Wigilia, jak w PRL

[aga-kosa]

Mimo, że już od początku listopada markety miały pełen asortyment produktów świątecznych - to zgodnie z tradycją ruszyliśmy do sklepów w dwa ostatnie dni.
Tradycyjnie stoły się uginały od jedzenia.
Pamiętacie; szynkę w puszce kupowało się w lipcu, na początku grudnia przypływały cytrusy....
Jeśli można to w każdej chwili na plasterki pokrojone, to gdzie sens obłędnych zakupów? aga

[horpyna4]

Ja tam nie dałam się zwariować, zresztą za PRL też podchodziłam do zakupów racjonalnie.

Na przykład nie kupowałam szynki przed świętami, tylko spokojnie czekałam, aż moje zwariowane koleżanki z pracy porobią zakupy, tracąc czas w ogromnych kolejkach. Jak potem siadały z bolącymi od stania nogami i podsumowywały zakupioną masę towarową, to płakały, że przecież nie zostanie to w święta przejedzone... a ja wtedy łaskawie od nich coś odkupowałam.

Można powiedzieć, że wyrządzałam im grzeczność, a szynki nie lądowały po świętach śmietnikach (bo tak bywało po świętach w PRL, jak ktoś bez wyobraźni dorywał się do zakupów).

[minerwamcg]

Szynkę do śmietnika to mogły w PRLu wyrzucać żony oficerów UB, kupujące za żółtymi firankami. Lud roboczy niedojedzoną szynkę przetwarzał na wkład do bigosu, fasolki po bretońsku, risotta, mielony składnik pasztetu, obiad (makaron z szynką) a nawet wykwintne (jak na owe czasy) przystawki typu pączki z szynką, takie jak zwykłe, tylko z niesłodkiego ciasta. Szynka była dobrem rzadkim i drogim, zwykły człowiek jej nie marnował.

[horpyna4]

Nie pisałam o żonach oficerów UB, tylko o wykształconych, dość dobrze zarabiających kobietach w instytucie naukowym (mężowie również zarabiali nieźle, na ogół też w placówkach naukowo-badawczych). I nie chodzi mi o czasy kartkowe, tylko ciut wcześniejsze; w Warszawie przed świętami w połowie lat 70. można było się nieźle obkupić, jak ktoś miał zdrowie do stania w kolejkach. Panie dostawały jakiegoś amoku, wychodziły w godzinach pracy i kupowały bez opamiętania, co tylko się dało i ile się dało. A ja patrzyłam na to jak na cyrk.

Aha, te panie na ogół nie miały czasu ani ochoty na przetwarzanie niedojedzonych resztek. Naprawdę trafiało to do śmietnika.