luksus

[mamalgosia]

Co to jest luksus?
Gdzie kończy się zwyczajność, a zaczyna ucho igielne?

Pewna Osoba (dość majętna) zafundowała mi dobę w hotelu. Takim full
wypas, żebym ukoiła skołatane nerwy. Podeszłam do tego z rezerwą, bo
nie wiem, jak niby mają mnie ukoić wielkie posiłki i bąbelki w
basenie.
A ukoiły.
Nie załatwiły moich spraw ani nie rozwiązały problemów. Ale
sprawiły, że na chwilę zapomniałam, na moment nie myślałam. Nad
basenami był napis "miłego relaksu" - i tak, to był RELAKS. Pierwszy
raz zażywałam kąpieli morskiej w wannie, kąpieli z hydromasażem,
krystalicznej wody z wodospadem pod dachem, borowiny z bąbelkami...
No było fajnie, było. Potem pyszny obiadek ze szwedzkim bufetem -
brokułów do rozpuku
Czułam się jak bogacz.
Dla mnie to luksus, na jaki sama sobie nie mogę pozwolić. Ale
patrzyłam na inne osoby w hotelu - niektóre wyglądały jak ja! Tzn
bez sygnetów, ubrane zwyczajnie, z dziećmi jak moje... Czyli jednak
nie luksus? czyli normalna forma spędzania wakacji raz w roku?

Co jest luksusem? Czy to, dla czego trzeba wypruwać żyły pracując
cały rok? czy mamy prawo do takiego luksusu - tzn czy mamy prawo
wydawać pieniądze w ten sposób? czy to marnotrawstwo? Nie chodzi mi
o to, czy lubimy - bo każdy ma jakieś swoje preferencje, są formy
wypoczynku, które by mnie zmęczyły i nie skorzystałabym z nich nawet
za dopłatą. Ale załóżmy, że lubimy. Czy wolno?
Czy nie powinniśmy jednak zrobić sobie kąpieli z solą emską, a
pieniądze oddać na miejscowy Dom Opieki Społecznej?

[verdana]

Dla mnie luksus to coś całkowicie zbędnego, albo coś duzo powyżej
możliwosci finansowych. Wypoczynek, ktory jest autentycznym
wypoczynkiem raczej luksusem nie jest - chyba, ze cudzym kosztem.
Moja tesciowa wielokrotnie zarzucala mi, ze wychowuje dzieci w
luksusie, zabierając je na wakacje do domow wczasowych w "kurortach"
(w tym roku FWP w zakopanym np), a nie do tanich kwater gdzieś na
uboczu.
nawet się przejęłam, nie powiem. Poki przyjaciółka-psycholog nie
postawila mnie do pionu tlumaczac, ze dzieci wychowane w pokojach 5
m. kw, o polamanych meblach NIE moga byc nijak wychowywane w
luksusach. I ze wypoczynek, ktory nie jest przyjemnoscią nie jest
wypoczynkiem - a bez wypoczynku to nikt dlugo nie pociągnie.
Więc to raczej dobra inwestycja w siebie. Nie luksus.

[dorotkak]

Luksus sprawa względna
początek lat dzięwięćdziesiątych, kemping na małej górskiej miejscowości,
przypadkowo poznani Holendrzy zostali zaproszeni przez mojego tatę do nas na
herbatę, dodatkwo ugoszczeni chlebem z serkiem topionym, gotowana kapustą i
domową szarlotką (oczywiście nie wszystkim naraz)))) Mlaskaniom i zachwytom
nie było końca - wsiosek ostetcznych owych Holendrów - jecie delicje, macie luksus

[mamalgosia]

verdana napisała:

> Dla mnie luksus to coś całkowicie zbędnego, albo coś duzo powyżej
> możliwosci finansowych.
Czyli pewnie rzecz będzie w sprecyzowaniu, co jest na moją kieszeń,
a co nie jest i czy to jest zbędne czy nie. No więc to trudne. Bo
czy ksiązka jest zbędna? No zbędna. A że lubię... A czy na moją
kieszeń? Jeżeli zarabiam powiedzmy 1300, to czy weekend za 600 jest
na moją kieszeń? To są rzeczy chyba nie do określenia.
Wiem, ze zawsze mam wyrzut sumienia gdy wydaję pieniądze na siebie -
ale może to źle ukształtowane sumienie? A gdy jednak pieniędzmi
poszastam i nie czuje wyrzutu sumienia, to dopiero mam wyrzut
sumienia)


I ze wypoczynek, ktory nie jest przyjemnoscią nie jest
> wypoczynkiem - a bez wypoczynku to nikt dlugo nie pociągnie.
To na pewno. Ale może ta sól emska we własnej wannie powinna być dla
mnie wystarczającym wypoczynkiem? Bo że coś innego jest fajne, to
niewystarczający argument?


> Więc to raczej dobra inwestycja w siebie. Nie luksus.
No, akurat to była darowizna. Wyjątkowo trafiona jak się okazało

[verdana]

Zbędna jest rzecz (moim zdaniem oczywiscie), ktorą kupuje się
jedynie dla posiadania, nie do użytku. Książka NIGDY nie jest
zbędna, chyba ze kupujemy ksiązki na metry dla dekoracji pokoju..
Dla mnie to co jest "na moja kieszeń" jest dosyc proste. Jesli nie
musze sie na to zadłużyć (oczywiscie nie mowie tu np. o mieszkaniu),
jesli moge pieniądze wydać nie skapiac potam na normalne zycie,
jesli ktos inny nie odczuje z powodu braku tych pieniedzy braku
czegos istotnego - to jest to na moją kieszeń.
Przy wypoczynku i przyjemności nie ma slowo "powinno". jak coś nie
jest prawdziwym wypoczynkiem i przyjemnoscią - to nie wmowimy sobie,
ze jest. Próbowalam tak wyjeżdżajac jak najtaniej z malutkimi
dziecmi - i do dziś pamiętam ten koszmar.

[mamumilu]

Ja myślę, że jak mogłabym dobrze wypocząć w innych warunkach, to taki hotel z
bajerami to byłby luksus i miałabym wyrzuty sumienia, że wydałam pieniądze a
mogłam na coś innego - też kiedyś taki prezent dostaliśmy i w życiu sama na to
pieniędzy bym nie wydała.
Z drugiej strony dla każdego co innego jest luksusem - np. jak jedziemy gdzieś -
bez róznicy sami czy z dziećmi - to śpimy w hotelu a nie w schronisku czy
hostelu. Dla niektórych wygląda to na luksus chociaż różnica w cenie jest w
sumie nieduża jak wcześniej się rezerwuje. Można by też szukać znajomych czy
pociotków, żeby gdzieś głowę przytulić i pieniadze zaoszczędzić, ale to nie
wynikałoby raczej z chęci zaoszczędzenia na dobre uczynki.

Oglądaliśmy kiedyś z dziećmi program o tym jak wyglada prywatne życie niektórych
biznesmenów - ich super samochody, jachty za 5mln funtów itp. Nie lubię oglądac
takich programów, bo trafia mnie własnie wtedy ta bezmyślność, to wydawanie
pieniędzy na takie niepotrzebne zabawki. Dyskutowaliśmy na ten temat zawzięcie,
bo mój mąż twierdzi, że jakby on miał tyle pieniędzy, to też by sobie taki jacht
kupił. Zagotowałam się wtedy nieźle, bo po tylu latach małżeństwa miałam
nadzieję, że znam go Dopiero po szczegółowych wyjaśnieniach ile studni można
by za to wybudować lub w inny sposób pomóc ludziom w potrzebie, stwierdził, że
może (!) i mam rację. Jego zdaniem bogaci ludzie i tak dają pieniądze na cele
charytatywne, więc mają prawo kupowac sobie to, na co maja ochotę.
Tak więc pojęcie "noramlności" to niestety w mniemianiu wielu ludzi rzecz
względna

[verdana]

No, nie wiem. Jacht to nie jest "przejaw luksusu" tylko, ale także
cos, na czym się zegluje, odpoczywa itd. Problem w tym, ze przyjęcie
zasady, iz niezaleznie od zarobkow powinno sie życ na
najwyżejsrednim poziomie, a resztę dac na cele charytatywne jest
totalnie nierealne. Nie ukrywam, ze gdyby mi ktos powiedział, ze
pieniędzy, ktore zarabiam na drugiej posadzie nie moge wydac
częściowo na przyjemnosci, ale powinnam je rozdac - po prostu
zrezygnowalabym z tej pracy.
Jesli biznesmeni nie będa korzystać z zarobionych pieniedzy nie będa
nakręcali gospodarki. Od nas tez nikt nie wymaga, abysmy zadowolili
się chlebem z maslem, a pieniądze na szynke oddali tym, ktorych na
nia nie stać.

[mamalgosia]

mamumilu napisała:

> Ja myślę, że jak mogłabym dobrze wypocząć w innych warunkach, to
taki hotel z
> bajerami to byłby luksus i miałabym wyrzuty sumienia, że wydałam
pieniądze a
> mogłam na coś innego - też kiedyś taki prezent dostaliśmy i w
życiu sama na to
> pieniędzy bym nie wydała.
No właśnei, ja podobnie. Ale czy to słuszne myślenie? Bo dlaczego
wiecznie wypoczywać tak samo, skoro można inaczej? Więcej
popracować, albo - o zgrozo - pozyczyć?


> Z drugiej strony dla każdego co innego jest luksusem - np. jak
jedziemy gdzieś
> -
> bez róznicy sami czy z dziećmi - to śpimy w hotelu a nie w
schronisku czy
> hostelu.
To oczywiście. Ale może jest jakiś kanon - SPA to luksus i tyle na
przykład.

Dla niektórych wygląda to na luksus chociaż różnica w cenie jest w
> sumie nieduża jak wcześniej się rezerwuje.
A my rezerwujemy nawet gdy różnica w cenie jest duża. Bo wiem, że
jak nie mam własnej łazienki, to nie odpoczywam tylko się męczę? Że
odpada gotowanie na wczasach, tylko jemy w knajpkach - cyzli drożej?

o Można by też szukać znajomych czy
> pociotków, żeby gdzieś głowę przytulić i pieniadze zaoszczędzić,
ale to nie
> wynikałoby raczej z chęci zaoszczędzenia na dobre uczynki.
A moze ze skąpstwa?


>
> Oglądaliśmy kiedyś z dziećmi program o tym jak wyglada prywatne
życie niektóryc
> h
> biznesmenów - ich super samochody, jachty za 5mln funtów itp. Nie
lubię oglądac
> takich programów, bo trafia mnie własnie wtedy ta bezmyślność, to
wydawanie
> pieniędzy na takie niepotrzebne zabawki.
Właśnie, właśnie. Ale tak w gruncie rzeczy to wszystko jest
niepotrzebną zabawką. Pan Jezus mówił, że ani torby ani laski. A
jeśli Ty i torbę i laskę, to dlaczego ktoś inny nie ma mieć jachtu?
Coś w tym złego?


Dyskutowaliśmy na ten temat zawzięcie,
> bo mój mąż twierdzi, że jakby on miał tyle pieniędzy, to też by
sobie taki jach
> t
> kupił.
Nie lubię żeglować, ale coś podskórnie czuję, że myślę jak Twój mąż.
A co do studni - to czy własnie mamy obowiązek je budować? Czy
naprawdę nie można mieć tego jachtu? (zakładam, że pieniądze są
zdobyte w sposób uczciwy). Jacht i 2 studnie, zamiast 10 studni? Bo
właściwie dlaczego same studnie?




> Tak więc pojęcie "noramlności" to niestety w mniemianiu wielu
ludzi rzecz
> względna
Ale dlaczego "niestety"?

[mamumilu]

> jak
> jedziemy gdzieś, to śpimy w hotelu a nie w
> schronisku czy
> > hostelu. Dla niektórych wygląda to na luksus chociaż różnica w cenie jest w
> > sumie nieduża jak wcześniej się rezerwuje.
> A my rezerwujemy nawet gdy różnica w cenie jest duża. Bo wiem, że
> jak nie mam własnej łazienki, to nie odpoczywam tylko się męczę? Że
> odpada gotowanie na wczasach, tylko jemy w knajpkach - cyzli drożej?

Ale ja mówię tutaj o tym, że ludzie często nawet nie wiedzą jaka jest cena za
hotel, bo od razu myślą, że to na pewno drogo.
Ja zawsze rezerwuję wszytko z wyprzedzeniem, bo po co mam przepłacać - a
łazienka i to odpowiednia jest podstawą - więc podarowuję sobie odrobinę
luksusu ))))

[anik801]

Luksus-czyli dla każdego coś innego Czy mam luksus?Niby tak-
dom,pełna lodówka,jakoś specjalnie sobie nie odmawiam przyjemności.Z
drugiej strony-na swój użytek mam starego fiata cc,na wakacjach nie
mieszkam w hotelu,spłacam mały kredyt(ale jednak kredyt).Człowiek
ciągle chce więcej,chce żyć lepiej.Porównujemy sie do
tych "bogatszych",że mają to czy tamto,a my nie.W takich chwilach
myślę o tych co nie mają niczego.Jest mnóstwo rodzin żyjących w
skandalicznych warunkach.Tak mogę powiedzieć śmiało-żyję w luksusie!
A czy wolno nam korzysać z luksusu(z kasy).Jeśli zarobiliśmy ją
uczciwie,to dlaczego nie moglibyśmy z tego skorzystać?W koncu
człowiekowi też się coś od życia należy.Ja akurat nie pojechałabym
do spa,ale kasę bym wydałanp.na kolejne akwarium Ktoś puknąłby się
w głowę-ludzie nie mają co jeść,a Ty kupujesz kolejny baniak i
wydajesz tyle kasy.To moje hobby,coś co daje mi radość.Wiem,że to
zbytek,ale nie obchodzi mnie to.

kolejny baniak

[mamalgosia]

No dobrze. Nie chodzi o to, co ludzie powiedzą, bo ludzie tu mają
najmniej do rzeczy. Ale sama piszesz, że wiesz, że to zbytek. Czy
więc - zdając sobie z tego sprawę, że to zbytek - mamy prawo na to
się decydować? Bo jeżeli np martwię się, że wydaję na coś pieniądze,
ale czuję, że jakoś tego potrzebuję, to jednak ten wyrzut sumienia
jest mniejszy niż gdy tak otwarcie stweirdzam: "to zbytek". Czy jest
to usprawiedliwiony wydatek?

[verdana]

Dla mnie zbytek to coś, bez czego moge się swobodnie obyć, a nigdy
coś, czego naprawde potrzebuję. Nie wiem w ogole, czy o czyms
potrzebnym można powiedzieć "zbytek", bo jak sama nazwa
wskazuje "zbytek" to coś zbytecznego.

[mamalgosia]

No właśnie. Czy masz prawo wydac pieniądze na zbytek?

[verdana]

Moim zdaniem, jesli to moje pieniądze, zarobione uczciwie, jeśli
nikt nie ucierpi na tym wydatku - to dlaczego nie mialabym prawa
wydać? Rozumiem, że ideałem byloby te pieniądze rozdac - ale jak już
pisalam - wtedy tych pieniedzy po prostu nie zarobię, bo mi się nie
bedzie chciało.
Przy czym "nikt nie ucierpi" jest dla mnie bardzo szerokim pojeciem.
tzn. jesli wydaje na zbytki, a potem dzieci będa mnie utrzymywac na
emeryturze - to nie mam prawa. Albo jesli wydaje, bo akurat mam, a
potem okaże się, ze nie mam grosza oszczednosci na leczenie dziecka.

zbytek

[anik801]

Gdyby tak do tego podchodzić to w naszych domach jest
mnóstwo "zbytków",Czy 15 lalka córki jest czymś potrzebnym?Czy
kolejna para butów(bo nam się spodobały w sklepie)jest konieczna?Czy
wstąpienie do restauracji(choć w domu jest obiad i pełna lodówa)jest
ok?Mój dom jest pełen "zbytków".Nie zawsze w momencie zakupu zdajemy
sobie sprawę,że wcale nam nie jest to potrzebne.Kolejne akwarium-
zbytek,lecz jest to zbytek,który chciałabym miećNa akwarium z
osprzętem+ryby o którym marzę trzeba trochę wydać.Jasne,że można bez
tego żyć,ale żyło by się milej gdyby to było.Czasem właśnie po to
odkładasz lub dodatowo pracujesz żeby sobie właśnie na ten zbytek
pozwolić.

A co z kulturą?

[atama]

A co dopiero z kulturą: teatr, wystawa, obraz do domu... Potrzebne
mi to? No przeżyję bez pójścia do teatru. Kultura jest zbytkiem?

[okri2]

Kultura jest duchową potrzebą, więc nie zbytkiem. Czasami ma działanie
terapeutyczne. Coś może zbywać w danym momencie, ale nie można chyba ogólnie
zbytkiem nazywać, czyli uprzedmiotowić.

[anik801]

A książki?Muszę je kupować(tzn.nie muszę,ale chce mieć).A potem
stoją i się kurzą.Uwierzcie mi-nasze domy pełne są "zbytecznych"
przedmiotów.

książki

[mamalgosia]

u mnie też stoją. Oprócz mnie czyta je jeszcze moja Przyjaciółka,
ale ogólnie się marnotrawią. Ale większość z nich taka, że żal mi
oddać np do biblioteki

[mamalgosia]

a właśnie, bardzo dobre pytanie.
choć można powiedzieć, że korzyści z kultury choć niewymierne to
jednak są. Powiedzmy, że się rozwijam (przynajmniej tak sobie
wmawiam, dowiaduję czegoś itd. A ta dziesiąta lalka, czy kolejny
baniak...
Czy - trochę z mojego podwórka - kolejne leki...(dziś na Starszego
poszło lekką rączką w aptece 220 zł(()

[atama]

Nie no, z lekami to się chyba nie da dyskutować...
A korzyści to i dla SPA się znajdą, bo wypoczniesz, zdrowie tym
samym podreperujesz. No jakby nie patrzeć - warto! )
A dziesiąta lalka napędza gospodarkę i ktoś tam pracę dzięki temu ma
i swoje dzieci nakarmi...

[mamalgosia]

atama napisała:

> Nie no, z lekami to się chyba nie da dyskutować...
> A korzyści to i dla SPA się znajdą, bo wypoczniesz, zdrowie tym
> samym podreperujesz. No jakby nie patrzeć - warto! )
Właśnie tak sobie myślałam: jakby płacić na SPA i na Msze za dusze
czyśccowe, to może nie trzeba by było na leki))


> A dziesiąta lalka napędza gospodarkę i ktoś tam pracę dzięki temu
ma
> i swoje dzieci nakarmi...
No, chyba, że będzie napędzała niewolnictwo w Chinach

[mamumilu]

No nie - bez przesady - to co służy rozwojowi intelektulnemu, duchowemu czy
fizycznemu zbytkiem nie jest. W takim przypadku to w ogóle należałoby się cofnąć
do zaspokajania potrzeb stricte fizycznych.

Chyba jednak granicy luksusu ustalić się nie da, bo właśnie jest to całkiem co
innego w odczuciu nawet nie każdego człowika, rodziny ale często nawet
społeczności czy kultur.
Przytoczony przykład Holendrów - to akurat całkie mdobry przykład, bo dla nich
podejmowanie ludzi czymś więcej niż herbatką to już luksus, ale za to wielu z
nich skłonnych jest do pomocy innym. Ciężko im zrozumieć, że w Polsce to byłby
wstyd przyjąć kogoś tylko hernbatą czy kawą - mówię o większości społeczeństwa.

[verdana]

na któryms forum spotkalam się z miażdżącą krytyka, gdy napisalam,z
żezamowilam na raz synowi 7 czy 8 książek z jego ukochanej,
popularno-naukowej serii. Że jest to demoralizowanie dziecka, ze
fakt, iz chce te ksiązki przeczytać nie jest powodem, aby je
kupować - można kupic jedną, a resztę później, a najlepiej pozyczyć,
bo uczę syna materializmu i żadzy posiadania.
Czyli część osob uznaje jednak kulturę za taki sam luksus jak każdą
inną rzecz.

[mamalgosia]

No, dla mnie zakup naraz 8 książek jednak byłby bardzo bolesny i
chyba nie do pzreskoczenia. natomiast uważam przeciwnie, takie
podejście bynajmniej nie uczy materializmu, wręcz przeciwnie

[mamumilu]

no i kolejny dowód na różne pojęcia luksusu - ale dzięki temu wiem, że opływamy
w luksusy
chociaż akurat nie rozumiem jak książki można traktowac jako luksus - ale to
pewnie mój świr

[verdana]

Mozna - ja zbieram XIX wieczne i wczesno XX-wieczne ksiązki o
wychowaniu, powinnosciach kobiet, zasadach dobrego wychowania - i to
jest luksus. Anstrahując od tego, ze XIX wieczna ksiązka w
antykwariacie jest tansza od przecietnego romansidla w empiku.

[anik801]

Ja też kupuję hurtowo Kupuję sporo przez internet-skoro już płacę
za przesyłkę to od razu kilka sztuk biorę.Moje dziecko też ma sporo
książek.Ostatnio też bywam w antykwariacie jak jadę do mamy(można
tanio kupić fajne książki).

[mamalgosia]

Oj tak, ja bardzo lubię zbytki.
Tylko nie wiem, czy mi wolno...

[mamumilu]

każdy decyduje sam czy ma prawo - bo jak ktos myśli, że nie ma prawa, to chyba
coś z nim nie tak - w końcu człowiek dostał wolną wolę
Niektórzy korzystają z tej woli tak, że zaspokojają każdą zachciankę a niektórzy
właśnie kątem po znajomych się na wakacjach tułają ( nie chciałam tego nazywać
po imieniu, bo wiem, że czasem ludzie inaczej nie mogą, chociaż ja wtedy bym
pojechała prędzej pod namiot)

[nati1011]

Ja jestem minimalista i z pewnością w Niebie (mam nadzieję) odpowiem
za grzech braku radości z życia

Staram się nie wydawać pieniedzy tam gdzie to nie konieczne. Choć
nie oznacza to, że kupuję to co najtańsze. Raczej nie zdecydowałabym
sie na wczasy całą rodziną w luskusowym hotelu. Uważam, ze
przekracza to nasze mozliwości finansowe. Wolę już skromniejsze
warunki ale dłużej lub cześciej. I tak wyjazd naszej 4 na 8-10 dni
to przynajmniej 3-4 tysiace zł. I mówimy o pensjonacie z wyżywieniem
a nie hotelu. ALe tak sczerze móiąc to chętnie pojechałabym z mężem
na taki weekend do SPA. )

Czy mozna? Myślę że można o ile pamętamy o innych. Jeżeli w ciagu
roku pamiętamy o potrzebujących to nie widze powodu do wyrzutów
sumienia z powodu urlopu. Czy odrobiny luksusu.

A przecież luksusem moze być nawet łazienka czy czysta woda z
kranu.

[verdana]

Nati, nie sadzilam, że ktoś tak trafnie opisze to, co mnie gnębi od
pewnego czasu. Bardzo dobrze jest nie pragnąć zbyt wiele rzeczy
materialnych - ale w chwili, gdy nie mam ochotu juz NIC mieć, gdy
naroznik na ktorym spie zjadł w polowei pare lat temu pies, gdy rok
zajmuje mi zdecydowanie się na kupienie sobie zwyklego odtwarzacza
mp3, bo "wlasciwie po co mi?" - to przestaje być cnotą.
A dla mojej mamy (osoby zamoznej)najwiekszym luksusem jest możliwość
obrania kartofli i wyrzucenia obierek. Mowi,że ile razy wrzuca
obierki do kosza, czuje się bogata i szczęśliwa. Że nie jest głodna.

[mamalgosia]

Kiedyś już poruszałam temat wyrzucanej żywności. Strasznei mnie to
boli - u mnie w domu codziennie idą do kosza resztki obiadu,
nadgryzione bułki, kawałki jakiejś kiełbasy(

[verdana]

IMO lepiej do kosza, niz do żołądka. lepsze zmarnowanie jedzenia,
niż człowieka.
Aby lepiej wyjasnić sprawe - dla mojej mamy wyrzucanie obierek jest
symbolem luksusu po dwoch latach w obozie koncentracyjnym. jak
twierdzi wtedy sama mysl o wyrzuceniu skorki od kartofla wydalaby
się jej czyms absurdalny, Więc teraz wyrzuca i czuje się bogata.

[mamalgosia]

Alez verdano, domyśliłam się, że Twoja Mama ma ciężkie przeżycia z
przeszłości. Nie podejrzewałam jej o rozrzutność.
I ja właśnie w tym samym kontekście. czy mam prawo wyrzucać
jedzenie, gdy tylu ludzi głoduje

[verdana]

Nie masz. o ile możesz te resztki żywności przekazać głodującym.
Jesli zas nie mozesz, a mozesz jedynie zjeść je, choc nikomu to na
zdrowie nie wyjdzie - to glodujacym nie pomozesz.

[verdana]

Ps. Moja mama JEST rozrzutna))

[atama]

U nas też się wyrzuca i okropnie mnie to boli. Zwyczajnie nie sposób
ucelować ile dzieci zjedzą. Najczęściej zostawiają, ale jak się
zdarzy nie domierzyć, to...
Nierównowaga gospodarcza to jedno. My wyrzucamy jedzenie, a gdzieś
tam ludzie cierpią głód.
Druga sprawa to rabunkowa gospodarka. Gigantyczne plantacje kosztem
lasów, żeby wyżywić miliony ludzi. Ogromne hodowle bydła, żeby było
co jeść... Wszystko sztucznie napędzane, żeby szybciej rosło, bo
ludzie chcą jeść... Dla uzyskania 1 kg wołowiny trzeba zużyć setek
litrów wody!!! Wiadomo, że wody coraz bardziej nam brakuje... Itd.
itd. a ja to jedzenie wyrzucam... Niegospodarność w tym względzie
coraz bardziej mnie boli.
Jasne, że swojej niedojedzonej porcji nie przekażę głodnemu
Koreańczykowi, ale mogę zracjonalizować swoje zapotrzebowanie...
Przynajmniej tyle.

[mama_kasia]

Nie mogłam się oprzeć przy tej okazji, żeby nie zacytować

"Bogatym na tym świecie nakazuj, by nie byli wyniośli, nie
pokładali nadziei w niepewności bogactwa, lecz w Bogu, który
nam wszystkiego obficie udziela do używania, niech czynią
dobrze, bogacą się w dobre czyny, niech będą hojni,
uspołecznieni, odkładając do skarbca dla siebie samych
dobrą podstawę na przyszłość, aby osiągnęli prawdziwe
życie." 1Tm 6,17-19

---------

[nati1011]

posiadać tak jakbyśmy nie posiadali... Z drugiej strony Jezus zaczął
od cudu w Kanie, na weselu. Gani też Judasza za uwagi pod adresem
Marii Magdaleny, która wylewa na Niego drogocenny olejek. Wiec nie
tylko głodnych nakarmić, ale i radować sie.

Moja oszczedność niebezpiecznie zbliza się do skąpstwa. Brak mi
zaufania, jest ciagle strach, ze kiedyś moze braknać, ze trzeba
zbierać na czarna godzine... Nie potrafie tak do końca zaufać

Każdy wybór oznacza rezygnację z czegoś innego. Mój maż ma bardzo
lekką rękę do pieniedzy. Gdyby nie mały fortel pewnie do dziś
mieszkalibyśmy w kawalerce. Na tym tle są miedzy nami tarcia. Trochę
zazdroszcze mu takiej szczerej postawy, ze nie ma sensu martwić sie
na zapas.

[mamalgosia]

Coś z oszczędności trzeba mieć. Albo przynajmniej jakieś rozsądne
limity na kontach. Nie wiem, czy na życie, ale na jakąś wyjątkową
sytuację - np w tym roku w moja choroba pochłonęła własnie takie
zapasy

[mamalgosia]

Czyli priorytety, tak? Nie wydasz na bąbelki, bo domek, prawda?

Ja też nie wydałam swoich pieniędzy, ale powiem Ci, że tak mi ten
luksus uderzył do głowy, że myślę o jakichś korepetycjach, co by
jednak w jakiś ponury listopadowy weekend móc się nim na nowo
nacieszyć. A np spłacamy dwa kredyty

[atama]

Dla mnie sztuką jest umieć się potem z tego cieszyć ))
Pojechać do takiego SPA za swoje pieniądze, korzystać i się z tego
cieszyć - tego Ci z całego serca życzę! )
Ja zdecydowanie przeginam w drugą stronę. Szukając kwatery na
wakacje, oferty sortuję po cenie. Wychodzę z założenia, że poradzę
sobie w najbardziej spartańskich warunkach. Traktuję to potem jako
pewnego rodzaju osiągnięcie nawet. Satysfakcja, że potrafię się obyć
bez bieżącej wody, światła za jednym pstryknięciem itd.
Potem wracam do domu i mam LUKSUS! Po miesiącu biwakowania na
Syberii, pączki na wiejskim targu były rarytasem z *****
restauracji, a moja łazienka skończonym burżujstwem. )))
I lubię sobie tak czasem odświeżyc perspektywę. Doceniam bardziej
to, co mam.
Czy wypoczywam w trudnych warunkach? Tak Chyba lubię zmaganie się
z naturą i samą sobą ))
Co nie zmienia faktu, że gdyby ktoś mi podarował weekend w SPA to z
przyjemnością i wdzięcznością bym skorzystała ))
I chciałabym umieć wydać na to nasze pieniądze... hmm...

[mamalgosia]

Ja mam zmaganie się ze sobą każdego dnia, i to bardzo ciężki bój.
Mój organizm nie wytrzymałby jeszcze dodatkowego zmagania.

[ula27121]

Mnie się wydaje, że w naszym życiu nie chodzi o to , żeby z luksu nie korzystać,
a to żeby się do niego nie przywiązywać.
Jak jeszcze byliśmy we wspólnocie, to tam jeden z księży mówił, że Bóg chce dla
nas jak najlepiej. Że chce abyśmy mieli dobre samochody i ładne domy. Ale chce
też być w naszym życiu na pierwszym miejscu.

Cytat przytoczony przez mamę_kasie jest moim zdaniem bardzo trafiony.

Dla mnie najważniejszy jest dystans do tego co mam i pilnowanie żeby posiadanie
nie stało się dla mnie zbyt ważne.

Bóg na pierwszym miejscu

[mamalgosia]

Jasne, że Bóg ważniejszy niż SPA.
Ale już "kto kocha bardziej syna czy córkę niż Mnie..." stanowi dla
mnie poważny problem

[sunday]

> Ale już "kto kocha bardziej syna czy córkę niż Mnie..."
> stanowi dla mnie poważny problem

Mam wrażenie, że tutaj "kocha" oznacza fałszywą miłość, zaborczą, ograniczającą.
Inaczej trudno by było zrozumieć to zdanie - w końcu skoro On jest miłością, to
też tą do dzieci.

[mamalgosia]

a ja jednak myślę, że chodzi o prawdziwą miłość

[anngal]

Mnie się wydaje, że tu chodzi o pokazanie, jak Bóg pragnie naszej
miłości. Przecież będąc Wszechmocnym mógł sprawić, żebyśmy go
kochali ponad wszystko a jednak tego nie zrobił. Może właśnie
dlatego, że chce naszej szczerej, prawdziwej, niewymuszonej miłości.

[sunday]

Cóż, mnie się wydaje, że nie - bo przecież prawdziwa miłość to owoc życia w Nim.
Nie może być sprzeczności między życiem w Nim a... życiem w Nim.

[anngal]

Nie rozumiem. Chodzi mi o to, że Bóg nie wymaga od nas, żebyśmy Go
kochali bardziej niż swoje dzieci na przykład( chociaż to byłoby
ideałem- Abraham i Izaak). Myślę, że pragnie nam uzmysłowić, jak
ważna jest dla Niego nasza miłość, nie pamiętam, gdzie jest
napisane, że nie ma miłości piękniejszej niż miłość matki do dziecka.

[mamalgosia]

anngal napisała:

> Nie rozumiem. Chodzi mi o to, że Bóg nie wymaga od nas, żebyśmy Go
> kochali bardziej niż swoje dzieci na przykład(

A mnie sie wydaje, że tego właśnie wymaga

[sunday]

Każdy z nas żyje w luksusie niewyobrażalnym dla, lekko licząc, połowy ludzi na
świecie. Mamy przecież dach nad głową, mamy jedzenie i wodę, by dać dzieciom. No
i nie ma wojny, a dzieci nam na ulicy byle przechodzeń nie zabije. A dla,
powiedzmy, 5% ludzi na świecie gnieździmy się w zatęchłych norach. Co innego
będzie luksusem i zbytkiem dla jednych, co innego dla drugich.

[madziaq]

Kiedyś zakładałam podobny wątek, próbując dojść do tego, gdzie zaczyna się
"nieprzywoitość" w gospodarowaniu swoim majątkiem Nie mam teraz czasu szukać,
ale do żadnych mądrych wniosków nie doszliśmy wtedy, to pamiętam

Osobiście uważam, że własne uczciwie zarobione pieniądze każdy może wykorzystać
wedle uznania i nikomu nic do tego. I nawet jeśli ktoś nie zarabia wiele, ale
np. ma marzenie, by z jakiejś tam okazji spędzić weekend w ekskluzywnym spa,
odmawia sobie przez pewnien czas innych rzeczy, by oszczędzić na ten wyjazd, a
potem pławi się w bąbelkach, to też jest w porządku, choć tak naprawdę taka
atrakcja była poza jego możliwościami i musiał się wyrzekać innych rzeczy, żeby
ją sobie zafundować i prawdopodobnie więcej tam nie pojedzie, przynajmniej przez
dłuższy czas. Może nie jest to szczyt rozsądku, ale jeśli ktoś chce przeżyć coś
takiego i sprawi mu to radość to moim zdaniem nie jest problem.

Z drugiej strony widziałam ostatnio w sklepie obrożę dla psa z kryształkami
Svarowskiego za około 400 zł. Smiem twierdzić, że psu nie robi to różnicy I
coś się we mnie burzy na myśl o wydaniu takiej kasy na taką duperelę, nawet
własnej i uczciwie zarobionej.

A co do wyrzucania jedzenia - staram się nie wyrzucać. Planuję posiłki z
wyprzedzeniem, kombinuję tak, żeby resztki w razie czego zamrozić. Ale też nie
cierpię jakoś strasznie, kiedy muszę coś wyrzucić. Uważam, podobnie jak Verdana,
że lepiej wyrzucić te dwie łyżki kartofli niż wmuszać w siebie na siłę, lepiej
wyrzucić kiełbasę sprzed tygodnia niż ją zjeść i odchorować... Zdarza się
czasem, że gdzieś mi "zaginie" w lodówce pół kubeczka jogurtu a po odnalezieniu
definitywnie już jest niejadalne. No trudno. Mam natomiast alergię na tekst "ty
nie chcesz kotleta (zazwyczaj co najmniej drugiego) a dzieci w Etiopii głodują"
Otóż to, że je zjem 3 kotlety, które ktoś mi na siłę wciśnie, w żaden sposób
dzieciom w Etiopii nie pomoże...

[mamalgosia]

madziaq napisała:


> ale do żadnych mądrych wniosków nie doszliśmy wtedy, to pamiętam
chyba nie tylko wtedy
>
> Osobiście uważam, że własne uczciwie zarobione pieniądze każdy
może wykorzystać
> wedle uznania i nikomu nic do tego.
Nie, nie chodzi mi o to, co komu do tego. Tylko co na to moje
sumienie


>
> Z drugiej strony widziałam ostatnio w sklepie obrożę dla psa z
kryształkami
> Svarowskiego za około 400 zł. Smiem twierdzić, że psu nie robi to
różnicy
Psu nie. A myślisz, że niemowlakowi robi różnicę w jak wypasionym
wózku jedzie, albo na jak drogie ciuszki ulewa?



> A co do wyrzucania jedzenia - staram się nie wyrzucać. Planuję
posiłki z
> wyprzedzeniem, kombinuję tak, żeby resztki w razie czego zamrozić.
No jasne, że porcji nie wyrzucam. Ale tu kawałek mięsa, tu resztka
kiełbasy (ugryziona) - to nie są rzeczy, które się zamraża. Idealnym
wyjściem byłoby jakieś tuczne zwierzę

[atama]

A wiesz, że ta świnka chodzi mi po głowie od paru już dni?! ))
Przydałaby się jak nic! ))

[madziaq]

Nie, myślę, że niemowlakowi tez wszystko jedno Dlatego też jakoś mi nie
pasuje wydawanie np 200 zł na śpioszki, z których dziecko wyrośnie po miesiącu.
Ale też nie wydaje mi się, żeby było sensownie kupowac śpioszki, które po
pierwszym praniu się rozlecą, bo ciuchy niemowlaka zapewne trzeba prać często
I własnie mam problem z tym, gdzie jest granica pomiędzy sensownym inwestowaniem
w jakość (co się oczywiście wiąże z wyższą ceną) a bezsensownym snobizmem, kiedy
płaci się tylko za markę tudziez kryształki, złotą nitkę itp

[mamalgosia]

Czyli wychodzi na to, że kolejny mój wątek jest pytaniem o granicę

[ula27121]

mamalgosia napisała:

> Czyli wychodzi na to, że kolejny mój wątek jest pytaniem o granicę

Granicy dla wszystkich nie można wyznaczyć. Każdy sam wyznacza. Nie zwracam
uwagi na to czy ktoś nazwie mnie snobką. Każdy zna swoją sytuację, potrzeby. Wie
ile dobrego dana rzecz materialna wnosi w jego życie, wie co nim kieruje kupując
to czy tamto, otaczając się luksusem lub nie.

[verdana]

To mi cos przypomniało. pare tygodni temu moj 14-latek wrocił
zbulwersowany ze spaceru z dziadkiem. dziadek chciał kupic mu
kurtkę, weszli do sklepu i moj ojciec zaproponował memu synowi, aby
zmierzył "taką ladną kurtkę". Kurtka ladna byla, fakt, ale
kosztowala ponad 400 zl. Syn z niemalym trudem wynegocjowal taka za
200 zl, a i tak uznał, ze to niejakie szalenstwo. Tymczasem moj
ojciec nie rozumial, dlaczego wnuk nie chciał kurtki, ktora przeciez
byla w zupelnie przyzwoitej cenie...
Czyli pojecie "luksusu" zalezy w duzym stopniu od dochodow. I mysle,
ze jesli ktos kupuje obrożę dla psa za 400 zł, albo śpioszki za 200,
w ogóle nie odczuwajac zaplaconej sumy - to po prostu kupuje rzecz,
która mu się podoba. Nie luksusową. Luksus to jest cos choc
trochę "powyżej" tego, co zazwyczaj się wydaje.
I jeszcze jedna refleksa - myslę, ze wszyscy (ja na pewno) mam
tendencje do oceniania jako "luksusowe" tego co wydaje mi sie
kompletnie zbędne, czego nie lubię. Tak więc wydanie jakiejkolwiek
kasy na SPA dla mnie jest luksusem, bo jestem skłonna wydac nawet
pół pensji, aby nikt do SPA nie kazał mi jechać Wydanie 200 zł na
zimowe buty jest dla mnie bezsensownym luksusem, natomiast wydanie
po 400 zł na buty do chodzenia po górach - sensownym wydatkiem. I
dopiero, gdy się zastanowię, moge zrozumiec, ze dla kogos moze byc
calkiem odwrotnie.

[luccio1]

verdana napisała:
> Wydanie 200 zł na
> zimowe buty jest dla mnie bezsensownym luksusem...

Jest rzeczą jak najbardziej sensowną - jeśli noga już nie rośnie, a buty mają
szansę przetrzymać 4-5 zim (z ewentualnymi drobnymi naprawami).

[verdana]

Nie słyszałes o czyms takim jak moda damska???

[mama_kasia]

Wydanie 200 zł na
> zimowe buty jest dla mnie bezsensownym luksusem, natomiast wydanie
> po 400 zł na buty do chodzenia po górach - sensownym wydatkiem.

A można mieć takie buty do chodzenia po górach (za 300-400zł),
które jednocześnie są butami na zimę i w dodatku wytrzymują
jakieś 8 lat ))) Wypróbowane

[mamalgosia]

a czy można w nich także iść do jacuzzi?

[madziaq]

Jak są z gore-texu to można i po wyjściu będą suche Przynajmniej we
wszystkich górskich sklepach tak reklamują - but sobie stoi w akwarium z wodą i
podpis, że z gore-texem na pewno pozostanie suchy

[magdalaena1977]

verdana napisała:
> Wydanie 200 zł na zimowe buty jest dla mnie bezsensownym luksusem,
natomiast wydanie
Dla mnie 200 zł za zimowe buty to albo wyprzedaż albo niska jakość (np.
Deichmann czy CCC - szybko się zniszczą, marnie wyglądają).
Przeciętne kozaki, jakie kupuję kosztują ok. 400 zł. I dla mnie jest to taki
standard, w końcu Ryłko to normalna firma, żaden luksus. A kozaki zawsze są
droższe od pantofelków, bo potrzeba na nie więcej skóry.
Luksus to byłyby sandałki od Manohlo Blanika za 3000 zł
Bo niebotycznie drogie, bez proporcjonalności jakości do ceny, można mieć dobre
taniej.

Ale może gdybym zarabiała jako członek zarządu banku 40.000 zł netto
miesięcznie, to takie 3000 zł byłoby do przyjęcia ? Może w ogóle miałabym szansę
na spróbowanie tych naprawdę luksusowych marek ?
Tak jak teraz mogę powiedzieć, że wolę walizkę Conin od noname z marketu, a w
ogóle to może opłacałoby się kupić Samsonite z ekonomicznej linii. Ale nie mam
porównania czy może Louis Vuitton naprawdę jest o tyle lepszy od Samsonite co
droższy ?

[verdana]

No widzisz. A ja do Ryłko w ogole nie wchodzę(to dla mnie własnie
luksus...), a buty z satyfakcją kupilam za 98 zł- przezyly jeden
sezon i zapowiadaja się na drugi. calkiem ladne nawet, biorac pod
uwage, ze corka natychmiast kupila sobie identyczne.
Bo dla mnie kasa na ubranie to kazsa w części wyrzucona - nie zalezy
mi. Kasa na meble to kasa wyrzucona w całości. Ale wymiana komputera
na nowszy, bo gry juz nie wchodzą - o, to jest dla mnie
nieluksusowy, konieczny niemal wydatekAlbo kawa w niebotycznie
drogiej Coffee Heaven.
Czyli się sprawdza - jak nam na czymś nie zalezy, to jesteśmy w
stanie postrzegac "normalne" wydatki jako rozpasanie

[magdalaena1977]

verdana napisała:

> a buty z satyfakcją kupilam za 98 zł- przezyly jeden
> sezon i zapowiadaja się na drugi.
Jakiej firmy ?
U mnie Ryłko przeważnie wytrzymuje dwa sezony, a i to nie zawsze, bo strasznie
szybko niszczę buty.

> Czyli się sprawdza - jak nam na czymś nie zalezy, to jesteśmy w
> stanie postrzegac "normalne" wydatki jako rozpasanie
A ja mam w domu tanie kino domowe z Tesco marki Thomson i jedynie co mi w nim
przeszkadza, to kabelki łączące głośniki odtwarzaczem. Jakość dźwięku jest
absolutnie ok.

[verdana]

Pojecia nie mam jakiej firmy Kino domowe filmy wszelakiej to dla
mnie tez rozpasanie))

[atama]

> Czyli się sprawdza - jak nam na czymś nie zalezy, to jesteśmy w
> stanie postrzegac "normalne" wydatki jako rozpasanie

Dla mnie wcale luksusem nie jest coś na czym mi nie zależy. Ani
rozpasaniem. Ktoś ma taką potrzebę, to sobie to kino domowe kupuje
takie czy siakie. Ja nie potrzebuję, ale to dla mnie luksusem nie
jest.
Luksusem jest dla mnie coś co lubię, a najtańsze nie jest. Gdy nie
wybieram tańszego odpowiednika tylko wypasioną (w moim odczuciu)
wersję w cenie x3.
Takie Coffee Heaven to dla Ciebie namiastka luksusu, czy nie?

[verdana]

Nie. Absolutnie nie. Coffee Haven to po prostu cos, co lubię, więc
nie żal mi na to pieniedzy i nie postrzegam tego w kategoriach
luksusu - tylko sadze, ze inni mogliby uznać, ze takie wydawanie
pieniedzy jest luksusem.

Coffee Heaven :)

[madziaq]

Tak mi się przypomniało... Za czasów licealno-studenckich, kiedy swoje wydatki
pokrywałam z kieszonkowego tudzież drobnych i nieregularnych dochodów za
korepetycje itp. kawa w cofee heaven za powiedzmy 12 zł to był dla mnie taaaaaki
wypas zwłaszcza, że kawa naprawdę dobra, a ja od wieku mniej więcej 15 lat
kawoholiczką jestem Teraz mam niezłą pracę, dzięki Bogu niczego nam nie
brakuje, do Coffee Heaven chodzę średnio raz lub dwa w tygodniu celem zabicia
czasu i przegryzienia czegoś, kiedy mam jeszcze coś do załatwienia wieczorem po
pracy, a nie opłaca mi się jechać do domu. Uważam to za coś normalnego, wcale
nie luksus - ot po prostu, trzeba coś zjeśc i wypić a bardziej ufam jakości
kanapek z Coffee Heaven niż z McDonalda, o walorach smakowych nie wspominając.
Najlepszy dowód, jak bardzo punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

[atama]

Nie chadzam do Coffee Heaven, ale z filmów kojarzy mi się z
plastikowymi/papierowymi kubkami. Tak jest w tym luksusie
rzeczywiście???

[magdalaena1977]

atama napisała:

> Nie chadzam do Coffee Heaven, ale z filmów kojarzy mi się z
> plastikowymi/papierowymi kubkami. Tak jest w tym luksusie
> rzeczywiście???
W niektórych zaczęli wprowadzać fajansowe (?) filiżanki i kubki.

Dla mnie CH to standard, a cena jest w zasadzie wszędzie taka same. Wiem, że
płacę nie tylko za kawę, za dobry ekspres i pracę barristy, ale przede wszystkim
za możliwość siedzenia w ładnej kafejce w dobrym miejscu.
Tańsza dobra kawa z ekspresu jest McDonaldzie, ale sprzedają ją tylko w
papierowych kubkach.

[madziaq]

Jak to ludzie się pięknie różnią. Ja np kupuję ciuchy i buty wybitnie
nieluksusowe (no może nie z linii Tesco Korzystny Zakup, ale raczej z niższej
niż wyższej półki cenowej) i nie dlatego, że na droższe mnie nie stać (może nie
od Versace, ale na Ryłko mogłabym się zrujnować) tylko dlatego, że lubię często
zmieniać i nic mi po butach, które przetrwają 10 lat, bo ja maksymalnie po dwóch
nie będe już ich nosić, bo moda się zmieni albo mi się znudzą Wyjątek -
właśnie buty "do gór". W te inwestuję raz na parę lat dobre kilkaset złotych i
nie szkoda mi wcale Na naprawdę dobrą zimową kurtkę nadającą się też na narty
również nie żałuję pieniędzy, więc akurat 400 zł za kurtkę jest dla mnie całkiem
do przeżycia, choć może nie dla czternastolatka, na którego pewnie za rok kurtka
będzie już za mała...

[magdalaena1977]

madziaq napisała:

> lubię często zmieniać i nic mi po butach, które przetrwają 10 lat,
> bo ja maksymalnie po dwóch nie będe już ich nosić, bo moda się
> zmieni albo mi się znudzą
Już od dawna zastanawiałam się, jak to jest, bo u mnie takie Ryłki żyją
przeważnie dwa sezony, a potem ściera się skóra, odpada obcas, wypacza przód ...

Może jak ktoś ma więcej butów, to mniej je nosi i mniej zużywa ?
Ja też mam sandałki na megaobcasie, które kupiłam sześć lat temu na ślub kolegi.
Wyglądają prawie jak nowe, bo obcasy są zbyt wysokie jak na zwykłe wyjście.

[verdana]

A wrzucenie kiełbasy w Mopsa jest OK? bardzo dobrze się sprawdza
jako kosz na odpadki.
mam nadzieję, ze na forum nie ma weterynarza

[ula27121]

Jest

[verdana]

Aaaa!!!

a co z hobby?

[anik801]

Czy zaliczamy to do czegoś zbędnego?Czy jeśli dziecko coś
kolekcjonuje to powiemy nie,bo ma za dużo?Moim hobby jest
akwarystyka i ogród.Oczywiście nie muszę kupować kolejnego
iglaka,ale...Może jednak czemuś to służy?Miło jest posiedzieć w
pięknym ogrodzie,patrzeć na ładne rośliny.Fajnie popatrzeć na
kawałek podwodnego świata za szybką.W jednym akwarium mogę mieć
tylko jeden biotop,dlatego chciałabym mieć kolejne by móc mieć inny.
Jasne,że mogłabym żyć bez żadnego akwarium i bez roślin przed domem.
Tylko,że moim zdaniem powinno się rozwijać swoje
zainteresowania.Moja córka lubi jeździć konno.Nie jest to tanie
hobby.jasne,że nie musi tego robić.Jednak skoro jest taka
możliwość,dlaczego nie korzystać?Gdy chodziłam do podstawówki miałam
3akwaria,jeździłam konno,jeździłam na nartach(może nawet miałam
więcej niż koleżanki).Oczywiście mozna bez tego żyć,ale chyba po to
również pracujemy żeby część pieniędzy wydać na t wszelkie "zbytki".
Gdyby tak nie było,to posyłalibyśmy część kasy na biednych,a w
wakacje pomagalibyśmy jako wolontariusze.A kto z Was pomaga?Kto
oddaje część kasy?Są tu takie osoby,które naprawdę rezygnują z
czegoś żeby dać innym?

kolejny iglak i baniak

[mamalgosia]

Wiem na pewno, że na tym forum jest mnóstwo osób, które wspierają
finansowo osoby potrzebujące. Okazyjnie bądź stale.
Wolontariusze też są - choć o to trudniej, ze względu na czas.

[mamumilu]

no chyba nikt nie będzie się chwalić, bo jedna ręka nie powinna wiedzieć co robi
druga a co dopiero inni ludzie

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> Pewna Osoba (dość majętna) zafundowała mi dobę w hotelu. Takim full
> wypas, żebym ukoiła skołatane nerwy.

Wiem, o co Ci chodzi, bo ja ostatnio byłam na szkoleniu (ze środków UE) w takim
hotelu 4* - wszędzie marmury, złocenia i stiuki . Każdy z nas mieszkał sam w
pokoju wielkości mojego salonu, miał sporą łazienkę. Na stołówce było
kilkanaście potraw do wyboru. Spa nie było, ale lada dzień mają otworzyć.
W zasadzie wszyscy czuliśmy się trochę nieswojo, bo nasze zarobki nie starczają
na wakacje na tym poziomie, a wcześniejsze szkolenia odbywały się w lekko
zapyziałych ośrodkach wczasowych (w marcu protestowaliśmy, bo ze względu na
kryzys, na śniadanie była jedna torebka herbaty na łebek, rok temu miałyśmy
jedną łazienkę na 5 pań).
Niby ten luksus był trochę w złym guście (herbata w torebkach, gipsowe posągi),
ale jednak dużo przyjemniej wrócić po zajęciach do ładnego pokoju, zostać tam
sama, mieć gdzie postawić swoje bagaże ...

[mamalgosia]

Herbata w torebkach jest w złym guście?

[verdana]

Zdecydowanie jest. W eleganckiej knajpie i eleganckim hotelu herbata
ma obowiazek być zaparzana fachowo, w czajniczku.

[atama]

Poza tym zabawa z tymi nasiąkniętymi torebkami do eleganckich nie
należy.
Dlatego np. torebki trzeba wyjąć przed podaniem gościom.

[mamalgosia]

Ale przecież nie każdy lubi mocną herbatę.

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> Ale przecież nie każdy lubi mocną herbatę
W najbardziej wypasionej wersji dostajesz:
- imbryk z esencją + dzbanek z wrzątkiem
- mały jednoosobowy imbryczek z herbatą w porcelanowym koszyczku, który
wyjmujesz, kiedy uznasz za stosowne.
+ filiżanka + cukier biały i brązowy + mleko / śmietanka + cytryna

[mamalgosia]

no nie, to ja jednak najwyraźniej nie wiem, co to luksus))

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> no nie, to ja jednak najwyraźniej nie wiem, co to luksus))
To idź sobie do jakiejś fajnej herbaciarni ( w Warszawie polecam tę na
Francuskiej). Wydasz 10 - 15 zł a poczujesz się luksusowo.

[mamalgosia]

Do Warszawy mam 400km i nie planuję już w tym życiu tam pojechać
(no, chyba że z przymusu).
Ale masz rację - herbaciarnię muszę znaleźć

[mader1]

też ją lubisz ?
jest bardzo przytulna

[magdalaena1977]

Byłam raz i bardzo mi się podobało. A herbata była pyszna.

[mader1]

nie mam niestety zbyt dużo czasu,więc byłam niewiele razy, ale rzeczywiście
pyszna Wolny czas to jest dopiero luksus ))

Jaka intencja nami kieruje?

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Co to jest luksus?

Ktoś napisał, że był już taki wątek, który nic nie wniósł. Wiadomo,
ludzie różnią się potrzebami. To prawda aż nadto oczywista. Jedni
będą uzasadniać, że coś jest konieczne potrzebne, drudzy, że można
się bez tego obejść. I można tak bez końca. Jedni będą dumni z tego,
że mają duże potrzeby i je realizują, drudzy będą dumni z tego, że
potrzeby mają małe i potrafię żyć szczęśliwie bez wielu rzeczy. A ja
myślę, że sedno tkwi gdzie indziej. W etymologii słowa luksus jest
lux, czyli łacińskie światło. W luksusie chodzi więc o to, aby
oślepić kogoś blaskiem, przepychem. Orszak królewski, pałac, strój,
konie, uczty. Intencją jest olśnienie innych ludzi. Luksus to dobra
dostępne tylko nielicznej, wąskiej grupie społecznej. Dlatego
przyjrzyjmy się swoim intencjom: dlaczego chcemy mieć określone,
dobro zwane luksusowym? To nie jest łatwe pytanie. Ludzie potrafią
okłamywać nawet samych siebie, cóż dopiero innych. Nie chcą poznać
swoich prawdziwych intencji, nie chcą odkrywać własnych kompleksów,
bo czasem np. otaczanie się luksusem może wynikać z chęci
dowartościowania się, czasem wynika z chęci pocieszenia się (
głęboko ukryta krzywda), etc. Motywów może być wiele, bardzo
różnych. Jeśli już ludzie tłumaczą, to najczęściej na gruncie
racjonalnym uzasadniają, że rzecz jest współcześnie, obiektywnie
konieczna, do życia, pracy, etc. Historyk Janusz Tazbir w książce o
kulturze szlacheckiej pisał, że szlachta strojem chciała się
upodobnić do króla, ludzie ze stanów niższych strojem chciały się
upodobniać do szlachty. Sejm wydawał więc akty prawne, które
zabraniały tego. Otaczanie się luksusem to głęboko zakorzeniona w
wielu ludziach potrzeba psychiczna.

[atama]

Tak... Gdzieś u źródeł leży chyba porównywanie się.

[otryt]

atama napisała:

>Tak... Gdzieś u źródeł leży chyba porównywanie się

No właśnie! Sytuacja testowa. Widzisz u brata, przyjaciela, sąsiada,
znajomego jakąś wspaniałą, nową rzecz. Dowiadujesz się o wycieczce,
nowym mieszkaniu, domu, remoncie, samochodzie, czymkolwiek, co sobie
ktoś inny sprawił lub zafundował. Jaka jest twoja reakcja, tak w
głębi duszy? Szczerze. Co czujesz? Czy się cieszysz, że ktoś ma coś
fajnego lub przeżył coś miłego? A może pojawia się jakiś dyskomfort
w psychice i od tej pory myślisz już tylko, jak by coś podobnego
samemu posiąść? A może zazdrościsz? I nie mówię tu o sytuacji, gdy
widzę u kogoś quada, albo Verdana widzi u kogoś nowe meble, bo to
nas zupełnie nie kręci. Ale mówię o sytuacji, gdy widzimy coś, na
czym nam zależy, czym się interesujemy i lubimy. Myślę, że książki i
wszelkie dobra kulturalne też podlegają tym samym prawom.

Miło mi było czytać Twoje wspomnienia Atamo z Syberii. O względności
potrzeb i odczuć komfortu. Pamiętam jak po długiej, wyczerpującej
górskiej wędrówce w słońcu, wszyscy rzucili się do rzeki, do której
w końcu doszliśmy. Smak tamtej wody do dziś pamiętam. Myślę, że
przewyższał wszelkie niezwykłe i drogie trunki, jakie mogli serwować
nawet w najlepszych lokalach. Zwykła wanna we własnym mieszkaniu lub
fotel mogą tak bardzo smakować, jak się wraca do domu z trudnej
wyprawy. I odwrotnie, człowiek goniący wciąż za coraz to nowymi
potrzebami, dogadzający sobie jest ciągle nienasycony. Zaspokojenie
nowej potrzeby daje spokój duszy tylko na chwilę, aby już za moment,
dalej prowadzić wyścig.

Pozdrawiam serdecznie

[atama]

Jaka jest twoja reakcja, tak w
> głębi duszy? Szczerze. Co czujesz? Czy się cieszysz, że ktoś ma
coś
> fajnego lub przeżył coś miłego? A może pojawia się jakiś
dyskomfort
> w psychice i od tej pory myślisz już tylko, jak by coś podobnego
> samemu posiąść? A może zazdrościsz?

Jest jeszcze jedna droga. Resentyment, czyli "kwaśne winogrona".
Wybitnie trująca odmiana zazdrości...

> Miło mi było czytać Twoje wspomnienia Atamo z Syberii. O
względności
> potrzeb i odczuć komfortu. Pamiętam jak po długiej, wyczerpującej
> górskiej wędrówce w słońcu, wszyscy rzucili się do rzeki, do
której
> w końcu doszliśmy. Smak tamtej wody do dziś pamiętam. Myślę, że
> przewyższał wszelkie niezwykłe i drogie trunki, jakie mogli
serwować
> nawet w najlepszych lokalach. Zwykła wanna we własnym mieszkaniu
lub
> fotel mogą tak bardzo smakować, jak się wraca do domu z trudnej
> wyprawy.

No proszę! )) Tyle wspólnego! ))

I odwrotnie, człowiek goniący wciąż za coraz to nowymi
> potrzebami, dogadzający sobie jest ciągle nienasycony.
Zaspokojenie
> nowej potrzeby daje spokój duszy tylko na chwilę, aby już za
moment,
> dalej prowadzić wyścig.

WYŚCIG - dobre słowo. Człowiek traci spokój...

Pozdrawiam ))

[otryt]

atama napisała:

>Jest jeszcze jedna droga. Resentyment,
>czyli "kwaśne winogrona".
>Wybitnie trująca odmiana zazdrości...

Tak, istnieje wiele różnych odmian. Mamy dużą pomysłowość w tym
względzie. Jest chyba również polska specyfika. Narzekanie i
fałszywe umniejszanie dobra, które się dopiero co posiadło. No fajna
jest to rzecz, ale... Po co się to stosuje? Aby bliźni mniej
zazdrościł? Polscy magnaci bardziej niż ci z innych krajów starali
się prześcignąć przepychem króla. A szlachcic na zagrodzie równy był
wojewodzie.


>No proszę! )) Tyle wspólnego! ))

Mnie również miło było to zauważyć.))

Wyścig

[otryt]

atama napisała:

>WYŚCIG - dobre słowo. Człowiek traci spokój...

Telefony komórkowe są w Polsce już kilkanaście lat. Te pierwsze były
niewyobrażalnie drogie. Były również technicznie niedoskonałe,
bardziej zawodne, gorsze pod każdym względem niż te które mamy
dzisiaj. Wtedy niewiele osób je posiadało, były oznaką prestiżu i
luksusu, część obnosiła się z nimi ostentacyjnie. Był wyścig, aby je
posiąść. Banki służyły kredytem. Kredyt jest po to ( nie mówię o
kredycie na mieszkanie) by nie czekać i zacząć konsumować
natychmiast. Taki wyścig odbywał się po każdą nowinkę, jaka
pojawiała się na rynku. Wystarczy jednak chwilę poczekać i mamy to
samo, a nawet więcej. Mamy komputery lepsze niż miała NASA 20 lat
temu. Mamy pojazdy lepsze niż miał Edward Gierek czy Józef
Piłsudski. Nawet król z Warszawy do Krakowa musiał jechać ze 3 dni
telepiąc się w jakiejś karecie. My w dużych wygodach mamy to samo w
3 godziny. A więc o co chodzi? By mieć? Czy by mieć szybciej niż
inni? Przestaje być luksusem, to co prawie wszyscy posiadają.

[mama_kasia]

Pamiętam jak po długiej, wyczerpującej
> górskiej wędrówce w słońcu, wszyscy rzucili się do rzeki, do której
> w końcu doszliśmy. Smak tamtej wody do dziś pamiętam. Myślę, że
> przewyższał wszelkie niezwykłe i drogie trunki, jakie mogli serwować
> nawet w najlepszych lokalach.


Myśmy takie doświadczenie nieopatrznie zaserwowali dzieciom.
Wody w butelce było już tylko tyle, aby zwilżać sobie wargi.
Kiedy w końcu doszliśmy do strumienia, był szał radości i ...
nagle cała wyczerpująca wycieczka, okazała się piękna - również
dla dzieci ...To wspomnienie często do nas wraca i chociaż
wtedy nie dawałam już rady fizycznie i psychicznie, to cieszę
się, że było

[otryt]

mama_kasia napisała:

>Kiedy w końcu doszliśmy do strumienia, był szał radości i ...
>nagle cała wyczerpująca wycieczka, okazała się piękna - również
>dla dzieci

Czy ktoś, kto nie przeżył czegoś podobnego jest w stanie wyobrazić
sobie, ze można przeżyć szał radości z tak błahego powodu, jak garść
wody ze strumienia?

Pamiętam z gór. Mieliśmy nocleg w namiocie bardzo wysoko.
Poprzedniego dnia przyszliśmy zmęczeni, spoceni, po ciemku, nie było
szans na znalezienie wody. Była tylko woda pitna noszona w
plecakach. Ta starczyła tylko do umycia zębów. Rano czuliśmy się
bardzo nieświeżo. Aby dojść do wody, trzeba było zejść kilkaset
metrów w dół licząc w metrach nad poziom morza. W końcu znalazło się
malutkie źródełko, które kapało z prędkością kubek w ciągu
kwadransa. Byliśmy we dwoje, a więc pół godziny na dwa kubki. I w
jednym kubku lodowatej wody dało się umyć całe ciało. Kto tak
próbował ten wie, jaką przyjemnością jest kąpiel w wannie lub pod
prysznicem. Jak przez cały miesiąc śpi się na twardej karimacie,
luksusem jest własne łóżko. Jak jest się odciętym od informacji:
radia, tv, prasy, książek, bo parę tygodni w głuszy, ten wie jaką
przyjemność jest zwykła gazeta, etc.

Pozdrawiam serdecznie

[atama]

mamo_kasiu dziękuję za to, co napisałaś!
miałam wątpliwości, czy mogę na coś takiego narażać dzieci... cieszę
się, że to potrafi zaowocować już w młodym wieku ))

prawda, że do takich właśnie momentów długo się potem wraca i
czerpie z nich siłę???

[mama_kasia]

> prawda, że do takich właśnie momentów długo się potem wraca i
> czerpie z nich siłę???

Zdecydowanie tak Mojemu mężowi to nawet się przydało, gdy
mówił jakąś katechezę dla większego grona

[mamalgosia]

Czyli jak na pokaz to źle.
No jasne, że pojechałam do tego hotelu, żeby się Wam pochwalić

Ale tak serio: zdecydowanie na pewno nie może to być jedyne
kryterium.

[otryt]

mamalgosia napisała:

> No jasne, że pojechałam do tego hotelu, żeby się Wam pochwalić

Nie sądzę tak. To raczej jednostkowe, nowe doświadczenie, które
czegoś tam uczy. Też bywałem w podobnych sytuacjach. Przyjmowałem to
z radością i wdzięcznością.

> Ale tak serio: zdecydowanie na pewno nie może to być jedyne
> kryterium.

Może nie jedyne, ale najważniejsze. Tam skarb Twój, gdzie serce
Twoje. A w sercu są intencje. Właściwe intencje porządkują wszystkie
inne sprawy, czyli np. jak dzielić się z innymi tym co mamy?

Pozdrawiam

[mamumilu]

zgadzam się w całej rozciągłości - etymologia słowa luksus jest doskonałym
podsumowaniem tej ciekawej dyskusji

[luccio1]

Istnieje też inna etymologia - wyprowadzenie tego słowa od nazwiska Lucjusza
Licyniusza Lukullusa, wodza rzymskiego poprzedzającego Cezara o pokolenie,
człowieka, który rozpoczął podbój Azji Mniejszej dla Rzymu (jeszcze
republikańskiego) -
- a w stanie spoczynku stał się wyrafinowanym smakoszem rozkoszy życia.

Sullo, Ty widzisz i nie grzmisz?

[otryt]

Oficer w armii Sulli urządza lukullusowe uczty. Podwładny w zbytku
prześciga swego pana. A Ty, Sullo to widzisz i nie grzmisz?


pl.wikipedia.org/wiki/Lukullus

[sulla]

Ależ Lukullus był jedynym, który ostatecznie przy Sulli pozostał. A że był
bogaty, to tym lepiej, bo hulać mogli razem za Lukullusowe zbytki. Na Lukullusa
ja grzmieć nie mam potrzeby

Ale serio, skoro już zostałam wywołana do tablicy, to powiem, ze bardzo mi się
podoba Otrycie Twoja interpretacja. I myślę sobie teraz, zbierając spostrzeżenia
z tego wątku i z wątku obok na temat antykoncepcji, czy nie jest aby tak, że
jednak najważniejsza jest zawsze intencja, z jaką dokonujemy różnych czynów. Bo
zła intencja może zaprzepaścić każdy dobry czyn. Co nie znaczy, ze dobra
intencja może uświęcić zły czyn. Ale ważne jest przede wszystkim, abyśmy
zachowali "czystość serca".

[otryt]

No tak, na jedynego wiernego, nie będziesz grzmieć, Sullo. Nawet gdy
na lukullusowych ucztach język mu się plącze i wychodzą z tego
poplątania uczty luksusowe. Nawet gdy zdolność bojowa takiego
żołnierza spada do zera. Lucio przypomniał o Lukkulusie, a czy ktoś
wie, nazwa jakiego dość popularnego przedmiotu pochodzi od nazwiska
mało znanego Vincenta Priessnitza?

Nie wiadomo, która etymologia słowa luksus jest prawdziwa. Wiem
jednak, że wszelka władza przydawała sobie blasku, który onieśmielał
poddanych i wrogów. Trudniej podnieść broń na kogoś, kto aż tak
góruje nad nami. Trudniej się zbuntować, gdy jesteśmy tacy malutcy.

Pozdrawiam ))

[sulla]

Ja osobiście skłaniam się ku etymologii od lux, lucis A tak przy okazji,
Otrycie, słyszałeś może o mojej ulubionej etymologii (autorstwa bodajże
Warronna) "lucus" (gaj) od "non lucere" (nie ma światła? Bo w gaju jest ciemno!
Pomysłowe, co?

a czy ktoś
> wie, nazwa jakiego dość popularnego przedmiotu pochodzi od nazwiska
> mało znanego Vincenta Priessnitza?

O, ja nie wiem, poproszę bardzo o wyjaśnienie

> wszelka władza przydawała sobie blasku, który onieśmielał
> poddanych i wrogów.

Ano właśnie. Więc może się zdarzyć, ze otaczamy się "luksusem", aby zaimponować
innymi i zyskać nad nimi przewagę i jakąś formę władzy. I wtedy jest jasne, że
czynimy źle.

Ale sądzę, że nie takie miała intencje Mamalgosia pławiąc się w zbytkownym SPA

[luccio1]

Jeszcze bardziej pomysłową etymologię wymyślił św. Izydor:
wyprowadzenie "artes mechanicae" - a właściwie "artes moechanicae" - od:
"moechor, moechari" = cudzołożyć.
Stąd wszelkie rzemiosło stało o wiele, wiele niżej od "sztuk wyzwolonych" (=
"artes liberales"),
co więcej: jedynie "filozofowanie" (na katedrze uniwersyteckiej czy też poza
nią) okazywało się zajęciem godnym człowieka,
ktoś parający się rzemiosłem był tym "gorszym", grzesznym (wszak praca rękoma, w
pocie swego czoła, była karą za grzech pierworodny - i wszystkie następne...).

[otryt]

sulla napisała:

> Pomysłowe, co?

Ja bardzo lubię etymologię. Znaczenie wielu słów przez wieki
ewoluowało i dziś już znaczy coś innego niż dawniej. Ciekawi mnie
jednak to pierwotne znaczenie, gdy człowiek po raz pierwszy chciał
coś ważnego przekazać drugiemu. Jakie miał wtedy skojarzenia? Słowo
luksus bardzo nam ostatnio spowszedniało. Dobro luksusowe właściwie
może mieć każdy. Może nie samochód z najwyższej półki, ale np.
herbatę.

> O, ja nie wiem, poproszę bardzo o wyjaśnienie

Od austriackiego nazwiska Priessnitz (1799-1851 zajmował się
wodolecznictwem) pochodzi nazwa prysznica. Nie wiem dlaczego,
przecież prysznic znany był w świecie od najdawniejszych wieków.
Ale może nie w Polsce. Wszak w Polsce kiepsko było w higieną.


pl.wikipedia.org/wiki/Vincent_Priessnitz

> Ano właśnie. Więc może się zdarzyć, ze otaczamy się "luksusem",
aby zaimponować
> innymi i zyskać nad nimi przewagę i jakąś formę władzy.

Ksiądz Tischner w książce „Miłość niemiłowana” pisze o tej
przewadze, jaką jeden nad drugim stara się uzyskać, w myśl zasady,
jeśli ja go nie zdominuję, to on mnie zdominuje. Jeśli ja nie
uczynię z niego niewolnika, to on to zrobi ze mną. Jeśli ja pierwszy
nie zaatakuję, to mnie zaatakują. Ta obłędna logika bywa obecna w
świecie. Ilu z nas jej ulega w wersji soft. A piramidy, monumentalne
budowle nie miały świadczyć o wielkości i sile państwa i jego władcy?

>Ale sądzę, że nie takie miała intencje Mamalgosia
>pławiąc się w zbytkownym SPA

W żadnym razie Temat nam mocno odbiegł od zwykłych spraw
Mamalgosi.

[magdalaena1977]

sulla napisała:
> Ale serio, skoro już zostałam wywołana do tablicy, to powiem, ze bardzo mi się
> podoba Otrycie Twoja interpretacja.
Mnie też się podoba. Zwłąszcza, ze ja pisałam podobnie
Jak kupuję porządne drogie buty, na które mnie stać, to jest ok. Ale jak płacę
za samo nazwisko znanego projektanta, żeby koleżankom oko zzieleniało, to już
nieładnie.

[verdana]

Nie jestem do konca przekonana, ze luksus i tak zwana "ostentacyjna
konsupcja" jest tym samym. Można byc czlowiekiem zamoznym, kupowac
wyłacznie dobra luksusowe nie dlatego, zeby kogos olsnic, ale
dlatego, ze są dobre, wygodne i nie ma żadnego powodu, aby kupowac
rzeczy tansze.
To nadal jest luksus - a na pewno nie wynikający z zazdrosci ani
ostentacji.

[otryt]

verdana napisała:

>Nie jestem do konca przekonana, ze luksus i tak zwana
>"ostentacyjna konsupcja" jest tym samym.

Oczywiście, że to nie to samo. Decyduje, jaka była intencja.
Luksus to dobro z najwyższej półki. Słowo „ostentacja” już samo w
sobie jest intencją.


>Można byc czlowiekiem zamoznym, kupowac
>wyłacznie dobra luksusowe nie dlatego,
>zeby kogos olsnic, ale dlatego, ze są dobre, wygodne.

Intencje bardzo łatwo zakłamać, także przed samym sobą. Ważny jest
ten pierwszy raz, gdy coś pragniemy mieć. Co wtedy myślimy? Dlaczego
chcemy coś mieć? A może dlatego by dorównać jeszcze bogatszemu od
nas? By nas szanował? Traktował, jak partnera, by nie patrzył z
góry? Albo by pokazać rodzicom, którzy nie wierzyli, że coś
osiągniemy? Widzicie, potrafię. Kochajcie mnie!!! Albo, albo.. Potem
rzecz nabywamy i się przyzwyczajamy do wygód, które niesie i
zapominamy o pierwszej myśli (wypieramy ze świadomości to co
niemiłe), czasem bardzo ulotnej i zwiewnej jak impuls. W to miejsce
dajemy wtórne, racjonalne i bardziej dla nas korzystne wytłumaczenie
o komforcie i niezbędności do życia czy pracy.

W świecie, ale i w Polsce coraz częściej również jest coś takiego,
że człowiek na jakimś wysokim stanowisku, z wysoką pensją nie może,
nawet jeśliby tego chciał, mieszkać w nieodpowiedniej dzielnicy,
ubierać się w nieodpowiednich sklepach, jeździć byle czym. A więc to
nie tylko kwestia wygody, ale również dostosowania się do panujących
norm, niezależnie od tego, za jak głupie byśmy je uważali. To lęk,
że możemy stracić pozycję, którą z takim trudem osiągnęliśmy.
Zresztą banki mają swój wywiad i od razu dzwonią do kogoś takiego,
kto awansował z propozycją kredytu na zakup większego domu. I tak
dajemy się wkręcać w ten mechanizm.

[verdana]

Dlaczego sadzisz, ze ten pierwszy raz kupuje sie cos drogiego,
lukusowego zawsze myslac tylko o wrazeniu, jakie sie wywola? Sporo
osob mysli "dostalem sporo pieniędzy, te buty (telewizor, samochód)
sa takie fajne, kupię sobie". Myslac wyłacznie o tym, ze bedzie z
tego milo korzystać i tyle.

[otryt]

verdana napisała:

> Dlaczego sadzisz, ze ten pierwszy raz kupuje sie cos drogiego,
> lukusowego zawsze myslac tylko o wrazeniu, jakie sie wywola?

Oj, chyba się nie zrozumieliśmy. Ja mówiłem o pierwszej myśli, jaka
przyjdzie do głowy, gdy się chce kupić coś drogiego. Oczywiście taką
myślą może być również

>"dostalem sporo pieniędzy, te buty (telewizor, samochód)
> sa takie fajne, kupię sobie". Myslac wyłacznie o tym,
> ze bedzie z tego milo korzystać.

Pozdrawiam

[magdalaena1977]

verdana napisała:

> Sporo
> osob mysli "dostalem sporo pieniędzy, te buty (telewizor, samochód)
> sa takie fajne, kupię sobie". Myslac wyłacznie o tym, ze bedzie z
> tego milo korzystać i tyle.
Ja też mam takie pierwsze skojarzenia.

Zresztą pewne rzeczy z natury kupuje się dla wywołania efektu i nie ma w tym nic
złego. Np suknia balowa - ma być taka, żebym JA najlepiej w niej wyglądała,
żebym podobała się innym, a nie żeby MNIE podobała się sukienka.

[ula27121]

magdalaena1977 napisała:


> złego. Np suknia balowa - ma być taka, żebym JA najlepiej w niej wyglądała,
> żebym podobała się innym, a nie żeby MNIE podobała się sukienka.

No ja w czymś co mi się nie podoba w życiu się nie pokażę....

[magdalaena1977]

ula27121 napisała:

> magdalaena1977 napisała:
>
>
> > Np suknia balowa - ma być taka, żebym JA najlepiej w niej
> > wyglądała, żebym podobała się innym, a nie żeby MNIE podobała
> > się sukienka.
>
> No ja w czymś co mi się nie podoba w życiu się nie pokażę....
>
Ja też nie. Ale w życiu nie kupię sukienki, która wisząc na wieszaku MNIE SIĘ
PODOBA, ale wyglądam w mniej idiotycznie.

[madziaq]

A tak off topic - też tak macie, że jak ciuch na wieszaku jest piękny to
zazwyczaj na Was do kitu i na odwrót - ciuchy, za które, widząc je na wieszaku
nie dałybyście 5 zł, okazują się strzałem w dziesiątkę? Bo mnie się to ostatnio
nagminnie zdarza, chyba zacznę przymierzać ubrania, poczynając od tego, co mi
się najmniej podoba, kiedy sobie wisi

[atama]

TAK!
Dlatego ja zupełnie nie umiem kupować w lumpeksach, a bym chciała.
Mi się tam nic nie podoba na tych wieszakach. Moja mama za to jest
mistrzem second handów i kończy się zazwyczaj tak, że chodzę w super
ciuszkach za 5 zł, ale wyszukanych przez moją mamę )))
Bardzo pasuje do wątku o luksusie... )))

[ula27121]

atama napisała:

> TAK!
> Dlatego ja zupełnie nie umiem kupować w lumpeksach, a bym chciała.
> Mi się tam nic nie podoba na tych wieszakach. Moja mama za to jest
> mistrzem second handów i kończy się zazwyczaj tak, że chodzę w super
> ciuszkach za 5 zł, ale wyszukanych przez moją mamę )))
> Bardzo pasuje do wątku o luksusie... )))

Jakbym o sobie czytała

[mamalgosia]

Może to zalezy od tego, jak bardzo nasza figura jest zbliżona do
wieszaka Bo jak ja zakładam bluzkę z wieszaka, to wyglądam właśnie
tak jak sobie wyobrażałam. A jak spodnie, to zupełnie inaczej

Wabienie płci przeciwnej

[otryt]

magdalaena1977 napisała:

>Zresztą pewne rzeczy z natury kupuje się dla wywołania efektu
>i nie ma w tym nic złego. Np suknia balowa - ma być taka, żebym
>JA najlepiej w niej wyglądała, żebym podobała się innym,

... i zdobyła najlepszego spośród mężczyzn. To naturalna motywacja,
nie musimy się tego wstydzić. Może to nawet działać podświadomie.
Zwabienie mężczyzny, to jest w genach, w całej przyrodzie. Świetny
przykład podałaś, Magdaleno. Czy i inne luksusowe przedmioty
kupujemy z podobną intencją? Aby np. zdobyć kobietę? Samochodom
psychoanalitycy nadają specjalne znaczenie w życiu mężczyzny.

[mamalgosia]

Gdy poznałam mojego Męża (nie był wtedy moim mężem rzecz jasna)
spodobało mi się, że miał samochód

[otryt]

Widzisz, Kasiu, że to działa

Rozbujałem sięw obłokach, odchodząc od konkretu, który zapodałaś.
Obiecuję poprawę

[mamalgosia]

Widzę, że działa. Mam kolegę w pracy, kawalera, lat ponad 40. I mam
koleżanki-panny. Gdy którejś z nich o nim mówię, to nie chcą go
poznawać gdy tylko dochodzę do informacji, że nie ma on samochodu.
Jest to jakiś sygnał o ewentualnej zaradności człowieka. On pracuje
już prawie 20 lat, coś tu jest nie tak.

A co do odchodzenia od tematu, to proszę bardzo Jetsem chyba na
tym forum największą wielbicielką offtopików

[luccio1]

No tak - człowiek bez samochodu nie jest partnerem...

Ale w kontekście samochodu trafiają się rzeczy gorsze niż wykluczenie kogoś a
priori jako ewentualnego partnera życiowego- np. myślenie: jeśli linia kolejowa
pokrywa się mniej więcej w przebiegu z drogą krajową - to należy ruch kolejowy
pasażerski wstrzymać, a w dalszej perspektywie kolej zlikwidować.
Tak myśli nasze Państwo. Ofiarą takiego myślenia padła linia Chabówka-Nowy Sącz,
która skądinąd mogła by być łatwo wypromowana jako atrakcja turystyczna, choćby
ze względu na krajobrazy...
To samo zdaje się grozić odcinkowi Kalwaria Lanckorona-Wadowice.

[mamalgosia]

luccio1 napisał:

> No tak - człowiek bez samochodu nie jest partnerem...
Na to wygląda. Pan, o którym piszę dojeżdża do pracy dwoma
autobusami i wiecznie narzeka, że w tych autobusach tłok, że rzadko
jeżdżą, że nie chce mu się czekać. I często jest podwożony przez
inne osoby. Czyli nie jest to jakaś ideologiczna rezygnacja z
pojazdu mechanicznego np dla zdrowia.


>
Ofiarą takiego myślenia padła linia Chabówka-Nowy Sącz
> ,
> która skądinąd mogła by być łatwo wypromowana jako atrakcja
turystyczna, choćby
> ze względu na krajobrazy...
A, to odczułam w tym roku. Pociąg dojeżdża do Rabki, a następnie
wraca - nie wiem, po co tam w ogóle zamukają szlabany.


> To samo zdaje się grozić odcinkowi Kalwaria Lanckorona-Wadowice.
Oby nie, bo rzeczywiście byłoby szkoda

[luccio1]

mamalgosia napisała:
> Pociąg dojeżdża do Rabki, a następnie
> wraca - nie wiem, po co tam w ogóle zamykają szlabany.

Tylko do Rabki sięga sieć elektryczna. Od strony przeciwnej trakcję dociągnięto
z wielkim bólem jakieś 20 lat temu do Limanowej, ale nie mam pojęcia, w jakim
stanie jest teraz. Na odcinku środkowym nie ma nic - mógłby jeździć najwyżej
szynobus spalinowy, jak z Krakowa Głównego do Balic.
Były plany budowy odcinka Podłęże-Tymbark, który otwarłby wariant skrótowy
dojazdu kolejowego z Krakowa do Zakopanego (i bez trzykrotnej zmiany po drodze
czoła pociągu, jak to się dzieje obecnie w Płaszowie, Suchej i Chabówce/Rabce),
jak też z Krakowa do Krynicy ("pod" zimowe igrzyska olimpijskie w Zakopanem) - i
też gdzieś się wszystko rozeszło.

Do pracy dojeżdżam komunikacją miejską do Dworca Głównego, a potem pociągiem
(powrót w odwrotnej kolejności).

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> Widzę, że działa. Mam kolegę w pracy, kawalera, lat ponad 40. I mam
> koleżanki-panny. Gdy którejś z nich o nim mówię, to nie chcą go
> poznawać gdy tylko dochodzę do informacji, że nie ma on samochodu.
> Jest to jakiś sygnał o ewentualnej zaradności człowieka.
> On pracuje już prawie 20 lat, coś tu jest nie tak.
Dla mnie pierwsze skojarzenie co do braku samochodu, to nie niezaradność, tylko
ukrywana choroba uniemożliwiająca prowadzenie samochodu (np. padaczka).

[verdana]

No zlitujcie się, naprawde w towarzystwie, w ktorym sie obracacie
posiadanie samochodu jest wyznacznikiem wartosci faceta jako
ewentualnego partnera???? To moja córka zostanie stara panna, żaden
z jej kolegow nie ma samochodu. Moj syn tez chyba nie będzie mial
szans.
Nie mówiac już o tym, ze gdybym dowiedziała się od mojego dziecka,
ze cos takiego bierze pod uwagę przy wyborze partnera, to uznalabym,
ze ponioslam absolutną, niewyobrazalna klęskę wychowawczą. Słowo
daję.

[magdalaena1977]

verdana napisała:

> No zlitujcie się, naprawde w towarzystwie, w ktorym sie obracacie
> posiadanie samochodu jest wyznacznikiem wartosci faceta jako
> ewentualnego partnera????
Nie.

Ale dla dorosłego, samodzielnego finansowo człowieka (obu płci) to jednak coś
dziwnego.

Dla mnie sam brak samochodu nie byłby problemem.
Ale taka totalna niezaradność chyba tak.

[luccio1]

magdalaena1977 napisała:
> Ale dla dorosłego, samodzielnego finansowo człowieka (obu płci) to
> jednak coś dziwnego.
> Dla mnie sam brak samochodu nie byłby problemem.
> Ale taka totalna niezaradność chyba tak.

W tym momencie zaczynam Ciebie nie rozumieć.
Nigdy nie przyszłoby mi do głowy wartościować ludzi według posiadania bądź nie
posiadania samochodu.

A tak na marginesie chciałbym zauważyć, że jeśli ma się samochód, wówczas m.in.
wzrasta, i to od razu o cały rząd wielkości, prawdopodobieństwo, że zrobi się
(chcący lub też całkiem mimo woli) krzywdę sobie, lub co gorsza innym. Po
prostu: ma się w ręku narzędzie, które wymaga nieprzerwanego kierowania i kontroli.

[verdana]

Nie posiadanie samochodu= niezaradność.
No, cóż. Samochodu nie mam. A jak bym chciala miec, to wiecie co? to
liczyłabym , ze ten samochód sobie kupię, a nie będę liczyc, ze się
w niego wżenię.
No i jak kobieta nie ma samochodu - to tez jest niezaradna????

[mamalgosia]

verdana napisała:

> Nie posiadanie samochodu= niezaradność.
> No, cóż. Samochodu nie mam. A jak bym chciala miec, to wiecie co?
to
> liczyłabym , ze ten samochód sobie kupię, a nie będę liczyc, ze
się
> w niego wżenię.
No właśnie o to mi trochę chodzi. on chce mieć a nie ma. To co on z
pieniędzmi robi?
A nie chodzi o to, że koleżanka chce się wżenić w samochód - ona ma
swój.


> No i jak kobieta nie ma samochodu - to tez jest niezaradna????
Zalezy. Jesli ma sensowne zarobki, chce mieć samochód i narzeka że
dojazdy/dochodzenie do pracy ją męczy, a wydatki ma umiarkowane (np
mieszka z rodzicami, jest panną), to tak, myślę że jest niezaradna.

[magdalaena1977]

mamalgosia napisała:

> No właśnie o to mi trochę chodzi. on chce mieć a nie ma.
> To co on z pieniędzmi robi?
Mnie też o to chodziło.
Samochód to nie jest jakiś wielki luksus. Samotny czterdziestoletni facet, który
chce mieć auto, powinien dość zaoszczędzić (nawet z nauczycielskiej pensji) żeby
je sobie kupić.

> > No i jak kobieta nie ma samochodu - to tez jest niezaradna????
> Zalezy. Jesli ma sensowne zarobki, chce mieć samochód i narzeka że
> dojazdy/dochodzenie do pracy ją męczy, a wydatki ma umiarkowane (np
> mieszka z rodzicami, jest panną), to tak, myślę że jest niezaradna.
Zgadzam się.

[mamalgosia]

verdana napisała:

> No zlitujcie się, naprawde w towarzystwie, w ktorym sie obracacie
> posiadanie samochodu jest wyznacznikiem wartosci faceta jako
> ewentualnego partnera????
No, naprawdę

[mamalgosia]

Nie wiem takich rzeczy o nim, być może jest na coś chory.
Ja tylko wiem, że podczas jego lekcji uczniowie niszczą sale
lekcyjne i wyrzucają torby przez okno a na dyżurach (przerwy)
nalepiają mu kartki na plecy. To i parę innych po prostu mi
zasugerowało niezaradność (jak np fakt, że pracuje w tej szkole,
narzeka, a jest językowcem, czyli ofert pracy dość dużo). Ale
oczywiście mogę sie mylić

[verdana]

To chyba jednak nie w samochodzie jest pies pogrzebany (brr, jak to
brzmi).

[mader1]

Tak, Otrycie, dobre słowa.

[mader1]

a zresztą... podczytuję Was z zaciekawieniem, bo sama nic ciekawego nie mam do
napisania ))
Oprócz tego, że dobrze, że Mamalgosia pojechała sobie do tego hotelu

[ula27121]

mader1 napisała:

> a zresztą... podczytuję Was z zaciekawieniem, bo sama nic ciekawego nie mam do
> napisania ))

Jak ja zazdroszczę tej cechy!!! Oj jak ja tego zazdroszczę....nie tylko w
pisaniu ale i w mówieniu....

[mader1]

zazdrościsz tego, że nic ciekawego nie mam do powiedzenia ? To łatwe ))
zmęczyć się tak, żeby już zupełnie nie myśleć ))))
A jeśli zazdrościsz umiejętności milczenia, to niestety,nie mogę się tą cechą
pochwalić, teraz tylko wyjątkowo tak zabłysłam )))))))))))
Pozdrawiam.

[mamalgosia]

Rozmowa dwóch mężczyzn:
- Moja żona to potrafi dwie godziny gadać o jednej sprawie
- Eeee, tyle to moja potrafi i bez sprawy