odkryć swoje powołanie

[nikaa818]

Powiedzcie jak to jest z Wami? Czy uważacie ,że odkryliście swoje
powołanie i , że je realizujecie? No bo przecież pojęcie powołania
nie dotyczy tylko księży czy sióstr zakonnych.Można byc wszak
nauczycielem, mechanikiem,piekarzem bądź nie pracować i poswięcić
się rodzinie(nie wiem czy dobrze to ujęłam ale chyba wiadomo o co
chodzi) i czuć , że się jest na właściwym miejscu.Jak to rozpoznać?
Dla mnie, która nie odkryła swego powołania, jest to sporą
bolączką.Myślę,że gdy się realizuje swoje powołanie-jest się
zwyczajnie szczęsliwym,owszem są trudności i zmęczenie , ale jest
pewność ,że się robi to, do czego jest się stworzonym.Narazie
odkrywam,do czego na pewno powołana nie jestem Obawiam się, że
będę tego powołania szukać całe życie i jeszcze bardziej obawiam
się,że go nigdy nie odnajdę i imać sie będę "robót zastepczych".Mam
co prawda poczucie jakichś zmarnowanych "talentów", ale nie
nazwałabym tego rozminięciem sie z powołaniem. Napiszcie proszę jak
jest u Was i jak wypełniacie (?) swoje powołanie.Czy w ogóle macie
takie poczucie,że robicie w swym życiu to,do czego jesteście
stworzeni i wypełniacie PLAN?Bo przecież plan ma Bóg dla każdego
człowieka,czyż nie?

[mama_kasia]

Mieliśmy dzień wspólnoty i po nim zadanie: napisać na
podstawie ewangelii o talentach, jak to jest ze mną.
Napisałam wówczas: Wiele od Boga otrzymałam, dużo i talentów,
i możliwości, i pomocy, łaski do realizowania. Boję się myśleć
o tym, że już coś zmarnowałam (na pewno tak jest). Wolę
żyć nadzieją, że jeszcze mogę otrzymane talenty pomnożyć.
...I tak to ze mną jest

Jestem przekonana, że mój mąż jest mi od Boga dany, jestem
przekonana, że moim powołaniem jest bycie żoną i matką.
Wiem, że moim powołaniem jest życie wieczne, a więc robię
to, co Kościół mi podpowiada, aby w Niebie się znaleźć
A te wszystkie prace do wykonania, to bycie na ziemi w
konkretnych sprawach, w działaniach to Droga. Coś po drodze
robić trzeba ))

Duże poczucie bezpieczeństwa, że idę właściwą drogą, daje mi
codzienne czytanie Słowa Bożego.
Przychodzą mi do głowy teraz takie dwa cytaty:
z MK - " 32 Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go,
żeby położył na niego rękę. 33 On wziął go na bok, osobno
od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka;
34 a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha»,
to znaczy: Otwórz się! 35 Zaraz otworzyły się jego uszy,
więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić."

I z Iz - "10 Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg
spadają z nieba
i tam nie powracają,
dopóki nie nawodnią ziemi,
nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju,
tak iż wydaje nasienie dla siewcy
i chleb dla jedzącego,
11 tak słowo, które wychodzi z ust moich,
nie wraca do Mnie bezowocne,
zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem,
i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa."

[mama_kasia]

Ale przyznaję to co, napisałam wyżej, to jest mój obecny
stan ducha Ale różnie to bywa jeśli chodzi o
te działania "po drodze"

[nikaa818]

mama_kasia napisala:
te wszystkie prace do wykonania, to bycie na ziemi w
konkretnych sprawach, w działaniach to Droga. Coś po drodze
robić trzeba

No mi właśnie o to robienie czegos po drodze chodzi.Troche tego
czasu jest na ziemi i warto byłoby odnaleźć to coś , do czego sie
nadaję Na pewno odnajduję sie w mojej rodzinie, natomiast nie
byłabym w stanie zrezygnować z aktywności zawodowej (po niedługiej
próbce takiego życia dostawałam obłędu ) Po prostu czuję zazdrość
jak ktoś mi mówi ,że zajmuje się tym,co kocha i nie wyobraża
sobie ,że mógłby w życiu robić coś innego.Chciałabym tak mieć.

[magdalaena1977]

Pomyśl sobie jeszcze, że ktoś może odkryć swoje powołanie, ale nie mieć
możliwości jego realizacji. I to dopiero jest frustrujące.

Wiele kobiet czuje powołanie do macierzyństwa , ale nie może mieć dzieci. A
powołanie kapłańskie czy zakonne , któremu stoi na przeszkodzie stan zdrowia ?
czy płeć ?

[mama_kasia]

A ja nie wiem, czy to wtedy jest rzeczywiście to wołanie Boga,
o które chodzi Nikaa818.

[nikaa818]

ojeju! Czy mozna mieć powołanie i nie mieć do niego predyspozycji? O
to dziwne byłoby.

[sion2]

Jestem pewna że jak Bóg daje do czegos powołanie to i mozliwosci
jego realizowania takze. To znaczy że np. gdy ktos marzy aby byc
ksiedzem ale zdrowie nie pozwala - nie ma powolania do stanu
kaplanskiego. Podobnie dziewczyna może czuc powołanie do bliskosci z
Bogiem ale nie miec zdrowia do zakonu i to oznacza że nie ma
powołania zakonnego choc w bliskosci z Bogiem moze sobie zyc . I
tak z kazdym powołaniem. Nawet przepisy zakonne czy przy
przyjmowaniu do seminarium sa takie że kandydat/ka musi cieszyc sie
dobrym zdrowiem i tak dotrwac do slubow czy swiecen. A jesli juz po
nich zachoruje powaznie to przyjmuje sie że taki sposob realizowania
powolania jej daje Bog. Przynjamniej tak rozeznaje Kosciol ale
mnie "pasuje" takie rozeznawanie, zgadzam sie z nim wewnetrznie.

Prywtanie znam swoje powolanie (nie do bycia żoną i matką), jestem
go pewna w sumieniu. Ale to wcale nie oznacza braku cieżaru
poszukiwan i zmartwien... wcale. Nie jestem tylko do konca pewna na
czym polega moje powolanie to w wymiarze doczesnym bo dał mi Bóg na
pewno talent do zajmowania sie dziecmi. I żem go realizowała ładnych
pare lat dopóki nie zaniemogłam fizycznie. I tu było wielkie moje
zdumienie i żal do Boga, że po co daje mi taki talent a potem
odbiera mozliwosc realizowania? Po roku choroby się pojawily w moim
zyciu znowu dzieci... ale w inny sposob. Nadal działam dla dzieci
choc nie tak jak chcialam i mialam zaplanowane. Nie zarabiam
pieniedzy na tym i nie zdobywam szczebli w karierze, wlasciwie w
oczach rodziny i wiekszosci znajomych to dzialanosc nic nie warta bo
nie urządza mi mojego zycia i nie wplywa pozytywnie na jego jakość.
To ci dopiero zagadka.... po co ja to robię? Czasami sama nie wiem,
rozkręciło sie i leci dalej siła rozpędu...

Bąbelkowa Wiki
Wiosenna

[nikaa818]

sion2 napisala:
Prywtanie znam swoje powolanie (nie do bycia żoną i matką), jestem
go pewna w sumieniu

O chciałabym miec taką pewność. Czasem myślę,że jak coś robię to mi
to sprawia przyjemność ale pewności nie mam czy to jest to.A tez ma
to związek z dziećmi! Ja dzieci w ogóle uwielbiam! Co nie
znaczy ,że dobrze by mi było rodzić jedno za drugim i z domu nie
wychodzić.Wiem to na pewno.(choc usłyszałam niedawno,że tak
wspaniale w ciąży wyglądam!-"nic - tylko dzieci rodzić!")hehe

[sulla]

Ja ostatnio myślę, że moim powołaniem tu, w tym świecie, jest żyć najlepiej, jak
się da, tzn. mądrze, wypełniając swoje obowiązki i dbając o innych ludzi,
ciesząc się tym co mam i tym, że mogę tu być. Jeśli przy okazji uda mi się coś
osiągnąć w takim "ziemskim" znaczeniu, jakiś sukces, spełnienie zawodowe, to
będzie super. A jeśli nie, to pewnie nie jest to moje szczególne powołanie.

Ja np. mam - nie chwaląc się - naprawdę talent do łaciny. Nie uczynię z niego
formy zarobkowania raczej, ale może kiedyś uda mi się go wykorzystać choćby dla
własnej satysfakcji, a może i dla czyjegoś pożytku. Mam też talent do uczenia.
Ale nie miałam możliwości rozpoczęcia stażu nauczycielskiego (nigdzie nie było
nawet pół etatu dla nauczyciela łaciny). Wykorzystuję go inaczej - robię
szkolenia e-learningowe z rożnych dziedzin. Wolałabym co prawda uczyć łaciny, i
to twarzą w twarz, bo bardzo lubię kontakt ludźmi. Ale moja obecna praca daje mi
też satysfakcję, a moją łacinę staram się pielęgnować na "lepsze czasy". Kto
wie, może się jeszcze przyda?

Wierzę, że Bóg ma dla każdego z nas plan, że nasza droga na ziemi ma sens. Tylko
często my sami dostrzegamy ten sens poniewczasie. Kiedyś bardzo martwiłam się
tym, czy się nie mijam z powołaniem. Teraz wiem, że najważniejsze jest to, co
możemy dać z siebie innym ludziom. Zrozumiałam to po śmierci mojego taty, gdy
uświadomiłam sobie,jak wiele dał mi i innym, na jak wiele żyć miał wpływ, jak
wiele serc poruszył, mimo iż nigdy nie zajmował się tym, co go naprawdę
pasjonowało (skończył historię), nie osiągnął "sukcesu". Ale przypadkowi
autostopowicze,których podwoził, wspominają go do dziś

Tak,myślę, że naszym powołaniem jest przede wszystkim czynić dobro dla innych.

[nikaa818]

sulla napisala:
"Wierzę, że Bóg ma dla każdego z nas plan, że nasza droga na ziemi
ma sens."
No ja też myśle,że jest plan do wypełnienia i jestem pewna ,że droga
na ziemi ma sens tylko jak rozpoznać ten plan?Myslę, że ten plan
jest szczegółowy i dotyczy także m.in.przenaczenia do wykonywania
jakiegos zawodu na przykład.
"martwiłam się
tym, czy się nie mijam z powołaniem. Teraz wiem, że najważniejsze
jest to, co
możemy dać z siebie innym ludziom. Zrozumiałam to po śmierci mojego
taty, gdy
uświadomiłam sobie,jak wiele dał mi i innym, na jak wiele żyć miał
wpływ, jak
wiele serc poruszył, mimo iż nigdy nie zajmował się tym, co go
naprawdę
pasjonowało (skończył historię), nie osiągnął "sukcesu"."
Mnie tam wcale o żadne sukcesy nie chodzi, tylko robić całe życie
coś co do czego nie mam przekonania tez bym nie chciała. No
nic ,licze na to ,że Pan mi kiedyś wskaże to moje miejsce, no bo
życie zgodnie z powołaniem to jak sądzę wypełnianie Jego woli.

[ula27121]

nikaa818 napisała:
> Mnie tam wcale o żadne sukcesy nie chodzi, tylko robić całe życie
> coś co do czego nie mam przekonania tez bym nie chciała. No
> nic ,licze na to ,że Pan mi kiedyś wskaże to moje miejsce, no bo
> życie zgodnie z powołaniem to jak sądzę wypełnianie Jego woli.

Mi się czasem wydaje, że robienie tego co się lubi nie zawsze idzie w parze z
powołaniem....tak sobie myślę, że chyba to co napisałam poniżej nie jest prawdą.
Ja trochę późno odkryłam swoją pasję, która mogłaby być moim zawodem
równocześnie. Wybrałam jednak ( mam nadzieję!!!) powołanie a pasja poczeka albo
zostanie zrealizowana z lepszym skutkiem przez innych

[nikaa818]

No a własnie się zastanawiałam nad tym co napisałaś
wcześniej,że "odłożyłaś" realizację swojego powołania i ,że nie
możesz go podjąć.Zdziwiłam się.Ja rozumiem powołanie i jego
wypełnianie jako coś w czym człowiek sie odnajduje i w niczym innym
tak dobrze jak w tym.No ale teraz rozumiem po Twoim
sprostowaniu.hehe a poza tym czy mozna pomylic pasję z powołaniem?
Czy to nie idzie w parze? hmm nie wiem...

[ula27121]

nikaa818 napisała:

Ja rozumiem powołanie i jego
> wypełnianie jako coś w czym człowiek sie odnajduje i w niczym innym
> tak dobrze jak w tym.

To dla mnie to o czym piszesz to chyba właśnie będzie pasja.

a poza tym czy mozna pomylic pasję z powołaniem?
> Czy to nie idzie w parze? hmm nie wiem...

W moim życiu nie. Realizowanie tego co uważam za powołanie jest dla mnie pełne
wyrzeczeń i często rezygnowania z siebie. Nie zawsze mi z tym dobrze ale mam w
sobie pewność i spokój, że dobrze wybrałam. Nie żałuję.

Jednak czytając encyklopedyczne definicje pojęć "pasja" i "powołanie" to sie już
całkiem pogubiłam

[ula27121]

nikaa818 napisała:

> Powiedzcie jak to jest z Wami? Czy uważacie ,że odkryliście swoje
> powołanie i , że je realizujecie?

Ja odkryłam, ale trochę późno. Gdyby nie fakt, że założyłam rodzinę pewnie bym
je realizowała. Na razie nie realizuję, myślę ze nigdy nie będę. Na szczęście
bardzo kocham swojego męża, dzieci, lubię swoją pracę ( jedną z prac
przynajmniej) jednak fakt...czuję pewien niedosyt czasami ale nie wiem czy to
z tego powodu.