Przyjaznie...

[novalee1]

Jak jest z tym u Was? Czy przetrwaly Wasze polskie przyjaznie?Czy
nawiazalyscie jakies ciekawe tu na obczyznie?
Zaczynajac ode mnie to po tych niecalych dwoch latach moje kontakty ze
znajomymi w Polsce koncza sie niestety na zyczeniach swiatecznych a tu na
obczyznie poznalam pare osob z ktorymi sie od czasu do czasu spotykam,no i
poznalam mojego meza.Teraz mam dziecko i mysle ze to ulatwi mi poznanie
jeszcze wiecej ludzi na placach zabaw np.Najwiecej jednak kontaktow nawiazuje
przez komputer.Tak najlatwiej.

[bluejanet]

moje przyjaznie przetrwaly - ale teraz to inny kontakt: telefoniczny, mailowy,
listowny, gadugadu, czasami odwiedziny, w koncu tamte przyjaznie budowalo sie
latami, najtrwalsza przyjazn nawiazalam "przez dzielenie 4 lata lawki
szkolnej", teraz do 3 osob staram sie pisac codziennie maile - jak sie
zaniedbalam przez tydzien, to kolezanka wyslala maila, ze teskni za ta moja
pisanina o najglupszych bzdurach, jesli pisze czesto, to tak jakby wiedziala co
u mnie, co mysle, jaki mam nastroj, co mi sie podoba, co nie, tak jakbym ciagle
byly obecna w jej zyciu nawet 1000 km dalej,

tutaj to moge miec znajomych, ale jeszcze nie przyjaciol,

[anya.po.prostu]

Po 8 latach emigracji moje, nawet te bardzo bliskie, stopniowo, powoli
pozamieraly, chociaz bardzo staralam sie o nie dbac.
Oczywiscie ciagle jestesmy w kontakcie i przy moich przyjazdach do PL sie
spotykamy, ale to juz nie to samo.
Moglabym dlugo o tym pisac i tlumaczyc, ale mimo wszystko strasznie to smutne.
Nawet jesli nie calkowita utrata to to rozluznienie, i to ze nie jest juz tak
ja bylo kiedys.

[bluejanet]

oczywisice nie twierdze, ze to jest to samo co kiedys, ale swiat sie zmeinia
ludzie sie zmieniaja, nawet jeszcze w kraju tez zaczynalo byc inaczej - bo
ludzie zakladaja rodziny, wyjezdzaja, znajduja partnera, maja dzieci zaczynaja
pracowac, czas goni, i juz nie jest tak jak bylo, to juz nie te radosne, wolne,
bez zobowiazan i problemow zyciowych "4 muszkieterki" (albo jeszcze inne moje
kolezanki)

to se juz ne wrati

ale to nie znaczy, ze odleglosc ma dla mnie znaczenie, ze trudniej to utrzymac,
to lepiej wykasowac, teraz jest inny kontakt
moze znajde tu nowe przyjaciolki, kolezanki a moze tylko znajome,

[tamsin]

niestety czas zrobil swoje i u mnie. tak to jest jak niedlugo 20 lat stuknie
poza Polska Dostalam niedawno email ze zdjeciami ze zjazdu z mojego liceum,
niektorych osob w ogole nie moglam rozpoznac, dotyczy to glownie facetow (!), a
niektore osoby niewiele sie zmienily.

[monhann2]

U mnie przetrwaly i bardzo sie ciesze. Z kolezanka z podstawowki wlasnie sie
spotkalam niedawno a nie widzialysmy sie dlugo, ale caly czas bylysmy w
kontakcie. Chwala internetowi, bo nie wiem jak by to bylo!

[aneta05]

Jestem juz poza PL 10 lat i to oczywiscie zmienilo kontakt jaki mialam ze
znajomymi. Na szczescie podtrzymujemy znajomosci, ale to nie to samo. Nie moge
wpasc do kogos po pracy i ponarzekac jaki ciezki dzien mialalm etc. Jednak za
kazdym razem kiedy jestem w PL to sie spotykamy i wspominamy "stare czasy."
W USA poznalam pare fajnych osob, ale poprzez te odleglosci i godziny pracy nie
spotykamy sie tak czesto jakbym chciala. Znowu ratuje sie mailami.

[jan.kran]

Moje przetrwały , aż czasem sama nie wierzę.
Kilka bliskich znajomości czy przyjaźni ma trzydzieści lat choć przyznam że
ostatnio jedna sie rozluźnia.
Dwie ze studiów , dwie emigracyjne.
Potrafimy się nie widywać rok , dwa, czasem rzadziej sie odzywamy ale jak się
spotkamy to jakbyśmy miay po kilkanaście lat))
Nasze dzieci i mężowie też się lubią))
Kran

[novalee1]

To zazdroszcze Wam ze tak dlugo Wasze przyjaznie przetrwaly.Nie wiem czemu u
mnie sie tak pourywalo.Pewnie dlatego ze czesto zmienialam miejsce zamieszkania
i nie mialam czasu nigdzie miejsca zagrzac...Dopiero teraz poczulam ze troche
zapuszczam korzenie jak zalozylam rodzine.I tu zawarte znajomosci staram sie
pielegnowac bardziej niz kiedys.

[angel_75]

Przyjaznie przetrwaly, ale supelki ulegly znacznemu rozluznieniu i musze niezle
pracowac, zeby calkiem sie nie rozplataly. Trudno tak pielegnowac, jak sie jest
na drugim koncu swiata. Rzadko bywam w Polsce, ale za to jak juz przyjade zawsze
mamy swoje spotkania, na ktorych nie mozemy sie nagadac... i wtedy jakby czas
stanal w miejscu, szybko zapominamy, ze nie widzialysmy sie kupe lat. Fajne jest
to uczucie. Na obczyznie trudno o takie znajomosci, niby milo, niby z
usmiechem, niby wysluchaja, poprosza o rade ... ale to nie to samo.

[novalee1]

Za dwa dni wlasnie jade do Polski,zajrze do miejsca gdzie ostatnio
pracowalam.Kiedys tworzylismy calkiem zgrana paczke,chodzilismy razem na
imprezy,ciekawe jak sie teraz ludzie pozmieniali...

[monika_a_b]

Przyjaźń to krucha roślinka, o którą trzeba dobrze zadbać... Pamiętać o
urodzinach, dać znak życia co jakiś czas, zapytać co tam słychać - i przede
wszystkim umieć wysłuchac tej drugiej osoby, pamiętać o ważnych rzeczach z jej
życia... No, starać się przynajmniej...

Pamiętam, jak w dzieciństwie wmawiano mi, że "ty z twoim charakterkiem (bo
byłam absolutnym molem książkowym i rówieśnicy jakoś mało mnie obchodzili) to
nigdy nie znajdziesz przyjaciół"... A jednak znalazłam, hehe, Mam kilka
przyjaźni, które przetrwały już wiele lat, i które zawiązałam w różnych
krajach... Jestem za to bardzo wdzięczna Losowi, że miałam możliwość
poznania i zaprzyjaźnienia się z bardzo ciekawymi osobami. Każdej z moich
przyjaciółek powiedziałam, że pomimo iż dzieli nas teraz tyle kilometrów
chciałabym, aby wiedziały, że często o nich myślę i że życzę im wszystkiego naj
naj naj... Czasami przykro mi, że ta odległość nas trochę oddala, to
nieuniknione, ale wiem, że gdy tylko zaczniemy znów ze soba rozmawiać, będziemy
się czuły, jakbyśmy dopiero wczoraj się pożegnały... I to jest wspaniałe, ta
nic porozumienia, która pomimo czasowej jak i przestrzennej odległości trwa i
(taką mam nadzieję) trwać będzie... Znamienne, że jak do tej pory udało mi
się dobrze zaprzyjaźnić tylko z jedną Polką (której niestety nie akceptuje moja
rodzina - rodzice i siostra-, ale to ich strata ), mam jeszcze bardzo bliską
koleżankę, która jednak jest z rodzaju tych "aus den Augen, aus dem Sinn" - co
z oczu, to i z myśli, niestety, więc kontakt nam się z lekka poluźnił... Ale
może jeszcze się polepszy?

Pamiętam, że kilka miesięcy temu ktoś skarżył się na KP, że tak trudno mu się
porozumieć z "tubylcami", zaprzyjaźnić się z nimi. Prawda jest taka, że to my,
czyli ci przyjezdni, potrzebujemy nowych przyjaźni, tubylcy mają swoich
przyjaciół już od lat i najczęściej nie są tacy skorzy do zawierania nowych, bo
ich nie potrzebują... Wydaje mi się, że z czasem - i przy własnej otwartości do
ludzi - uda się zaprzyjaźnić z tą czy tamtą osobą... Cierpliwości... Poza
tym każda przyjaźń jest inna, tak jak inna jest każda z nas... To również
należy uwzględnić...
Mój były chłopak, Hiszpan, chcąc mi sprawić przykrość (co mu się w tym momencie
udało) powiedział raz, że jego przyjaźnie zawarte jeszcze w piaskownicy są o
wiele więcej warte aniżeli moje, emigracyjne, które nie mają takiego stażu
czasowego. A guzik prawda! Z doświadczenia wiem, że aby zakwalifikować kogoś
jako przyjaciela nie trzeba rocznej kwarantanny - czasami zdarzało mi się, że
swoją przyjazną dłoń wystawiały do mnie osoby dopiero co przeze mnie poznane, i
w zależności od okoliczności mogliśmy nawet zawrzeć dobre przyjaźnie w
ekspresowym czasie. Gdyż to nie czas się liczy, a kompatybilny charakter...
A co wy sądzicie na ten temat?

Wiecie, tak przy okazji mogę wam się przyznać do tego, że pomimo że jestem w
Seattle raptem od roku, udało mi się zaprzyjaźnić tutaj już z kilkoma osobami,
Polakami, Meksykaninami, Amerykanami, ba mam nawet serdeczną koleżankę
Japonkę... Chociaż ta niestety już dawno wróciła do Japonii...

[conejito13]

Krotko jeszcze jestem na emigracji, wiec moge powiedziec, ze tak, przetrwaly.
Ale jak bedzie za 10 lat? Nie wiem...
Tutaj jeszcze nie mam przyjaciol. Mam za to spora liczbe znajomych, i licze na
to, ze kiedys te znajomosci przeksztalca sie w przyjaznie blizsze lub mniej
intymne.
Co do polskich przyjazni, to mam kilka takich osob, z ktorymi moge sie nie
widziec rok czy pol roku (bywalo tak rowniez w Polsce), ale jak sie spotkamy to
tak, jakby ten czas nie uplynal, jakbysmy sie widzieli tydzien wczesniej. Nie
ma 'martwych minut' i 'o czym tu gadac'. Moja najlepsza przyjaciolka jest w
Polsce nadal i mysle, ze wie o mnie wiele wiecej niz wszyscy znajomi tutejsi
razem wzieci. Nie dlatego, zebym im nie chciala otworzyc kawalka siebie,
zwyczajnie dlatego, ze to inny rodzaj znajomosci i inaczej zawieram je teraz
(po 30.stce) a inaczej onegdaj za czasow szalonych imprez, studiow czy szkoly.
Zgodze sie z przedmowczyniami, ze o przyjaznie trzeba (i chyba nalezy) bardzo
dbac. Wtedy jest szansa i przetrwaja, chocby oceany,wiatry i burze... Ja wiem,
ze moi tam wiedza, ze ja zawsze pamietam I na odwrot

[moni-bel]

W Polsce moja przyjaciolka byla(jest)siostra-blizniaczka, wiec sila rzeczy
nadal mamy bardzo dobry i staly kontakt.A inne kolezanki porozjezdzaly sie po
swiecie ,w wyniku czego rozluznily nam sie kontakty.
Mialam to szczescie ze udalo mi sie w Belgi poznac wspanialych ludzi,ktorzy z
czasem stali sie przyjaciolmi.Razem spedzamy wolny czas,organizujemy wyjazdy a
i w przyslowowej biedzie tez mozna na nich liczyc, o czym juz niejeden raz sie
przekonalam.I jest jeszcze dziewczyna z polski, ktora poznalam pol roku po moim
przyjezdzie tutaj.Pochodzi z tego samego miasta w Polse co ja ,wiec od poczatku
mialysmy wiele wspolnego.Jestesmy w podobnej sytuacji i to nas do siebie
zblizylo.I tak juz prawie dziesiec lat,Nela jest moja najblizsza przyjaciolka,
osoba u ktorej moge sie wyzalic , ponarzekac i posmiac.
Mysle ze poprostu mialam szczescie.
.

[sylwek07]

Przyjaźń to krucha roślinka, o którą trzeba dobrze zadbać... Pamiętać o
urodzinach, dać znak życia co jakiś czas, zapytać co tam słychać - i przede
wszystkim umieć wysłuchac tej drugiej osoby, pamiętać o ważnych rzeczach z jej
życia... No, starać się przynajmniej...
----------------------------------------------------------------
ostatnie lata takie mialem ze utrzymywalem kontakt na swieta,urodziny itp i
wiele tych przyjazni przetrwalo a wiele sie wykruszylo ale nadal o tych osobach
pamietam.

[bietka1]

Moje przyjaznie zaczely wygasac jeszcze zanim tu przyjechalam, wiec az tak bardzo nie mialam
co utrzymywac, ale bardzo mi ich zal, chociaz nawet z perspektywy czasu wiem, ze trudno
byloby je uratowac, bo drogi zbyt nam sie rozeszly.
Bardzo brakuje mi podobnych zazylosci, bo wlasnie nie potrafie odtworzyc czegos podobnego w
nowych kontaktach. Nie potrafie odnalezc tego blogiego spokoju w aktualnych relacjach. Biore
pod uwage, ze to ja sie zmienilam i jestem gdzies indziej. Bo poznaje wiele osob i sa to bardzo
rozne znajomosci, moze ktos inny nawet nazwalby je przyjazniami. Ja oczekuje od przyjazni
bardzo wiele, przede wszystkim nie ma w niej miejsca na poblazliwosc i powierzchownosc, a to
jest bardzo trudne do osiagniecia.
W kazdym razie bardzo dobrze funkcjonuje z tubylcami i zupelnie nie moge potwierdzic, ze
trudno nawiazac z nimi kontaktu. Wsrod rodakow mam coraz wiecej znajomych, rowniez tych z
piaskownicy , ale nie sposob tego jakkolwiek porownac do relacji z PL.
Na pewno na wszystko potrzeba czasu, wiec ja sobie tez jeszcze go daje.
A KP to moja bardzo sympatychna znajoma

[triskell]

W sumie temat już wielokrotnie był na tym forum poruszany, ale w takim razie raz
jeszcze...

Jestem niesamowitą szczęściarą, bo tak cudownych przyjaciół, jakich mam w
Polsce, naprawdę ze świecą szukać. Po prostu mam jakiegoś takiego fuksa, że
życie pląta moje dróżki z dróżkami nieprzeciętnych, wspaniałych, lojalnych i
kochanych ludzi. Od ponad 2,5 roku większość tych ludzi jest na innym
kontynencie, niż ja - i absolutnie niczego to nie zmienia. Nie wiem, jak
wyglądałoby to np. 20 lat temu, ale przecież w obecnej dobie kontakt jest tak
_łatwy_ a świat tak się zmniejszył, że ludzie Ci są obecni w moim życiu niemal
codziennie, wiem co się u nich dzieje, jak się zmieniają. Oczywiście, czasami
tęskni się i chciałoby się przytulić (zwłaszcza, gdy ta osoba ma problem), ale
jakoś sobie z tym radzę, oni też .

Tutaj na początku czułam się samotnie, teraz mam dużo znajomych i sporo osób,
które potencjalnie mogą zostać przyjaciółmi.

Ostatnio zauważyłam, że - oprócz spamu (w ostatnich tygodniach znowu sprzedawcy
Viagry sobie mnie upodobali ) i wiadomości z grup dyskusyjnych - 90% maili,
które dostaję, jest od dziewczyn z mojej grupy tańca brzucha. Widujemy się kilka
razy w tygodniu, ale mimo tego odczuwamy potrzebę kontaktu także i poza tymi
dniami, wiele razy dziennie. Chyba tego bardzo potrzebowałam - oprócz
pojedynczych znajomych bardzo potrzebna mi jest taka społeczność

[gherarddottir]

To zaskakujace, ale moje przyjaznie trwaja! ) Rozjechalismy sie po swiecie,
ale na nasz slub w Polsce przyjechali wszyscy moi przyjaciele ( Francja,
Anglia, Holandia, Norwegia, Szwecja, Polska - rozne miasta). Do dzis mam bardzo
dobry kontakt z psiapsiolka z ktora siedzialam w jednej lawce w LO, z kolega z
podstawowki (sic!!!!) oraz z 4 kolezankami z podstawowki takze. Co dziwne
znajomosci ze studiow nie przetrwaly (w sumie tylko jedna). Przetrwaly
natomiast znajomosci z miejsc w ktorych pracowalam. Kontaktujemy sie przez
telefon, maile, czasem zwykle listy (yes!).
Mimo, ze kazde z nas ma w sumie inne zycie, inne zajecia to jednak cos nas
laczy ) Znajomi znaja sie wzajemnie i na moj wieczorek panienski pamietam, ze
dziewczyny zorganizowaly mi super wieczor w knajpie w Warszawie, a kazda z nich
przyjechala z innego miasta lub kraju - a jednak sie udalo. Ja tez juz nie
mieszkalam w Polsce gdy bralam slub wiec wieczor kawaler
ski dla mojego meza zorganizowali polscy przyjaciele - chyba bylo fajnie bo do
dzis moj maz to wspomina.
Znam tez pare sob, ktorych nigdy nie widzialam na zywo, ale czuje, ze jestesmy
przyjaciolmi
Wierze w magnetyzm miedzy ludzmi - czasami nie kontaktujemy sie dlugo, a wiem,
ze to jest my soulmate

[jan.kran]

Wyciągnęłam ten stary wątek bo jakoś utkwił mi w pamięci.
Dziś wieczorem miałam niemiłe przeżycie natury osobistej. Zadzwoniłam do
przyjaciółki żeby się pożalić ale trafiłam na Jej męża. Przyjaciółkę znam 30 lat
ponad , męża 23.
Bardzo się lubimy z mężem ale On jest kapryśny i neurotyczny i nie przepada za
kobietami ( z wyjątkiem żony i córkiPP ).
Mieliśmy niesamowitą rozmowę. Już wiele razy zdarzało nam się pogadać ciekawie
bo to fajny facet.
Ale dziś to było coś wyjątkowego, trudno mi to wyrazić. Takie porozumienie z
kimś kto zna Cię tyle lat , szanuje i lubi.
On nie rzuca łatwo ważkich słow. I dziś mi powiedział:
- Ula jesteś dla mnie i Anki kimś bardzo ważnym , przez te wszystkie lata nie
było nigdy żadnych nieporozumień między nami , żadnych kłótni , jesteś naszą
prawdziwą przyjaciółką , jesteś dla nas bardzo ważna.
Normalnie wzruszyłam się jak stary siennik)
Mam takich wieloletnich przyjaźni bez cienia nieporozumień czy zawiści kilka i
to jest ogromny życiowy kapitał,
Zwłaszcza że od czterech lat jestem sama i często słyszałam że kobiety samotne
bywają poddawane ostracyzmowi bo stanowią potencjalne zagrożenie dla cudzych
męzówPP
Ale moim przyjaciółeczkom mój status jakoś nie wadzi))
Kran

[bietka1]

jan.kran napisała:

> - Ula jesteś dla mnie i Anki kimś bardzo ważnym , przez te wszystkie lata nie
> było nigdy żadnych nieporozumień między nami , żadnych kłótni , jesteś naszą
> prawdziwą przyjaciółką , jesteś dla nas bardzo ważna.

Kranie, to naprawde wzruszajace

[elajna7]

novalee1 napisała:

> Czy przetrwaly Wasze polskie przyjaznie?Czy
> nawiazalyscie jakies ciekawe tu na obczyznie?

Tak, moje polski przyjaznie przetrwaly, co nie przeszkadza mi nawiazywac nowe
(bardzo interesujace) przyjaznie w Anglii

[kata_rynka]

Mam troche dobrych znajomych. Lubie sie z nimi spotykac, pogadac, posmiac sie,
maila przeczytac czy napisac. Ale nie mam takiej przyjaciolki, cobym jej tak
zwane wszystko mogla powiedziec. Brakuje mi tego czasem, ale przez cale zycie
nie spotkalam takiej osoby. Zawsze cos mnie zrazilo lub powstrzymalo. Moze wina
po mojej stronie, nie wiem. Albo zwyczajny pech.

Przyjaznie

[sylwek07]

Mam takich znajomych za ktorych moge reczyc i ktorzy pomoga innym osobom za moim
posrednictwem...chyba lepszych przyjaciol nie mozna sobie wymarzyc,prawda>?

[annie_laurie_starr]

Moja najwieksza przyjaciolka z liceum wyjechala rok po maturze. Ja wyjechalama
po studiach, ale w innym kierunku. Ostatnio spedzilam 5 dni w domu tej
przyjaciolki, bo bylam w podrozy sluzbowej i ona zaproponowala, ze moge nocowac
u niej zamiast w hotelu. Bylo swietnie. Przyjazn przetrwala, mimo, ze
zdarzaly nam sie dlugie miesiace, czy wrecz lata, gdy nie bylo kontaktu.
Wiele innych polskich przyjazni przetrwalo i moja emigracje i powrot.
Natomiast niektore amerykanskiego pzryjaznie nie przetrwaly powrotu do Polski.
Jedna moja dobra kolezanka zaczela pracowac albo Depatment of Defense czy czyms
podobnym i zastanawiam sie czy to moze byc powod, ze nie utrzymuje juz ze mna
zadnego kontaktu. Zanim podjela tam prace pisalysmy maile.

[blaubeeree]

Moge szczerze powiedziec,ze moje przyjaznie z Polski przetrwaly.Jestesmy zgrana
paczka juz od przedszkola.Potem byla to samo liceum,ta sama klasa,wspolne
wakacje i imprezy sylwestrowe.I choc czasami nie mamy przez parenascie dni czy
tygodni kontaktu,wiem,ze zawsze moge na nich liczyc i wiem,ze mnie nie zapomna,
a ja ich.

Tutaj mam tez dobre grono przyjaciol,pomagamy sobie w potrzebie,spotykamy sie i
choc czasami nie mamy zbytnio czasu,wiem ze sa i beda.

Wole miec male grono przyjaciol,tych prawdziwych,niz wielu przypadkowych znajomych.
Mysle,ze wyjazd za granice jest takim egzaminem z przyjazni.Wtedy widac
dopiero,kto byl tym prawdziwym a komu na mnie tylko troche zalezalo.
Owszem,na paru osobach bardzo sie zawiodlam,co nie bylo mile i bardzo bolalo,ale
ci ktorzy pozostali,sa "na dobre i na zle"

[cuciolo]

Mi stuknie na emigracji czwarty rok niedlugo i tak se licze ile sie wykruszylo
tych przyjazni albo znajomosci. Masa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ale mam 2 przyjaciolki
w Polsce, jedna znam jeszcze z czasow studiow, czasem pisujemy do siebie
widujemy rzadziej sie widujemy (ale w koncu zobaczylysmy sie po 3 latach bozes
ty moj jaka bylam szczesliwa), non stop myslimy o sobie, czasem wysylamy sobie
smsy, wiez duchowa pozostala.
Na emigracji mam 2 znajome dusze w innych zakatkach wloch ale zawsze to dobre i
noi przyjaciolke we francji ale tu jest kontakt non stop via mail
W sumie internet uratowal nam emigrantom dusze

[jan.kran]

Internet i tani telefon)

[cuciolo]

i co tu kryc tanie linie lotnicze ))

[iwo19]

Tak ja tez sie dolaczam do pochwal nad tanim telefonem i internetem.Chociaz
nadal preferuje telefon,ale to chyba dlatego ze moi przyjaciele zadko uzywaja
tego drugiego.
Jestem tu ponad 6 lat i chyba jestem szczesciara , mysle ze nadal mam moich
starych przyjaciol.Ostatnio spotkalam sie z przyjaciolka w NY.Bylo
super ,jakbym nigdy sie z nia nie rozstawala.Inna byla u mnie na komunii mojego
Kacpra i tez nie widzialam zadnej roznicy w naszych kontaktach.Coz niestety
jeszcze nadal nie moge sprawdzic reszty moich znajomych,ale moze w koncu bede
mogla ich wszystkich odwiedzic.Strasznie mi ich tu brakuje.jak juz kiedys
pisalam jestem zwierzeciem stadnym.
Tu zawiazalam nowe znajomosci,moze troche wiecej ,a moze juz moge to nazwac
przyjazniami? Chyba tak mam tu przyjaciol.
Zycie jest piekne.

[i.p.freely]

Mnostwo lat poza Polska, krocie przyjaciol ....
Z Polski jednak tylko garstka. Czas i przestrzen robia jednak swoje.

[adriannna1]

Teraz, mlodym emigrantom, tym paro-letnim jest o wiele latwiej.
Internet przede wszystkim, ale i tanie albo bezplatne rozmowy telefoniczne i
czlowiek nawet specjalnie nie czuje, ze wyjechal. Kiedys to bylo duzo gorzej,
komunikacja pod kazdym wzgledem byla o wiele trudniejsza i
bardziej "pracochlonna" - wiec moze tylko te najbardziej glebokie przyjaznie
przetrwaly?