Kilka odpowiedzi

[ok_above]

Moze to was rozrusza

[ok_above]

Photo schroniska na Morkim Oku przed 1939.

republika.pl/widokowki/morskie-oko.jpg

[Gość: Ciupazka]

Dziyń, noc, fces rusać? Ni ma tak dobrze, hehe...Nie to, co fces, ino to,
co mos! Zaś nowy "cujnos" cy "wrazica" ? Cy jedno i drugie? He??? Hehehe...
Telo.Pozdr.

[Gość: Szwager]

To je wiyncyj skomplikowany przipadek.

[Gość: ola-f]

Gość portalu: Szwager napisał(a):

> To je wiyncyj skomplikowany przipadek.
Całe szczęście, że te " przypadki chodzą po forumach" , bo nie jesteście sami.
pozdrowienia od mniej skomplikowanej wrazicy ;))

hehe!

[Gość: Szwager]

Mosz recht, szpas musi byc.

[kolcero]

Czy bedzie Ola w wersji "-g" i nastepne??? ;)))

ola-nadal" f "do kolcero

[Gość: ola-f]

kolcero napisał:

> Czy bedzie Ola w wersji "-g" i nastepne??? ;)))
Nawet jeżeli będzie, to zapewne jakaś inna, bo" -g " źle mi się kojarzy, poza
oczywiście g-mol. ;)

[kolcero]

Zawsze mozesz przejsc na oznaczanie liczbami :))
Interesuje sie problematyka klonowania forumowiczow ;)))))))

[ola-f]

zapewniam Cię, że nie jestem niczyim klonem.
zmieniać na liczby też nie będę i nigdy nie ukrywałam, że ola i ola-f to ta
sama " wrazica "
I jak coś piszę na FZ to wiadomo, że to ja, a nie moje klony.
Jeszcze by byli dla mnie mili i co? ;))))
Rownież wiem,że na forum klonów nie brakuje, ale nie będę podawała przykładów,
bo " uderz w stół..."
pozdrowienia

[ok_above]

Dziekuje za odpowiedzi na pytanie, ktorego nie bylo.
Czy znacie poezje Rainera Maria Rilke ?

[Gość: Szwager]

Umykasz godzino, zanim cię złowię.
Rani skrzydłem ulotny cień.
Samotnemu: cóż mi po słowie?
na cóż mi noc? na cóż mi dzień?

Miłej ani domu, o którym śnię,
niczego w życiu nie posiadam.
Wszystko do czego się przykładam,
bogaci się na mnie i trwoni mnie.



I polecom "Powiastki o Panu bogu"

Die Liebende

[ok_above]

Albo to, niestety nie posiadam tlumaczenia polskiego, ewentualnie sluze
angielskim przekladem, tytul tego poematu mozna przetlumaczyc "Zakochane
dziewcze" lub "Zadurzona kobieta". Jestem pewny, ze gdzies ukazalo sie polskie
tlumaczenie.

Das ist mein Fenster. Eben
bin ich so sanft erwacht.
Ich dachte, ich würde schweben.
Bis wohin reicht mein Leben,
und wo beginnt die Nacht?

Ich könnte meinen, alles
wäre noch Ich ringsum;
durchsichtig wie eines Kristalles
Tiefe, verdunkelt, stumm.

Ich könnte auch noch die Sterne
fassen in mir; so groß
scheint mir mein Herz; so gerne
ließ es ihn wieder los

den ich vielleicht zu lieben,
vielleicht zu halten begann.
Fremd, wie niebeschrieben
sieht mich mein Schiksal an.

Was bin ich unter diese
Unendlichkeit gelegt,
duftend wie eine Wiese,
hin und her bewegt,

rufend zugleich und bange,
daß einer den Ruf vernimmt,
und zum Untergange
in einem Andern bestimmt.

[Gość: Szwager]

Samotność



Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkać zmierzch;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wzrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieustannie w godzinę przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane;
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem - bardzie jeszcze sami:

samotność płynie całymi rzekami.


Z niemieckiego Janina Brzostowska

[Gość: Szwager]

Kto teraz płacze gdziekolwiek na świecie,
bez powodu płacze na świecie,
płacze nade mną.

Kto teraz śmieje się gdziekolwiek nocą,
bez przyczyny śmieje się nocą,
śmieje się ze mnie.

Kto teraz chodzi gdziekolwiek po świecie,
bez przyczyny chodzi po świecie,
podąża ku mnie.

Kto ktokolwiek teraz umiera na świecie,
bez przyczyny umiera na świecie,
spogląda ku mnie.


Z niemieckiego Janina Brzostowska

roztomaite tuplikowania czytouech, ale jakos inaczyj odbiyro to sie w
orginauach.

Der Schwan

[ok_above]

Der Schwan

Diese Mühsal, durch noch Ungetanes
schwer und wie gebunden hinzugehen,
gleicht dem ungeschaffnen Gang des Schwanes.

Und das Sterben, dieses Nichtmehrfassen
jenes Grunds, auf dem wir täglich stehen,
seinem ängstlichen Sich-Niederlassen—:

in die Wasser, die ihn sanft empfangen
und die sich, wie glücklich und vergangen,
unter ihm zurückziehn, Flut um Flut;
während er unendlich still und sicher
immer mündiger und königlicher
und gelassener zu ziehn geruht.

[Gość: Szwager]

Dzień jesieni


Panie: już pora. Wielkie było lato,
Cieniom zegarów pozwól - niech się dłużą
i po obszarach pozwól hulać burzom.
Owocom każ dopełnić się, a jeśli
potrzeba, daj im ze dwa dni gorętsze.
Do dojrzałości nakłoń je i ześlij
słodycz ostatnią w ciężkie wina wnętrze.
Kto teraz domu nie ma, już go nie zdobędzie.
Kto jest samotny, ten zostanie sam.
Czuwać i czytać, listy pisać będzie
długie i po alejach - tam i sam -
błąkać się w liści niespokojnym pędzie.

Tłum. Artur Sandauer

[Gość: Szwager]

to azwe scisko za herc:
(niystety niykere znaki sie niy dauo przeniys)


Rainer Maria Rilke

Życie Marii (dwa fragmenty)


Przełożyła

Magdalena Wroncka-Kreder






I. Narodziny Marii


Jakże wielkiej aniołom było trzeba mocy
by ?piewem nie wybuchnšć, jak nagłymi łzami

kiedy się miała matka rodzić owej nocy

temu, co już nadchodził, władajšc wiekami.



Więc tylko wskazywali, w locie zatajeni,

do chaty Joachima cichš drogę polnš

i pie?ń czuli skupionš w sobie i w przestrzeni

lecz ku ziemi się zniżyć nie było im wolno.



W zamęt wpadli oboje, całkiem dla nich nowy,

biedziła się sšsiadka nad sprawš zawiłš

stary tłumił przezornie ryk swej czarnej krowy,

bo takim jak tej nocy nigdy nic nie było.





VI. O ?mierci Marii (Trzy utwory)



1.

Ów archanioł, co stanšł pewnego wieczora

z posłannictwem narodzin przed Marii oczyma

odczekawszy aż dzisiaj wzrok na nim zatrzyma

rzekł: objawić się musisz, już nadeszła pora.

I znowu, tak jak wtedy, słucha go, lękliwa

wcišż ta sama Dziewica, najgłębiej wielbišca.

On, w blasku swym promiennym zbliża się bez końca

jakby już w jej spojrzeniu miał zniknšć, i wzywa

rozpierzchłych apostołów by wspólnie przybyli

tutaj, gdzie dom na zboczu co był w dawnej porze

domem wieczerzy. Ciężej wkraczajšc w tej chwili,

z wielkim jękiem jej wšskie obstępujš łoże:

Tu, znowu zanurzonš jakże zagadkowo

w upadków i powołań tajemnice Boże,

nietkniętš jš znajdujš i jakby wcišż nowš,

kiedy leży wsłuchana już w anielskie pienie.

A jednak widzšc wszystkich przez ich ?wiec płomienie,

czekajšc dokoła ? z tych głosów bezmiaru

wyrwać się dla nich pragnie choć na okamgnienie:

To dwóch sukien ostatnich nie szczędzi im daru

to czasem na którego? podniesie spojrzenie.

(O łez przyszłych krynico, słowem niezmierzona!)

Wtem, niebo w swej słabo?ci ujmujšc w ramiona

ponad Jerozolimę ?cišga je tak blisko

by zaledwie nieznacznie wspinajšc się w górę

dusza jej ponad swoje wybiegła siedlisko,

a Ten co już od dawna wiedział o niej wszystko

uniósł jš i wprowadził w jej boskš naturę.



2.

Przed jej przyj?ciem któż wiedział, gdy lata mijały,

jak niepełnymi były niebiosa nad nami?

Choć miejsce swoje dawno zajšł Zmartwychwstały

drugie, blisko ćwierć wieku stojšce pustkami,

widniało przy nim. W końcu już ten brak spowszedniał,

my?lano, że się rana zabli?niać poczyna:

Bo dawnš lukę ?wiatło?ć wypełnia sšsiednia

co zawsze na to miejsce przechodzi od Syna.



Więc, wkraczajšc do nieba, wcišż jeszcze, trwożliwa,

ku niemu nie po?piesza, mimo swej tęsknoty,

bo miejsca tam nie było, tylko On i złoty

blask Jego wspaniało?ci, co bólem przeszywa.

Lecz kiedy, wzruszajšca, obraca w tę stronę

gdzie nowi się zazwyczaj gromadzš zbawieni,

kroki swoje, nie?miało z ich krokiem złšczone,

skarb dawno w jej istocie chowanych promieni

ol?niewa swš jasno?ciš anioły zdumione.

?Któż to?? anioł w jej blasku bezwiednie zawoła.

Widzš wszyscy ? a podziw szerzy się dokoła ?

że Bóg Ojciec już Pana wstrzymuje swš siłš,

by nagle w?ród pomroki łagodnego cienia

to miejsce zawsze puste jawnie wystšpiło,

niby ?lad samotno?ci, nikły znak cierpienia,

to co znosił wcišż jeszcze, resztka zachowana

czasu Jego ziemskiego, jak przyschnięta rana.

Patrzš na niš, gdy głowę zatrwożonš chyli

my?lšc może: to we mnie żyje do tej chwili

bole?ć jego najdłuższa ? i biegnie przed siebie.

Więc do grona swojego anioły jš biorš

I ze ?piewem unoszš, służšc jej podporš

na tej drogi ostatek w ukojonym niebie.



3.

A potem, kiedy jeszcze nadchodził w ten wieczór

Apostoł Tomasz, znowu spó?niony o chwilę,

Anioł, co jego przyj?cie już od dawna przeczuł

wystšpił i rozkazał, stajšc przy mogile:



Odwal ten ciężki kamień. Chcesz wiedzieć, gdzie ona

co dzisiaj twoje serce przycišga ku sobie?

Spojrzyj: tu, jak pachnidło z lawendy włożona

przez chwilę była w tym przelotnym grobie

Aby odtšd na wieki pozostałe po niej,

skryte w ziemi tej fałdach, jak w ?wietnej tkaninie,

lekkie tchnienie przetrwało jej najsłodszej woni,

w którym wszystko co martwe zagłuszone ginie.



A to płótno, skšd bierze barwę, aż tak białš?

Czemu z niego nie zejdzie biel o?lepiajšca?

To własnš swš ?wiatło?ciš jej przeczyste ciało

rozja?niło je bardziej niż promienie słońca.



Tak lekko z niego uszła, jak poranna rosa,

nie ma ?ladu, że tutaj przebywała wcze?niej.

A przecież swym odej?ciem wstrzšsnęła niebiosa

klęknij, spojrzyj w ?lad za mnš i ?piewaj twe pie?ni.

[ok_above]

Piekny przeklad, staram sie zawsze czytac poezje w oryginale, ale te fragmenty
w sposob prawie rzeczywisty oddaja ducha tego utworu. Dziekuje Szwager za te
doswiadczenie.

A tu w jak piekny sposob mozna pisac o smierci, i znow przepraszam, ze nie mam
polskiego przekladu. Moze ty znajdziesz.

Todeserfahrung

Wir wissen nichts von diesem Hingehn, das
nicht mit uns teilt. Wir haben keinen Grund,
Bewunderung und Liebe oder Haß
dem Tod zu zeigen, den ein Maskenmund

tragischer Klage wunderlich entstellt.
Noch ist die Welt voll Rollen, die wir spielen,
solang wir sorgen, ob wir auch gefielen,
spielt auch der Tod, obwohl er nicht gefällt.

Doch als du gingst, da brach in diese Bühne
ein Streifen Wirklichkeit durch jenen Spalt,
durch den du hingingst: Grün wirklicher Grüne,
wirklicher Sonnenschein, wirklicher Wald.

Wir spielen weiter. Bang und schwer Erlerntes
hersagend und Gebärden dann und wann
aufhebend; aber dein von uns entferntes,
aus unserm Stück entrücktes Dasein kann

uns manchmal überkommen, wie ein Wissen
von jener Wirklichkeit sich niedersenkend,
so daß wir eine Weile hingerissen
das Leben spielen, nicht an Beifall denkend.

[Gość: Szwager]

Narazie niy znoduech, ale mom cosik inkszego:

Rainer Maria Rilke
KATEDRA
W miasteczkach tych niewielkich, gdzie dokoła

jak kramy przykucają stare domy,

a ten kto nagle ujrzał ją, strwożony,

zamyka budy, niemo się przygląda,



okrzyki w rynku milkną, bębny cichną,

ku górze skłania swoje ucho chętne -

a ona stoi, opończą fałdzistą

swych starych przypór okryta niezmiennie,

i o tych domach w dole nie wie nic:



w miasteczkach tych niewielkich ujrzeć możesz,

jak ponad domy w otoczeniu tym

katedry rosły. Ich powstanie bowiem

nad wszystkim górowało, jak widzenie

własnego życia bliskość nazbyt wielka

przewyższa zawsze, jakby się nie działo

innego nic; jak gdyby przeznaczeniem

to było, co się w nich wypiętrza śmiało

i kamienieje, i na trwałe wiąże,

nie to zaś, co w uliczkach ciemnych w dole

przypadkiem imię jakiekolwiek bierze

i stroi się jak dzieci w czerwień, w zieleń

i jak tam kramarz się w fartuchu nosi.

A w tych posadach były narodziny,

i wielka siła, by się w górę wznieść,

i miłość wszędzie jak chleb i jak wino,

i u portali głos miłosnej skargi.

W biciu zegarów życie nie spieszyło,

a w biegu wież, co pełne rezygnacji

nie chciały nagle rosnąć, była śmierć.

[Gość: Szwager]

TZyn konsek mi sam sie wyjontkowo podobo. Mozno ize je jakis ekstra do kobiyt.
Abo?


Rainer Maria Rilke
SKARGA DZIEWCZYNY
Skłonność tamta dawna wtedy,

gdyśmy wszyscy byli dziećmi,

by być samym, spokój niosła;

komu zaś się dłużył czas,

własną stronę taki miał,

własną bliskość, własną dal,

drogę, zwierzę albo obraz.



I myślałam sobie: życie

zawsze będzie tak obficie

darzyć samotnością szczęsną.

W sobie każdy jest największy!

Czy nie znajdę już pociechy,

by zrozumieć się jak dziecko?



Czuję się jak odrzucona,

i jak męka nieskończona

ta samotność dręczy mnie,

kiedy na mych piersi wzgórkach

me uczucie skrzydeł szuka

albo pragnie znależć kres.




Rainer Maria Rilke


Przełożył
Andrzej Lam

[ciupazka]

up