi się wtedy takie absurdalne myśli, że może tam
po drugiej stronie wcale nie ma mojego męża (w końcu nie słyszę głosu, nie widzę
twarzy, tylko rzad literek na ekranie), może ktoś się pod niego podszywa albo
zaprogramował komputer tak, żeby sam wysyłał te listy. Ale doskonale zdaję sobie
sprawę z absurdalności tych pomysłów i pierwsza się z nich śmieję. Mam też
głebokie i niczym niezmącone poczucie, że to *tylko* *tydzień* (dwa miesiące to
już był problem ) i że jak się znowu spotkamy, to wszystko sobie odbijemy.

No i mniej więcej taki sam stosunek mam do Pana Boga. Odzywam się do Niego w
modlitwie, czasem wiele razy dziennie po parę słów (akt strzelisty to się
technicznie nazywa ), niekoniecznie licząc na odpowiedź. Nachodzą mnie czasem
takie absurdalne myśli, że może Go wcale nie ma, ale pierwsza się z nich śmieję.
I mam głebokie i niczym niezmącone poczucie, że to *tylko* kilkadziesiąt lat, a
potem umrę i się przekonam, jak jest naprawdę.

Nie mam poczucia, że to co napisałam, dobrze oddaje moje uczucia, ale lepiej nie
potrafię.

[mader1]

Ależ to świetne jest
Właśnie w podobny sposób ja odczuwam, że JEST , jest tuż obok... To
tylko te kilkadziesiąt lat ))) nas dzieli.

[mamalgosia]

katriel napisała:

> mamalgosia napisała:
> > Czy odczuwacie Bożą Obecność?
>
> Zdecydowanie nie. Ale jakoś mi to nie dolega.
Oj, katriel, włąsnie, właśnie. I ja tak miałam. Po prostu myślałam,
że tak ma być i zupełnie mi to nie przeszkadzało. Jedni mają taką
relację, inni inną - nigdzie nie jest powiedziane, że ma być po
równo. Ostatnio trochę mi to doskwierało, stąd może ten wątek. No i
z ciekawości - jak to jest. Czy sami mistycy, czy same
przyziemniaki...

A opowieść o mężu na drugiej półkuli bardzo mi się podoba

[mader1]

. No i
> z ciekawości - jak to jest. Czy sami mistycy, czy same
> przyziemniaki...

))
no to ja mistyczką nie jestem. Czuję, że Bóg mnie kocha, Jest. Ale
żeby byc mistyczką to nie wystarczy. Jeszcze JA coś powinnam. Coś,
na co mnie jeszcze (?) nie stać, czego nie potrafię.
Poza tym zycie się toczy, zmienia. Na to, co czuję zasłużyć sobie
nie mozna, bo zapewne raczej to Ty byś odczuwała, niż ja. To się
dostaje za darmo, ale to może w każdej chwili minąć.
Tak jak Ty możesz Miłośc i Obecność Boga zacząć odczuwać.
Może za chwilę zamienimy się miejscami....

nieoczekiwana zamiana miejsc

[mamalgosia]

neimożliwa. W żadnym calu. Niestety (lub stety)

[mader1]

jesteś bardzo mądra Mamalgosiu, ale tego nawet Ty nie wiesz ( nawet
Isma nie wie )))) Jeżeli Pan tak zechce - tak będzie.

[isma]

Mader! Wprawdzie Isma powrocila wlasnie do swiata wypowiadania sie,
ale w tym tygodniu moze sie wypowiadac glownie na temat postaci
scenicznych u Pirandella (choc, jak by sie uparl, to by i z tego co
o obecnosci Bozej wyinterpretowal, he, he).

OT

[isma]

A - w zwiazku z mailem.
Wiem. I ona jest od TEJ Marii Stelli.

[mader1]

))) pilnuj Miniatury, pilnuj ))) nie gniewaj się, ale ja muszę
od czasu do czasu zażartowac, tak po przyjacielsku ))

[sion2]

Ja to jakas emocjonalna w wierze jestem. Mialam okres "fruwania"
coprawda daaaawno temu ale mocno doswiadczalam roznych Bozych
odpowiedzi. Tym trudniej mi w czasie posuchy, cienistej doliny,
ktora w moim przypadku ostatnio robi sie niebezpiecznie ciemna... w
zasadzie codziennie ocieram sie o pokuse definitywnego odejscia i
dania sobie spokoju z tym calym Bogiem... bo mam wrazenie ze nic
oprocz cierpienia nie potrafi mi dawac... to jest zludzenie, wiem
ale mam takie mysli

Tęsknie wlasnie za tymi odpowiedziami Bozymi, za zalewajacym
pokojem, szczesciem jakie kiedys mi dawal. Tylko ze z mądrych ksiag
wiem ze to wcale nie jest tęsknota za samym Bogiem ale za łaskami
pociągającymi. Cóz, człowiekiem tylko jestem...

We mnie tęskne drgnienia duszy ostatnio w zasadzie tylko muzyka
Wspolnoty Milosci Ukrzyzowanej wzbudza oraz wizerunek Twarzy z
Całunu, taki wystylizowany nieco na obraz twarzy z oczami, mam taki
stary z I Komunii.
A tak na co dzien po prostu na mszy wolam "zbaw mnie... z tego bagna
jakim jest moja dusza, moja zmyslowosc, moja niewiara", na nic
wiecej nie umiem sie zdobyc od jakiegos czasu .

sion

[mamalgosia]

Prztznam, że zakłaając ten wątek, szczególnie czekałam na Twoją
wypowiedź.
No i trochę teraz wiem...

[aka21]

Mamalgosiu, trochę myślałam o tym co napisałaś, o tym co napisali Ci inni i o
tym jak to jest ze mną. Zastanawiałam się co to dla mnie znaczy "odczuwać Bożą
obecność". W moim życiu doskonale widzę Bożą obecność, troskę o mnie, kierowanie
mną i tym co robię. Przynosi to wiele radości, nadaje sens życiu, jest motorem
do działania, może też do tego "spalania się" dla Boga w innych ludziach. Ale
właśnie ja to WIDZĘ, WIEM, ale niestety często nie czuję! Przychodzę do Boga na
adorację, na modlitwę, nawet na Eucharystię i NIC! To strasznie boli, bo
chciałabym się przytulić, poczuć, a To nie przychodzi! Przychodzi natomiast sen
na adoracji, zagapienia i rozproszenia na Mszy i....ja tego nie lubię!
Nie mówię, że tak jest zawsze, ale ostatnio niestety tak. Często wtedy
przypominam sobie czas kiedy zachwyciłam się Bogiem, jak mu powiedziałam swoje
TAK. Jak prosiłam, żeby zawsze był przy mnie nawet jak może kiedyś sama tego nie
będę chciała (nie wiem jak mogłam sobie coś takiego wymyślić, ale tak było!
chciałam zabezpieczyć się na głupotę przyszłości też) i wtedy to był wspaniały
czas zakochania...a może potem to wszystko zaczęło dojrzewać, stawać się
pełniejsze, bardziej wymagające, ale i chyba prawdziwsze, a może gdzieś się
zagubiłam, coś przekombinowałam, tak naprawdę to nie wiem?
Kudyn pisał o wspólnocie i ja się pod tym podpisuję obiema rękami! Wiem, że to
dla mnie jest bardzo pomocne, to, że wiem, że ktoś się za mnie modli, a jak
proszę to i "grupowo dobija się do Boga" (jak ta natrętna wdowa), żeby odsłonił
swe oblicze i czasem pojawiają się przebłyski, czasem jest parę słonecznych dni,
jest mi jakoś tak lepiej...
Chciałam jeszcze napisać Ci o takim przeżyciu z wakacji, z rekolekcji naszej
wspólnoty. Poprosiłam braci i siostry (większość z nich mnie nie znała i była
jeszcze bariera językowa) o modlitwę. Powiedziałam z czym mam problemy z czym
mi trudno w relacji z Bogiem (między innymi był też ten problem adoracji, ale i
trudu spowiedzi) i pomodlili się. Potem nocą poszłam przed Najświętszy Sakrament
i tak jak zwykle starałam się do Niego przylgnąć, oddać Bogu to co trudne i przy
Nim trwać, by On mógł działać. Robiłam to już nie pierwszy raz, ale pierwszy od
pewnego czasu POCZUŁAM jak On jest blisko, miałam uczucie, że do swoich kieszeni
naładowałam jakąś furę balastu którego nie potrafię unieść, chciałam te kamienie
powyjmować, by znów móc biegać i wtedy tak naprawdę mocno poczułam, ze Bóg wcale
nie wymaga ode mnie bym zobaczyła co w tych kieszeniach jest, ale On zabiera ze
mnie cały ten ciężki płaszcz, tak zaraz i zwyczajnie. I to była niesamowita
radość, dla mnie po prostu cud! I wtedy poczułam to coś! Z jednej strony
wielkość i majestat Boga, a z drugiej Jego Ojcowska miłość, Jego przytulenie,
pochylenie się nad moją biedą i codziennością. To była najwspanialsza adoracja
od niepamiętnych czasów! Przesiedziałam przy Bogu chyba trzy godziny i tylko
rozum już mi nakazywał spanie, bo dzieci rano wstaną!, nie czułam zmęczenia, nie
zasypiałam (choć czas był baaardzo intensywny!) Poczułam się trochę tak jak na
małżeńskiej randce Gdzie się siedzi ze sobą po to by ze sobą być, a nie
roztrząsać problemy, nie planować, nie mówić, tylko się kochać całą swoją miłością!
To moje doświadczenie, nie wiem nawet czy jest na temat? Nie mogę jednak
przestać Bogu dziękować za to doświadczenie, za ten zdjęty płaszcz i tą Jego
bliskość i bezinteresowną MIŁOŚĆ
Serdecznie pozdrawiam
z modlitwą
aga

[mamalgosia]

na temat i mądrze. Dziękuję

[alex05012000]

ktoś napisał: "Czuję, że Bóg mnie kocha, Jest."
- no ja czuję, że jest, jest mi nawet czasami przychylny, wspiera
mnie czasem, tak psychocznie, niekonkretnie, ale żeby od razu wielka
miłość ....raczej tak niebardzo...
aka: "W moim życiu doskonale widzę Bożą obecność, troskę o mnie,
kierowanie mną i tym co robię." - no, to rzeczywiście jesteś
szczęściarą, bo ja co prawda okularnik, ale za cholerę niczego
takiego nie widzę i nie odczuwam...
w waszych wypowiedziach to wydaje mi się czasem, ze traktujecie Boga
jako znajomego, przyjaciela, członka rodziny... ja tak nie umiem, a
co więcej wydaje mi się to niewłaściwe ... z Bogiem nie uchodzi sie
tak spoufalać...
przeżycie z wakacji wzruszające pozazdrościć...wypada...(w tym
przypadku zazdrość pozytywna, o ile to nie sprezczne pojęcie)

[kudyn]

alex05012000 napisała:

> w waszych wypowiedziach to wydaje mi się czasem, ze traktujecie Boga
> jako znajomego, przyjaciela, członka rodziny... ja tak nie umiem, a
> co więcej wydaje mi się to niewłaściwe ... z Bogiem nie uchodzi sie
> tak spoufalać...

Problem w tym, że to On tak chce, być przyjacielem, włączyć nas do rodziny. Czy
godzi się sprzeciwiać?

[alex05012000]

Problem w tym, że to On tak chce, - a gdzie to stoi napisane
chciałoby się powiedzieć?
być przyjacielem, włączyć nas do rodziny. Czy godzi się sprzeciwiać?

no, może sie nie godzi ale ja po prostu nie umiem...dla mnie Bóg
jest "nad", a nie "z", "w" .....

[kudyn]

Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak
ten, co podnosi do swego policzka niemowlę - schyliłem się ku niemu i nakarmiłem
go. (Oz 11,4)

Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół
swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję.
Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem
was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.
(J 15, 13-15)

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie
otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale
otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! Sam
Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. (Rz
8,14-16)

Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego,
który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli
zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej. (Ga 4, 6-7)

A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych
przez Ducha Świętego, który został nam dany. (Rz 5,5)
* Abba – określenie pieszczotliwe ojczulku, tatusiu

Nikt z nas nie umie, to raczej trzeba pozwolić Bogu być Ojcem, przyjacielem,
pozwolić Jemu kochać nas. ON to umie.

Pozwolę sobie napisać odnośnie tego, co pisałaś do Aka. Często jest tak, że
nasze doświadczenia rodziny, szczególnie ojca, rzutują na naszą relację z Bogiem
który jest Ojcem. Ja miałem podobną sytuację, tak było w życiu wielu moich
przyjaciół - Bóg to zmienił. Jedna osoba opisywała to bardzo obrazowo (taki ma
sposób patrzenia na świat) że czuła się jak pod szklanym kloszem, były słowa
które się odbijały, wszystko było jakby na zewnątrz. W pewnym momencie Bóg to po
prostu zdjął.

doświadczenie ojca

[mamalgosia]

Już od dawna się mówi, że rzutuje. Więc ja tylko krótko: pracujmy by
nasze dzieci miały to doświadczenie jak najlepsze

[nati1011]

ja jestem dzieckiem porzuconym. Mnie i siostrę wychowywała mama.
Ojciec - nawet kiedy jeszcze był - nie potrafił kochać.

Przez 30 lat słowa ojciec i miłość były dla mnie tak samo sprzeczne
jak radosna tragedia.

Bóg był dla mnie surowym sędzią, który jak tylko złamię jakieś
przykazanie, albo niedbale się przeżegnam wtrąci mnie na samo dno
piekła. 30 lat potrzebowałam by uwierzyć, że Bóg mnie kocha.

[aka21]

Muszę szybko i krótko więc nie wiem czy będzie jasno
W moim życiu doskonale widzę Bożą obecność, troskę o mnie,
> kierowanie mną i tym co robię." - no, to rzeczywiście jesteś
> szczęściarą, bo ja co prawda okularnik, ale za cholerę niczego
> takiego nie widzę i nie odczuwam...
Z tym odczuwaniem to zależy od czasu, różnie bywa, a widzę po
owocach i pokoju wewnętrznym, wcześniej potrzebne jest zaufanie, z
jednej strony sobie, że wybrałam zgodnie z wolą Bożą, z drugiej
Bogu, ze jak coś powykręcałam to On mnie jakoś ochroni i skutki
moich błędów zminimalizuje (choćby w wychowywaniu dzieci, ja staram
się robić jak najlepiej, ale jestem tylko człowiekiem i błędy
popełniam, czasem duże). Bożą obecność i kierowanie bardzo
konkretnie doświadczamy wypełniając posługę której podjęliśmy się we
wspólnocie. czasem musimy coś przygotować, w ostatniej chwili nasz
misterny plan wali się, jest zdenerwowanie, szukanie, modlitwa (no
taka: to Twoje dzieło, pomóż bo my już nic nie możemy) i czasem
naprawdę w ostatniej chwili wszystko zaczyna się prostować i
ostatecznie jest bardzo owocnie Jak to mi kiedyś ktoś powiedział
jak przepraszałam za te niedopracowania "Bóg na krzywych liniach
pisze" i to jest wspaniałe, to doświadczenie, że jesteśmy pod Jego
opieką, że daje to co chce dać i...czasem nie pozwala nam po ludzku
przekombinować.

w waszych wypowiedziach to wydaje mi się czasem, ze traktujecie Boga
> jako znajomego, przyjaciela, członka rodziny... ja tak nie umiem,
a
> co więcej wydaje mi się to niewłaściwe ... z Bogiem nie uchodzi
sie
> tak spoufalać...
Tak, traktuję Boga, jako Kogoś bliskiego, komu chcę i mogę zaufać,
jako kochającego Ojca, który nie odrzuci mnie gdy przyjdę nawet
zabłocona czy poszarpana, jak Przyjaciela, który jest prawdziwy, ma
dla mnie czas i potrafi mi dobrze pomóc tak bym wzrastała, czasem
jak Oblubieńca z "pieśni nad pieśniami" za którym się tęskni, na
którego się czeka, z którym się chce być jak najbliżej.
Bóg dał nam prawo do takiego traktowania Go, powiedział, że nie
jesteśmy już niewolnikami! przywrócił nam synostwo!
Takie traktowanie Boga wcale nie sprawia, że mój szacunek dla Niego
jest jakoś umniejszony, nie przestaje On byś Bogiem, Panem mojego
życia, moim Zbawicielem, ale.....przy tym wszystkim jest Kimś bardzo
bliskim, Komu chcę i próbuję zaufać. Powiem tylko tyle, zmiana
postrzegania Boga sprawiła, że przestłam się Go bać i bać tego czego
On ode mnie będzie wymagał. Nigdy od Niego nie odeszłam, ale ten
czas traktuję jako moje nawrócenie.

przeżycie z wakacji wzruszające pozazdrościć...wypada...(w tym
> przypadku zazdrość pozytywna, o ile to nie sprezczne pojęcie)
Bóg też kocha "zazdrosną miłością" i chyba nie jest to negatywne

[alex05012000]

widzę po owocach i pokoju wewnętrznym, wcześniej potrzebne jest
zaufanie, z jednej strony sobie, że wybrałam zgodnie z wolą Bożą, z
drugiej Bogu, ze jak coś powykręcałam to On mnie jakoś ochroni i
skutki moich błędów zminimalizuje ...
jakie to proste... nie ty jedna to piszesz i nie pierwszy raz...
tylko Ja nie potrafię ani konwersować z Bogiem, ani widzieć w czymś
jego woli, ani odczuwać, zę postępuję zgodnie z jego wolą,
ani...etc.; mogę co najwyżej stwierdzić, ze skoro nie kradnę, to
postępuję zgodnie z przykazaniem 5 ... nie doświadczam Bożej
obecności, ani kierowania... jestem w tym względzie śplepa, głucha
i "nieczuła" ... skad do licha mam wiedzieć, ze jak pójdę w prawo to
będze z Bogiem, a jak prosto to wbrew jego woli????
aka pisze dalej:
traktuję Boga, jako Kogoś bliskiego, komu chcę i mogę zaufać, jako
kochającego Ojca, który nie odrzuci mnie gdy przyjdę nawet zabłocona
czy poszarpana, jak Przyjaciela, który jest prawdziwy, ma dla mnie
czas i potrafi mi dobrze pomóc tak bym wzrastała, czasem jak
oblubieńca z "pieśni nad pieśniami" za którym się tęskni, na którego
się czeka, z którym się chce być jak najbliżej." - no, tak, ja tam
tak do końca to chyba nikomu nie ufam, mój własny ojciec mnie kochał
bardzo, ale miłością egoistyczną, zaborczą i apodyktyczną, nie
poszłabym do niego "pobłocona i poszarpana"... może dlatego
porównanie z ojcem do mnie nie trafia, przyjaciela takiego jak
piszesz to nie ma, albo niezmiernie rzadko... ja tam ani ludziom,
ani Bogu tym bardziej swoimi sprawami staram sie głowy nie
zawracać... nie chcę przedłużać, myślę, ze postrzeganie Boga jest
immanenetnie związane z charakterem, sposobem życia, psychiką, ja
mam barzdo pokrzywioną, zagmatwaną psychikę, stad też i Boga może
widzę w krzywym zwierciadle...on stoi na niebieskim firmamencie, a
ja stoję sobie tu na ziemi, maleńka niczym ziarnko piasku...jakich
miliony....
Bóg dał nam prawo do takiego traktowania Go, powiedział, że nie
jesteśmy już niewolnikami! przywrócił nam synostwo!
- jest synostwo i synostwo...
> Takie traktowanie Boga wcale nie sprawia, że mój szacunek dla
Niego jest jakoś umniejszony, nie przestaje On byś Bogiem, Panem
mojego życia, moim Zbawicielem, ale.....przy tym wszystkim jest Kimś
bardzo bliskim, Komu chcę i próbuję zaufać. Powiem tylko tyle,
zmiana postrzegania Boga sprawiła, że przestłam się Go bać i bać
tego czego On ode mnie będzie wymagał ...
ależ ja sie go nie bałam i nie boję, nie boję sie też wymagań, całe
życie się ode mnie wymagało i wymaga nadal ... to nie o to chodzi..,
ale u mnie Bóg i ktoś bliski, przyjaciel, członek rodziny ... po
prostu sie wyklucza...bo jakże to ziarnko piasku ma uzuropwać sobie
prawo do bycia przyjacielem Stwórcy? codziennie razem? no, raz na
jakiś czas może Stwórca łaskawiej rzuci okiem na mnie, ale żeby tak
na codzień...

[aka21]

To nie tak, że wszystko "konsultuję", analizuję. Żyję normalnie,
modlę się i proszę o opiekę. Patrząc wstecz na wydarzenia widzę, ze
były dobre (albo nie) i WIERZĘ, że Bóg w nich był! Owszem, czasem
pytam, ale moje pytania nie zawsze znajdują odpowiedź, czasem tak,
ale czasem nie. Może ktoś powiedzieć, ze to zwykłe życie, OK, ale ja
wierzę, że Bóg w nim jest i mi pomaga.

Bóg jest doskonały, dlatego nie muszę się Go bać jako Ojca, czy
Przyjaciela, mogę zaufać, ze taki pozostanie dla mnie!

„Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Ducha Świętego, który w was
jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych
siebie?” (1 Kor 6,19) - jeżeli w to wierzę, to nie uciekam przed
Bogiem, nawet jeśli czuję się jednym z milionów ziarenek. Pozwalam
mu być we mnie, ja na to muszę pozwolić! On jest światłem, wodą
życia, pokarmem duszy. Jeśli troszczę się o moje ciało, to jak mogę
zapomnieć o duszy? Jestem całością. Bóg nam się dał po to by nas
uświęcać, a nie w nagrodę. I każdy człowiek będąc jego stworzeniem
jest dla Niego jednakowo ważny! Ważne jest jego zbawienie!

Alex, pisząc o strachu pisałam o sobie i ..tylko o sobie.

mistyk czy przyziemiak

[nati1011]

no moje doświadcznia Boga nie miały z mistycyzmem raczej nic
wspólnego. ))

Pomijając już takie wydarzenia jak chrzest czy ślub z sakramentów św
to jedynie spowiedź robi na mnie jakieś wrażenie. Reszta, czyli
msza, adoracje, nawet komunia, jest raczej praktyką, obowiązkiem czy
ćwiczeniem duchowym. Cieżko mi się skupić nawet na parę minut. A jak
jeszcze kazanie mówi proboszcz ....) To raczej moje trwanie i
nadzieja, że kiedyś zrozumiem.
Łatwiej mi znaleźć (odczuć) Boga w leśnej polanie czy szczycie gór
niż w kościele. Ale może to jest związane z poziomem emocjonalności.
Ja tez jestem bardziej typem rozumowym niż odczuwającym.

[pawlinka]

A dziś rano na zakończenie Mszy proboszcz powiedział: "abyśmy czuli zawsze, że
tylko Bóg uspokoi drżenie naszego serca".

Używam często słów: "dzięki Bogu", chyba tak to czuję: dzięki Niemu wszystko się
staje, jest, trwa. Czuję i wiem, że On jest i nie opuszcza nikogo z nas ani na
moment.
Dla mnie Eucharystia to istota, to zanurzenie się w Miłości. Podobnie z innymi
sakramentami, do mnie szalenie przemawiają znaki sakramentów. Podobnie jest z
przestrzenią. Wiem, że Bóg jest wszędzie, czuje to, ale sfera sacrum to zawsze
dla mnie miejsce szczególne.

[mamalgosia]

pawlinka napisała:

> A dziś rano na zakończenie Mszy proboszcz powiedział: "abyśmy
czuli zawsze, że
> tylko Bóg uspokoi drżenie naszego serca".
Przypadek? Czy czytuje nasze forum

A co na to matka Teresa ?

[mader1]

turystyka.gazeta.pl/dokolaswiata/1,85471,4621201.html
okazuje się Mamalosiu, że w drodze do świętości to nie przeszkadza.

Bądź dobry - każdy, kogo spotkasz, prowadzi ciężki bój. J. Watson
Wychowanie w wierze

[mamalgosia]

niesamowite...

[mamalgosia]

Czytam drugo raz to co wlepiłaś... nie chce mi się wierzyć w to, że
to przypadek - tekst tak bardzo, tak bardzo bliski!
Wybacz, że wlepiam tu kawałek:
Wiedział biskup o tym, że przez 50 lat Matka Teresa męczyła się, że
pisała "cisza i pustka jest tak wielka, że patrzę i nie widzę,
słucham i nie słyszę "? Albo: "Mówią mi, że Bóg mnie kocha, a w
rzeczywistości ciemność, chłód i pustka są tak wielkie, że nic nie
trafia do mojej duszy. Czy popełniłam błąd poddając się ślepo
wezwaniu Najświętszego Serca?"

- Przeczytałem o tym dopiero w książce. Nigdy mi nie mówiła, że
przeżywa "ciemną noc". Zawsze mnie zachęcała do działania,
mówiła: "Daj, co możesz, i bierz, co dają". Nie przyszło mi nawet do
głowy, że żyje w takiej ciemności.



Do swoich spowiedników pisała, że jej uśmiech to maska, która ukrywa
ból i samotność.

- Ale to nie była maska zakładana po to, żeby oszukać ludzi. Ludzie
wierzący są czasami samotni, smutni, sfrustrowani, ale kiedy
spotykają drugiego człowieka, to się do niego uśmiechają. Mnie
zaskoczyło to, że ona tak długo nie miała żadnego znaku od Boga, że
tak długo nie czuła jego obecności. Ale sam fakt, że się jednak
uśmiechała świadczy o tym, że Bóg z nią był. Przyzwyczaiła się do
życia w ciemności i nauczyła pokazywać radość. To dowód, że Jezus
jednak był w jej sercu - bez tego nie potrafiłaby okazywać radości.
Tego "Time" nie potrafi zrozumieć. Że można nie czuć w sercu Boga, a
on jest.

droga do świętości

[mamalgosia]

Na Mszy św. dla dzieci w jednym z kosciołów w moim miescie ksiądz
zapytał: "Kto chciałby być święty?" (to przy okazji 1 listopada).
Zgłosiło się tylko jedno dziecko, ale po chwili i ono
powiedziało "a, nie, jednak nie..."

Może to zabrzmi bluźnierczo na tym świętym forum, ale zawsze byłam
szczera... ja już chyba też nie zgłosiłabym się tak ochoczo

[kudyn]

dlaczego?

[mamalgosia]

kudynie, przepraszam, ale to zbyt osobiste, by mówić o tym na forum

[kudyn]

Absolutnie się nie gniewam Myślę tylko że czasem mam strasznie skrzywiony
obraz świętości przez wzorce które są lansowane, utożsamianie z mistyką,
cierpienie. I trochę nam przez to umyka powszechne powołanie do świętości. To
ogólna obserwacja

[nati1011]

A ja wiem dlaczego.

Ale z włąsnego doświadczenia powiem ci, że lepiej z Bogiem jak bez.
Problemów i cierpienia nie ma w moim życiu mniej niż wcześniej, ale
o wiele łatwiej jest je znosić. I ból tez nieporównywalnie mniejszy.
To tak jak z tą temperaturą prognozowaną i temperaturą odczuwaną.
Niby na termometrze jest 15 stopni, ale przy deszczu i silnym
wietrze marzniemy, a jak świeci piękne słońce to idziemy się
opalać. A przeciez ciągle jest te 15 stopni. Tak też jest z
cierpieniem bez Boga i z Bogiem. Niby boli tak samo a jednak jest
wielka różnica.

I myślę, ze Bóg nie oczekuje od nas heroicznej gotowaości do
męczęństwa (jak np ojciec Kolbe - kóry sam ofiarował się na
męczennika) chodzi raczej o spokojne poddawanie się codziennym
trudom. I najnormalniejsze w świecie jest,że próbójemy uciec od
cierpienia. Nawet Jezus modlił się w ogrójcu: Ojcze, jeżeli możesz
oddal ode mnie ten kielich. To jedne z najmocniejszych slów w Bibli.
ALe potem przychodzi: Bądź wola Twoja.

Mamy prawo modlić się czy wręcz domagać od Boga uwolnienia od bólu i
cierpienia. I On zawsze nam wtedy pomaga, choć czasami dostrzegamy
to dopiero po jakimś czsie. Jak w tej bajce, gdy rozżalony cżłowiek
mówi do Boga: "wtedy, gdy najbardziej Cie potrzebowałem zostawiłeś
mnie samym". I na dowód tego pokazuje mu pojedyncze ślady na piasku
drogi swojego życia. A Bóg mówi do niego: "Synu, ja wtedy byłem
najbliżej. Widzisz jeden śład, bo Ja cię wtedy niosłem"

[mamalgosia]

nati, na pewno masz rację pod wieloma względami.
Ale ja się tutaj nie wypowiem, niech to zostanie we mnie

[nati1011]

pisałam o sobie.

Miałam już się nie odzywac w tym wątku, ale ponownie dotknęłaś
czułego punktu. ))


Wiesz, ja dopiero teraz - 4 lata później - o pewnych rzeczach mogę
mówić spokojnie. Ale równocześnie czuję potrzebę zebrania tego w
jedną całość. Próby opowiedzenia tego innym. Wtedy mi tego
brakowało. Myślałam, zę tylko ja jedna przez to przechodze. Chyba
byłoby mi łatwiej, gdyby ktoś mi opowiedział, że też tą drogę ma za
sobą.

[mamalgosia]

nati, myślę, że dobrze wiesz, że i Ty trafiłaś w mój czuły punkt.
Ach, no...

[mama_kasia]

Czuję... momentami... ale może to kwestia wyobraźni,
wczuwania się, przywoływania biblijnych obrazów...

Czuję, gdy adoruję Ciało Jezusa - wtedy jest i pokój, i wzruszenie,
i miłość, i poczucie grzeszności... Cała gama doznań, które
są pewnością(!) obecności Boga. ...Tak po prostu