Czy ktoś wygrał z własną macicą?

[sli-maczek]

Wiem,ze wiele z Was nie musialo tego robic, ale moze ktoras wygrala
z wlasnym pragnieniem kolejnego dziecka?
My rozmawiamy juz od kilku miesiecy, ja jestem coraz bardziej
wyczerpana.Maz chyba tez.Ale widze ze on po prostu nie chce! Boi
sie.Uwaza ze obowiazki nas przerosna.
Ze mna jest tak, ze wariuje.I nie wiem czy to przez to ze siedze w
domu z dziecmi, czytam to forum i po prostu za duzo mysle, czy po
prostu to uczucie mnie nie opusci dopoki nie zostanie zrealizowane.
Nie potrafie przestac myslec o trzecim!!!
Jest to jak obsesja.Siedza w wannie, a ja widze puste miejsce.Jedza
sniadanie, a ja planuje gdzie siedzialoby kolejne.Wozka nadal nie
sprzedalam, ubranka mam pochowane po szafach!! Ciagle mysle, ze moze
jednak...
Pomyslalam,ze to blad,ze przed slubem o tym nie rozmawialismy.Ale to
tez nie tak.Potrzeba kolejnego stala sie taka silna dopiero od
niedawna.Zawsze myslalam o czworce, ale juz majac jedno wiedzialam,
ze to moze za duzo.A tu powrocila ta chec.I szalenstwo jakies we
mnie siedzi.
Skoro nie udaje sie przekonac meza(a na sile nie chce, ani za
wszelka cene, musi to poczuc, a chyba tego nie czuje), to moze
sprobuje sama ze soba wygrac? Tylko jak? Czy ktos mial taki problem
i wygral ze samym soba?Pomozcie!

[3bitt]

Ja ci nie pomogę bo mnie macica pokonała
Na szczęście maż też chce.
Chciałam napisać ze mam takie same objawy jak ty. Też widzę kawałek wolnego
miejsca w wannie i obmyśliłam jak wcisnąć do kuchni trzecie krzesło do karmienia
Wózek i ciuszki czekają
Pozdrawiam i życzę powodzenia!

[mada352]

Wiem co przeżywasz sli-maczku. Ja byłam w takiej rozterce przez wiele lat!
Czasem było lepiej a czasem płakałam w poduszkę z rozpaczy. Nie brałam pod uwagę
opcji postawienia męża przed faktem dokonanym a on nie chciał nawet słyszeć o
kolejnym dziecku. We mnie siedziała ta ogromna tęsknota i przesłaniała mi radość
życia. Z czasem pogodziłam się z jego decyzją, wydałam ubranka po dzieciach ale
bywały jeszcze momenty, kiedy robiło mi się smutno. Tak naprawdę to nie wygrałam
z pragnieniem ale straciłam nadzieję i postanowiłam "wziąć się w garść". A
tymczasem stało się coś nieprawdopodobnego - mąż po 12 latach (tak to nie
pomyłka)od momentu kiedy zaczęłam go namawiać, wyszedł z propozycją powiększenia
rodziny. I tak urodził się trzeci synek. Później przytrafiła nam się jeszcze
niespodzianka i tak mamy czwóreczkę.
Co mogę ci poradzić? Jeśli chcesz uszanować decyzję męża, to musisz na jakiś
czas odpuścić, choćby dla dobra swoich nerwów. Może z czasem wszystko się ułoży
(może nie tak długo jak u mnie ). On już wie czego pragniesz i naciskanie w
tym momencie nic nie da. Pozwól mu przemyśleć tą sytuację, nie boją się tylko
głupcy. Może to kwestia finansów i warto by pomyśleć o zwiększeniu dochodów np.
podjąć pracę jeśli nie pracujesz. To na pewno zmniejszyłoby stres przy podjęciu
takiej decyzji. Życzę ci z całego serca, żeby twoje marzenia się spełniły !

Moje skarby:
Mateusz, Maciej,Mikołaj i Miłoszek

"Życie jest zadaniem. To twój wysiłek zbuduje ciebie samą."- ściąga z Musierowicz

[nata76]

nie ja .co prawda mielismy troje w planach,zrealizowalismy,czwarte
bardzo mi po macicy chodziło,a maz zachecał...i jest.

wspolczucie bo to jes uzaleznienie. ni wiem,czy to
zracjonalizujesz.

[sli-maczek]

Wlasnie to jest najtrudniejsze.Zracjonalizowanie. Maz mnie pyta o
konkretne argumenty, a ja mu potrafie powiedziec: bo przy stole
pusto,jeszcze nie wszyscy jestesmy.
Wiem ze on by chcial poczuc to co ja, ale nie czuje.Za to boi sie ze
przez kolejne dziecko utkwimy za granica i ciezko nam bedzie wrocic
do kraju.Albo wogole cokolwiek zmienic.
Sprobuje to na razie zostawic.Mamy CUDOWNE dzieci.Az sie prosi zeby
bylo ich wiecej.Ale to chyba moje spojrzenie.
Ja do pracy moge wrocic, ale to nam powiekszy podatki i doda koszty
opieki nad dziecmi i wyjdzie prawie to samo(w Irlandii opieka nad
dziecmi to koszty minimum800euro na dziecko).A gdybym szukala pracy
w Polsce,bo i taki byl plan,to rozbijemy na jakis czas rodzine, a
tego sie boje.Mimo ze wtedy moglabym zrobic wreszcie uprawnienia
budowlane i mialabym pomoc mamy i tesciowej, to nie chce zyc w ten
sposob.Zreszta nam poki co nie brakuje.Bardziej chodzi o to,ze
ciezko sie odklada na ten wymarzony domek.
Pozdrawiam i dziekuje za cenne porady

[2007e]

Łączę sie z Tobą. Pewnie nieco inne problemy, ale tez nie jest łatwo podjąc taka
decyzje. Jestesmy dosc mlodzi jak na posiadaczy juz 3 dzieci, a 4 chodzi po
glowie. Niestety, zeby powiekszyc rodzine potrzebne jest wieksze zrodlo dochodu.
Domku tez nie mamy,a metrow w mieszkaniu nie przybedzie. Jednak checi sa
silniejsze niz wszystko inne. Ale nic na sile i kosztem innych. Najpierw praca,
troche dzieciaki podrosna. Moze bedzie tez mi lzej. Probuje doszukac sie plusow
sytuacji takiej, jaka jest. Licze, ze z biegiem czau sie wszystko ulozy. Jedynie
roznica wieku miedzy dzieciakami bedzie wieksza.

[matysia20050521]

u mnie po 10 latach od 4 dziecka, nastał czas paranoicznego pragnienia
posiadania dziecka, nigdy wczesniej mnie to tak nie dopadło. Miałam już czworo
odchowanych i wreszcie jako taką wolność osobistą i tu taki kaprys. Próbowałam
sobie racjonalnie tłumaczyć ale nic z tego. Efekt jest taki , że Matylda ma
prawie 5 lat , żeby nie była sama jedynaczka Benjamin prawie dwa i za dwa
miesiace rodzę.Nie wygrałam a teraz się bujam. Nie żałuję, ale konsekwentnie się
"uziemiłam" znów na jakieś ładnych parę lat. Zastanów sie czy tego chcesz?

[matysia20050521]

Po za tym to chyba nie macica tylko głowa i silny instynkt i potrzeba kochania.
Ja szczęśliwie doszłam do kresu i mażę o klimakterim.

[2007e]

A to mnie rozbawiłas marzeniem o klimakterium Boskie! Ja do tego raczej mam
daleko i to tez jest problem, bo duza gromadka to tez nielada wyzwanie (zreszta
jak przed Toba). Mnie chyba tez po glowie chodzi przede wszystkim coreczka
(rzecz jasna nie ma gwarancji, z czym sie licze). Z kolei znowu pojawiaja sie
obawy, ze jezeli to bedzie dosc szybko, to czy po drodze sie "ktos" jeszcze nie
przytrafi. No i to uziemienie jest najbardziej dobijajace!!! Choc naprawde chce,
zeby nas bylo wiecej. To takie moje za i przeciw. Tak to juz jest nawet przed
samym soba czlowiek sie buntuje.

[luxnordynka]

mialam to samo, gdy mielismy dwojkę dzieci... dopiero czwarte jednak
zaspokoilo moj instynkt . Ewa

[mroofka94]

Tez to mam Ciezko sie zyje z tym pragnieniem

JEstem w ciazy z 3 dzieckiem, ale marze juz jak to bedzie czekac na
4 [powaznie]. Teraz w zasadzie przed nami decydujacy czas.
Decydujaca ciaza.
Wiem, ze jesli by stalo sie cos, co by mi ograniczylo porody -
bylabym bliska zalamania calkowitego.
Poza tym, za kazdym razem gdy decydujemy sie na dziecko i
podejmujemy odopwiednie dzialania - zachodze w ciaze Nie mamy
nawet doswiadczenia w staraniu sie. To ma swoje plusy

[marina2]

hmmm nie wiem jak to określić
ja po czwartym planowanym,chcianym,wyczekanym dziecku zajęłam się po dojściu
dziecka do wieku przedszkolnego sobą i swoimi pasjami)
poza tym Mąż pracuje na morzu więc logistyka i rozsądek w ogarnianiu czeredy też
nie jest bez znaczenia
lubie niemowlaki i tak sie fajnie składa,ze w najblizszym otoczeniu zawsze
znajduje się jakieś dyzurne niemowlę .wpadam tam pobawie się,powącham i
wystarczy.zapewne to zapowiedź syndromu babci)

[sophie2202]

U mnie troche odwrotnie, Szymon to niespodzianka, w tej chwili
najstarsza jeszcze nie ma 4 lat i czasami jest mi ciezko. Poza tym
mam jeszcze prace ne pełny etat i wieksza iloscia dzieci nie
dałabym rade sie zajać.

[ruda73]

U mnie podobnie. Mamy 3, chciałabym czwarte choć wiem, że to całkowicie
nierozsądne, bo 1. warunki finansowe zupełnie nam na to nie pozwalają 2. jestem
chora na chorobę przewlekłą i powinnam dać spokój.
Ale łatwiej mówić niż zrobić. Liczę na wpadkę, świadomie się nie zdecyduję.
Dlaczego inni wpadają a ja nie????

[sli-maczek]

Czytajac Was boje sie tego,ze gdy bedziemy mieli troje, to ja bede
chciala czworo! Czy to jest jakos uwarunkowane hormonalnie?
Chcialabym poczuc sie spelniona w koncu.Przeciez nie mozna ciagle za
czyms gonic.
A tak poza tym...maz sie zgodzil Jeszcze w to nie
wierze.Powiedzial,ze podejmiemy ta decyzje,mimo ze on nie jest
przekonany, bo bardzo chcialby, zebym byla szczesliwa.I on wierzy,
ze z czasem zobaczy i zrozumie dlaczego tak bardzo chce i bedzie sie
z tego tak samo cieszyl jak ja. Teraz czuje troche ciezar tego ze
musze mu pokazac ze to jest warte wszystkiego.Chociaz pewnie jak
przyjdzie na swiat kolejne, to wszystko samo sie pewnie obroni
Bedzie u nas weselej!!
troche brak mi entuzjazmu bo sie rozchorowalam i normalnie ledwo sie
dwojka opiekuje.I troche mysle tez o tym ze bedzie to nielatwe
opiekowac sie wieksza iloscia.Ale chce sprobowac

[barbie-torun]

po 3 nie chciało mi się więcej dzieci
ale czwarta niespodzianka sie pojawiła
ale teraz : nigdy więcej bobasa !!
no chyba że będzie to wnuk
ale musze poczekać jeszcze z 10 lat

[tu-jaa]

ja właśnie ze swoją dzielnie walczę - na razie bez skutku...

[esme83]

Wiesz, nie podoba mi się sformułowanie, którego użyłaś w tytule, jest takie
przykre, takie deprecjonujące. Przecież pragnienie dziecka to nie tylko "macica".

[sli-maczek]

Użyłam go bo kiedyś byl tu tak wlasnie sformulowany watek, chyba
zartobliwie nieraz bylo uzywane takie wlasnie stwierdzenie, ze
to 'macica'. Ja do tego tak nie podchodze na powaznie. Wtedy
musialabym uznac ze jestem tylko zwierzeciem i ulegam tylo
instynktom. Pewnie poszlabym wtedy do lekarza po leki na macice.
Nie chcialam nikogo urazic poszac w ten sposob.Gosia

[cas_sie]

Dawno już nie zaglądałam , a tym bardziej nie pisałam .Ale tym razem
się ośmielę. Ja moze nie wygrałam z moim pragnieniem ale udało mi
sie je troche oszukac i nie jest już takie wielkie jak rok temu .
Tak nadal mam takie malutkie ciuszki w szafie, wózek w piwnicy i
fotelik samochodowy na antresoli. ale:
1) powiedzałam sobie ,ze decyzję o kolejnym dziecku odkładam na
pożniej (takie małe oszustwo , nie nigdy tylko kiedyś ... może)
@) wrociłam do pracy ( na 1/2 etatu ale zasze to coś)
3)Przede wszystkim skupiłam sie na przebywaniu z moimi dziećmi ,
tymi które są , bo kazda chwila z nimi jest niezastapiona i głupio
jest tęsknić do trzeciego ,którego nie ma (jeszcze :p)mie
wykorzysując bycia z tymi, które sa.uswiadomiłam sobie, że teraz one
są najważniejsze i one mnie najbardziej potrzebuja.
4) NIE ZAGLADAM NA DNO SZAFY ( raz czegoś szukałam, trafiłam na te
ciuszki i szkda mówić...)
Łatwo nie jest ale daje sie opanować, nie dokucza ciągła myśl o
braku jeszcze jednej osoby, ale taka mała zadra jest.
Własciwie to ciągła walka ale to ja kontroluję sytuację.
Pozdrawiam wszyskich Kasia

esme83

[nata76]

twój nick od Esme Cullen????KOcham rozdział "Wyspa Esme"....


ja wymysłiłam kiedys. Po pierwsze dla jaj, a po drugie, co tu
deprecjozujacego? MAcica? Przeciez TAM sie wszystko zaczyna

[verdana]

Ja wygrałam. Tez u mnie było "puste miejsce" przy stole. No, ale
lekarka powiedziała "nie", dzieci były podchowane, mieszkanie i tak
za małe, podobnie jak pensja. Postanowilismy, ze trzeciego dziecka
nie będzie.
Dziecko jednak samo zadecydowało inaczej. Zaliczyłam wpadkę...

verdana

[nata76]

verdana napisała:

> Ja wygrałam. Tez u mnie było "puste miejsce" przy stole. No, ale
> lekarka powiedziała "nie", dzieci były podchowane, mieszkanie i
tak
> za małe, podobnie jak pensja. Postanowilismy, ze trzeciego dziecka
> nie będzie.
> Dziecko jednak samo zadecydowało inaczej. Zaliczyłam wpadkę...

verdana, no po prostu nie mogło byc u Was inaczej. To dziecko już
BYŁO od zawsze.

Ja mam u mnie takie wrazenie, ze moje dzieci BYŁY juz wczesniej.
brakowało mi ich. Juz nie mam tego wrazenia. Teraz jesl juz to
własnie dzieciowy nałóg tylko i wyłącznie.

[natalia433]

ja byłam pewna że wygrałam, jakoś udało mi się rozsądnie samej sobie wytłumaczyć że na trzecie dziecko nie ma po prostu szans, że po 2 cięzkich i zagrożonych ciązach trzeba odpuścić, że mąż w sumie tez słabo przekonany, że mieszkanie małe, że zajmę się wreszcie sobą itd. No ale los chciał inaczej... urodziła się Maja...coś wspaniałego doświadczyć tego cudu po raz trzeci tak więc po kolejnej cięzkiej i zagrożonej ciąży (tym razem naprawdę było niedobrze) nadal walczę ze sobą bo to czwarte dzieciątko nie chce dać wybić się z głowy!!! więc tak naprawdę nie wiem czy da się z tym wygrać...przekonam się pewnie za jakiś czas.

[elgosia]

No i nie wygrałaś, Sli-maczku A mąż jak zareagował?

[sli-maczek]

Dobre pytanie Maz sie cieszy,chociaz troche czasem slychac cos w
stylu: o rany,znowu! Ja tez nie lubie ciazy,mimo ze nie mam
komplikacji, to po prostu 9miesiecy zgagi i wskakiwanie w wielkie
portki mnie nie cieszy.Juz nie wspomne o porodzie!! Wolalabym
produkt koncowy, maz chyba tez. Powiedzial ze jak mysli ze bedzie
mial taka duza rodzine to czuje dume Fajnie.Ja chyba tez.Chociaz
na razie sie nikomu nie chwalimy, bo chyba wiemy ze reakcje beda
baaardzo rozne