wiadomosc

[joannajarek]

Wlasnie przed godzina dowiedzialam sie od mojej siostry ciotecznej ze jest w
ciazy -9 tydzien.Bardzo bala sie mi o tym powiedziec bo przeciez dobrze zna
historie mojej Zuzanki. Obawiala sie mojej reakcji i lez.
W pierwszym momencie bardzo sie rozplakalam ale chyba sie ucieszylam z jej
szczescia.Napisalam "chyba" bo nie jestem pewna swoich uczuc. Z jednej strony
powinnam przeciez cieszyc sie ze w naszej rodzinie bedzie nowe dzieciatko z
drugiej jednak strony ( i to niestety jest coraz silniejsze) jestem zla na
nia za to ze bedzie mama wlasnie w tym tak strasznym dla mnie czasie i
jednoczesnie okrutnie jej zazdroszcze ze bedzie tulila swoje malenstwo a ja
juz nie.
Wstydze sie moich uczuc ale niestety tak wlasnie mysle.Asia.

[j0204]

Asiu, to całkiem normalny stan. I nie wiń siebie za swoje odczucia.
Sama pamiętam, kiedy moja siostra przyjechała do mnie w styczniu i oznajmiła
mi ,że spodziewa się dzieciątka. Widziałam w jej oczach łzy i jakąś niemoc w
przekazaniu mi tej wiadomości, ale nie mogła przecież tego ukrywać. Jest
chrzestna Sylwii i kocha ja jak ja.
Minęło troche czasu, oswoiłam się z ta myślą i nawet troche cieszyłam się , że
w naszej rodzinie przybędzie maleństwo akurat w takim ciężkim czasie dla mnie i
mojej rodziny.
Przyszedł jednak kryzys, kiedy przywiozła zdjęcia z USG - bardzo wzbraniała
się , by mi je pokazać, ale i tak zobaczyłam. W jej ramionach płakałam jak
dziecko wraz z nią. Jednak wiem, że ona nie powinna cieszyć się własnym
szczęściem a ja życ własnym życiem. Teraz, kiedy maleństwo kopie i widac
brzunio, nie jest mi aż tak smutno, ale jest taki niedosyt. Jednak nie moge
okazać tego, nie darowałabym sobie, gdyby przeze mnie stało się coś małemu
dzidziusiowi.
Kocham ja bardzo i tęsknię, bo mieszka pod Warszawą i nie batrdzo może poruszać
się autem (miała zagrożenie w 22 tyg), ale odbiegam od tematu.

Asiu, wiem ,że to boli, ale nie możesz sie tak zadręczać. Tobie tez zaświeci
słońce i mocno trzymam za to kciuki....

Ściskam serdecznie i mocno
Jola i Sylwia

[j0204]

j0204 napisała:

Jednak wiem, że ona nie powinna cieszyć się własnym
> szczęściem a ja życ własnym życiem.

POWINNA CIESZYĆ SIE WŁASNYM SZCZESCIEM ---mała poprawka, przepraszam
J.

[agablues]

Joasiu, nie ma się czego wstydzić. Takie są nasze odczucia i już. Trudno, żebyś
skakała z radości. Myślę, że nawet możesz powiedzieć lub napisać list, jeżeli
nie chcesz z nią rozmawiać o jej ciąży albo przez pewien czas w ogóle się z nią
kontaktować. Ona to powinna zrozumieć. Bardzo ciężko jest patrzeć na inne,
zdrowe dzieciaczki. A najgorsze jest to, ze zwykle po tym jak nas dotknie takie
nieszczęście, wszędzie pełno brzuszków, roześmianych bobasów i zadowolonych mamuś.

[anuteczek]

Asiu,
Nie masz się czego wstydzić, Twoje uczucia są naturalne. Musi upłynąć wiele
czasu, żebyś oswoiła obecność dzieci w Twoim otoczeniu. Nie obwiniaj się.
ściskam,
andzia

[gizmag]

Rozumiem twoje zachowanie,ja tak samo zareagowałam na wiadomosc ze moja bratowa
jest w ciazy.Sama straciłam córeczke w 41 tygodniu ciaży ,doszło u mnie do
wewnatrzmacicznego obumarcia płodu.tragedia ta stała sie w lutym 2003 roku.Moja
bratowa zaszła w ciąże w pażdzierniku 2003 roku.Chyba wiesz co czułam niby
radosc a z drugiej strony zazdrosc że ona bedzie mieć a ja straciłam.Teraz jest
zupełnie inaczej bo sama jestem teraz w 12 tygodniu ciazy i patrze na to
inaczej.Nawet wydaje mi sie że jej ciaza pozwoliła przełamać mój strach przed
kolejna ciąza.Więc jestem jej ogromnie wdzięczna bo dała mi swoja osoba
natchnienie.Moze i tobie to w jakis sposób pomoze.Wiem jak to jest trudne ale
nieraz pomaga.Ściskam cie serdecznie i życze Ci pogody ducha i wytrwałości w
pokonywaniu bólu po stracie Zuzanki.Moja weroniczka była moim pierworodnym i
wyczekanym maleństwem i choć minęło ponad rok ból sie nie zmienia a nadzieja że
bedzie miała rodzeństwo jest dla mnie małym ukojeniem.POZDRAWIAM SERDECZNIE>

[malomi]

Wiem, że to strasznie trudne. U mnie w rodzinie też ciągle nowe ciąże. Więc
staram się nie kontaktować się z nimi. Jak kretynka patrzę się na ulicy na
każdą ciążarną ze złością, zazdrością i nienawiścią. Wiem, że to bardzo, bardzo
złe, ale nie mogę nad tym zapanować i ciągle powstaje pytanie:DLACZEGO JA?

[joannajarek]

Bardzo Wam wszystkim dziekuje za slowa otuchy.
Przez noc przemyslalam to wszystko i chyba juz troszke zaczynam inaczej myslec.
Mimo ze jej zazdroszcze ze bedzie miala dzidziusia to wiem jak sie teraz obawia
o zdrowie swojego malenstwa .I to wlasnie ja powinnam ja utwierdzac w
przekonaniu ze wszystko bedzie dobrze bo tyle tragedii w jednej rodzinie
przeciez nie moze juz byc.
Mysle ze jak sie juz urodzi to przeleje te cala moja niespelniona, matczyna
milosc na tego maluszka.
Wiem jednak ze nadal bede jej strasznie zazdroscic ze ma to co mi zostalo
odebrane.Pozdrawiam Was serdecznie
Asia

[joannajarek]

Niestety wlasnie dzisiaj dzieciatko mojej siostry Madzi umarlo.
Poprostu serduszko przestalo bic.
Nie wiem juz sama co mam myslec . Co sie z naszymi maluszkami dzieje???!!!!!
Czy to jakies przeklenstwo ???????
Czym zawinilysmy zeby nas tak doswiadczac??
A moze to moja wina bo przeciez tak jej zazdroscilam ze jest w ciazy i urodzi
maluszka a moje ramiona pozostaja puste?
Asia.

[agablues]

Asia, Twojej winy na pewno nie ma!! Gdybyśmy miały taką sprawczą moc.....
Powiedz Madzi o naszych forach, może będzie jej choć troszeczkę łatwiej?