Talenty...(NT)

[rafa.koralowa1]

Oto moj debiut na Waszym forum, ktore podczytuje, a wlasciwie czytam
z zainteresowaniem juz od dawna. Witam wszystkich

Co do tematu: jak rozumiecie przypowiesc o talentach z NT? Czy to
znaczy, ze powinnismy zarabiac na zycie zgodnie z umiejetnosciami,
czy czynic z nich uzytek w zyciu codzinnym?
Co na przyklad, jesli ktos jest wybitnie uzdolniony jezykowo, na
wymarzone studia jednak nie udalo sie mu dostac, a wyjezdzajac za
granice przyslowiowego "ani be, ani me" z siebie nie wydusi w ramach
praktycznego wykorzystywania umiejetnosci, bo jest malo
komunikatywny? I zamiast uczyc w szkole, tlumaczyc ambitne teksty
lub oprowadzac wyciec zki, piecze hamburgery w macdonaldzie?

Lub czlowiek uzdolniony sportowo, ktory bez wielu cwiczen osiaga
najlepsze wyniki, majacy gibkie cialo i potrafiacy wyczyniac sztuki,
o ktorych mniej sprawni mogliby jedynie pomarzyc, ale mimo tego
(choc swiadom swoich zdolnosci) calkowicie sportem
niezainteresowany, uwielbiajacy natomiast gry komputerowe w wolnym
czasie? (zalozmy, ze normalne gry, nie "masakry").

To tylko dwa przyklady, ale podobnych sytuacji mozna podac wiecej...
Czy to jest marnowanie talentow Bozych? Jak rozumiecie te
przypowiesc?

[mama_kasia]

Albo ktoś, kto ukończył studia i pracował, i lubił swoją
pracę , i miał talent w tym kierunku, a teraz niewykorzystuje
go, tylko zajmuje się dziećmi i domem... - to akurat
moja historia
Już zauważyłam, że to zawsze trzeba rozpatrywać indywidualnie
i na każdym kroku pytać się Boga, czy to jest właśnie ta
droga, na której chce mnie widzieć.

[isma]

A, to jest jeden z moich ulubionych tematow. Przy czym
niebezpieczenstwa w jego zglebianiu sa dwojakie - albo sie swojego
powolania nie dostrzeze, zlekcewazy, zagubi; albo sie czlowiek tak
zatraci w jego wylacznym praktykowaniu, ze gdyby z jakichs powodow
mu ono mialo zostac odebrane, nic nie pozostaje (mamy takiego
znajomego chirurga z powolania, ktory zapadl na cos w rodzaju
choroby Parkinsona - autentycznie ziemia mu sie spod nog usunela).

Wazne chyba, zeby znalezc tez wlasciwy sens swojego talentu,
raczej "smak" jakiejs rzeczywistosci, niz konkretny zawod czy
kierunek studiow.

Ja sie niby zapowiadalam na historyka XIX-wiecznego teatru
polskiego, potem, zupelnie przypadkiem, zostalam dziennikarzem
dzialu miejskiego pewnego dziennika, kolejnym przypadkiem - autorka
cudzych przemowien, a wreszcie - rasowym, zakutym urzednikiem,
borykajacym sie z ludzkimi skargami )).
Z perspektywy tych skrajnie roznych zawodowych doswiadczen wylonil
mi sie jednak jakis wspolny mianownik, a jaki, to napisze po
przypowiastce.
(przypowiastka u mnie bedzie miala koloryt prawoslawny, ale ma tez
inne mutacje kulturowe )):

Rosyjski wiesniak, zwany Ilja Kuzmicz, czy jak tam powinno brzmiec
rosyjskie imie i nazwisko, prowadzil prosty zywot, sprzedajac ryby
na targu. W miare uplywu lat jednak odczuwal coraz silniejsza
potrzebe zwrocenia sie do jakiegos madrego starca, ktory by nadal
jego zyciu wlasciwy sens i kierunek. Osmielil sie zatem wybrac do
pustelnika, ktory pochodzil z jego wioski, i ktory mieszkal na
odludziu, udzielajac przemieniajacych zycie wyjasnien przybylym z
najodleglejszych zakatkow kraju pielgrzymom
Stanal przed chata pustelnika i zapytal go, jak ma wygladac jego
nowe, prawdziwe zycie, ktore tym spotkaniem zamierza rozpczac, jakie
sa nieodkryte dotad Boze plany wobec niego: "Pomoz mi, starcze,
dowiedziec sie, kim jestem i co mam robic".

Starzec, ktory znal go dobrze, i znal jego zycie, odrzekl: "jestes
Ilja Kuzmicz, i powinienes sprzedawac ryby".

No wiec, jestem Ismena, i powinnam spotykac ludzi )).

Matematyka

[otryt]

Myślę, że talenty lub powołanie nie zawsze musi się realizować w
sferze zawodowej. A tak jest najczęściej rozumiane. Opowiem o mojej
historii z matematyką. Dwa lata temu mieliśmy spotkanie mojej klasy
z ogólniaka. Był także nasz wychowawca – matematyk. Widziałem go po
raz pierwszy po 30 latach, od czasu matury. Każdy opowiadał, co robi
w życiu. Ja stwierdziłem, że jestem inżynierem pracującym w wiodącej
firmie telekomunikacyjnej. Wychowawca był tym wyraźni rozczarowany.
Sądził, że zostanę naukowcem, matematykiem. Poczułem jakieś ukłucie
w sercu. Tak również uważała znaczna część klasy. Dali mi w jakiś
sposób odczuć, że minąłem się ze swoim powołaniem, zmarnowałem swoje
talenty. Jednocześnie bardzo wielu podkreślało, że mnie nie poznaje,
tak bardzo zmieniłem się pod względem psychicznym, jestem znacznie
bardziej rozmowny i towarzyski niż dawniej. Ja natomiast uważam, ze
pomiędzy moimi dawnymi sukcesami matematycznymi i byciem odludkiem
był ścisły związek.

Matematyka była moją pierwszą i wielką miłością w życiu. Tak było
przez cale dzieciństwo i okres szkoły średniej. Wielu wprawiałem w
zachwyt, wygrywałem przeróżne konkursy matematyczne, także
międzynarodowe. Pamiętam z podstawówki, pierwsza klasa. Wprowadzili
wtedy eksperymentalnie naukę równań dla pierwszaków. Kiedyś przyszła
podczas lekcji matematyczka i poprosiła mnie, abym poszedł z nią do
szóstej klasy. Uczniowie męczyli się tam z równaniami, które ja bez
trudu rozwiązałem. Cały wolny czas spędzałem rozwiązując problemy
matematyczne, nie istniało dla mnie podwórko, w porównaniu z
matematyką było mało interesujące. W podstawówce zajmowałem się
ciągami liczbowymi, odkryłem szereg zależności między nimi. Potem ze
smutkiem dowiadywałem się z jakichś książek, ze te rzeczy odkryto
już w starożytności. Zajmowałem się perpetum mobile, nie znając
jeszcze tego pojęcia. Później przeczytałem, że jest niemożliwe do
zrealizowania. To również było przykre, że tyle czasu poszło na
marne. Świat idei w mojej głowie był bardziej atrakcyjny niż świat
wokół mnie, niż ludzie. Myślę, ze takie stany są charakterystyczne
dla różnych chorób psychicznych, np. autyzmu. Różnica była taka, że
ja wychodziłem z tych stanów, a ludzie chorzy nie chcą z nich
wychodzić. Równie ciekawa była dla mnie fizyka, lecz jednak trochę
mniej. Fizyka nie jest czystą ideą, zahacza o konkret. Inne
przedmioty w ogóle dla mnie nie istniały. Sama obecność na lekcji
wystarczała, aby je dość dobrze pozaliczać. Jedynie z akcentem
rosyjskim miałem kłopoty nieprzezwyciężalne i przeważnie 3 na
świadectwie. Moim marzeniem w tamtym czasie było siedzieć w jakiejś
pustelni, mieć tonę papieru i stos ołówków, ewentualnie kalkulator
(czasy, gdy nie było komputerów osobistych a kalkulatory były
niesłychanie drogie) i rozwiązywać problemy matematyczne. Sami
przyznacie, że to jakaś forma ułomności nad którą raczej załamywać
ręce niż się zachwycać. To forma ucieczki od świata. Był parę lat
temu film "Piękny umysł" o matematyku Johnie Nashu. To przeważnie są
ludzie, którzy żyją poza czasem i poza przestrzenią. Oderwani od
rzeczywistości. Ja ich rozumiem.

Kiedyś Jacek Santorski napisał, że czasem ludzie dochodzą do bardzo
wielkich stanowisk, pieniędzy. Motorem ich działań jest np.
nieuświadomiona chęć wykazania swoim rodzicom (to są zawsze
najważniejsze osoby), że są coś warci jako ludzie. Przez całe
dzieciństwo byli przez najbliższe i najważniejsze osoby umniejszani.
Ich całe życie jest po to, aby pokazać, że to nieprawda. To
rozpaczliwa szamotanina zawsze kończąca się porażką. Mogą być
również inne chore motywacje, w moim przypadku chorobliwa ucieczka
od świata. Nietrudno osiągnąć wiele, jeśli całe siły, cała energia
skupiona jest na jednym punkcie. Na studiach politechnicznych
zauważyłem, że są lepsi ode mnie w matematyce. Sprawniejsze umysły,
szybciej wchłaniające trudne zagadnienia. Mieliśmy bardzo intensywny
kurs matematyki. Po raz pierwszy nie wyrabiałem się. Miast jak
zawsze delektować się pięknem matematyki, dławiłem się nią. Pewne
fragmenty, aby zdać egzamin musiałem opanowywać pamięciowo, bez
dogłębnego zrozumienia. To była porażka: uczyć się matematyki na
pamięć. Po raz pierwszy zwątpiłem wtedy w swoją pierwszą miłość. W
zwolnione po matematyce miejsce zaczęły wchodzić inne sprawy. Drugą
miłością była turystyka górska. Potem przewodnictwo. To szczęśliwie
zbliżało mnie do ludzi i innych spraw. Czułem działanie dwóch sił:
własnej w kierunku matematyki i drugiej siły, która mnie od tego
odciągała. Tak było przez całe studia i znaczną część pracy
zawodowej. Całe późniejsze życie ciągnie mnie w stronę ludzi. I to
nie w ten sposób, że ja do nich wychodzę. To raczej oni wyciągają
mnie z mojej samotni. W tym widzę działanie Boga. Dopiero całkiem
niedawno wszedłem na etap, że sam z własnej inicjatywy wychodzę w
stronę ludzi, interesuję się nimi. Coraz mocniej wchodzę w sprawy,
które należą do świata humanistyki, religii.

Co zatem jest moim powołaniem? Sam tego nie wiem na pewno, raczej
przeczuwam. Jeszcze trudniejsze jest pytanie o talenty.

[mader1]

Już jakiś czas temu miałam znaleźć słowa JPII, które utkwiły mi w
pamięci...Przeziębienie synka trochę uniemożliwiało mi to
poszukanie. Mam wrażenie, że jakoś uzupełniają Twoją wypowiedź.

"Otóż pragnę podkreslić, że u podstaw każdego z tych wielu
zróżnicowanych talentów każdy z nas, każdy bez wyjatku, również nie
należący do świata kultury i nauki, dysponuje nade wszystko jednym :
uniwersalnym talentem, którym jest nasze człowieczeństwo, nasze
ludzkie być " esse". Ewangelia ze swym przykazaniem miłości uczy nas
pomnażania tego przede wszystkim talentu : talentu naszego
człowieczeństwa. Ostateczny osąd naszego życia będzie też tego
talentu dotyczył nade wszystko. Ten zaś talent pomnaża się " przez
bezinteresowny dar z siebie samego" czyli poprzez miłośc Boga i
bliźnich. Znaczy to równocześnie : miłośc Boga poprzez miłość miłość
bliźnich - ludzi : " kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie
może miłować Boga, którego nie widzi " ( 1J 4,20)
Przemówienie do Przedstawicieli
Swiata kultury zgromadzonych w
Teatrze Narodowym

[mama_kasia]

Bardzo Ci dziękuję za te słowa

Ewangelia ze swym przykazaniem miłości uczy nas
> pomnażania tego przede wszystkim talentu : talentu naszego
> człowieczeństwa.

[otryt]

Dziękuję Mader za te słowa. Przyznam, że ich nigdy nie słyszałem.
Widać, ze za mało czytam Jana Pawła II. Te słowa papieża tak
komentował o. Jan Góra podczas spotkania młodzieży w Lednicy:

>Kiedy to przeczytałem na nowo, zobaczyłem ogromną przestrzeń. Jeśli
>człowieczeństwo jest talentem, który trzeba pomnożyć, to podobnym
>talentem jest ludzka kobiecość i męskość, ludzka miłość i przyjaźń.

Od siebie dodam: macierzyństwo i ojcostwo.

[katriel]

A ja właśnie jestem matematykiem. W szkole zainteresowania miałam różnorodne,
koledzy spotkani po latach mi się czasem dziwią, że wybrałam akurat matematykę.
Ale ja ją faktycznie wybrałam, świadomą decyzją - a przynajmniej tak świadomą,
jak ona mogła być w szesnastym roku życia.

Mój promotor opowiedział mi kiedyś rozmowę, jaką miał ze swoim znajomym, też
matematykiem, Francuzem. Ów Francuz w dzieciństwie był bardzo uzdolniony
matematycznie, startował w różnych konkursach, był dumą rodziców i nauczycieli.
Francuski model edukacji (powtarzam tu opinię znajomego mego promotora, nie znam
szczegółów) od czasów Napoleona wykazuje silną preferencję dla matematyki i
przedmiotów ścisłych, jeśli tylko ktos ma w tej dziedzinie wystarczające
zdolności, to jest oczywiste, że nie będzie się zajmował humanistyką, bo by się
"zmarnował" (tak jak oczywiste bywa, że jeśli ktoś ma wystarczające zdolności,
żeby zrobić maturę i iść na studia, to nie zakończy edukacji na zawodówce, bo by
się "zmarnował"). Znajomy promotora w naturalny sposób, specjalnie się nad tym
nie zastanawiając, trafił do dobrego profilowanego liceum, potem na uniwersytet,
zdobywając kolejne stopnie. I dopiero parę lat po doktoracie uświadomił sobie
nagle, że on wprawdzie ma *zdolności* do matematyki, ale właściwie tej
matematyki wcale nie *lubi*; że startował w konkursach dla dreszczyku emocji,
dla współzawodnictwa; i że, gdyby się nad tym kiedykolwiek zastanowił, nigdy by
matematyki jako zawodu nie wybrał.

[otryt]

katriel napisała:

>Francuski model edukacji (powtarzam tu opinię znajomego mego
>promotora, nie znam szczegółów) od czasów Napoleona wykazuje silną
>preferencję dla matematyki i przedmiotów ścisłych, jeśli tylko ktos
>ma w tej dziedzinie wystarczające zdolności, to jest oczywiste, że
>nie będzie się zajmował humanistyką, bo by się "zmarnował"

Myślę, że jest w tym dużo racji. Sądzę, że matematyk może się
przekwalifikować na humanistę (gdy np zmienią mu się
zainteresowania), odwrotnej możliwości nie ma. "Kangur", który ma
wyławiać talenty matematyczne, przyszedł do nas z Francji. Nie
wiedziałem, że ta tradycja pochodzi od czasów Napoleona. Nam
matematykom wypada raczej powiedzieć, że pochodzi z czasów Evarista
Galois. Pozdrawiam

[isma]

A tu bym sie spierala.
Tzn. istotnie, przykladowo w mojej rodzinie wiekszym erudyta jest
Tata, skadinad z pierwszego wyksztalcenia matematyk, ktory
oczytaniem wszelkim bije na glowe moja Mame, skadinad polonistke ;-
O. Ale skadinad polonistka miala byc astronomem, wiec to niezupelnie
jednoznaczne jest )).

A powaznie - humanistyka da sie zajmowac po amatorsku, matematyka
nie bardzo (chyba, ze w konwencji "Lilavati"), stad chyba ta
obserwowalna jednokierunkowosc "przekwalifikowan".

[katriel]

otryt napisał:
> Nie wiedziałem, że ta tradycja pochodzi od czasów Napoleona. Nam
> matematykom wypada raczej powiedzieć, że pochodzi z czasów Evarista
> Galois.

Faktycznie
Z tym że ten Napoleon to zdaje się nie jest tutaj tak zupełnie od czapy. Z tego, co mi mówiono, to on osobiście w ten sposób szkolnictwo (z początku tylko wojskowe) zorganizował, ponieważ szczerze wierzył, że jeśli tylko francuscy generalowie będą znali wystarczająco dobrze matematykę, to francuską armię uczyni to niezwyciężoną.

[mama_kasia]

Przy okazji - a jak wspierać takiego chłopaka, który
lubi matematykę i jest z niej bardzo dobry; lubi języki
obce i też świetnie sobie radzi; ma też zdolności w kierunku
"literackim"; a i nauki przyrodnicze są dla niego wyzwaniem?
Z żadnego z tych przedmiotów nie jest super, ale z każdym razi
sobie świetnie.
Na razie czekam i tylko czasami mam wrażenie, że syn nie
wykorzystuje potencjału, jaki ma. Nie mam pojęcia, która
dziedzina pociągnie go kiedyś tak w całości, ale chciałabym,
aby wybrał zgodnie ze swoim powołaniem
Ja np. jestem pewna, że architektura, a potem urbanistyka to
było to, czego miałam się uczyć. Lubiłam matematykę bardzo.
Zastanawiałam się nad fizyką. Wybrałam architekturę. To
kierunek, który połączył logikę z artyzmem ))
A teraz jednak wolę zajmować się domem, dziećmi i robić
inne różności. Moja polonistka może złapałaby się za głowę,
gdyby dowiedziała się, że ktoś pozytywnie ocenia moje teksty
Jakoś dziwnie się to plecie )) ...Dobra, przyznam się - matura
z polskiego na 3 ... Tak sobie wczoraj myślałam ... Wydaje mi
się, że z tym polskim było u mnie dlatego tak słabo, że brakowało
mi dojrzałości, pewności siebie, wyrobienia poglądów - a to
jest niezbędne, aby dobrze pisać - chyba...

[rycerzowa]

Jeśli o "talenty" chodzi, to chyba nie należy rozumieć rzeczy zbyt dosłownie: że
trzeba znaleźć w sobie ten jeden talent, czyli zdolności w jakimś kierunku, i
rozwijać je, bo inaczej - płacz i zgrzytanie zębów.
Zważmy, że używa się liczby mnogiej, przypowieść jest o talentach, nie o talencie.

Rozumiem to w ten sposób,że przeciętny człowiek nadaje się do wielu rzeczy, w
sensie i zawodowym, i społecznym , i rodzinnym.
I robi wiele rzeczy, "puszcza w obieg" nawet kilkanaście talentów.

Ale nikt nie jest w stanie robić wszystkiego, do czego się nadaje.
Przykładowo kariera sportowa i naukowa wykluczają się.
W zawodzie też mamy przed sobą wiele możliwości, możemy wybierać.

"Talent" to jest przede wszystkim coś, co nam sprawia radość, satysfakcję, co
lubimy robić.
Na tym tle dochodzi do "zgrzytania zębów" naszych pedagogów, rodziców, czy w
ogóle otoczenia, które "wie lepiej" jakie nasze talenty "marnujemy".
"Ona miała talent muzyczny, a marnuje się przy gromadce dzieci".
"Był świetnym matematykiem, a pracuje w marketingu. W dodatku wygląda na
zadowolonego".
Dla cudzych oczu nie zawsze widoczne jest rozwijanie talentów ukrytych.

Kryterium niezmarnowania talentów powinno być chyba pomnożenie dobra, jakie z
naszej aktywności wynika.

PS.Do rafy koralowej: Ktoś "wybitnie uzdolniony językowo" na studia językowe się
dostanie, a gdy za granice wyjedzie, to się dogada. Na tym po prostu polegają
wybitne zdolności językowe.

[rafa.koralowa1]

Wrocilam i "odkopalam" moj watek Dziekuje wszystkim za glosy w
dyskusji, a zwlaszcza za slowa JP II o czlowiczenstwie.

Mnie dreczylo (i dreczy) poczucie winy. Dostalam sie na lepsza
uczelnie w Polsce, ale po roku zrezygnowalam na rzecz mniej
prestizowej, w mniejszej miescinie, i - jesli wziac pod uwage jakosc
nie tylko nauki, ale spedzonego czasu - wlasnie ta druga byla super,
mimo ze nie zawarlam przyjazni na cale zycie itp. Ale zupelnie inna
atmosfrea, brak wyscigu szczurow, lektorzy z klasa. Jakos do mnie
nigdy nie trafialy szeroko pojmowane "imprezy", specyficzny
studencki snobizm (np dziwne spogladanie na ludzi ktorzy zamiast
dyskutowac o rozwazaniach filozoficznych zglebianych w wolnym
czasie, czytaja przygody Mikolajka i jeszcze sie do tego przyznaja).

Teraz siedze w domu z dzieckiem za granica, wiem, ze rodzina ma do
mnie zal o to, ze jak wiekszosc moich rowiesnikow, nie mam kilku
mgrow nawet ze studiow zaocznych ("oni mogli, a ty taka zdolna
nie?") itp.

Ja sama mam do siebie wielki zal i to powoduje moj niepokoj, nie
moge znalezc sobie miejsca. Wydaje mi sie, ze powinnam robic
przynajmniej 5 roznych kursow na raz, bo stac mnie na to (umyslowo,
choc nie bardzo finansowo).
I niestety, nie moge tez powiedziec, zebym byla jakos szczegolnie
towarzyska i mogla sie spelniac w kontaktach z bliznimi.

Jakos mi smutno z tego wszystkiego. Takze dlatego, ze zawiodlam
Boga, i to nie tylko w kwestii talentow

[mader1]

> Jakos mi smutno z tego wszystkiego. Takze dlatego, ze zawiodlam
> Boga, i to nie tylko w kwestii talentow

Ojej, no co Ty... głask, głask...
Przecież na to wszystko jest jeszcze czas...
On Cię kocha, On Cię rozumie. Rozumie Twoje rozterki... On nie ma
pretensji, jeżeli starasz się przy Nim być. Mocno przytulam.

[lucasa]

rafa.koralowa1 napisała:

> Ja sama mam do siebie wielki zal i to powoduje moj niepokoj, nie
> moge znalezc sobie miejsca. Wydaje mi sie, ze powinnam robic
> przynajmniej 5 roznych kursow na raz, bo stac mnie na to
(umyslowo,
> choc nie bardzo finansowo).
>

a w jakim kraju jestes? A moze teraz mozesz zaczac studia za
granica, nie dla dyplomu, ale dla wiedzy plus kwalifikacji i
skonczyc cos co Cie interesuje? 5 kursow nie rob zrob jeden a
konkretny . Kiedy dziecko/dzieci pojda do szkoly - bedziesz miala
wyksztalcenie w kierunku w ktorym bys chciala pracowac.
Masz teraz bardzo dobra sytuacje, dzien mozesz spedzac z dzieckiem,
wieczorem lub w nocy uczyc sie! Ja wrocilam do pracy na caly etat i
chcialam kontynuowac kursy, a tymczasam codziennie wieczorem padam
na nos i nie wyrabiam sie z codziennymi obowiazkami domowymi. Z
rozrzewnieniem wspomnam czas, gdy bylam w domu, wieczorem dzieci w
lozku, a ja moglam usiasc i spokojnie sie uczyc.
pozdrawiam,
A

[ula27121]

Ja kiedyś przeczyta łam, że talentem jest każda sytuacja, w której sie
znajdziemy. I że właśnie od tego jak sie zachowamy, jak ją wykorzystamy zależy
czy "talent" zostanie zakopany czy pomnożony