jak sobie radzicie? Pomóżcie

[karmelek37]

Oj kobitki, tak mi imponujecie i tak Wam zazdroszczę tych licznych
gromadek i jak Was czytam to bardzo się nakręcam na trzecie dziecko,
a nawet czwarte gdzieś majaczy, ale prawda jest taka, że ja nie
radzę sobie z dwójką. Moje dzieci mają 3 lata i 9 miesięcy. Boję się
z nimi wyjśc na spacer, że starszy mi zwieje i jak ja go będę gonić
z wózkiem, że nie będzie chciał iść i jak ja go będę nieść jak musze
pchać wózek, że starszy nie będzie chciał iść szybko, a młody jak
idę za wolno nie śpi i zaczyna marudzić. No, a to tylko spacer,
karmienie jdnego i drugiego zajmuje mi prawie cały dzień, bo albo
jedemu coś przygotowuję, albo drugiemu, albo wtykam do buzi, albo
zmywam i ledwo skończę jedno zaczynam drugie (czy Wasze dzieci jedzą
5 razy na dobę tak jak zalecają spece od żywienia? Ja mam problem
żeby wcisnąć 3 posiłki dziennie). Sama coś przekąszę w międzyczasie
(najczęściej kabanosa) bo już dla siebie nie chce mi się robić.
A najgorsze jest spanie, jak usypiam młodego to starszy mi
przeszkadza, młody nie może spać, więc jak w końcu huknę na
starszego to jest smutny i obrażony a ja mam moralniaka. Jak kąpię
straszego to młody się akurat budzi i ryczy a jak mam trzylatka
zostawić samego w wannie, żeby młodego uspokoić. No koszmar mówię
Wam, mogłabym jeszcze tak w nieskończoność wypisywać. Kocham ich tak
bardzo i chciałabym żeby byli zadbani i szczęsliwi a tymczasem po
prostu walczę o przetrwanie. Nie umiem sobie z tym poradzić. Chyba
jakaś pierdoła jestem. Dziewczyny, szczególnie to co mają małe
dzieci z niewielką różnicą
wieku jak wy sobie radzicie?

[corrina77]

Jak urodził mi się drugi synek, a pierwszy miał trzy latka i trzy miesiące (i
był niejadkiem), też miałam wrażenie, że mi dzień schodził na karmieniu - bo
albo jednego cyckiem, albo drugiego zupą, albo obiad dla męża, albo coś dla mnie
. Teraz mam już trójkę, (5l., 2l. i córeczka 6 tygodni), a gotuję też dla
mojego taty, który obecnie z nami mieszka, a i tak "karmienia" mam w rozkładzie
dnia mniej.
Wyluzowałam z posiłkami już dawno. Dzieci powyżej dwóch lat zjadają trzy
normalne posiłki, a te dwa małe pomiędzy, to są tylko takie przekąski, dla
chętnych - ciastko, jabłko, sok, mały jogurt do picia, truskawki z cukrem. I
spokojnie można je odpuścić, jak nie chcą jeść (ale na ogół chcą, bo to coś w
rodzaju słodyczy), wtedy nabiorą apetytu na następny większy posiłek.
Latem w upały nawet dorośli nie mają apetytu, a co dopiero maluchy. Moi wtedy
chętnie jedzą serki i jogurty, bo są zimne, jak lody. A obiad żeby przeszedł, to
musi być z gatunku "ulubionych" - naleśniki, placki z jabłkami, albo zupa-krem z
pora z grzankami. Mięso nie idzie. Wieczorem, jak się ochłodzi, zjedzą kanapki z
wędliną albo z jajkiem.
Nie karm ich, tylko staraj się im dogodzić tak, żeby sami chcieli jeść. Jak im
nie smakuje i nie jedzą, nie rozdzieraj szat, bo przy dostatku pożywienia w domu
nie ma możliwości, żeby byli niedożywieni. Zjedzą jak zgłodnieją i to, na co
będą mieli ochotę (nie katuj odgrzewanymi zupkami). Jak są z tzw. niejadków,
czyli jedzą mało i niechętnie, sprawuj mocną kontrolę nad słodyczami i słodkimi
sokami. Niech nie podjadają cukierków, bo nawet jeden zjedzony pół godziny przed
obiadem, spowoduje, że nie będą na tyle głodni, żeby nie grymasić.
No i karm ich razem, koniecznie. Większy przy stole, mniejszy w krzesełku do
karmienia, daj spróbować mniejszemu co je większy itd. Jedzenie jest czynnością
społeczną. Ty zyskasz na czasie, a oni z większym apetytem zjedzą.
Wszystkie te rady sama stosuję od tamtego czasu i teraz mój najstarszy już nie
jest niejadkiem, a średni synek jest wręcz entuzjastą jedzenia - praktycznie od
samego początku rwał się do tego, żeby jeść to, co starszy brat, bo był obecny
zawsze przy posiłkach brata.

Na spacer wychodź na najbliższy plac zabaw po prostu. Ja jeździłam wokół placu
wózkiem obserwując, co robi starszy w piaskownicy. Jak młodszy zasnął, to
huśtałam starszego, albo pozwalałam wchodzić na drabinki, bo już mogłam go
ubezpieczać. A możesz jeszcze sobie kupić taką dostawkę do wózka dla starszego
dziecka - kawałek deski na kółkach przyczepianej do wózka, na której może ono
stanąć, jak go bolą nóżki.

Dylemat przy kąpieli rozwiązuję tak, że młodsze płacze, dopóki starsze nie jest
bezpieczne/obrobione (wody do wanny można nalać bardzo mało). Czasem kosztuje
mnie to sporo nerwów, bo nie lubię jak dzieci mi płaczą, szczególnie malutkie
niemowlęta.

No i wiesz co, tajemnica polega chyba na tym, że to wcale nie jest tak, że inne
matki sobie zawsze ze wszystkim "radzą". Ja to na przykład sobie bardzo często
"nie radzę". Dzieci mi płaczą, nerwy mi siadają i na nie krzyczę, albo obiad
przypalam, albo nie mogę się ubrać do południa, albo mam okropny bałagan, że się
nie da przejść, bo klocki i samochody rozrzucone po całej podłodze.
No i co z tego? Nie ma osoby, która zawsze wszędzie zdąży i wszystko sobie
pięknie zorganizuje, mając pod opieką kilkoro małych dzieci. Więc nie myśl o
sobie, że jesteś jakąś szczególną pierdołą, my wszystkie czasem tak się czujemy,
niezależnie od tego, ile mamy dzieci: dwoje, troje czy pięcioro. Idealne mamy są
tylko w reklamach.

[hyris]

U mnie dwa lata różnicy między młodymi, więc podobnie

Nie wiem, co je 9 - miesięczniak, ale zachwilę będzie mógł jeść
absulutnie wszystkie zdrowe rzeczy - proponuję więc gotować jeden
obiad dla całej rodziny (już teraz zupę możesz dla wszystkich
przygpotować) i wprowadzić wspólny posiłek (przynajmniej dla trójki)
starszak próbuje jeść sam (nie odchodzi od stołu!), ty karmisz
młodego i sama podjadasz zupę, a jak skończysz, to możesz pomóc
starszakowi; zapewniam też, że młode widząc jak wy jecie
samodzielnie też szybciej będzie chciało się nauczyć
podobnie wspólne śniadania i kolacje

ja młodego kąpałam w czasie bajki starszego, potem karmiłam i
odkładałam do łóżeczka, więc luzik ale to model promocyjny

choć jak miał 9 miesięcy, to już się razem kąpali, potem szybki
manewr suszenia i ubierania i czytanie książeczek na dobranoc

trzymaj się i uszy do góry! Nikt nie jest idealny Aha, mnóstwo
patentów i inspiracji znajdziesz na forum Rodzeństwo-2 lata różnicy

aha, ja generalnie uważam, że sobie nie radzę: w domu mam bałagan i
często nie ogarniam rzeczywistości, ale trzecie sobie zafundowałam

[mama3ania]

karmelku, super rady już dostałaś! Podpisuję się pod nimi (szczególnie
wprowadzenie posiłków wspólnych było dla mnie wybawieniem).
Dodam jeszcze, że do kąpania można wypróbować plastikowy fotelik dla mniejszego.
Sadzałam w nim młodszą córcię od 10 miesiąca, starsza miała wtedy niecałe trzy
lata - i było genialnie! Nie jest to duży wydatek, bo można kupić używany taki
fotelik, wyparzyć i zdezynfekować (jest cały plastikowy).


Deska do wózka - również genialny patent.

Poza tym myślę, że nie ma sensu się załamywać, że nie radzisz sobie z dwójką,
więc gdzie tu miejsce na kolejne. Z mojego doświadczenia wiem, że ten czas,
który przechodzisz teraz, jest najgorszy: starsze jeszcze nie tak duże i
rozumne, a małe już mobilne. Potem jest lepiej! Moja trzecia córcia ma niecały
rok i jest mi lżej na spacerach, niż gdy druga była w tym wieku. Niby jedno
dziecko więcej, ale starsze już ładniej się bawią, najstarsza jest w miarę
rozsądna (jak na pięciolatka), więc do pilnowania zostaje najmłodszy brzdąc.

I zgadzam się z corriną - wszystkie czujemy się czasem jak pierdoły, niezależnie
od liczby dzieci. Ja mam doła średnio co drugi dzień, ale leczy mnie widok moich
zdziwionych dzieci. One są po prostu szczęśliwe i dziwią się, że ja jestem
zdenerwowana. A jestem, bo myślę, że może nie są szczęśliwe. Błędne koło Nie
ma mamy perfekcyjnej i nie warto kosztem nerwów, zmęczenia, depresji i czego tam
jeszcze - do takiej przerażającej perfekcji dążyć.

Trzymaj się dzielnie!

[nurit]

ja mam troje rok po roku i bardzo czesto mialam poczucie, ze wlasnie walcze o
przetrwanie. po prostu - bywaja takie etapy i juz.
jesli chodzi o kapiel, to ja prawie od pocatku kapalam wzystkich razem,
najchetniej w pakiecie ze mna (wtedy moglam trzymac najmniejsze). jak najmlodsza
byla bardzo mala (urodzila sie przed czasem), kapalam ja w wanience ustawinej na
podlodze, w tym samym czasie, kiedy starsi (ktorzy mieli wtedy prawie 3 i
poltora) kapali sie razem w duzej wannie. dla nas to bylo super rozwiazanie.
bardzo mi tez pomogla chusta - najmlodsza wymagala, zeby ja ciagle nosic, a
dzieki chuscie mialam wolne rece, zeby moc cokolwiek zrobic ze starszymi. ale
generaleei na poczucie gonienia w pietke najlepiej robi czyjas pomoc...

[pola468]

Moja gromadka to trzy męskie sztuki - lat 5; 3 i pół; 8 mcy.
Obecny etap mojego macierzyństwa to bycie pierdołą absolutna bo po prostu nie
ogarniam brygady. Najmłodszy kawaler jest zafascynowany ruchem i uwielbia łazić
po pokoju braci, wiadomo wszystko go interesuje. Mój uwielbiany dotąd
pierworodny od kilku miesięcy funduje mi huśtawkę nastroju i wyzwanie jakiego
się nie spodziewałam, to tez frustracja i rozpacz z niemocy wychowawczej
towarzyszy mi dość często; średniaczek jako tako spokojny ale za to uparty i
nieufny, taki krótkodystansowiec w wyrażaniu potrzeb i oczekiwaniu na ich
zaspokojenie. Trzy lata temu, już jako matka i żona, zakończyłam edukację na
5-letnich studiach zaocznych, w tej chwili,już jako mama potrójna, przymierzam
się do obrony.
Dzisiaj dokładnie mam w domu taki bajzel, że najchętniej wymazałabym go
zaczarowanym ołówkiem i dopiero wtedy przekroczyła próg domostwa. Do tego
dochodzi etap transformacji tożsamości, bo ja taka sentymentalna istota jestem i
po 5 roku małżeństwa i urodzeniu trzeciego dziecka poczułam po prostu, że muszę
zrzucić skórę idzie tak jak z pisaniem pracy mgr przy dzieciach - dość
mozolnie. A ja tymczasem jestem w coraz większej rozsypce mojego JA i tak
pomału pcham do przodu ten mój macierzyński wózek.
P.S.: U mnie z jednym tylko nigdy nie było problemów - spacery. Uwielbiam je i
tylko słabość mojego ciała (stawy jakieś felerne mi dał Najwyższy) powoduje,
że teraz spacerujemy nieco mniej, niż się zdarzało. Generalnie w dobrych czasach
2 -3 godzinna wyprawa jest normą, naturalnie cieplejsza pora roku bardziej
sprzyja wycieczkom i włóczęgom.
Dziękuję Kobiety, wracam do domu jako podniesiona na duchu nieudolna -
zestresowana - zmęczona Mama Pierdoła.

[agablues]

Ja też ledwo sobie radziłam z dwójką. Piszę w czasie przeszłym, bo
teraz jest mi o tyle łatwiej, ze oboje już przedszkolakami są Na
tyle duzi, ze już ani z jedzeniem, ani z kąpaniem czy spaniem nie ma
większych problemów. Wyrośliśmy. Ale bywało strasznie, też sobie nie
dawałam rady i myślałam, ze tylko ja taka niezaradna jestem. Trzeba
zacisnąć zęby i przetrwać, kiedyś to minie, zobaczysz.
Zyczę sił i spokoju, aga

[justinka_27]

Miałam potomstwo z małą różnicą wieku. Najpierw 2 lata, potem 13
miesięcy... czyli w domu był 3-latek (żywe srebro), roczna córa i
noworodek. Na dzień dzisiejszy nie wiem jak to przeżyłam Ale
przeżyłam i początki były najtrudniejsze, potem każde coraz bardziej
samodzielne i jakoś z górki szło. Teraz to już nastolatki. Mam za to
teraz jeszcze bardziej ekstremalną sytuację Rodzeństwo z jeszcze
mniejszą różnicą wieku... jakaś minuta ich dzieli. Każde inne,
inaczej śpią, inaczej jedzą, inaczej się zachowują. Radzę sobie bo
nie mam wyjścia, mąż 5 dni poza domem, starsze też rozbiegane więc
niezbyt pomocne (zresztą uważam, że mają żyć swoim życiem, a nie
bawić rodzeństwo). Jedzą jak chcą i ile chcą, czasem 5, a czasem 3
razy dziennie. Czasem całą michę, a czasem po 3 łyżkach jest
odwracanie głowy i machanie łapkami tak, że zawartość łyżki rozbiega
się po pokoju Bądź nagłe okropne tarcie oczu (udawanie ogromnej
senności, która mija po odstawieniu jedzenia). Kąpiel wspólna (mają
16 miesięcy, więc różąnica płci jeszcze roli nie odgrywa) zakończona
obowiązkowo wrzaskiem. Łazienkę mam na szczęście na przeciwko
pokoju, więc wyjmując jedno, wycierając i ubierając widzę czy drugie
w wannie pozostałe się nie podtapia. Nie podtapia... ale wrzeszczy
ile sił w płucach... trudno. Wyjmuję sprawiedliwie raz jedno
pierwsze, raz drugie... i tak zawsze to pozostałe wrzeszczy
Musiałam się na pewne rzeczy (te wrzaski np.) znieczulić i żyć
nadzieją, że im starsze będą tym lżej będzie

[hedonka]

cześć karmelku
ja właśnie miałam dwójkę starszych na wakacjach, zostałam z dwójką
małych (prawie jak u Ciebie, 3 lata, rok) i... nie radziłam swobie w
ogóle, ciągły zwis na mnie, ciągle coś chciały, ciągle któraś wyła,
po prostu z dwójką małych dzieci bez pomocy jest cholernie trudno, a
mnie do wrzenia doprowadzały jeszcze pytania znajomych i sąsiadów
czy świetnie wypoczywam, jak dzieci na wakacjach, wyobrażasz sobie?
pod koniec myślałam, że jeszcze jedno takie pytanie i lutnę
Trzymaj się, podrosną, będzie lepiej, w każdym bądź razie inaczej

[elgosia]

Przede wszystkim nie chciej być perfekcyjna. To prowadzi to ciągłych frustracji
i braku czasu dla siebie. Uprość codzienne rytuały, nie przejmuj się, jak dzieci
nie chcą jeść lub się drą z byle powodu. Mi się trafiła wyjątkowo spokojna
sztuka w postaci mojej córki, już po roku bawiła się z bratem i samodzielnie
jadła. Sporo pomógł żłobek i przedszkole - nauczyli się bawić i teraz mam święty
spokój - bawią się całymi dniami, czasem się pobiją. Ja tylko daje jeść,
podcieram pupy i spokojnie czekam na Trzecie

[sli-maczek]

Czesc Ja mam dzieci w wieku 2,5 i 9mcy, wiec podobnie Duzo na
pewno mi daje to ze dzieci potrafia zasypiac same. Jest czytanie
bajki a potem starsza zostaje sama. Przy kapieli po prostu ciagniemy
lezaczek z mlodszym do lazienki. Wszystko jest chyba
kwestia 'wyluzowania'. Balagan jest duzo wiekszy, jedzenie bywa
rozne, na pewno jest cieply obiad i na pewno wciskam jakies owoce,
ale reszta to juz roznie. Rozumiem Twoje nerwy, bo na pewno z dwojka
to juz nie to co z jednym, ale pomysl co da sie ulatwic, czego warto
pilnowac (np zasad typu: jemy tylko przy stole, badz jak jestes
niegrzeczny - idziesz do kata, zamiast zdenerwowania na dziecko). Na
pewno teraz bedzie coraz latwiej. Powoli dzieci zaczna sie razem
bawic i nie bedzi juz dwoch roznych swiatow. Ja zamierzam zaczac
powoli klasc dzieci razem spac w pokoju. Najpierw beda sie nawzajem
budzic, ale sie naucza nawzajem akceptowac, a to i mi ulatwi i je ze
soba zzyje. Powodzenia!!

[karmelek37]

dziękuję za wasze odpowiedzi, trochę się uśmiałam trochę zadumałam,
chyba macie rację w tym, że trudno jest bo inaczej być nie może, ale
grunt to się mniej przejmować, nie dążyć do perfekcji i korzystać z
wszelkiej pomocy. Tylko najtrudniej to mi się uodpornić na płacz, no
kurcze jestem za miękka, nie mogę znieść ich płaczu.

[gersomina]

Karmelku,
dokładnie Cie rozumiem, ja też czesto pod koniec dnia ciesze sie, ze
go po prostu przeżyliśmy, jesteśmy cali i zdrowi. Pewna bardzo mądra
mama piątki dzieci powiedziała mi kiedyś, że niezależnie od tego,
czy jest ich 5 czy 1 - one intuicyjnie wykorzystują nasze możliwości
na 99 procent. Ja mam trójkę: 4,5roku, 3 lata i półtoraroczniak,
jestem w szóstym m-cu z kolejnym - bardzo chcianym i oczekiwanym.
Mieszkamy w niewieliej miejscowości, ostatnio musiałam wybrać się na
drugą stronę miasta po cudo o nazwie rajstopy antyżylakowe. No to
idziemy: Wojtek z chulajnogą, Basia z wózeczkiem, bo "lala nie była
jeszcze na spacerze przecież", ja z wyrywającą się z wózka Lidką,
która koniecznie chce biegać jak starszaki i nienajmniejszym
brzuszkiem. To, że przeżyliśmy to tylko zasługa aniołów stróżów,
które zatrudniam na 1 i 3\4etatu. Bo nagle okazało sie, że nie ide z
moimi mającymi opinię grzecznych dziećmi, tylko z syrenką i rybeńką,
które uciekają przed groźnym rekinem (ja) i małym rekinem
(najmłodsza córka)... Wiele jest na codzień sytuacji stresujących,
ale też nie ma nic piękniejszego niż widok moich bawiących się razem
dzieci. I jeszcze sobie myślę, że ten czas kiedy one są małe i tak
nas potrzebują bardzo szybko minie. I pewnie będziemy za nim tesknić
jako mamy niezależnych nastolatków. Pozdrawiam serdecznie i życzę
dużo siły.

[uuuaa]

Witaj! moja sytuacja wygląda następująco...mam 7latka 5latka i 2
letnią dziewczynkę...teraz są troszeczkę starsi fakt nie mam
niemowlęcia w domu,ale całkiem niedawno Maja była 2tyg dzidziusiem
potem pół rocznym itd...a wtedy moja sytuacja wyglądała zupełnie tak
samo jak Twoja...kidy Maja zasypiała ci dwaj bawili
się,krzyczeli ,biegali,jedli i ciapali,popychali się ,płakali i
stwarzali różne niebezpieczne sytuacje...Maja długo była na piersi i
przedewszystkim na piersi więc jak to była ..przy cycu spędzała
prawie cały czas jako noworodek i jako niemowlę większość czasu, na
spacerach?? chłopcy byli w miarę zdyscyplinowani a Maja?? żadko
spała...tylko darła się bo w wózku nie było cyca...a ja
tylko "latałam" i gorączkowo szukałam miejsca gdzie mogłabym
nakarmić córkę...a chłopcy w tym czasie??? uuuffff różnie
było.Dzięki siłom wyższym jakoś przeszliśmy przez to razem.Moja
droga w zasadzie chyba nie wiele Ci pomogłam ,ale napisałam to
wszystko po to by Ci uświadomić ,że i Ty dzielnie wytrwasz bo z tego
co piszesz jesteś oddaną mamą i tylko potrzeba Ci siły...nie wiem z
kąd powinnyśmy ją czerpać...jedno wiem napewno dzieci naprawdę
baaaardzo szybko rosną (czasami nawet zdaje się że za szybko) i
dlatego niedługo sama zauważysz,że z każdym dniem jest trochę
lepiej ,może nie łatwiej ,ale inaczej....ta niemoc ,którą teraz
bardzo silnie odczuwasz minie....a zastąpi ją pewność!!PSmoje
najmłodsze dziecko ma 2 lata i wcale nie jest mi łatwo ,dodatkowo
średni syn w dalszym ciągu nie może sobie poradzic z zazdrością o
siostrę i czasami naprawdę swoim zachowaniem doprowadz mnie do
wyższych stanów wku.....ale grunt to wszystko sobie poukładać a
przynajmniej sie postarać...serdecznie Cię pozdrawiam i życzę
siły..ponad siły....długo monotonnie i niezrozumiale...to moje
drugie imię

[rene41]

Znam wszystko i wiem jak moze byc ciezko Staram sie miec jakis plan dnia sniadanie obiad kolacja ale z zastosowaniem jest juz bardzi ciezko buuu. Chciałabym .... hm czasem juz sama niewiem czego chce.
Koniecznie musze zrobic prawojazdy zaczac mowic po angielsku przezyc komunie syna chrzciny Martynki i przytym niezabic tesciowej POtrzebuje chyba pomocy psychologa .

[mamamaria3]

Dużo już mądrego dziewczyny napisały. Jak urodziło się drugie to (różnicy rok i 8 mies.)poratował mnie podwójny wózek. A jak trzecie - chusta. Zresztą chustę miałam już wcześniej do znoszenia maleństwa z drugiego piętra, bom jego starszy brat długo na schodach się buntował. I przstałam być perfekcyjna. I codziennie wieczorem cieszę się co udało mi się zobić z planu na dziś - co się nie udało to nie myślę