Jest erlbruchowa gęś!

[abepe]

Niech to gęś kopnie!
www.hokus-pokus.pl/ksiazka/39/index.html

[i2h2]

Piękna (i nie tylko o ilustracjach mówię, ale też o całokształcie -
okładka, papier).
Mądra. Hm - szukałam innego określenia, ale nic z tego. Lakoniczna
(ale nie tak, jak "Wielkie pytanie"), prosta, z duuużą ilością
przestrzeni - w tekście i ilustracji. Można sobie
dopowiedzieć, "dowyobrazić", co tylko komu pasuje.
Tyle.

[abepe]

Obejrzałam, przeczytałam dziś w księgarni (nie kupiłam ze względu na
oszczędności, bo bym mieć chciaaaaaaaaaaałaaaaaaaaa). Nie dziwię
się, że na okładce jest gęś, gdyby była tam TA druga bohaterka
księgarze wystawiający tę książkę w dziale literatury dziecięcej
mogliby zebrać cięgi od oburzonych rodziców. Mocne (bez szokowania)
w obrazie (ze względu na postać śmierci), łagodne w treści.

-

[i2h2]

Kiedy pierwszy raz usłyszałam tę książkę (usłyszałam, bo czytano mi
ją na głos), to... prawie się popłakałam. Bo ja w gruncie rzeczy
boję się śmierci, a tu nagle przypomniał mi się opis śmierci Ruby
L.M.Montgomery. Łagodny przyjaciel? Tak to było chyba.

[abepe]

No właśnie, łagodność jest tam najważniejsza.

[agisek]

A mnie wczoraj przyjaciółka opowiedziała trochę historii z oddziału onkologii...
Ja też się boję śmierci. Pomoże dorosłemu oswoić lęki?

[abepe]

Nie wiem, inaczej umiera gęś a inaczej cierpiący człowiek.
Poza tym zależy czego się człowiek boi - bólu, końca wszystkiego,
opuszczenia bliskich, nie zrealizowania planów...Przecież nie boimy
się śmierci jako takiej, zawsze coś jest w podtekście.

I proszę, już zmierzamy ku 1 listopada i corocznym tematom.

[zf71]

Żadna książka nie oswoi tego tematu, chyba nic tego nie oswoi.
Ja bym powiedziała, że takie książki mają nam jednak uświadamiać, że
to nas czeka tak czy siak, czy staramy się o tym nie myśleć, czy też
udajemy, że nas to nie dotyczy zakochani w naszym cudownym życiu ...

Przeszło miesiąc temu przeżyłam odejście mojej mamy, dwa tygodnie
postępującej niemocy, wielką naszą bezradność i bezsilność. Ale moja
mama żyła z wyrokiem od przeszło roku, lekarze „dawali” jej dwa -
trzy miesiące a ona przeżyła ponad rok i nawet wydawało się w pewnym
momencie, że to mogą być lata. Wszyscy o tym wiedzieliśmy, mama nie
do końca wprost, ale miała wielką świadomość tego końca.
Przez ten rok wszyscy staraliśmy się poświęcić jej maksimum czasu,
kochać, słuchać, przytulać, rozpieszczać, dogadzać, nie sprzeczać
się, nie denerwować jej. A tak w skrytości każdy z nas drżał kiedy
dzwonił niespodziewanie telefon ...
A potem przyszły wakacje, i jeszcze na sam koniec każdy wziął urlop
żeby poświęcić czas tylko mami. I tak pożegnała się z nami
wszystkimi, a całą liczną rodziną.
Na końcu byłam ja i Marek i Joasia.
Odeszła tak jakby nie chciała nas już więcej nie trudzić, odeszła
późnym wieczorem, wcześniej Joasia pocałowała mamę żegnając się.
Nas oswoił ten rok w oczekiwaniu, przygotował, nie było szoku, był
tylko smutek.

Dla nas skończył się ten etap w życiu, kiedy jest taka świadomość,
że jest ktoś, kto zawsze o mnie myśli – jest mama i tata.
Teraz pozostała mi ta świadomość, że to Joasia czuje wciąż ,że
zawsze o niej myślimy ...

[agisek]

To co piszesz jest bardzo poruszające...

Ja pewno wiem, że nie można oswoić, ale wczoraj uległam potrzebie poznania
jasnej i prostej (i niemożliwej) odpowiedzi na pytania egzystencjalne.

[abepe]

Agisek - bardzo lubię "Tabletki z krzyżykiem" Szymona Hołowni.
Porusza także tematy egzystencjalne:
www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,446,Tabletki_z_krzy%C5%BCykiem_

W zapowiedziach kolejna książka Hołowni, o śmierci i cierpieniu
właśnie - "Ludzie na walizkach":
www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,2235,tutul,Ludzie%20na%20walizkach

[agisek]

Czy to dobre dla człowieka niekatolickiego?

Dopisane:

[agisek]

Dzięki za linki, nie wiem czy "Tabletki z krzyżykiem" są książką dla mnie, ale
wydaje się, że "Ludzie na walizkach" to może być to czego szukam.

[abepe]

"Tabletki" mogą byc dla człowieka niekatolickiego, jeżeli jest
zainteresowany katolickim podejściem do sprawy. Hołownia pisze
ciekawie. I akurat na temat tego, co się dzieje z nami po śmierci, w
sposób dodający otuchy:)Chyba, że negujesz istnienie życia po życiu
(nie żądam tu odpowiedzi:) i szukasz innego podejścia do sensu
życia.
Książkę miałam z biblioteki, ale planuję ja kupić, więc mogę Ci
potem pożyczyć.

[agisek]

> "Tabletki" mogą byc dla człowieka niekatolickiego, jeżeli jest
> zainteresowany katolickim podejściem do sprawy.

Hm, "Tygodnik Powszechny" czytuję i Grzegorczyka wyczytałam, więc można tak
powiedzieć. Lubię żeby było mądrze i refleksyjnie, a nie kategorycznie i jedynie
słusznie. Jeśli ta książka jest właśnie taka to chętnie pożyczę.

[abepe]

Turnau poleca (oczywiście Jan:) a to mądry człowiek.

a w merlinie brak :-(

[agisek]

[steffa]

A co wasze dzieci na tę książkę?
Mój syn miał do oglądania dwie - jedną wesołą, drugią, wiadomo, smutną, obejrzał
i wybrał gęś do czytania. Był bardzo przejęty, choć starał się nie dać po sobie
do końca poznać. Trochę się o niego martwiłam, ale nie chcę mu wciskać kitu, a
wersja katolicka nie przechodzi mi przez gardło. Najbardziej przerażająca
wydaje mi się wizja śmierci, która jest z nami przez całe życie. Nie wiem, co
na to wyobraźnia dziecięca. Ja zawsze bałam się śmierci, śniły mi się sny o
opuszczeniu (przez rodziców), a opuszczenie było oczywiście śmiercią. Bałam się
nawet wyjeżdżać gdzieś bez mamy, bo myślałam, że moja obecność jest dla niej
gwarancją życia.

[abepe]

A co jest przerażającego w wersji katolickiej?

[i2h2]

Nie dla wszystkich jest właściwa i prawdziwa ;-)
O to chyba raczej Steffie chodziło.

[steffa]

:)
Ja nie napisałam, że wizja katolicka jest przerażająca.
Przerażająca jest wizja Z KSIĄŻKI. Tam był taki skrót myślowy, a myślałam, że
wszyscy, którzy czytali się domyślą. Śmierć mówi, że była przy gęsi całe życie.
Katolicka wersja po prostu nie przechodzi mi przez gardło, bo nie jest moją.
Tzn. kwestia aniołków i nieba się przewija i omawiamy ją jako jedną z tych, w
które inni wierzą. Dla mnie najważniejsze jest, co ja mam powiedzieć, a co mam
powiedzieć do końca nie wiem, BO NIE WIEM, co jest po śmierci. I tego nie mogę
powiedzieć 6-latkowi. Na razie.

[abepe]

A, tak, źle przeczytałam Twoją wypowiedź:) Albo może wczorajsze
studiowanie Sądu Ostatecznego Memlinga zasugerowało mi, że to
własnie Cię przeraża (na naszym G zrobiło wrażenie), (ale to nie
jest katolicki obraz:))
Aniołki chyba też są raczej ludowe:))

Wiesz, Steffo, przed wielu laty miałam poważne wątpliwości, czy chce
miec dzieci, właśnie dlatego, że na wiele pytań nie znałam (nie znam
odpowiedzi). Ale stwierdziłam - trudno, coś się wykombinuje, zawsze
można też kombinować razem).

[tattarak]

steffa napisała:

> A co wasze dzieci na tę książkę?


Ja nie zdecydowałam się na czytanie z niespełna czterolatkiem. W
niedzielnym Alfabecie Radia Kraków wydawczyni miała mówić o tej
książce. Może ktoś słuchał? Byłam bardzo ciekawa rozmowy - przez
całą audycję walczyłam z uruchomieniem radia internetowego, audycja
się skończyła, radio nadal nie działało :(

Dziś przy wieczornej lekturze otarliśmy się o dinozaury i mamuty.
Padło pytanie co to oznacza, że wyginęły. Wiłam się (bo dziecko
bardzo dociekliwe), ale nie chciałam rozpoczynać tematu śmierci. Nie
dziś i nie o tej porze. Obiecałam, że jutro obejrzymy mamuty, więc
pewnie wrócimy do tematu. Może więc książka pomoże w rozmowie? Sama
nie wiem.

Dodam, że dziecko zna i rozumie pojęcie "śmierć", jednak nigdy
jeszcze na ten temat nie prowadziliśmy "poważnej rozmowy". Nie
obawiam się samej rozmowy, ale właśnie tego, co wyobraźnia dziecięca
może z tym zrobić.

[i2h2]

Mam taką teorię (podpartą własnym doświadczeniem), że dużo więcej
wyobraźnia dziecięca może zrobić z Twoim strachem i niechęcią do
rozmowy. Bo kiedy już pewne stwierdzenia padają, to dużo łatwiej
wytłumaczyć je, odnieść się do nich, i to obu stronom.
Córka(sześć i pół roku) pytała o tę ciągłą wędrówkę ze śmiercią - co
to znaczy. Odpowiedziałam, że śmierć towarzyszy człowiekowi przez
całe życie, bo każdy dzień to trochę do niej bliżej. Narysowałam.
Pokazałam kadr z Bergmana z dance macabre na grzbiecie wzgórza.
Bardzo jej się spodobało, nie bała się.

[steffa]

A to do mnie? '-)
Bo ja się nie boję rozmawiać, boję się tylko, czy to dla niego nie za dużo. Mój
syn bardzo wszystko przeżywa, sam w sobie dusi, a niepokój objawia się u niego w
bardzo zawoalowany sposób.

[tattarak]

i2h2 napisała:

> Mam taką teorię (podpartą własnym doświadczeniem), że dużo więcej
> wyobraźnia dziecięca może zrobić z Twoim strachem i niechęcią do
> rozmowy.

Pewnie masz rację...

[abepe]

Zauważyłam, że mój pięciolatek ma ostatnio (na fali listopadowych
świąt?) dużo pytań i ciekawych refleksji na temat śmierci i tego, co
po. Zupełnie spokojnie się zachowuje.

Ale rozumiem Steffę, rozumiem, że to jest najtrudniejszy temat, gdy
nie ma się sprecyzowanego poglądu na to, co potem. Dziecko nie
zaspokoi się "nie wiem".

Pod tym względem wszelkie systemy religijne ułatwiają sprawę. Może
przestudujcie wspólnie kilka, niech sobie mały facet wybierze, co mu
pasuje.

---
"Pobiliśmy się z Gabrysią a potem była dwugłowa rozpacz!"

[abepe]

Gęś leżała u nas kilka miesięcy czekając na 1 listopada (od wiosny
leżały nawet dwie, bo dostałam zestaw książek dla dzieci o śmierci
od teściowej, a właściwie od jej znajomej, która pracuje w
hospicjum, które prowadziło akcję dla dzieci).
Niestety sześciolatek był chory, leżał, nie bardzo był w stanie się
przyglądać ilustracjom. Ale chciał słuchać i po wysłuchaniu
przytomnie zapytał, dlaczego w tytule jest tulipan (tu wyszedł
fenomen książki obraz(k)owej, której nie można odbierać bez
oglądania). Dwulatek wysłuchał z uwagą, kazał sobie przeczytać
jeszcze dwa razy i ostatnią ilustrację komentował pokazując na
rzekę "nie ma jej" (gęsi).
Następnego dnia dwulatek znowu chciał "Gęś", sześciolatek wydarł
się, ze miała być "Matylda" (jak widać, samopoczucie mu się
poprawiło:), na początku w ramach protestu odwrócił się do nas
plecami, po chwili powiedział, że może jednak posłucha, a najlepiej,
żebyś my poczytali tak, że on będzie czytał to, co mówi gęś. Tego
dnia przeczytaliśmy tę książkę jeszcze sześć razy - komentując,
pytając się nawzajem o różne rzeczy. Dzisiaj sześcilatek wygłaszał
fragmenty z pamięci, domagając się, żebym dopowiadała, wchodziła w
dialog (a ja nie mam takiej dobrej pamięci).

Coś ta książka z (moimi) dziećmi robi pozytywnego - intryguje,
pociaga, nie pozwala przejść obojętnie. Zastanawiam się, czy to
tylko temat, czy też głównie forma i "jakość" wykonania.

[barbro5]

Pod wpływem i za sugestiami uczestniczek forum będę się starać zamieszczać na
stronie Radia Kraków nagrania rozmów po emisji programu Alfabet. I można już
posłuchać rozmowy o erlbruchowej gęsi.
www.radiokrakow.pl/www/home.nsf/ID/zest_audycje_alfabet
Barbara Gawryluk

[tattarak]

barbro5 napisała:

> I można już posłuchać rozmowy o erlbruchowej gęsi.
> www.radiokrakow.pl/www/home.nsf/ID/zest_audycje_alfabet
> Barbara Gawryluk

Bardzo dziękuję za zamieszczenie rozmowy. Prawdę mówiąc już
straciłam nadzieję, że dotrę do nagrania. A tu taka niespodzianka!