To trzy czy cztery?

[sli-maczek]

Czesc dziewczyny! Ja jestem tu nowiutka, chociaz czytam Was po
nocach od jakiegos tygodnia. Jak moje dwa urwisy spia. Jeszcze
nie jestem wielo- ale chyba nie przezyje jak nie bede! To jakas
choroba jest chyba! Nie moge przestac myslec o kolejnym. Meczy
mnie tylko pytanie: trzy czy cztery? Mysle sobie ze jak trzy to
najlepiej od razu (miedzy moja dwojka jest 20mcy roznicy), zeby
chowaly sie razem. A jak cztery to moze przerwe zrobie na kilka lat
i potem kolejne dwa z mala przerwa...poradzcie kochane! Jak jest z
trojka a jak z czworka? Byl tu jeden ciekawy watek, w ktorym
pisalyscie ze troje jest jeszcze 'w pakiecie', a czworo to juz
wyzsza szkola jazdy. Czy rzeczywiscie? Bede wdzieczna za porady.

[anna_sla]

ja Ci powiem ze swojego punktu widzenia. Ja nie mam czwórki dzieci, mam trójkę,
ale od ponad roku w moim domu od rana do wieczora przebywa więcej jak troje
dzieci. Mimo, że moje dzieci mają obecnie lat: córka 5, a synowie po 3, od ponad
roku opiekuję się dodatkowo innymi dziećmi. Patrząc na to jak wygląda dzień,
uważam, że przy czwórce dzieci nie ma aż takiej różnicy. Lepiej się bawią (to
prawda, jak tu ktoś pisał, że dzieci najlepiej bawią się w parzystej liczbie).
Logistycznie nie odczułam aż takich trudności (nie miałam w tej grupie
niemowlaka, ale najmłodsze miało rok, a najstarsze 8 lat), z kąpaniem czwórki
nieco dłużej, ale wcale nie aż tak znacząco by to odczuć wyraźniej, a usypianie
niestety już dużo dłużej (kilkakrotnie miałam maluszka na całą dobę). Na spacery
wychodzenie nie sprawiało mi problemów, na podwórku tak samo, w sklepie również,
przy stole jeszcze nie ma problemów pomieścić. A patrząc z punktu widzenia finansów:
- podróżowanie sprawia już kłopot, na czwórkę dzieci trzeba mieć większe auto a
tym samym więcej spalające paliwa/gazu..
- jedzenie.. w sumie to wszyscy w tym przedziale wiekowym jedzą jak ptaszki, ale
z opowiadań koleżanki słyszałam, że nastolatki jedzą jak smoki i wtedy bardzo
się odczuwa w kieszeni każde kolejne dziecko
- ubrania.. no wiadomo. Prania mnóstwo. Niby piorę tylko po trójce, ale
wielokrotnie zdarzało się, że musiałam użyczyć jakichś ubrań innym dzieciom,
którym zabrakło zmian lub ich nie miały.
- zachcianki.. 3 lizaki, a 4 to już różnica, choć lizaki to jeszcze tani zakup,
lody już nie.

Moja córa teraz sprowadza/przyciąga też swoje już koleżanki/kolegów, więc piątka
dzieci dziennie to u mnie niemal musowo. Mało które z tych dzieci są w wieku
kiedy nie trzeba im w czymś pomóc (podetrzeć pupę, pomóc umyć buzię dokładnie,
przytulić jak upadnie) i mało które przychodzi ze swoim opiekunem (niektórzy
tylko lukają z okien, ale opiekę wówczas sprawuję ja). Lody litrowe w upały idą
praktycznie na jeden rzut albo na dzień.

Może ja jestem zaprawiona w boju a może tak naprawdę różnicę (niefinansową)
odczuwa się dopiero przy piątce-szóstce. Przy takiej ilości to już leci się
taśmowo, a zwłaszcza jak do tego co najmniej połowa jest w pampersach (w zeszłym
roku miałam 5-tkę dzieci do 2-ch lat w pampersach).

[ag0000]

Witaj też jestem tu nowa i na swoim przykładzie powiem tak; mam trzy córy
starsze 12 i 9 lat a najmłodsza ma 21msc. Między starszymi jest 3 lata różnicy i
było ok i jest dalej a do najmłodszej jest 7 lat różnicy i od początku jest
dobrze inaczej niż przy pierwszych dwóch ,te starsze to i pomocą służą i można
na nich naprawdę polegać przy opiece nad młodsza.Z doświadczenia powiem tak że
praktycznie zawsze opiekowałam się jakimiś dziećmi małymi jak miałam już swoje
małe i nie było problemu potrafiliśmy się wszyscy zorganizować(dzieci i ja),a w
domku jest zawsze pełno dzieci-koledzy i koleżanki moich starszych drzwi nie
zamykają się w ogóle jak na dworcu i inne dzieci potrafią przyjść z prośbą np. o
picie(mieszkam na parterze w małej i miejscowości)Dom pełen dzieci jest cudowny
i pełen słońca nawet jak się biją między sobą.Z mężem zawsze chcieliśmy mieć
dużą rodzinkę ale więcej dzieci mi mój stan zdrowia nie pozwala i dodatkowo
zaplecze finansowe również.

[xxe-lka]

JA też mam dwójkę. Mają 2 i 4 lata. I planuję czwórkę. W moim
odczuciu idealny układ to dwójka co dwa lata (zrealizowane) 4 lata
przerwy i kolejna dwójka z różnicą 2-3lata
Ciekawe czy uda mi się zrealizować 100% planu

[zuju2]

U nas są dwie dziewczynki 9 i 7 lat oraz trzecia w wieku 3 latek i lada chwila
będzie czwarta dziewczynka. Czyli po dwie pary dziewczynek
7 latka jest bardzo zżyta z 9 latka, ale tez świetnie bawi się z 3 latką,
szczególnie, gdy 9 latka często czyta i chce mieć spokój od maluchów
Razem tez się bawią we 3 i myślę, że wcale parzysta liczba nie gwarantuje
lepszej zabawy...acz zobaczymy za jakiś czas, może będzie jeszcze fajniej?
U nas 4 dziecko to bardziej moje i męża pragnienie, niż kalkulacja w ile będzie
im lepiej.
Podział na "starszaki" i "małą" (a za chwilę "maluchy") jednak się rysuje: inne
zainteresowania, inny repertuar kinowy, inne bajki na dvd, inny sposób spędzania
czasu z rodzicami....
Z drugiej strony starsze są już naprawdę samodzielne i 3 dzieci w wieku moich
dzieci na pewno nie jest takim wyzwaniem, jak 3 dzieci w krótszym odstępie czasu.
Pozdrowienia

[ukryta]

popieram
mam podobny plan, z tym, że= dzieciaczki co 18m-cy, jakieś 4 lata przerwy i znowu co 18m-cy.

ale ciągle się wacham...
na razie jestem na początku tej 4-letniej przerwy, więc mam czas na zastanowienie

ale układ wydaj się idealny

[sli-maczek]

Dziekuje za Wasze odpowiedzi. Nie chodzi mi wcale o zimna kalkulacje
jakie wyjscie wybrac, ale bardziej chce po prostu posluchac Waszego
zdania. Kazda z Was ma jakies doswiadczenia. Ja niewiele. Zawsze
marzyla mi sie czworka dzieci, ale odkad mam dwoje, przeszlam dwie
ciaze w malych odstepach (wlasciwie trzy, bo jedna stracilam), wiem
jaki to wysilek i ze poczatki sa trudne. Dlatego tez rozwazam czy
czworka to nie jest dla mnie za duzo. W jednym z postow czytalam, ze
ponoc troje z mala roznica to tez urocza wersja, a ja sie zawsze
balam nieparzystosci. Zeby sie nie okazalo ze jedno bedzie samotne.
U mnie tak wlasnie bylo. Ja i moj brat to 2,5 roku roznicy, a
nlodszy brat dopiero 9lat pozniej. I tak na prawde byl chowany jak
jedynak. Zanim dorosl nas juz nie bylo w domu. Moja mama natomiast
miala dwie siostry, wszystkie co 3 lata i caly czas powtarza ze to
jedno jest w takim ukladzie samotne. A ja nie chce skrzywdzic swoich
dzieci. Wiec pytam, jakie sa Wasze obserwacje? Czy faktycznie lepiej
czworo? A jak czworo to jak duzo trudniej jest chowac czworke? Bo
czworo to wlasnie juz - wieksze auto, trudniej o organizacje...ale
moze warto? Moze i tak po trzecim nie odpuszcze i bede chciala
czwarte Tak to chyba sie i tak w koncu dzieje

[luxnordynka]

My mamy dwie pary. Marta-9 lat, Krzys-7, Wojtus-3 i Marysia-1rak. I
jest fajnie, nawet zdarzaja sie rozne kompilacje. Ostatnio wojtus
lgnie do Krzysia i ze wzajemnoscia. Najczesciej jednak Krzysio bawi
sie z Marta, wojtus ze mna a marysia fika dookola wszystkich...
pewnie jeszcze wiele razy sie wszyscy wymieszamy, Ewa

[anna_sla]

moim zdaniem trójka z małą różnicą wieku lub czwórka parami Ja mając trójkę z
niewielką różnicą mam rzekomo ów problem z głowy, bo drugie dziecko po 2-ch
latach urodziło się w dwupaku od razu (bliźniaki). Niemniej jeśli kiedyś
zdecyduje się na kolejne (a wszystkie znaki na niebie i ziemi na to wskazują) i
zdrowie mi na to pozwoli to będę miała porządny dylemat, bo na piąte świadomie
się nie zdecydujemy, więc najlepiej byłoby aby to czwarte również urodziło się w
co najmniej dwupaku

Jak patrzę na moje bączki to powiem Ci, że towarzystwo się fajnie miesza, ale
istotnie właściwie najczęściej bawią się parami, a trzecie gdzieś obok sobie.
Madzia z Krzysiem bawią się lalkami, Krzyś z Bartusiem robią zapasy lub bawią
się samochodami, natomiast najmniej bawi się Madzia z Bartusiem i jeśli już się
bawią to jest to kolejka, droga lub coś edukacyjnego (książeczki, kredki,
ciastolina, układanki), albo zasuwają na rowerach, bo ta dwójka śmiga najlepiej
lub ścigają się (ganiają)..

[nata76]

tez mysle,ze albo trojka z mala róznica wieku,albo czwórka parami.
My mamy dzieci w wieku 8 i 6 lat i 2,5 9 mies. (dzisiaj córcia
konczy, kiedy to mineło???)

A jesli wogóle rozwazamy ilosc, to trójka jest
bardziek "kokmpaktowa", przy czwórce trzeba juz wyzszej logistyki,
np. wiekszego samochodu!!!!

[verdana]

Jestem przeciwna trójce z małą róznica wieku. Matka jest zmęczona,
pomocy ze strony starszych dzieci raczej zadnej, bo jeszcze
malutkie, sił wystarcza zazwyczaj na oporzadzenie wszystkich,
spacer, ale o ile nie ma pomocy z zewnatrz - nie ma tez czasu na
indywiduany kontakt z kazdym dzieckiem osobno. Zwykle srodkowe na
tym cierpi najbardziej. Owszem - potem jest wygodniej dla rodzicow,
bo dzieci bawia sie razem, bo mozna im zalatwić podbne wakacje. Ale
wygodnie dla rodzicow i dobrze dla dzieci - to nie jest niestety, to
samo.
Barak indywidualnego kontaktu, czasu dla kazdego dziecka oddzielnie
we wczesnym dziecinstwie jest moim zdaniem krzywdą dla dzieci.

[undomestic_goddess]

Zdefiniuj mala roznice wieku, prosze.

[verdana]

Mniej niż 3 lata.

[natalia433]

Verdana niestety nie zgodzę się z tobą.. mam trójkę z róznicą 2 letnią i mam
czas na wszystko, mam czas dla każdego dziecka, mam czas na wszystkie obowiązki
i mam czas dla siebie... wystarczy dobra organizacja i wystarczy chcieć a
żadnemu z dzieci się "krzywda" nie dzieje...

[sli-maczek]

Natalia433 - masz PIEKNE dzieci.Dziekuje Ci za ten wpis. Ja tez
mam takie wrazenie, ze to nie taki problem. Mam dwoje z roznica
20mcy i mimo przerazenia otoczenia(???) ze tak szybko chcemy drugie,
ja uwazam ze mam nadal MNOSTWO czasu. Wlasciwie raz dziennie klade
dzieci spac razem i nawet mam czas dla siebie. A z dziecmi - duzo
sie bawimy, tanczymy, ukladamy puzzle ze starsza, malujemy, Ludwik
wokol nas raczkuje, co jakis czas sie przyglada...nie wiem jak to
jest z trzecim, ale dwoje to zadne wielkie wyzwanie.Ostatnio
przylecialam z nimi sama samolotem i moja tesciowa o malo zawalu nie
dostala. A ja nie rozumiem, bo przeciez co w tym takiego? Moze po
prostu kwestia organizacji? Moze nadaje sie na wielo-mame?Mam
nadzieje.Chociaz na razie moj maz nie jest chyba gotowy Zobaczymy

Verdana

[tusia21]

A co z biliźniakami, których rodzi się coraz więcej. One i ich matki
od razu mają przerąbane, bo nie będzie indywidualnego kontaktu?
Ja mam 3 dzieci. Bliźniaczki i córkę o 2 lata starszą.
Zawsze jest coś kosztem czegoś. Może w okresie raczkowania
przeszkadzały jej, pewnie denerwowało ją, że wszystkie małe zabawki
muszą być pochowane (choć nigdy tego nie okazywała), ale za to ma
dwie wspaniałe siostry, z którymi terz jest na maksa zżyta. Chciałam
dzieci z małą różnicą wieku nie dla mojej wygody (że będą się razem
bawiły), ale dla nich samych.

[xxe-lka]

Zgadzam się z verdaną. Mam dwójkę co dwa lata i nie powtórzyłabym
tak małej różnicy wieku ponownie. Czas dla siebie itp mam i owszem,
ale uważam, że akurat moje dzieci na tej różnicy więcej tracą niż
zyskują. Oboje bardzo silne osobowości i mocne charaktery - nie są
skłonni do ustępstw. Cięzko ich czasem pogodzić i naprawdę czas
poświęcić
Ślimaczku Twój synek ma dopiero 9 m-cy. Znacznie trudniej będzie za
rok kiedy i jego potrzeby i potrzeba mamy na wyłączność będzie
silniejsza. U nas kiedy młodsza była niemowlęciem też była sielanka
Natalio tak sie składa, że znam trochę Twoje dzieci i naprawdę nie
dziwię się, że przy takich grzecznych i zgodnych brzdącach wszystko
idzie tak dobrze, ale nie wszystkie dzieci takie są
Po swoich doświdczeniach uważam że 3-4-5 lat różnicy między dziećmi
jest korzystniejsze. Dwójka z małą różnicą wieku spoko, ale więcej
już sobie nie wyobrażam i naprawdę kwestia mojego zmęczenia nie jest
tu kluczowa.

[nurit]

Mam trojke rok po roku i jak juz kiedys pisalam, przez pierwszy
wspolny rok bylo bardzo ciezko. A ja mam nianie, wiec nie bylam sama
z dziecmi i domem. Najstarszy mial ciezka alergie, co wymagalo
osobnego gotowania (restrykcyjna dieta) i starannej pielegnacji
skory, srednia ma wade wrodzona, wymaga niewielkiej, ale stalej
rehabilitacji i specjalnej opieki medycznej, najmlodsza byla
wczesniakiem, wiec byl cyrk po kolei z karmieniem, szyna koszli,
rehabilitacja (dwa razy w tygodniu), kontrole okulistyczne, etc.
To bylo do ogarniecia, choc czesto myslalam, ze moj kalendarz
wyglada jak kserokopia ksiazki telefonicznej otwartej na dziale
medycznym. Ale przez dluuuugi czas co wieczor kladac sie mialam
koszmarne poczucie, ze bedac teoretycznie caly dzien z dziecmi
prawie nie spedzilam z nimi czasu. Ze wiecznie
mowilam ”poczekaj”, ”za chwile”. Ze kwestie organizacyjne - kto
zawiezie malizne na rehabilitacje, a kto najstarszego do alergologa,
kiedy do logopedy, a jak zapisac starsza corke na operacje i kto z
nia bedzie w szpitalu, co na obiad i skad wziac pieniadze na trzecia
w miesiacu prywatna wizyte lekarska pochlanialo mnie tak bardzo, ze
niewiele zostawalo czasu na zabawe, czytanie, przytulanie,
opowiadanie bajek. Malizna przez pierwszy rok - wiem trudno w to
uwierzyc - prawie w ogole nie spala w dzien. Byla jednak zmecozna,
wiec plakala, wiec furt ja nosilam - na rekach lub w chuscie.
Najstarszy, wybitnie inteligentny, ma ogromne potrzeby rozmowy,
czytania zaawansowanych lektur dotyczacych wulkanow i kosmosu, ktore
smiertelnie nudza mlodsze siostry. Srodkowa potrzebuje bardzo duzo
uwagi i czulosci, ma niezwykle delikatna konstrukcje, latwo sie
wycofuje, a ze wzgledu na wade bywa juz odrzucana przez dzieci.
Poniewaz nie mowi, dotarcie do niej jest trudniejsze.
Moj przyklad niestety potwierdza werdykt okrutnej Verdany. Moze byc
tak, ze trafi ci sie trojka zdrowych, niewymagajacych, prostych w
obsludze dzieci. I wtedy pewnie bedzie dosc trudno. Ale z dziecmi
nigdy nie wiadomo i jesli trafia ci sie dzieci z jakiegokolwiek
powodu wymagajace szczegolnych zabiegow ”dosc trudno” moze szybko
zamienic sie w ”makabrycznie trudno”. Zwlaszcza, ze oprocz tego
zycie toczy sie zwyklym torem - jest maz, praca, podloga do umycia,
wirus Rota, ktory lubi z nienakca przyatakowac, grypa...
Teraz moi maja 5,5; 4 i 2,5 i jest super. Jestem szczesliwa, ze ich
mam i ze sa w takim wieku, w jakim sa, bo rzeczywiscie maja mnostwo
wspolnych spraw. Staramy sie o kolejne dziecko. Ale mysle, ze gdybym
mogla obejrzec film z tego pierwszego roku, nie zdecydowalabym sie
tak szybko na trzecie dziecko, mimo ze pamietam, dlaczego wtedy taka
podjelismy decyzje. Uwazam, ze w tym pierwszym okresie nie dostali
ode mnie tyle czasu, uwagi, czulego dopilnowania, ile dzieciom sie
nalezy.
o rany, ale sie nagadalam.
buziaki

[znowu_mama]

Nurit, dziękuję za Twój post - mocno mnie podtrzymują na duchu tak
silne kobiety aktualnie żyjące.
Spodziewam się 4 dziecka - starsze mają 10, 7 i 18 mies. - a więc
będę miała dwie pary. Radę daję, mam trochę czasu, mąż pomaga jak
może. Ale.. najbardziej pomagają najstarsze. Wciąż mam wrażenie, że
je wykorzystuję, że mam czas tylko dla najmłodzszego i dla siebie
(gdy on śpi)- chyba nie o to chodzi, chociaż ma to jakieś tam dobre
strony. Dzieci się kochają to widać, ale miewają siebie dosyć
, a napewno maja niedosyt rodziców. Wiem to, bo przytulaja się co
chwilę, zwracaja na siebie uwagę jak sie da itp.
Boję się, że po narodzinach 4-go będą jeszcze bardziej zaniedbane
czasowo.
Pewnie większość wielomam radzi sobie lepiej, ale wg mnie to szczyt
możliwości organizacyjnych . Dlatego z 4 z małą różnicą wieku bym
sobie chyba rady nie dała, a na 300% nie zdecydowałabym się na taki
układ świadomie.
Dlatego Was mamy podziwiam i staram się troszkę brać przykład (tak
sobie poczytam i od razu mam więcej energii

Kurcze, napisałam kompletnie bez ładu, ale wniosek jeden: wg mnie
model o niebo lepszy to dwie pary (z conajmniej 8-letnim odstępem),
albo 3, ale nie na raz.
Pozdrawiam.

[verdana]

Nie da się ukryć - w encyklopediach 80% nazwisk to pierworodni, albo
dzieci urodzone po dłuższej przerwie. srednch dzieci w encyklopedii
niemal brak...
Nie mam ambicji, aby moje dzieci znalazły się w encyklopedii Ale
to jednak świadczy o tym, ze dzieciom, ktore urodzily się za szybko
jedne po drugich - jest znacznie trudniej. I chyba nie dotyczy to
bliźniąt, bo one dostają coś wzamian - nierozłącznego brata lub
siostrę. najstarsze dziecko ma przez pewien czas pełną uwagę
rodziców, środkowe nie ma ani pelnej uwagi, ani - o ile po roku
pojawi się kolejne dziecko - nie jest ono dla niego "towarzystwem".

[sli-maczek]

No wiec, po rozmowach z mezem...stanelo na tym, ze na razie wiecej
nas nie bedzie .Smutno mi bardzo bylo, szczegolnie odkad Was
czytam, bo jestescie wspaniale, a ja tak zawsze chcialam duza
rodzine!! Ale uszanuje zdanie meza. Przyznal ze na dzien dzisiejszy
nie ma na to sil. Ciagle sie jeszcze edukuje, pracuje duzo i po
prostu, mimo checi, nie czuje sie na silach. Ale co dobre - nie
powiedzial NIE na zawsze. Jesli bedziemy w lepszej sytuacji za jakis
czas, byc moze i nawet dwojeTAK POWIEDZIAL!!
Natomiast, moje drogie, musze Wam powiedziec, ze nie powstrzymam sie
od czytania Was i chyba musicie juz zaakceptowac nas, mamy zaledwie
dwojki, na tym forum, bo ja Was po prostu uwielbiam! Wasze historie,
opowiesci, podejscie do zycia...probowalam czytac forum dla mam z
dwojka i ...to nie jest moje miejsce. A tu, wybaczcie, ale czuje sie
jak w domu! Nie wyganiajcie, prosze! I pozdrawiam Was goraco.
Gosia/byc moze kiedys wielodzietna

[verdana]

Uważam, ze Twój mąż jest człowiekiem niezwykle rozsądnym i
odpowiedzialnym.

[tusia21]

A ja uwazam, że Ty jestes niezwykle madra i odpowiedzialna, ze
uszanowas jego decyzje

[sli-maczek]

Dzięki Tusia21 za mile slowa, ale tak pieknie to to nie
wyglada.Chodze chora, w glowie mam ciagle jak by to bylo fajnie...ze
mogly by byc cztery...maz wie, ze walcze ze soba, stara sie jakos to
mi tlumaczyc, a ja nie wiem czemu az tak mnie to wzielo! Uszanuje
jego decyzje, bo w koncu to wspolna decyzja, ale po cichu bede
marzyc i marzyc...moze sie jeszcze spelni moje marzenie

[xxe-lka]

Ty uszanowałaś decyzję męża, ale czy on Twoją? Nie wygląda to na
wspólną decyzję No ale w kwestii ilości potmstwa na kompromis
pójść się nie da...