Dla Tatusiów

[anuteczek]

Kochani Tatusiowie naszych dzieci,
Zostawiam dla Was ten wątek, abyście sobie mogli popisać po swojemu. Tu
możecie uzewnętrznić swoje uczucia, opowiedzieć o Dziecku, powspominać je.
Wiem, że Wy macie trochę inną konstrukcję i my kobiety nie zawsze Was
rozumiemy.
Kochane dziewczyny, zostawmy ten wątek Tatusiom, chyba, że sami będą chcieli,
abyśmy się do niego wtrąciły...
pozdrawiam
andzia

[esqual]

Kiedy poraz pierwszy lekarze powiedzieli nam ,zebysmy byli przygotowani..synek
mial 2m-ce.Balem sie bardzo o niego,ale rowniez i o zone ktora te pierwsze
kroki zycia z dzieckiem chorym przechodzila strasznie.Przez 10 lat stworzylem z
synem mozna powiedziec nierozerwalny team.Zona czesto zazdroscila mi tego
kontaktu.W szpitalu po smierci Marcinka to ona mnie uspakajala i probowala
jakos tlumaczyc ta przepasc w ktorej sie wtedy znalezlismy.Wydaje mi sie ,ze Wy
mamy i my tatusiowie przezywamy bol tak samo,sa jednak facy w ktorych jedno z
nas czuje sie silniejsze i tym samym daje oparcie drugiemu.

[andrzej_pietruczanis]

Witam,
wyobrażam sobie Twój ból. Ja cieszyłem się synkiem półtorej doby a kontaktu
bezpośredniego z Nim miałem ze 40 minut gdy stałem przy inkubatorze i trzymałem
Go za rączkę aż serduszko przestanie Mu bić; i później gdy zabierałem go po
sekcji z sądówki aby ubrać Go przed pogrzebem (zostało z Niego pół - tak zmalał
a może mi się wydawało). A i w godzinę po urodzeniu jak Go chrzciłem to
nakreślałem krzyż na Jego czole.
I bardzo ciężko mi jest żyć bez Jasia (tak Miał na imię), a Ty miałeś szczęście
10 lat być ze Swoim synkiem - może i bardziej boli Cię jego strata ale
zazdroszczę Ci tylu wspomnień jakie Ci po Marcinku zostały, zresztą może i nie
zazdroszczę ; cieszę się że i ja mam troszkę wspomnień których nie zapomnę do
końca życia. Teraz żyję jedynie chęcią doprowadzenia do odpowiedzialności
winnych Jego śmierci no i wiem że jestem potrzebny swojej Natalii która bardzo
śmierć naszego synka Jasia przeżywa choć widziała Go jedynie na zdjęciach.

Pozdrawiam Cię serdecznie
Andrzej

[esqual]

Bardzo czesto sie zastanawiam kiedy bylby lepszy czas na jego odejscie.Czy jako
dwu miesieszne malenstwo kiedy lekarze w ostatniej chwili zastosowali na nim
zabieg paliatywny,czy wtedy kiedy odszedl dwa dni po swoich 10tych
urodzinach.To prawda mamy po nim mase wspomnien..Wesolych i smutnych.Czasami sa
dla mnie najwieksza Swietoscia a czasami czyms tak bolesnym,ze szybko musze
uciekac od nich.Chcialbym teraz wierzyc ,ze jest gdzies obok i tak samo jak ja
patrzy teraz w ten monitor i podsmiewuje sie ze mnie ,ze jestem taki
mieczak.Pozdrawiam

[andrzej_pietruczanis]

nie mów o sobie "mięczak" bo nim nie jesteś! Ja Też w samotności czasami się
rozklejam i nie wstydzę się do tego przyznać. Mięczak wpadł by w takiej
sytuacji ( jakiej się znaleźliśmy) w alkoholizm czy narkomanię. My zaś staramy
żyć normalnie, staramy się byc podporą dla naszych kobiet. Staramy się ukrywać
nasz ból aby nie wzbudzać go w innych. Jesteś Prawdziwym Facetem z krwi i kości
i nie wstydź się czasem rozkleić - "niech świadczy to o
naszym "człowieczeństwie" ;)

Pozdrawiam
Andrzej

P.S. Nie wiem czy Jaś jest cały czas przy mnie czy też tylko wtedy gdy
odwiedzam Jego mogiłkę ale postanowiłem żucić palenie aby Mu dym nie
przeszkadzał i dziś równo dwa tygodnie po jego śmierci przestaję palić.