Równe szanse

[27agnes72]

Właśnie ktoś napisał mi przed chwilką, że moje 15 letnie dziecko,
które ma za sobą przyjęcie czterech sakramentów ma takie same szanse
ŹLE wybrać w życiu jak jego 12 letnie dziecko, które nie przyjęło
jeszcze żadnego sakramentu.A ja cały czas myślałam, że sakrament
jednak umacnia....

[a_weasley]

Ale o sso chozzzi?
Głupsze rzeczy ludzie pisali. Papier jest cierpliwy, a serwery jeszcze cierpliwsze.

[isma]

Nie no, spokojnie.
W rozumieniu potocznym , to pewnie, ze szanse sa rowne, bo nie takie rzeczy na
tym swiecie zesmy, pani sasiadko, widzialy...

Natomiast siegajac troche glebiej. Oczywiscie, ze laska sakramentalna umacnia.
Oczywiscie, ze ogromna jest sila modlitwy zyczliwych bliskich, ktorych dobrze,
jesli sie ma. Ale jednak Pan Bog nie czyni nic wbrew czlowiekowi. Z laska trzeba
wspolpracowac. Jesli czlowiek sie uprze, zeby wybrac zlo - to wybierze.

Nie mozna traktowac sakramentow magicznie chyba. One sa zasiewem, znakiem laski,
ale niczego nie gwarantuja...

[minerwamcg]

Szanse nie są równe. Z innego poziomu startuje nastolatek od małego
konsekwentnie wychowywany w wierze, prowadzący samodzielnie życie
sakramentalne, pracujący nad sobą, otoczony modlitwą i dobrym
przykładem bliskich osób - a z innego jego rówieśnik, który
wszystkiego tego nie ma. Szanse na życiowe pogubienie się i mówiąc
nie po dzisiejszemu zejście na złą drogę ma większe ten drugi, i
prawdopodobieństwo, że wybierze źle jest większe.
Pomimo, że oczywiście źle wybrać może każdy.
Łaska sakramentu nie jest magiczną ochroną - jednak człowiek, który
często chodzi do spowiedzi i komunii jest w pewien sposób strzeżony,
nie tylko przed zakusami złego ducha, przez swoje wewnętrzne
ukierunkowanie. Ma jakoś tam ukształtowane sumienie, hierarchię
wartości, i wreszcie, co nie jest bez znaczenia, osobisty kontakt z
Bogiem.

[maika7]

> Z innego poziomu startuje nastolatek od małego
> konsekwentnie wychowywany w wierze, prowadzący samodzielnie życie
> sakramentalne, pracujący nad sobą, otoczony modlitwą i dobrym
> przykładem bliskich osób - a z innego jego rówieśnik, który
> wszystkiego tego nie ma.

Minerwo, tu chyba nie można mówić o ocenie szans wyboru zła. Tym bardziej, że
rzadko zdarza się sytuacja czarno (nastolatek bez sakramentów, bez otoczenia
modliwą, bez dobrego przykładu bliskich) - biala (nastolatek opisywany przez
Ciebie).
Myslę, ze, tak, jak piszecie obie z Isma - sakramenty to nie magiczna ochrona. I
oprocz sakramentów, najbliższe otoczenie jest tym, ktore najsilniej ksztaltuje i
sumienie i umiejętnośc odróżnienie dobra od zła i hierarchie wartości.

[minerwamcg]

Maika napisała:
> Minerwo, tu chyba nie można mówić o ocenie szans wyboru zła. Tym
> bardziej, że rzadko zdarza się sytuacja czarno (nastolatek bez
> sakramentów, bez otoczenia modliwą, bez dobrego przykładu
> bliskich) - biala (nastolatek opisywany przez Ciebie).

Zdziwiłabyś się, jak często tak właśnie jest. Mniejsza z tym: był to
przykład, odwołujący się do tego, co powiedziano Założycielce wątku.
Że jej dziecko, które przystępuje, ma takie same szanse jak to,
które nie przystępuje. Co jest oczywistą bzdurą, ponieważ sakramenty
nie biorą się z powietrza i nie są jednorazowym dwuminutowym aktem,
rozpoczętym z niczego i na niczym skończonym, oderwanym od całego
życia przystępującego. Przystępowanie do sakramentów jest połączone
z przygotowaniem, z koniecznością dokonania osobistego wyboru, z
refleksją nad sobą i swoim życiem. Jeżeli takie zabiegi około
własnej duszy nie kierują człowieka w stronę dobra - to ja
przepraszam, a dowcip o gąsce Balbince opowiem na zebraniu zespołu
katechetycznego
I nie, wbrew temu co napisałaś, a co mogłoby wynikać z mojej
wypowiedzi - wierzę w moc sakramentu. Nie wierzę jedynie, że jest to
rodzaj magicznej ochrony, działającej niezależnie od usposobienia
chronionego. Wierzę natomiast, że sakrament przywraca lub pomnaża w
człowieku łaskę Bożą i stanowi nadprzyrodzoną pomoc do walki ze
złem.

[maika7]

minerwamcg napisała:

> Zdziwiłabyś się, jak często tak właśnie jest. Mniejsza z tym: był to
> przykład, odwołujący się do tego, co powiedziano Założycielce wątku.
> Że jej dziecko, które przystępuje, ma takie same szanse jak to,
> które nie przystępuje. Co jest oczywistą bzdurą, ponieważ sakramenty
> nie biorą się z powietrza i nie są jednorazowym dwuminutowym aktem,
> rozpoczętym z niczego i na niczym skończonym, oderwanym od całego
> życia przystępującego. Przystępowanie do sakramentów jest połączone
> z przygotowaniem, z koniecznością dokonania osobistego wyboru, z
> refleksją nad sobą i swoim życiem. Jeżeli takie zabiegi około
> własnej duszy nie kierują człowieka w stronę dobra - to ja
> przepraszam, a dowcip o gąsce Balbince opowiem na zebraniu zespołu
> katechetycznego

MInerwo, realia sa takie, ze przy pierwszym sakramencie zazwyczaj nie ma mowy o
osobistej reflecsji i przygotowaniu delikwenta, bo on malo świadomy czegokolwiek
jeszcze jest. Trochę lepiej jest z druginm i trzecim, bo 8 -latek to juz do
refleksji jest zdolny - o ile nie idzie "poslany przez rodzicow". Najwazniejsze
wydaje się Bierzmowanie (jesli chodzi o samodzielnośc wyboru, refleksje i
świadomośc ważności decyzji).

Popatrze przez pryzmat mojego domowego ateisty bez żadnego sakramentu. Wyrastał
w otoczeniu kochających go osób, dom - jak dom - jedena mama, jeden tato,
granice - to uczciwe, tamto nie. Otoczony modlitwą - bo babcia - katoliczka -
modli sie codziennie o co tylko moze i chce się modlić. Modliwtwa - znajomych
wierzacych - tez nam towarzyszy w życiu - to wiemy. Nie wiem, jakie ma szanse
wyboru, ale wiem, co według niego jest dobre, a co złe. Nie wiem, jakie drogi
wybierze, ale ufam, zę "raczej dobre".

> I nie, wbrew temu co napisałaś, a co mogłoby wynikać z mojej
> wypowiedzi - wierzę w moc sakramentu. Nie wierzę jedynie, że jest to
> rodzaj magicznej ochrony, działającej niezależnie od usposobienia
> chronionego. Wierzę natomiast, że sakrament przywraca lub pomnaża w
> człowieku łaskę Bożą i stanowi nadprzyrodzoną pomoc do walki ze
> złem.

Tu chyba istotą jest czym dla osoby przyjmujacej sakrament jest sakrament.
Pisałam kilkakrotnie, ze pochodze z katolickiej rodziny - zabrzmi paskudnie, ale
"załapalam się" na 5 sakramenów. I moja mama wierzyła nie w ich magiczną moc,
tylko chyba dokładnie w to, co piszesz. Mnie tej wiary zabrakło.

Warto by sie jeszcze dowiedzieć, co według załozycielki wątku i jej rozmówczyni
znaczy "wybrać źle w życiu".

Szanse, ale na co?

[a_weasley]

Maiko droga, my tu rozmawiamy z pozycji chrześcijańskich. Wybór drogi innej niż
Jezus jest wyborem złym niezależnie od tego, którą ze złych dróg wybierze.
I nie, w tym punkcie nie jestem otwarty na dyskusję. Tym bardziej nie na tym forum.

> Trochę lepiej jest z drugim i trzecim,
> bo 8 -latek to juz do refleksji jest
> zdolny - o ile nie idzie "poslany przez
> rodzicow".

W rodzinie rzetelnie religijnej tak, jak ja to rozumiem, dziecko w tym wieku
jakoś tam się orientuje, o co w tym wszystkim chodzi.

> Nie wiem, jakie drogi wybierze, ale
> ufam, zę "raczej dobre".

Bieda w tym, że tu nie ma miejsca na żadne raczej. Jak powiedział św. Tomasz
Morus - "jeśli nie wybierzesz Królestwa Bożego, to ostatecznie nie będzie miało
żadnego znaczenia, co wybrałeś".

[maika7]

a_weasley napisał:

> Maiko droga, my tu rozmawiamy z pozycji chrześcijańskich. Wybór drogi innej niż
> Jezus jest wyborem złym niezależnie od tego, którą ze złych dróg wybierze.
> I nie, w tym punkcie nie jestem otwarty na dyskusję. Tym bardziej nie na tym fo
> rum.

poczekam zatem na uściślenie przez Autorkę. Bo nie jestem pewna czy w
rozmowie dwóch pań o przeciwstawnych światopoglądach szło o religijnośc czy o
inne wybory.


> W rodzinie rzetelnie religijnej tak, jak ja to rozumiem, dziecko w tym wieku
> jakoś tam się orientuje, o co w tym wszystkim chodzi.

Nie negowalam tego

> Bieda w tym, że tu nie ma miejsca na żadne raczej. Jak powiedział św. Tomasz
> Morus - "jeśli nie wybierzesz Królestwa Bożego, to ostatecznie nie będzie miało
> żadnego znaczenia, co wybrałeś".

Może nie ma w zyciu przyszłym (o ile..) natomiast niewątpliwie ma w życiu doczesnym.

[minerwamcg]

> MInerwo, realia sa takie, ze przy pierwszym sakramencie zazwyczaj
> nie ma mowy o osobistej reflecsji i przygotowaniu delikwenta, bo
> on malo świadomy czegokolwiek jeszcze jest.

Ale w miarę jak wzrasta mu świadomość, refleksja się przecież
pojawia? Nie mówię tu o patologii w rodzaju ochrzczenia dziecka i
kompletnym braku zainteresowania dalszym wychowaniem tegoż w wierze -
bo wówczas nie byłoby mowy o dalszych sakramentach. Przyrzeczenia
chrzcielne katolik odnawia co roku w Wielką Sobotę - wtedy ma okazję
(już na miarę swojej świadomości) zastanowić się nad konsekwencjami
przyjętego sakramentu.
To raz. Po drugie - jak zapewne wiesz, sakrament "drugi i trzeci"
czyli spowiedź i komunia nie są aktem jednorazowym. Przeciwnie, cały
sęk tkwi w ich częstym powtarzaniu. Co więcej, dzieciak
nawet "posłany przez rodziców", przed pierwszą spowiedzią i komunią
przechodzi lepszą lub gorszą, ale jednak roczną (czy już teraz
dwuletnią???) formację, gdzie o znaczeniu sakramentów jednak się
mówi.
Ja właśnie w spowiedzi i komunii upatruję największy wpływ Bożej
łaski na człowieka. Na jego postawę, wybory życiowe, pracę nad sobą.
Przez to, że te sakramenty nie są jednorazowym zdarzeniem, którego
pamięć szybko się zaciera - tylko doraźną pomocą w trudnych
sprawach. Człowiek, który chcąc pracować nad sobą idzie do
spowiedzi, jest na dobrej drodze. Niezależnie do tego, czy ma lat
dziesięć, piętnaście czy pięćdziesiąt.

> Tu chyba istotą jest czym dla osoby przyjmujacej sakrament jest
> sakrament.Pisałam kilkakrotnie, ze pochodze z katolickiej rodziny -
> zabrzmi paskudnie, ale "załapalam się" na 5 sakramenów. I moja
> mama wierzyła nie w ich magiczną moc, tylko chyba dokładnie w to,
> co piszesz. Mnie tej wiary zabrakło.

"Bóg sam może świat zniszczyć, a drugi wystawić, lecz bez naszej
pomocy, nie może nas zbawić". Jeżeli człowiek się uprze zrezygnować
z wiecznego zbawienia, to cóż ten biedny Szef może z nim zrobić?
Volenti non fit iniuria, chcącemu nie dzieje się krzywda.
Ktoś niedawno na portalu "Wiara" napisał fajną rzecz - że na stare,
głupie pytanie, czy Bóg mógłby stworzyć kamień, którego sam nie
mógłby podnieść, jest mądra odpowiedź: tak, już stworzył - tym
kamieniem jest człowiek.
Jeżeli ktoś się koniecznie uprze odrzucić Boga - no to trudno. Sęk
jednak w tym, żeby się nie upierał )) I dalej twierdzę i twierdzić
nie przestanę, że w przypadku człowieka prowadzącego aktywne życie
sakramentalne ryzyko, że się jednak uprze, jest zauważalnie
mniejsze.

[maika7]

minerwamcg napisała:


> Ale w miarę jak wzrasta mu świadomość, refleksja się przecież
> pojawia?

tak, ale "zaś potem" jak mawia mój kolega

> Nie mówię tu o patologii w rodzaju ochrzczenia dziecka i
> kompletnym braku zainteresowania dalszym wychowaniem tegoż w wierze -
> bo wówczas nie byłoby mowy o dalszych sakramentach.

Niestety nasze realia sa takie, ze praktycznie do tych 8 lat sakramenty
przyjmowane są często na zasadzie "kulturowej bezwładności". Sami wierzący pisza
o tym przy okazji przygotowywania dzieci do Pierwszej Komunii.

> Przyrzeczenia
> chrzcielne katolik odnawia co roku w Wielką Sobotę - wtedy ma okazję
> (już na miarę swojej świadomości) zastanowić się nad konsekwencjami
> przyjętego sakramentu.
> To raz. Po drugie - jak zapewne wiesz, sakrament "drugi i trzeci"
> czyli spowiedź i komunia nie są aktem jednorazowym. Przeciwnie, cały
> sęk tkwi w ich częstym powtarzaniu. Co więcej, dzieciak
> nawet "posłany przez rodziców", przed pierwszą spowiedzią i komunią
> przechodzi lepszą lub gorszą, ale jednak roczną (czy już teraz
> dwuletnią???) formację, gdzie o znaczeniu sakramentów jednak się
> mówi.

Tak, potem tez zawyczaj uczestniczac (jesli to robi) w życiu wspólnoty
parafialnej, chodząc na katechezy, ma szanse rozwijać swoją religijną
świadomośc. O ile chce z tego korzystać. I znowu - nie wiem czy rozmawiamy o
wyborze światopoglądowym czy o inaczej rozumanym "źle wybierze".

> Ja właśnie w spowiedzi i komunii upatruję największy wpływ Bożej
> łaski na człowieka. Na jego postawę, wybory życiowe, pracę nad sobą.
> Przez to, że te sakramenty nie są jednorazowym zdarzeniem, którego
> pamięć szybko się zaciera - tylko doraźną pomocą w trudnych
> sprawach. Człowiek, który chcąc pracować nad sobą idzie do
> spowiedzi, jest na dobrej drodze. Niezależnie do tego, czy ma lat
> dziesięć, piętnaście czy pięćdziesiąt.

Dołożyłabym do tego modlitwę - jako czynnika wpływającego bardzo mocno na
postawe chrześcijanina. A w sytuacjach, gdy nie ma możliwości przystępowania do
sakramentów - najwazniejszego.

> "Bóg sam może świat zniszczyć, a drugi wystawić, lecz bez naszej
> pomocy, nie może nas zbawić". Jeżeli człowiek się uprze zrezygnować
> z wiecznego zbawienia, to cóż ten biedny Szef może z nim zrobić?
> Volenti non fit iniuria, chcącemu nie dzieje się krzywda.
> Ktoś niedawno na portalu "Wiara" napisał fajną rzecz - że na stare,
> głupie pytanie, czy Bóg mógłby stworzyć kamień, którego sam nie
> mógłby podnieść, jest mądra odpowiedź: tak, już stworzył - tym
> kamieniem jest człowiek.
> Jeżeli ktoś się koniecznie uprze odrzucić Boga - no to trudno. Sęk
> jednak w tym, żeby się nie upierał )) I dalej twierdzę i twierdzić
> nie przestanę, że w przypadku człowieka prowadzącego aktywne życie
> sakramentalne ryzyko, że się jednak uprze, jest zauważalnie
> mniejsze.

Zaeszłyśmy na wybory światopoglądowe, napisze jeszcze raz - poczekajmy moze na
to, co powie Autorka watku. Jej niepokój chyba związany jest z innymi wyborami.
Ale moze się myle.

Szansa a możliwość

[a_weasley]

Maika7 napisała:

> Minerwo, tu chyba nie można mówić o
> ocenie szans wyboru zła.

Zarówno sakramenty (i inne środki zbawcze), jak i rzetelnie religijna rodzina
szanse prawidłowego wyboru zwiększają.
Oczywiście szanse rozumiane statystycznie. Jeśli zrozumieć "ma taką samą szansę"
jako "też ma szansę", to oczywiście jest to prawda. Tyle, że w takim ujęciu
praktykujący alkoholik ma taką samą szansę dożyć dziewięćdziesiątki jak
abstynent (tzn. Minerwy chrzestnego ojca teść zajmował się głównie nadużywaniem
alkoholu i żył 94 lata ku uciesze Polmosu).

> Tym bardziej, że rzadko zdarza się
> sytuacja czarno (nastolatek bez
> sakramentów, bez otoczenia modliwą,
> bez dobrego przykładu bliskich) - biala
> (nastolatek opisywany przez
> Ciebie).

O, bynajmniej. Przeciwnie, osoba wychowująca się w otoczeniu chrześcijańskim w
wieku lat nastu ma za sobą stosowne do wieku sakramenty, a osoba, która w wieku
lat nastu jest nieochrzczona (pomijając przypadek Kościołów ewangelicznych),
niezawodnie ma rodziców niewierzących albo przynajmniej kompletnych indyferentów.
Oczywiście można się zdarzyć, że nastolatek z religijnej rodziny od wiary
odejdzie, a jego rówieśnik z rodziny ateistycznej zapragnie chrztu, znamy i
takich, i takich, niemniej ŚREDNI rozrzut jabłek mierzony od zewnętrznego obrysu
drzewa jest niewielki.

[maika7]

a_weasley napisał:

> Zarówno sakramenty (i inne środki zbawcze), jak i rzetelnie religijna rodzina
> szanse prawidłowego wyboru zwiększają. [.....]

Pozostaje pytanie - co rozmowczynie miały na myśli rozmawiając o "wybierze źle".

> O, bynajmniej. Przeciwnie, osoba wychowująca się w otoczeniu chrześcijańskim w
> wieku lat nastu ma za sobą stosowne do wieku sakramenty, a osoba, która w wieku
> lat nastu jest nieochrzczona (pomijając przypadek Kościołów ewangelicznych),
> niezawodnie ma rodziców niewierzących albo przynajmniej kompletnych indyferentó
> w.
> Oczywiście można się zdarzyć, że nastolatek z religijnej rodziny od wiary
> odejdzie, a jego rówieśnik z rodziny ateistycznej zapragnie chrztu, znamy i
> takich, i takich, niemniej ŚREDNI rozrzut jabłek mierzony od zewnętrznego obrys
> u
> drzewa jest niewielki.

Może za szeroko "wyczytałam" - uscislenie tego "wybierze źle" odpowiedziałoby
nam na pytanie, o jaki wybór chodzi. Bo jesli chodzi o szanse pozostania osoba
wierzaca w wierzącej rodzinie - to oczywiście sie zgadzam - najwieksze szanse ma
osoba wychowująca sie w takiej własnie rodzinie. Ale nie jestem pewna czy "autor
wątku to miał na myśli"

[nati1011]

może i równe, ale za to o ile wieksze powrotu na właśąciwą drogę

[minerwamcg]

Jeszcze raz powtarzam - nierówne. Aczkolwiek w dzisiejszym świecie
powiedzieć, że ktoś w porównaniu z kimś ma na coś nierówne szanse,
to herezja )) "Równe szanse" stały się dogmatem, przykazaniem i
niepodważalną wartością samą w sobie.
Bo do sakramentów nie przystępuje się bez minimalnej choćby
refleksji i jakiegokolwiek do nich przygotowania. A refleksja w
kierunku wartości i bodaj słabe postanowienie, że jednak wybiera się
dobro - już zmniejszają szansę wyboru zła.

[mamalgosia]

Ja tam się już nauczyłam, że gdy jest jeden kleszcz na stuakrowej
łące, po której biega 1200 osób, to tego kleszcza znajdę wieczorem
wbitego w moją łydkę.
I że w życiu prawdziwe często bywa to co nieprawdopodobne.

Tak więc wszelkie szacowanie jest zwodnicze. Ale myślę, że gdyby
rozważyć wszelkie za i przeciw, to jednak to prawdopodobieństwo
czysto teoretyczne w opisanych przez Ciebie przypadkach nie będzie
równe.

A ciekawe, czy obie te osoby mają równe szanse wybrać DOBRO?

[nati1011]

mamalgosia napisała:

> A ciekawe, czy obie te osoby mają równe szanse wybrać DOBRO?

A ZWŁASZCZA NIEŁATWEGO DOBRA.

[27agnes72]

Mój wątek dotyczy dyskusji, którą toczyłam z osobą z
rodziny...Staramy się w naszym małżeństwie traktować wiarę serio bez
żadnych ustępstw dla naszej wygody.Różnie to wychodzi.Ale to nie
jest sytuacja, w której robimy coś tylko dla tradycji albo z
przyzwyczajenia. Natomiast w tamtej rodzinie obchodzi się wyłącznie
Boże Narodzenie.Nie mają ślubu a ich dzieci nie są ochrzczone bo
mają wybrać wyznanie same jak dorosną.Chłopak ma już trzynaście lat,
rozmawiałyśmy o Jego dojrzewaniu i życzyłam Jego matce żeby dobrze
wybrał, żeby trafił w swoim życiu na ludzi, którzy Mu w tym pomogą.I
wtedy usłyszałam, że moja córka może tak samo źle wybrać jak On.
Dla mnie sakramenty to też nie jest czarodziejski proszek ale
wierzę, że nasze małżeństwo przetrwało wiele kryzysów właśnie dzięki
sakramentowi małżeństwa, który traktujemy poważnie...

[maika7]

27agnes72 napisała:

> [...] życzyłam Jego matce żeby dobrze
> wybrał, żeby trafił w swoim życiu na ludzi, którzy Mu w tym pomogą.I
> wtedy usłyszałam, że moja córka może tak samo źle wybrać jak On.

co dla Ciebie znaczyło "dobrze wybrał"?
1. zaczął wierzyć?
2. postepował w życiu zgodnie z zasadami chrzescijańskimi
3. Postepował w zyciu zgodnie z tym, co według jego rodziców jest dobre?
4. cos innego?

Pytam, bo to pomaga w uściśleniu tego, o czym rozmawiamy.

M.

[mamalgosia]

maika7 napisała:


> co dla Ciebie znaczyło "dobrze wybrał"?
> 1. zaczął wierzyć?
> 2. postepował w życiu zgodnie z zasadami chrzescijańskimi
> 3. Postepował w zyciu zgodnie z tym, co według jego rodziców jest
dobre?
> 4. cos innego?

Odpowiadam, choć nie do mnie pytanie. Ja to zrozumiałam raczej tak
bardziej ateistycznie, według ogólnych norm i prawa naturalnego. Tzn
na przykład, że zamorduje kogoś

[minerwamcg]

Jeśli mowa o ogólnym "zejściu na złą drogę" (popełnianie czynów
karalnych, swobodne życie seksualne w celu zdobycia korzyści
materialnych, popadnięcie w narkomanię lub inne nałogi, nie
uzyskanie wykształcenia na miarę zdolności lub związane z tym
uprawianie zawodu grubo poniżej własnych aspiracji), to w dalszym
ciagu nie przestanę twierdzić, że człowiek prowadzący aktywne życie
sakramentalne jest na te życiowe klęski narażony mniej. Że już nie
wspomnę o takich czynach jak aborcja - choć tę niestety nie wszyscy
zaliczyliby do nieszczęść. Ot, wypadek przy pracy, się zaszło, się
usunęło.

[isma]

No, moze watkodawczyni sie niefortunnie wyrazila, ale w poscie zalozycielskim
nic nie bylo o "aktywnym zyciu sakramentalnym", tylko o "maniu" sakramentow. A i
w kolejnym poscie o postawie dziecka jakos mniej, a wiecej o zapatrywaniach
rodzicow. Stad byc moze takie a nie inne komentarze.

Co zas do intensywnego zycia sakramentalnego, w tym czestej Komunii sw., to
pelna zgoda, ze to ze wszech miar dobra rzecz jest )).

[maika7]

minerwamcg napisała:

> Jeśli mowa o ogólnym "zejściu na złą drogę" (popełnianie czynów
> karalnych, swobodne życie seksualne w celu zdobycia korzyści
> materialnych, popadnięcie w narkomanię lub inne nałogi, nie
> uzyskanie wykształcenia na miarę zdolności lub związane z tym
> uprawianie zawodu grubo poniżej własnych aspiracji), to w dalszym
> ciagu nie przestanę twierdzić, że człowiek prowadzący aktywne życie
> sakramentalne jest na te życiowe klęski narażony mniej. Że już nie
> wspomnę o takich czynach jak aborcja - choć tę niestety nie wszyscy
> zaliczyliby do nieszczęść. Ot, wypadek przy pracy, się zaszło, się
> usunęło.

Minerwo - zgadzam się, jeśli piszemy o świadomym, aktywnym życiu sakramentalnym.
Choć wydaje mi sie, że sporo ludzi według swojego rozumienia prowadzi takie
życie, co nie przeszkadza im wcale schodzić "na boki". "kto jest bez grzechu..." ??

Aborcjoniści, uzależnieni itd... sądzisz, że przeważają wśród nich ateiści?

[a_weasley]

Maika7 napisała:

> Aborcjoniści, uzależnieni itd... sądzisz,
> że przeważają wśród nich ateiści?

Najpewniej nie, tym bardziej że ateistów jest niewielu. Przypuszczam, że
przeważają indyferenci i wzasadziewierzącyalejawiemswoje.

[minerwamcg]

Krótko mówiąc klasyczne "a nie myśl sobie, że jesteś taka święta".
Częste wśród ludzi, którzy są skłonni chwalić się swoim odrzuceniem
Boga, ale mimo to wobec autentycznie wierzących czują się jakoś
niekomfortowo Znamy.

Ale nawet na ludzki rozum - jeżeli wziąć na warsztat np. dobry wybór
życiowego partnera. I wierzący i niewierzący zgodzą się, że udana
rodzina, stabilne małżeństwo jest czymś, o co warto się starać. Tu
jest ważne, żeby dobrze wybrać.
Jeżeli człowiek przystępuje do sakramentów (nie mówię tu o patologii
jakże chętnie nazywanej przez ludzi nie mających z sakramentami nic
wspólnego "powszechną praktyką", polegającej na przyjmowaniu ich w
sposób świętokradczy), w szczególności zaś spowiedzi i komunii, ma
jakoś tam ukształtowany system etyczny. Wie, że trzeba pracować nad
sobą, że w imię wyższych wartości jest sens się poświęcać, ma
wyobrażenie o tym, co w małżeństwie jest zgodne z prawem Bożym a co
nie, i to stara się respektować. Taki człowiek szukając sobie
partnera będzie szukał kogoś podobnego do siebie - a więc w
szczególności człowieka poważnie traktującego swoją wiarę. Co
zmniejsza ryzyko poślubienia osoby, jak pisał Lewis, "bezbożnej,
rozpustnej lub głupiej".
Chyba nie muszę udowadniać, że małżeństwa ludzi poważnie
traktujących swoją wiarę są stabilniejsze i szczęśliwsze? Że ludzie
przekonani, że małżeństwo jest na zawsze, mają większa motywację
dogadania się, niż tacy, którzy w tyle głowy mają "przecież zawsze
możemy się rozwieść"? Jak zresztą pisze o tym Założycielka wątku...
Więc tak, ludzie świadomie przystępujący do sakramentów mają
mniejsze predylekcje do tego, żeby skopać sobie życie. Także to
doczesne.

[27agnes72]

Chciałabym, żeby wybrał Chrystusa...jego mama jest katoliczką ale
nie praktykuje a ojciec ateistą.Nie mieszkają w Polsce.Myślę, że
wiele traci żyjąc tak jak Oni i szczerze mówiąc nie miałam na myśli
żadnego konkretnego wyznania.Ja jestem w kosciele rzymsko-katolickim
i w zwiazku z tym ten uważam za najsłuszniejszy ale bardzo cenię
innych wierzących będących wiernym swojej religii.

[maika7]

27agnes72 napisała:

> Chciałabym, żeby wybrał Chrystusa...jego mama jest katoliczką ale
> nie praktykuje a ojciec ateistą.Nie mieszkają w Polsce.Myślę, że
> wiele traci żyjąc tak jak Oni i szczerze mówiąc nie miałam na myśli
> żadnego konkretnego wyznania.Ja jestem w kosciele rzymsko-katolickim
> i w zwiazku z tym ten uważam za najsłuszniejszy ale bardzo cenię
> innych wierzących będących wiernym swojej religii.


O realnym wykorzystaniu szans życiowych dzieci dowiecie się Obie za kilka,
kilkanaście lat Weryfikacja nieuchronna. W tej wyrywkowo opisanej sytuacji,
najtrudniej ma chyba (o ile można tak powiedzieć) matka chłopca. Wiek
usamodzielniania się dziecka i bycie pomiędzy Bliskim ateistą i Wiezącymi -
Najbliższymi. Nie zazdroszczę.

[a_weasley]

Minerwa napisała:

> Co zmniejsza ryzyko poślubienia osoby,
> jak pisał Lewis, "bezbożnej, rozpustnej
> lub głupiej"

Mianowicie zaś w →liście 18.

[godiva1]

Ja wogole nie rozumiem tego watku.

Znaczy Polacy (ktorzy w wiekszosci maja sporo sakramentow za soba
jako nastolatki) maje wieksze szanse na co niz np. Anglicy?

Jakie pytanie, taka odpowiedź :)

[minerwamcg]

Żeby np. pojechać do Anglii i bradziażyć się nago po londyńskich
knajpach, co Anglicy na potęgę uskuteczniają w Krakowie

[godiva1]

Co Ty, jak pamietam czasy studenckie to Polacy tez sie potrafili
bradziazyc na golasa....

[27agnes72]

Jeżeli ktoś wie jak często Anglicy wychowywani w ateistycznych
rodzinach kiedy już dorosną wybierają katolicyzm to będzie właśnie
to co chciałam się dowiedzieć...

A teraz na poważniej

[minerwamcg]

Pytałaś o róznicę w wyborach, jakich dokonać może młody Polak a
jakich Brytyjczyk. A ot:
info.wiara.pl/index.php?grupa=4&art=1233181486

[a_weasley]

To tak a propos zbawiennego wpływu powszechnej edukacji seksualnej na
zmniejszenie aborcji, o którym przekonują nas postępowe media.

[verdana]

Czyli najbardzij zdemoralizowanym i najgorszym narodem śiata powinni
byc Czesi.
Są?

[a_weasley]

Verdana napisała:

> Czyli najbardzij zdemoralizowanym
> i najgorszym narodem śiata powinni
> byc Czesi.
> Są?

Bardzo dobre pytanie. Prawie jak to, wedle jakich kryteriów to oceniać i jak
badać ich spełnienie.
A tak a propos, wczoraj czytałem w "Forum", że w konkurencji "częstotliwość
przypadkowych kontaktów seksualnych" pierwsze miejsce wśród 15 dużych narodów
(rozumianych tu jako "zbiór obywateli danego państwa") Najwyższego Związku
Najwyższych Społeczeństw dzierżą Brytyjczycy, a my jesteśmy dwunaści (zaraz po
Włochach zresztą).

[himilke]

Wlosi bedacy na jedenastym miejscu tej listy dokonuja 130000 legalnych aborcji
na rok, co jest dosc interesujace zwazywszy, ze 97 procent spoleczenstwa
deklaruje przynaleznosc do Kosciola a z tego 40 procent okresla sie jako
praktykujacy, wiec przyjmujacy sakramenty.Jednak za kazdym razem w referendum
proby zniesienia aktualnego prawa aborcyjnego nie odnosza sukcesu.Jest to dla
mnie niewytlumaczalne.