..... O Witkacym....

[ciupazka]

Słynna postać . A co o nim wiecie, he?

[Gość: Szwager]

W czarnym, bezdusznym żarze
Spocone cielsko dusi mnie i gnębi
Tak bóstwo nieznane mnie karze
Za czyny świetlistych gołębi


To go chyba nojlepiyj opisuje. Bou w jakims stopniu odzwierciedlyniym jego
czasow ale zawsze tysz bydzie symbolym czegos co kozdego z nos aby roz w zyciu
mynczouo.

[Gość: Szwager]

www.witkacy.zakopane.pl/teatr/witkacy.htm

[Gość: Szwager]

No i oczywiscie odniego osuawione w latach 70 i 80-ych "Narkotyki"

Witkacy, Narkotyki

Rozdział ksiazki poświęcony kokainie.

Zdaje się, że chyba jednym z najgorszych świństw spomiędzy tzw. "białych
obłędów"1, czyli narkotyków "wyższego rzędu", jest kokaina. Nie będę opisywał
tu przyjemnych skutków tego jadu, ponieważ opis takowych znajdzie czytelnik
niestety w powieści mojej pod tytułem Pożegnanie jesieni, która doczekała się
z tego powodu krytyki aż w "Wiadomościach Farmaceutycznych", czym nie
każdy, "młody" do tego, autor poszczycić się może. Niech nikt nie myśli, że
lekceważę tu ten dział wiedzy - sam w dzieciństwie, kiedy zajmowałem się
chemią, marzyłem o zawodzie aptekarskim i dotąd jeszcze pozostała we mnie
utajona sympatia do przedstawicieli tego fachu. Ale tym niemniej jest w tym
jakaś odrobina niezupełnie "tak znowu" analitycznie zrozumiałego humoru. Otóż
w artykule drukowanym w wyżej wspomnianym organie pod tytułem Rośliny prorocze
i nowy narkotyk roślinny, peyotl2 profesor farmakognozji Uniwersytetu
Wileńskiego, dr Muszyński, w te odezwał się słowa: "Miast opisywać własnymi
słowami działanie kokainy, pozwolę sobie zacytować wyjątki z jednej z
najnowszych powieści polskich Stanisława Witkiewicza (czemu bez Ignacego? Poza
tym muszę dodać, że w innym języku jak w polskim powieści nie pisałem) pod
tytułem Pożegnanie jesieni - 1927. Nie jestem krytykiem literackim (chwała
Bogu!) i nie mogę opiniować o wartości tego utworu, jeśli jednak chodzi
(komu?) o moje wrażenia osobiste, to nazwałbym ją powieścią plugawą. Nie
wspomniałbym również o niej, by nie wzbudzać niezdrowej ciekawości, gdyby nie
to, że jest to jedyna znana mi powieść polska, w której odmalowane są z
niezwykłą precyzją wrażenia kokainomana. Oto treść jednego z rozdziałów tej
powieści: Atanazy Bazakbal bierze udział w orgii kokainowej, poprzedzonej
orgią alkoholową, u swego przyjaciela hr. Łohoyskiego i przeżywa takie
wrażenia..." Tu następuje trzydziestoczterowierszowy dosłowny cytat z mojej
powieści. (Nawiasy w cytacie z prof. Muszyńskiego są moje.) Czemu prof.
Muszyński nie zacytował jakiej powieści "zagranicznej", chociażby we własnym
swym przekładzie - nie wiem. W każdym razie decyduje się nawet
obudzić "niezdrową ciekawość" w czytelniku za cenę możności zacytowania mojego
opisu wizji świata początkującego kokainisty. Gwarantuje to chyba dobroć tego
opisu. Nie jestem farmakologiem i fizjologiem, ale zgadzam się z opinią prof.
Muszyńskiego - opis j e s t d o b r y. Jeśli nie krępował się żadnymi
względami w odesłaniu czytelników do mojej powieści prof. Muszyński, mogę nie
krępować się i ja sam, tym bardziej że po opisie "sztucznego raju" tam
zamieszczonym następuje dokładny wykaz złych skutków przebywania w tym raju, o
którym to ustępie prof. Muszyński zapomniał, a który może odstraszyć
niejednego od próbowania otwarcia złudnych sezamów "białego obłędu".
Przepraszam, że babrzę się tak długo w tym problemie, ale nie wiem, czemu fakt
skrytykowania przez prof. Muszyńskiego mojej powieści (niestety niezmiernie
mało tego było) jest dla mnie przedmiotem dzikiej w p r o s t rozkoszy.

A więc muszę jeszcze dodać, że początkowe wrażenia od kokainy są
złudne i że następnie nie wypełnia ona tych obietnic, które robi. Możliwe, że
jak twierdzą niektórzy, długie używanie jej, które w 95% kończy się paskudnymi
męczącymi wizjami, zupełną ruiną, obłędem i samobójstwem, daje coś innego.
Jednak nie życzę nikomu próbować tego procederu na podstawie skutków
nałogowego kokainizmu, które obserwowałem na paru moich znajomych. Zażyć na
próbę może człowiek wyjątkowo odporny na nałogi (do jakich, wbrew opinii,
muszę zaliczyć siebie samego), i to człowiek, któremu to coś dać może w innych
wymiarach, artystycznych np. Ale próbowanie tego niebezpiecznego środka dla
zabawy uważam za wielką lekkomyślność, a ludzi, którzy użyczają go
niepowołanym i powiedziałbym "niegodnym" tej próby, mam za szaleńców. Niestety
człowiek zakokainowany (jak każdy zresztą nałogowiec, przypomnijmy sobie te
ohydne "gwałcenia" na "jeszcze jedną wódeczkę", to zawzięte częstowanie
się "papierosikami") ma skłonność do podnoszenia wszystkich na poziom
jego "paradis artificiel". I to może popełnić ktoś, który na samą myśl tę na
trzeźwo wzdrygać się będzie ze wstrętu i oburzenia. A jest tak dlatego, że: 1.
pewne chwile kokainowego odurzenia są rzeczywiście bardzo przyjemne i bez
żadnej chęci demonicznego szkodzenia komuś można chcieć mu to wątpliwe dobro
wyświadczyć i 2. kokaina paraliżuje wszelkie ośrodki hamujące, zmuszając
często do czynów, które nazywają się nieobyczajnymi, a którego to terminu
używa prof. Muszyński w znaczeniu "niezwykły". Oczywiście nie dowodzi to, że
ja byłem zgwałcony pod kokainą przez jakiegoś hrabiego - w ogóle nie tylko
przez hrabiego, ale w ogóle, powtarzam, zgwałcony nie byłem, jako że wbrew
opinii do homoseksualizmu mam wstręt nieprzezwyciężony. Ale przez dziwną
intuicję opisałem tę scenę w powieści, kiedy w normalnym stanie nic w sobie
homoseksualnego nie mający osobnik daje się uwieść człowiekowi o wrodzonej
inwersji. Jak mi mówił potem pewien mój znajomy, znający monografię o kokainie
Meyera, są tam cytowane realne wypadki tego rodzaju, o których nigdy nic nie
słyszałem.

Niebezpieczeństwo kokainy polega nie tyle na przyjemnościach,
których dostarcza, co na nieproporcjonalnie przykrzejszej reakcji, która po
jej używaniu następuje. Twierdzę, że ludzie, którzy stają się nałogowcami, nie
starają się przy następnych użyciach tej ohydnej trucizny "dostąpić" znowu
ekstazy, nieosiągalnej już zresztą w pierwotnej formie, tylko chcą za jaką
bądź cenę usunąć gniotącą ich "glątwę". Kokaina ma zdolność stwarzania
depresji tak realnej, że żadnym sposobem nie można sobie wytłomaczyć jej
pochodzenia i przez to jej unieszkodliwić. Jeszcze przy "glątwie" alkoholowej
jest to w pewnym stopniu możliwe. Można odróżnić realne nieprzyjemności, które
znacznie się wtedy potęgują, od samego tła rozpaczy i pesymizmu ogólnego,
który jest wynikiem ubocznych skutków nadużycia narkotyku. Z kokainą nie udaje
się to rozróżnienie: jest się w samym centrum ohydy świata i istnienia w
ogóle. Nic nie jest w stanie przekonać o tym nieszczęsnego "glątwiarza", że
ostatecznie w wyjątkowych tylko wypadkach życie jest jednym wielkim pasmem
udręczeń. Najdrobniejsze przeciwności urastają do rozmiarów
nieprzezwyciężonych zwałów niepowodzeń, małe przykrości stają się prawdziwymi
nieszczęściami, a cień teraźniejszości tak zohydzonej i zdeformowanej pada na
całą przeszłość, czyniąc z niej serię potwornych pomyłek i bezsensownych
cierpień, myśl zaś o przyszłości w tym oświetleniu, raczej zaciemnieniu, staje
się torturą nie-do-wytrzymania. Stan jest wybitnie samobójczy.
Odwartościowanie rzeczy, które dotąd stanowiły jedyny cel życia,
uobrzydliwienie nawet najszlachetniejszych zajęć i rozrywek, zgangrenowanie
samego rdzenia istoty ludzkiej - oto zwykły kompleks wrażeń składających
kokainową "glątwę". O ile podczas trwania działania jadu, na skutek osłabienia
wszelkich wrażeń ujemnych, wszystko wydaje się łatwym do spełnienia, a każde
najdrobniejsze wrażenie (od sęka w ścianie począwszy do dzieł sztuki)
przesycone jest jakąś niesamowitą doskonałością, którą w normalnym stanie
posiadają tylko wyjątkowo udane układy artystyczne czy życiowe, o tyle potem
następuje (i to często przy potęgowaniu dawek trucizny podczas tego samego
okresu zatrucia) nagłe przekręcenie wszystkich wartości dodatnich na ujemne,
tylko w niesłychanie wyolbrzymionej proporcji. Ten stan rzeczy narzuca się z
siłą tak straszliwą, że mowy nie ma o wytłomaczeniu go sobie jako czegoś
chwilowego - jest to prawdziwy światopogląd o takiej logice struktury, wskutek
zaatakowania absolutnie wszystkich sfer psychiki, wszystkich uczuć i
zainteresowań, że walka z t

[Gość: Szwager]

Ten stan rzeczy narzuca się z siłą tak straszliwą, że mowy nie ma o
wytłomaczeniu go sobie jako czegoś chwilowego - jest to prawdziwy światopogląd
o takiej logice struktury, wskutek zaatakowania absolutnie wszystkich sfer
psychiki, wszystkich uczuć i zainteresowań, że walka z tym zdaje się być czymś
nadludzkim, a wobec metafizycznej wprost konsekwencji tego gmachu ohydy
logicznie bezsensownym. Albo wgryźć się w ziemię, albo kropnąć nową dawkę
jadu - oto dwa jedyne możliwe wyjścia. Można ominąć je kolosalną dawką bromu
czy czegoś podobnego i ocknąć się w stanie dalekim od pogody ducha i radości
życia, ale w każdym razie znośnym: stanie szarej codzienności - coś jakby
nastrój w poczekalni jakiegoś urzędu czy stacji kolejowej: czeka się
przynajmniej na coś, a to już jest wiele. Kokainowa "glątwa" wyklucza nawet
oczekiwanie: zasadniczym motywem stanu tego jest chęć jak najszybszego
zakończenia potwornego nonsensu, jakim jest życie. Jeśli wyobrazimy sobie
teraz taki stan, spotęgowany do siły ostatecznej, przypuśćmy, po kilku
miesiącach używania towarzystwa "białej wróżki", to możemy na podstawie tych
danych po jednorazowych zatruciach wyobrazić sobie w przybliżeniu, co się
dzieje w duszy nałogowego kokainisty, chcącego uwolnić się od bezecnego
przyzwyczajenia. Poza tym wyobrażeniem nie jestem w stanie podać żadnych
danych więcej, ponieważ, jak to już wspomniałem, dwa razy tylko pozwoliłem
sobie na eksperyment "dwudniówki" i nigdy bym więcej na to, jak i na
jednorazowe zresztą użycie "śniegu" sobie nie pozwolił, mimo iż muszę
skonstatować, że w rysunkach robionych pod wpływem kokainy w małych,
dziecinnych wprost z punktu widzenia nałogowego narkomana, dawkach - i to
zawsze w kombinacji z dużymi stosunkowo dawkami alkoholu - dokonałem pewnych
rzeczy, których bym w normalnym stanie nie dokonał. Jeśli się jednak weźmie
pod uwagę te szalone spustoszenia umysłowe, które wywołuje nałogowy kokainizm,
rzecz jest niewarta po prostu funta kłaków. Chyba że ktoś uzna, że pewien
charakter kreski w rysunku lub że pewna, nie dająca się inaczej dokonać
deformacja twarzy ludzkiej czy harmonia barw lub układ całości jest dla niego
czymś naprawdę najważniejszym, bez czego życie jego jest istotnie diabła
warte. Ale myślę, że coraz mniej jest osobników, nawet między artystami,
którzy by w ten sposób myśleli. Ja, który byłem do pewnego stopnia idealnie w
tym kierunku predysponowanym, przezwyciężyłem ten światopogląd "artystycznego
zatracenia się w życiu" i to powinno być ostrzeżeniem dla młodych ludzi,
których może skusić tego gatunku "usprawiedliwianie" "białych obłędów". Lepiej
nie wykonać pewnej ilości pewnego gatunku zdeformowanych bohomazów niż
zatracić to, co jest w dzisiejszym człowieku jeszcze najistotniejszego, to
jest prawidłowo funkcjonujący intelekt. Bo pod tym względem kokaina jest
jeszcze większą złudą niż alkohol. Nie tylko nie stwarza rzeczy nowych, ale
nawet nie wywołuje nowych wartościowych połączeń elementów w istocie znanych.
Przeciwnie - pod pozorami objawień przedstawia naiwnie
zachwyconemu "śmiałkowi" rzeczy dawno dokonane, a nawet pogrzebane, tylko
odświeżone, uszminkowane, wystrojone w skombinowane stare łachmany i
fatałaszki, udające nowe, specjalnie dla nich stworzone suknie. Bo nawet
strojów nowych nie jest w stanie stworzyć piekielna "fee blanche". Niszcząc
wszelką kontrolę, nie dając żadnych naprawdę nowych stanów i ujęć
metafizycznych, zmusza tylko omamionego, aby podziwiał jako cud niebywały
najgłupszą i najpospolitszą rzeczywistość. Nie odmawiam tu wartości jedynej
naszej rzeczywistości świata, stworzeń, przedmiotów i nas samych. Ale chodzi o
wybór - są przecież jakieś kryteria wartościowania w stanie normalnym. Kokaina
odejmuje możność sądu, pojmowania różnic i zmniejsza zdolność wartościowania:
niszczy wszelkie kryteria. Zostajemy bezbronni i naiwni jak kretyni (nie jak
dzieci) i podziwiamy kilka godzin jakąś plamkę na obrusie jako najwyższą
piękność świata, aby potem być rzuconymi na pastwę najstraszliwszych zwątpień
w samą esencję Istnienia i najpiękniejszego, najwznioślejszego życia. Z daleka
tylko słyszymy w bezsilnej wściekłości piekielny chichot "białej wróżki",
szydzącej z nas i wabiącej nas do jeszcze dalszych orgii w jej piekielnym
towarzystwie. Nie dać się temu - choćby za cenę porządnego otrucia bromem czy
innym ratowniczym świństwem w tym rodzaju, nie dać się i zapomnieć na zawsze -
a nade wszystko nie dać się skusić na ten pierwszy raz. Zbyt drogo to można
okupić.

[Gość: Szwager]

Witkacy to malyrz, i to poza naszym slonskim Ociepkom jeszcze jedyn kerego
naprawdy podziwiom. Sam je link do odniego obrazow:

www.pinakoteka.zascianek.pl/Witkacy/Index.htm

[ciupazka]

Ani się nie obejrzałak dobrze, a tu Szwager przyjechoł z kopiatom furom o
Witkacym , co lewdo jom zapawęzowoł, ba jako! Dzięki, niek syćka sie ucom. Hej!

[Gość: Szwager]

Ha, ale coby Witkacy i po smierci wszyskich bulwersowou, to sam mauo
ciekawostka:

Zakopane, 26 listopada 1994 r.

Komunikat
Komisji powołanej przez Ministra Kultury i Sztuki
do spraw pochówku Stanisława Ignacego Witkiewicza


Zgodnie z planem prac Komisji, w dniu 26.XI.94 r. przeprowadzono ekshumację
domniemanych szczątków St.I.Witkiewicza z grobu jego matki na Starym Cmentarzu
w Zakopanem. Trumnę przewieziono do prosektorium Szpitala Miejskiego, gdzie
nastąpiło jej otwarcie. Członkowie Komisji – eksperci paleopatologii – prof.
Tadeusz Dzierżykray-Rogalski, dr Mirosław Parafiniuk i dr Janusz Wdowiak –
dokonali oględzin i pomiarów szczątków kostnych w obecności Komisji. Pobrane
zostały próbki do badań laboratoryjnych. Następnie trumnę wraz ze szczątkami
przewieziono na cmentarz i złożono w miejscu poprzedniego pochówku.
Przeprowadzone badania wykazują, że szczątki kostne, przywiezione w 1988 roku
ze wsi Jeziory na Ukrainie należą do kobiety w wieku 25–30 lat, o wzroście
około 164 cm.
Postanowiono, że pełny raport z przebiegu prac Komisji wraz z wnioskami
końcowymi zostanie przedstawiony Ministrowi Kultury i Sztuki w styczniu 1995
r.
Komisja wyraża podziękowanie władzom miasta oraz proboszczowi parafii Świętej
Rodziny w Zakopanem, za sprawne przeprowadzenie ekshumacji i pomoc w
realizacji wszystkich zadań Komisji.

Przewodniczący Komisji

(–) Prof. dr hab.Tadeusz Polak

[Gość: Szwager]

Nasz spolny "znajomy" Pinkwart tysz troszka o tym spomino na od odniego zajcie
(stronie):

www.pinkwart.pl/Zakopane/artysci/witkac.htm

[Gość: Szwager]

www.zwoje.com/zwoje28/text11.htm

[ciupazka]

Fajne! Lubię czytać "Zwoje". No to no dokształcis! I dobrze, do skoły
Szwagera cymboły!. Hej!
Telo.Pozdr.

niy ino do Gorali

[Gość: Szwager]

A jo je ciekawy co wy Gorale o nim(Witkacym) i o odniego dorobku powiycie.
Sam cosik Ciupazko co niy ino Ciebie, mom nadzieja, konsek "pokilo pod
pachoma" i cosik sie sam wiyncyj dowiymy o tym jak go widzicie.

[Gość: Szwager]

a tukej to je:

Piotr Gruszczyński
Weneckie widoki tatrzańskie
Góralscy filozofowie - zdaniem księdza Tischnera jedyni prawdziwi filozofowie
świata - uważają, że teatr to cień, który udaje prawdę. I oczywiście nie mylą
się, tak przecież jest, czasami tylko zdarza się, że teatr staje się prawdą i
wówczas jest coś naprawdę wart. Dla górali jednak teatr z natury rzeczy nie
przedstawia większej wartości, nie ma w nim nic, co byłoby lepsze od natury.
Co innego cepry, ci potrafią czasami całe życie teatrowi poświęcić, w
sztuczności upatrując jego największą wartość. Oto pierwszy i najistotniejszy
temat "Halki Spinozy": natura i sztuka, naturalne i sztuczne.

Halka jest Spinoza, bo pochodzi z rodziny Spinozów, filozofów góralskich.
Pochodzi też z poematu Włodzimierza Wolskiego, który stał się librettem opery
Moniuszki. Jest więc nieszczęsną dziewczyną uwiedzioną przez panicza,
porzuconą z dzieckiem. Halka popełnia samobójstwo, rzuca się w nurt rzeki
niczym Ofelia, bo jest wszak największą polską operową heroiną, jest ci ona
naszą Ofelią. Ale "Halka Spinoza" to jeszcze nie cały skomplikowany tytuł
przedstawienia. Dalej idzie tak: "albo Opera Utracona albo żal za uciekającym
bezpowrotnie życiem". Ileż w tym tytule melancholii, ileż dekadenckiej
bezradności wobec nieuchronnie odpływającego świata, smutku, rozpaczy,
nienasycenia. Autorem tej sztuki jest Jerzy Grzegorzewski, a jej głównym
bohaterem Witkacy buszujący wśród zakopiańskich dandysek i ekscentryków.
Witkacy pracuje nad filmem o operowych przygodach Halki i nad swoją teatralną
teorią czystej formy. Mamy więc już na scenie Witkacego (nie wiadomo zresztą
do końca, czy to na pewno on, istnieje podejrzenie, że to jego sobowtór Vignac
Stacy), towarzyszy zakopiańskich zabaw i debat Witkacego, kobiety jego życia,
całe to zblazowane towarzystwo, mamy ekipę filmową, aktorów filmowej opery i
Halkę, tę prawdziwą, góralską. Jakby tego było mało, są jeszcze postaci ze
sztuk Witkacego i cytaty z nich, postać z Wyspiańskiego, cytat ze Słowackiego
(inwokacja do Szekspira), ale przede wszystkim jest chór górali posiadający aż
dwóch genialnych przewodników w osobach Jerzego Radziwiłowicza i Zbigniewa
Zamachowskiego. Górale wyszli spod ręki Tischnera, są jego niezmordowanymi
filozofami. A na balkonach snują się dancingowe duchy dawnych lepszych czasów,
podśpiewując pod nosem nieprzyzwoite językowe wynalazki Witkacego. Oto pełnia
zakopiańskiego panoptikum, dwie równoległe współczesności: Witkacego i nasza.

Od początku scena jest pusta, otwarta. Na proscenium (powiększonym o pierwsze
rzędy foteli) leżaki i stare narty, widok jak na Gubałówce, dalej z lewej
białe ekrany i w tle wielki ekran, po którym płyną obłoki. Z prawej odwrócona
tyłem jakaś dekoracja teatralna (chyba kawałek z "Nocy listopadowej"),
szczerząca do widzów zęby swojej konstrukcji, i panorama Tatr. Panorama Tatr
dość szczególnej natury. Tworzą ją bowiem czarne profile gondoli. Te Tatry
jakieś trumienne, weneckie. Odsyłają do miejsca odwiecznego schyłku,
odwiecznej dekadencji, światowego centrum melancholii. (Jeszcze inaczej
wyglądają panoramy Tatr zamieszczone w programie do przedstawienia. Tu Szkice
zakopiańskie to fragmenty wykresów EKG, z których poziom wzruszenia mógłby
odczytać tylko kardiolog, podobnie jak z widniejącego pod wykresami podpisu
Grzegorzewskiego, do złudzenia przypominającego elektrokardiogram.) Potem
pojawi się jeszcze kilka teatralnych maszyn Grzegorzewskiego: wielki
maglopowóz (z którego kręcąc kołem zamachowym można wydobywać dźwięki "Halki"
płynące ze starej trzeszczącej płyty), tramwajowy pantograf podłączający teatr
do kosmicznej energii i przedziwnie patetyczny sarkofag wykonany ze starej
przyczepy do motocykla. Na środku sceny pojawią się szyny dla wózka wożącego
kamerę i rozpędzonych realizatorów filmowych. Będzie też rodzimego chowu
Titanic z rzewnie brzmiącą syreną, którym operowo-filmowe towarzystwo odpłynie
z Zakopanego do Oklahomy.

Zapytać górala, co to jest czysta forma, to jak pytać Pannę Młodą z "Wesela" o
to, gdzie leży Polska. Wobec prostej mądrości i prostoty góralskiej sztuki
teorie Witkacego stają się niepojęte, zapętlają się same w sobie jak
trajektoria szyn, po których Witkacy puszcza swoją kamerę. Jego film o Halce
jeszcze trudniej wyobrazić sobie niż przedstawienie w teatrze czystej formy.
Ubrani w kostiumy rodem chyba z "Nowego Wyzwolenia", operowi artyści
zaangażowani do filmu po wielekroć biegiem przemierzają scenę z zaciętymi
minami, być może wiedząc już, że film polega na późniejszym montażu, a nie na
tym, co się gra. Nic z tego nie wynika i wyniknąć nie może. Witkacego miota po
scenie nienasycenie, gonitwa myśli. Górale zaś kierują się w życiu
wzruszeniem, którym Witkacy gardzi. Czysta forma ma być efektem pracy rozumu,
artystycznego wyrachowania. Opera jest głupia, ale wzruszająca. A co zrobić ze
sztuką górali, która obnaża całą bezradność usiłowań Witkacego? Jest w "Halce
Spinozie" scena nadzwyczajnej teatralnej urody, jedna z tych, których nie da
się zapomnieć nigdy w życiu, scena góralska. Zamachowski staje pośrodku sceny
i palcami strojąc powietrzne struny wydobywa dźwięki z odległych kontrabasów.
Gdy już uczyni muzykę sobie posłuszną, układa ją na znaną odwieczną melodię, a
potem czysto, z pełnej piersi wyśpiewuje pieśń o Krywaniu. Oto wielki triumf
wzruszenia nad zimną jak ryba czystą formą.

Spotkania operowych maskot Witkacego z góralami są komiczne. Podobnie jak
operowe rozstanie, pożegnanie operowców odpływających transatlantykiem. Tu
sztuczność osiąga wymiar doskonały, taki, jak udało się zbudować Felliniemu w
genialnym "A statek płynie", będącym także operą utraconą i żalem za
uciekającym bezpowrotnie życiem. Ale dojdzie też do spotkania tragicznego. Na
scenie pojawia się tapczan (dlaczego groteskowy tapczan, a nie patetyczna
gondola?) ze złożonym na niej ciałem Halki. Witkacy siada obok martwej
kobiety, układa na niej kamyki. Może próbuje egzorcyzmować śmierć formą?
Próbuje się ochronić przed nieteatralną nieodwracalnością śmierci. Ale to się
nie uda, śmierć kruszy wątłą konstrukcję czystej formy, żywioł niszczy
koncept. Czy samobójstwo Halki w "Halce Spinozie" jest ofiarą?

A jeśli tak, to na jakim ołtarzu złożoną? Jedna z prześladujących Witkacego
dandysek mówi: "Czuję nudę tak potworną, jakby cała ludzkość szczęśliwa leżała
mi na piersiach". Cała ludzkość szczęśliwa dla dandysek i dla Witkacego
oznacza nudę. Zadowolenie z życia jest stagnacją, bezruchem, nudą, nasyceniem.
Tylko nienasycenie jest stanem twórczym. Górale uważają inaczej, dla nich
nienasycenie nie ma nic wspólnego ze szczęściem czy twórczością. Grzegorzewski
w swoim spektaklu zdaje się opowiadać po stronie górali. Jakby przestawał
wadzić się ze światem. Z drugiej strony jednak nie jest w stanie uwolnić się
od teatru, świata, w którym człowiek "staje się obrazkiem samego siebie" i w
którym mogą przyśnić się cztery sny naraz. Te dwa światy nie dadzą się
pogodzić, przynajmniej w teatrze Grzegorzewskiego, który nieustannie się
dekonstruuje. Nie można tu już wrócić do "wystawiania sztuk", nie można wrócić
do Szekspira:

Szekspirze! duchu! zbudowałeś górę
Większą od góry, którą Bóg postawił.
Grzegorzewski po raz kolejny stawia pytanie o rolę artysty i granice sztuki.
Tym razem jednak zaczyna przechodzić na stronę zwolenników natury i prostych
wzruszeń, trzyma z góralskimi filozofami. Czy to rozdarcie między naturalnym i
sztucznym jest znakiem tragicznym w twórczości Grzegorzewskiego?

Piękne przedstawienie Grzegorzewskiego można z pewnością interpretować na
wiele sposobów. Reżyser nie ogranicza swobody widza, daje formę otwartą,
strukturę nieprzewidywalną. Nasyca przestrzeń spektaklu znaczeniami, ale unika
wyznaczania torów, którymi miałaby podążać myśl widza. Tworzy nowoczesny teatr
wolnej dyskusji, swobodnego myśleni

[Gość: Szwager]

Piękne przedstawienie Grzegorzewskiego można z pewnością interpretować na
wiele sposobów. Reżyser nie ogranicza swobody widza, daje formę otwartą,
strukturę nieprzewidywalną. Nasyca przestrzeń spektaklu znaczeniami, ale unika
wyznaczania torów, którymi miałaby podążać myśl widza. Tworzy nowoczesny teatr
wolnej dyskusji, swobodnego myślenia. Za to chyba cenię Grzegorzewskiego
najbardziej, za przywracanie swobody myślenia w teatrze i za te weneckie
widoki tatrzańskie.

Jerzy Grzegorzewski, "Halka Spinoza albo Opera Utracona albo żal za
uciekającym bezpowrotnie życiem" według S. I. Witkiewicza, księdza Józefa
Tischnera i Włodzimierza Wolskiego. Scenariusz i reżyseria Jerzy
Grzegorzewski, scenografia i kostiumy Barbara Hanicka, muzyka Stanisław
Moniuszko i Stanisław Radwan. Premiera w Teatrze Narodowym w Warszawie 27
września 1998.

No proszę - tego nie wiedziałam

[Gość: ola-f]

www.nil.finn.pl/xml/oil/oil56/gazeta/numery/n2003/n200301/n20030104
A wy?

[ciupazka]

Podoba mi się to zdanie:Niech mężowie niepalący gnębią (do tortur włącznie)
żony, które palą, a żony niech zatruwają (jak to one tylko podobno umieją) w
maksymalny sposób życia mężów, aż póki wszyscy nie rzucą do diabła wstrętnego
nałogu. Niech przyjaciele podniecają się wzajemnie w szlachetnym NP.
(niepalenie, przyp. Autora), tak mało u nas niestety rozpowszechnionym".
Witkacy.

Skąd ja to znam? Z autopsji... nie palilam mój wybranek palił, żeby go
odzwyczaić robiłam mu "na złość" i co? O ironio, sama zaczęłam palić ku
jego radosci, hehe, ale potem rzuciłam argumentując sama sobie kto tu u licha
pan??? Obrzydliwy nałóg i swoiata narkomania (uzależnienie).

Znyncanie sie nad Ciupazkom

[Gość: Szwager]

To mosz ino dwa wynscia, abo przestoniesz kurzyc, abo kerys Cie bydzie musiou
potorturowc. No chyba ze wyczimauas i dalyj niy kurzysz.

ps

ino jak co to niybier sie za te kurzynie nazod!!!, hehe

[ciupazka]

Cha, cha, cha, Szwager! marze o tym cobyś sie nade mnom znęcoł, hehe....
Aleś mnie rozbawił! A jak Ty to robis to torturowanie he? Hehe..., nic z
tego , bo jo juz nie kurze 27 rocków ino... I co? Fciołbyś, hehe. Ty i tak
sie nade mnom cały cos znęcos na swój sposób. Syćka przecie widzom,
hehe. Mom nadzieje, ze kie mnie uwidzis, tak jak Hanys, to przestaniys,
hehe. Hej!

[Gość: Szwager]

Niyma co, szpas przeca musi byc i tela, ale jak Ty mie uwidzisz to na zicher
uciykniesz aze na Giewont.
Moja mi tysz zawsze godo "niy znyncej sie juz tak na dymnom!", hehe.

[Gość: sonia]

na podstawie Niemytych Dusz i Narkotyków jest w naszym zakopiańskim Teatrze
piękne przedstawienie pt. Appendix, nie uwierzycie jak aktualne pozostają słowa
Witkacego o polityce, naszym charakterze narodowym i przywarach. Zobaczcie
koniecznie.

Filozofia Witkacego / Co na to Milosz/tekst trudny

[Gość: Szwager]

www.witkacy.art.pl/czm.htm

[ciupazka]

Ciekawy tekst, ciekawe spojrzenie Miłosza na byt i filozofię Witkacego.
Ale cosik mi sie zdaje, abo mi sie ino widzi, ze śzwager tyz suko sensu
swojego zywobycio tu i teroz i choćka. Nei dobrze, że mos stropiynie i
zgryzturbacyje i ze sie ś niom z nami dzielis. I to jest fajne! Głowicka
odpocyna i zaś pracuje, ba nadaje roboty nom... jakby jyj jesce mało było,
haj! Dziękuje, dziękuje, bardziyj przyziymne rzecy na mnie cekajom...
niestety. Hej!

[Gość: Szwager]

Jo moj syns zywobycio znod we familii i fro zech z tego je naprowdy.
A co do Witkacego to odniego couki zyciorys tysz je ciekawy. Do szkouy "za
bajtla" niy uaziou ino go mama szkoloua podobno. Rozbestwiony ale tysz niybou,
ino miou caukym inksze spojzynie na swiat jak inksze. Zastanawiauo mie zawsze
eli niybou wyobcowany i skisz tego ciyrpiou - tworzou - sie zabiou? Chociosz
odniego smierc boua logiczno znajonc jego poglondy i filozofia zycia. Ciekawe
jaki wpuyw miaua by na niego familia(?)

[ciupazka]

Gość portalu: Szwager napisał(a):

> www.witkacy.art.pl/czm.htm

i up!

[Gość: Szwager]

www.pmedia.info/showkultura.php?wid=112

[Gość: Szwager]

A sam jeszcze jedna ciekawo zajta poswiyncono witkacymu:

www.gad.gower.pl/witkacy/index1.html

[ciupazka]

ZAPRASZAMY!!!

dzis.dziennik.krakow.pl/?2003/12.27/Podhale/0201/0201.html

[ciupazka]

aktualizacja - up!

[Gość: Ciupazka]

Zapraszamy do teatru Witkacego w Zakopanem w kwietniu i maju - repertuar:


www.witkacy.zakopane.pl/teatr/repert.htm

[Gość: Ciupazka]

Kameralny koncert. Vivaldi w Witkacym

Dzisiaj w Teatrze Witkacego w Zakopanem o godz. 18 odbędzie się Wielkanocny
Koncert organizowany przez Stowarzyszenie Zakopiańczyków. Wystąpi Europejski
Zespół Kameralny "Camerata Vivaldi".

W programie znajdą się utwory Antonia Vivaldiego - "Wiosna" z "Czterech pór
roku" i Koncert wiolonczelowy h-moll, Georga Telemanna - "Koncert polski" i
Koncert D-dur na trąbkę, skrzypce i orkiestrę oraz Henrego Purcella -
Suita "The virtuous wife".

Zespół do Zakopanego przyjeżdża po koncertach w Krakowie na Wawelu, gdzie
przebywał na zaproszenie Filharmonii Krakowskiej. Jest to ich pierwsze tournée
w Polsce. "Camerata Vivaldi" powstał w 1999 roku, a w jego skład wchodzą muzycy
różnych narodowości (Niemcy, Rumuni, Polacy, Francuzi, Serbowie, Szwajcarzy).
Trzon zespołu stanowią instrumenty smyczkowe, jest też - bardzo ważny dla
muzyki barokowej - klawesyn. W Zakopanem wystąpią: Gheorghe Buddrus - trąbka,
Monika Grabowska - skrzypce solo, Violetta Szopa - Tomczyk - skrzypce, Rafał
Daszkiewicz - altówka, Nejbojsa Bugarski - wiolonczela, Aleksander Gabryś -
kontrabas, Romano Giefer - klawesyn.
ZAPRASZAMY!!!

[ciupazka]

... do góry, może zainteresują sie tym wychowawcy na wakacjach i młodzież.

Coś o Witkacyn nie zaszkodzi poczytać, a i obejrzeć galerie. Hej! Pytomy
piyknie! Syćko dlo Wos!A mozecie tu i co napisać, ba jako!
Telo.Pozdr.

[ciupazka]

Jutro, 18 września przypada 65. rocznica śmierci Stanisława Ignacego
Witkiewicza - malarza, dramaturga, pisarza, filozofa i teoretyka sztuki, za
życia niedocenianego.
Witkacy, za życia niedoceniany, dopiero po latach osiągnął rangę jednego z
największych polskich twórców XX w. W latach 70. ubiegłego wieku jego twórczość
i barwna biografia zaczęły podbijać świat. Przekłady jego dramatów i powieści
ukazały się w kilkudziesięciu krajach. Na całym niemal świecie odbyło się
kilkaset premier sztuk Witkacego.

Do najbardziej znanych dramatów Witkacego należą "Matka", "Szewcy" i "W małym
dworku". Witkacy jest także autorem powieści "622 upadki Bunga, czyli
Demoniczna kobieta", "Pożegnanie jesieni", "Nienasycenie" i niedokończonej -
"Jedyne wyjście".

W malarstwie, które tworzył głównie w oparciu o stworzoną przez siebie teorię
tzw. Czystej Formy, Witkacy ceniony jest głównie jako twórca kompozycji
fantastycznych, a w rysunku jako wybitny portrecista.

ZAPRASZAMY !!!

W rocznicę śmierci Witkacego aktorzy zakopiańskiego teatru jego imienia zagrają
znane już publiczności przedstawienie na podstawie tekstów ich
patrona "Appendix".

W tym dniu spektakl będzie wzbogacony o mało znane wiersze Witkacego.
W sobotę w kawiarni teatru nastąpi też finał wakacyjnej akcji czytania przez
aktorów powieści Witkiewicza "Pożegnanie jesieni" i odbędzie się specjalny
wieczór artystyczny.

Witkacy, za życia niedoceniany, dopiero po latach osiągnął rangę jednego z
największych polskich twórców XX w. W latach 70. ubiegłego wieku jego twórczość
i barwna biografia. Zapraszamy Gości Zakopanego do Teatru Witkacego!

[jothakam]

w pierwszych słowach mego listu przywitam się ładnie.
tatrom się kłaniam
i wszystkim, którzy forum zakopiańskie tworzą.
na razie czytam, a niebawem pewnie znów sie odezwę.

tymczasem dwa słowa o witkacym;
zapadł mi w pamięć wpis w księdze pamiątkowej jednej z wystaw zdzisława
beksińskiego, gdzie ktoś podsumował prezentowane prace:
"certainly the best painter since witkacy"

pozdrawiam, jot

[ciupazka]

Za pozdrowiynio piyknie dziękujymy i zaprosomy do Teatru Witkacego!


www.witkacy.zakopane.pl/teatr/repert.htm

[jothakam]

za zaproszenie dziękuję, mam nadzieję, że niebawem
będę mógł skorzystać.

z ceperskim pozdrowieniem
jot

[ciupazka]

Stanisław Ignacy Witkiewcz, Bruno Schulz i Witold Gombrowicz - to bohaterowie
francuskiej wystawy poświęconej polskiej kulturze. 10 września otwarta ona
zostanie w Musee des Beaux-Arts w Nancy.

Wystawa ma pokazać dzieło artystyczne, literackie i filozoficzne trzech
wybitnych Polaków okresu międzywojennego. Na ekspozycję złożą się obrazy i
fotografie Witkacego, rysunki Schulza, a także prace Kantora uznawanego za
dziedzica Trzech Muszkieterów.
Wystawa będzie tym ciekawsza, że analizy polskiej kultury dokona współczesny
krytyk francuski. Inicjatorem wystawy jest profesor Jean-Pierre Salgas. Polskim
partnerem ekspozycji jest Muzeum Narodowe w Krakowie
Piyknie!! Rok W.Gombrowicza, 65 rocznica śmierci St.I. Witkiewicza no i
Bruno Schulz zasłuzyli se syćka na to!

[laband]

no to se dzisiej za duszyczka tego karlusa jednego kropna

Pyrsk!

[ciupazka]

A jo z Tobom! Niek mu ziymecka lekućkom bedzie! Hej!

[laband]

prawie cyckom moje ulubione Glen Grant ze listkym melisy miyntowyj i pudrym-
cukrym no i kostkom lodu - Twoje zdrowie tera Ciupazko!

[ciupazka]

Musiołeś przecie moje zdrowie wypić, bo Witkacemu pomogło by jak umarłemu
kadzidło, hale, nie dom rady teroz bo jade jesce tu i tam. Dzięki. Hej!

[jothakam]

w sobotę obejrzałem francuski film dokumentalny
o witkacym "portrety" (lata 80-te)
częściowo kręcony w zakopanem.
a telewizja pokazała "niepodległość trójkątów"
z doskonałymi rolami holoubka i bończaka.
ładnie się zachowali przy rocznicy!

[ciupazka]

Trza było dać cynk o tym filmie, nie zarejestrowałak. Casami dobrze uculić,
nei co, nie pogodom na tyn temat. A ze wypodało sie zachować, nie dziwota,
haj.Hej!
Telo.Pozdr.

[ciupazka]

Wystawa w muzeum "Pożegnanie jesieni z Witkacym"

Rękopisy Stanisława Ignacego Witkiewicza, jego obrazy i reprodukcje fotografii
można od środy oglądać w stołecznym Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza na
wystawie "Pożegnanie jesieni z Witkacym".

Ekspozycja obejmuje m.in. listy Witkacego, maszynopis sztuki "Nadobnisie i
koczkodany, czyli zielona pigułka. Komedia z trupami w 2 aktach i 3 odsłonach",
egzemplarz pierwszego wydania powieści "Pożegnanie jesieni", a także fragmenty
studium społeczno-obyczajowego "Niemyte dusze". Prezentowane są też zdjęcia i
obrazy Witkiewicza.

1 grudnia w Muzeum Literatury odbędzie się wieczór literacki poświęcony
Witkacemu, podczas którego fragmenty prozy i listów artysty będzie czytał aktor
Krzysztof Wakuliński.
Wystawę można zwiedzać do 5 grudnia.

Miłośnicy twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza mogą także oglądać jego
dzieła w warszawskiej Zachęcie na wystawie "Warszawa - Moskwa/Moskwa - Warszawa
1900-2000", prezentującej polsko-rosyjskie stosunki artystyczne.(PAP)

[ciupazka]

Zapraszamy do teatru Witkacego w Sylwestra!

[ciupazka]

w ZAKOPANEM ... ZAPRASZAMY SZANOWNYCH GOŚCI !!!

Koncert Tomasza Stańki, promocja książki "W metafizycznej dziurze", występy
awangardowych zespołów muzyczno-teatralnych "Von Zeit" i "Biuro Podróży" -
wyjątkowo hucznie zapowiadają się tegoroczne urodziny Teatru im. St. I.
Witkiewicza w Zakopanem. Nic dziwnego, w końcu są to okrągłe, dwudzieste
urodziny.


Tradycyjnie zakopiański teatr obchodzi urodziny wspólne ze swoim patronem.
Stanisław Ignacy Witkiewicz skończyłby w tym roku 120 lat.

Tym razem świętować będzie w dniach 24-26 lutego. Mottem urodzin, które
odbywają się pod patronatem "Dziennika Polskiego", są słowa Witkacego: "Ale
czymże jest życie, nie przeżyte na ostrzu wbijającym się w nieznane, na
szczycie szaleństwa czy mądrości?".

Pierwszego dnia w Galerii Władysława Hasiora odbędzie się wernisaż wystawy prac
podarowanych teatrowi "I tak oto minęło dwadzieścia lat....", a później na
Scenę Atanazego Bazakbala, czyli do teatralnej kawiarni zaprosi Barbara Gawdzik-
Brzozowska, która otworzy swoją wystawę "Rysunek i grafika".
Wieczorem zespół teatru zaprezentuje "Dżumę" Alberta Camusa (Scena Witkacego)
oraz "Szach mat" Vittorio Franceschiego (Scena A. Bazakbala).

O północy przyjdzie czas na niespodziankę, przygotowaną przez gości teatru - w
foyer Sceny Witkacego projekt "Witkacy spotyka hrabiego von Zeit" zaprezentuje
zespół "Von Zeit" Romana Puchowskiego. To niezależny zespół muzyczno-filmowy z
Tczewa, harmonijnie łączący tradycję i awangardę. Pierwszy urodzinowy dzień (a
w zasadzie noc) zakończy pokaz filmów o Witkacym w teatralnej kawiarni.

Piątkowy urodzinowy wieczór rozpocznie się spektaklem "Carmen Funebre",
zaprezentowanym w plenerze przez eksperymentalny Teatr "Biuro Podróży" z
Poznania (godz. 18). Inspiracją do tego przestawienia były nasilające się
konflikty etniczne, wybuchy nacjonalizmu i wojna w Bośni. Później na Scenie
Witkacego będzie można zobaczyć "Panopticum" według Juliana Tuwima (Scena
Witkacego) i wernisaż prac przyjaciela zakopiańskiego teatru, zmarłego w
zeszłym roku Jerzego Dudy-Gracza (Scena Witkacego). Jednym z najważniejszych
wydarzeń urodzinowych będzie promocja książki "W metafizycznej dziurze. Teatr
Witkacego w Zakopanem", autorstwa Barbary Świąder. Dziennikarka z Gdańska
zebrała wypowiedzi zespołu Teatru, stwarzając piękny album rodzinny, okraszony
zdjęciami ze spektakli, kalendarium i wieloma ciekawostkami. Noc upłynie pod
znakiem koncertu muzyki Jerzego Chruścińskiego oraz koncert krakowskiego
zespołu "Max Klezmer Band" (Scena A. Bazkabala), udanie łączącego muzykę
klezmerską z jazzem i współpracującego gościnnie z Teatrem Witkacego.

Trzeci, ostatni urodzinowy wieczór rozpoczną posiady "Metafizyka u Witkacego",
prowadzone przez Lecha Sokoła, Janusza Deglera i Monikę Milewską w Kawiarni
Teatru. Po nich teatr zaprasza gości na Scenę Witkacego, na swoją najnowszą
premierę - "Bal w operze" Juliana Tuwima, tradycyjny Tort Urodzinowy i koncert
Tomasza Stańki, jednego z najwybitniejszych na świecie trębaczy jazzowych,
kompozytora muzyki do spektaklu "Caligula". Jeszcze przed północą będzie okazja
zobaczyć niespodziankę pod tytułem "Stojący", przygotowaną przez aktorów teatru
Dorotę Ficoń i Krzysztofa Wnuka (Scena A. Bazakbala), a już po północy
potańczyć w gorących, latynoskich rytmach przy muzyce zespołu "Son de Cuba"
(Scena Witkacego), specjalizującego się w interpretacji bogatej, popularnej
muzyki kubańskiej, tropikalnej oraz karaibskiej. Zespół gra tradycyjną muzykę
Son, która wyśmienicie nadaje się do zabawy, a tworzą go profesjonalni muzycy
latynoscy, działający od wielu lat. (KOV

CENY BILETÓW:

Ceny biletów na poszczególne dni: I dzień - 100 zł, II dzień - 100 zł, III
dzień - 150 zł.

Uwaga! Bilety można rezerwować telefonicznie w Kasie Teatru (nr tel. [phone])
od 1 lutego, w godz. 9-14 (poza niedzielą).
ZAPRASZAMY.

[ciupazka]

To dzisiok!!! Zaprosajom na: "Szat mat- kuku na móniu"

Teatrowi Witkacego i jego pracownikom, artystom z tyj piyknyj okazyji
życymy następnych dwudziestoleci takik, jako były, a moze lepsyk!!!

Telo.Pozdr.

[ciupazka]

24 lutego 125 lat temu urodził się St.I. WITKIEWICZ



pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Ignacy_Witkiewicz

[ciupazka]

ciupazka napisała:

> 24 lutego 125 lat temu urodził się St.I. WITKIEWICZ
>
>
>
> pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Ignacy_Witkiewicz

poprawka literówki w tytule postu, ma być: "120 urodziny St.I. Witkiewicza"
pardon!

[ciupazka]

Piosenka o Witkacym J.Kaczmarskiego:


www.poema.art.pl/site/itm_3162.html

[ciupazka]

Ku wiyrchowi...posukałak o tyj jego babie i nasłak:

www.pinkwart.pl/Zakopane/artysci/witkac.htm

A wie fto o niyj co więcej?

[Gość: c_n]

O Jadwidze Unrug, zonie Witkacego:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=24776104&a=24804260

[Gość: Ciupazka]

Edukujymy! Dzięki.

[ciupazka]

Program bieżący:


www.witkacy.zakopane.pl/teatr/repert.htm

ZAPRASZAMY !!!

[Gość: Ciupazka]

Komedyja pomyłek i pusty śmiech Witkacego....:


www.turystyka.ezakopane.pl/kulisy_witkacego.html

[ciupazka]

Zaprasza miłych Gości:

www.witkacy.zakopane.pl/teatr/repert.htm

[ciupazka]

Witkacy w "Kolibie" zaproszenie

W najbliższy czwartek 29 grudnia w Muzeum Stylu Zakopiańskiego "Koliba" przy
ul. Kościeliskiej 18 w Zakopanem odbędzie się wernisaż wystawy "Portretów,
pejzaży i rysunków Stanisława Ignacego Witkiewicza (1885-1939)". Otwarcie
wystawy uświetnią aktorzy Teatru "Witkacego".

Na wernisaż na godz. 12.30 zaprasza marszałek województwa małopolskiego Janusz
Sepioł i dyrektor Muzeum Tatrzańskiego Teresa Jabłońska. Kolekcja prac
Witkacego obejmuje 18 portretów pastelowych z lat 1920 - 1935, dwa pejzaże
olejne z 1905 r. i 4 rysunki z lat 1929-1933. Zakupiono ją z funduszy Urzędu
Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego i Ministerstwa Kultury na przełomie
października i listopada br. - Stworzenie reprezentatywnej kolekcji twórczości
plastycznej tego artysty, który z niewielkimi przerwami spędził w Zakopanem
całe swoje życie, pozostaje jednym z priorytetów rozwojowych działu sztuki
Muzeum Tatrzańskiego - zaznaczają organizatorzy wystawy.

Wśród zakupionych portretów tylko jeden, portret Józefa Diehla, nosi datę
(19.12.1920) sprzed powołania do życia witkacowskiej Firmy Portretowej.
Wszystkie pozostałe prace, które wzbogacą zbiory Muzeum Tatrzańskiego, powstały
już w okresie swoistej prowokacji artystycznej i zabawy psychologicznej, jaką
była produkcja portretowa prowadzona przez Witkacego w ramach
skodyfikowanej "pseudokapitalistycznej" Firmy.

Przedsiębiorstwo to jawnie nastawione było na dostarczanie artyście pieniędzy.
Jednocześnie trafiało w niesłabnące zapotrzebowanie na posiadanie portretu
wśród reprezentantów sfer polskiej burżuazji i inteligencji. Jednocześnie
artysta wykonywał bezinteresownie wiele portretów dla przyjaciół. - Często
pozowali mu w trakcie tzw. orgii, czyli sesji malarskich z użyciem narkotyków.
Te ostatnie, stanowiące "swoisty rezerwat dla uprawiania sztuki istotnej"
nazywane bywają potocznie portretami psychologicznymi. Często są oznaczane jako
bezcenny typ "C" i przeważają w zakupionym zespole - zaznaczają w Muzeum
Tatrzańskim. (RAV) Dz.P.

[Gość: sonia]

pięknie ją wykonywał Gintrowski. Mówi ona wiele o charakterze i fobiach tego
niezwykłego filozofa -Witkacego.

[Gość: poraj]

Tu się urodził:
fotoforum.gazeta.pl/72,2,746,46443606,50736742.html

[Gość: Ciupazka]

A biletów wstępu na uroczystści brak....

[ciupazka]

Fotorelacja z tyj uroczystości:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=15879893&a=37985301

[Gość: Ciupazka]

Jeszcze jedna stronka o nim:

www.turystyka.ezakopane.pl/ignacy_witkiewicz.html
i o Teatrze Witkacego:

www.turystyka.ezakopane.pl/teatr_witkacego.html

[Gość: Ciupazka]

Komedia (?) POMYŁEK, CZYLI KULISY POGRZEBU WITKACEGO :

www.turystyka.ezakopane.pl/kulisy_witkacego.html

[Gość: poraj]

Kochanką Witkacego była Zofia Żeleńska, żona Boya Żeleńskiego. Kochanką Boya
była Irena Krzywicka. Witkacy bywał u Boyów, bywał tam również Jerzy Krzywicki
mąż Ireny. Witkacy próbował uwieźć Krzwicką na balu w Jaszczurówce ale ponoć bez
skutku. Wszyscy się znali, ze sobą sypiali, spotykali towarzysko, dyskretnie
milczeli na tematy intymne...
Pożoga wojenna zmiotła bezpowrotnie tamten świat. Boya rostrzelali we Lwowie
Niemcy, Krzwickiego w Katyniu Sowieci, Witkacy popełnił samobójstwo.
Zofia Boyowa przez rok ukrywała przed hitlerowcami w swoim mieszkaniu Irenę
Krzywicką i jej syna.

[Gość: Ciupazka]

"Zakopanina" to wg Witkacego polski narkotyk - to Zakopane , miasto pod
Giewontem, "generalna wytwórnia specyficznego, zresztą czysto polskiego
narkotyku.

Nie dziwota, i to o cym poraku pises. Zokopane tak na niego działało
Obejrzeć trza Wom koniecnie "Demonizm Zakopanego" według Stanisława Ignacego
Witkiewicza - to najnowso premiera zakopiańskiego Teatru Witkacego. W eseju z
1919 r. napisanym dla "Echa Tatrzańskiego" Witkacy określił swój stosunek do
miasta pod Giewontem, nazywając je "generalną wytwórnią specyficznego, zresztą
czysto polskiego narkotyku - zakopianiny".

W spektaklu wyreżyserowanym przez Andrzeja Dziuka grają: Dorota Ficoń, Marek
Wrona i Krzysztof Wnuk.
Spektakl będzie można zobaczyć w sobotę i w niedzielę o godz. 21.15 na Scenie
Atanazego Bazakbala.
Natomiast dzisiaj i jutro o godz. 19 na Scenie Witkacego będzie można zobaczyć
inny spektakl oparty na twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza - "Dzień
dobry państwu - Witkacy" na podstawie "Bezimiennego dzieła".

[ciupazka]

Stanisław Witkiewicz:

www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkiewicz/wittwor.htm
StanisławIgnacy Witkiewicz:

www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkacy/witkpejz.htm

www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkacy/witkport.htm
www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkacy/witknena.htm
www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkacy/portmaru.htm
www.mati.zakopane.pl/pinkwart/Zakopane/galeria/witkacy/witkkasp.htm

[Gość: Ciupazka]

Do Muzeum Tatrzańskiego trafiło 15 portretów i 5 rysunków Witkacego.

Kolekcja pochodzi ze zbiorów zakopiańskiej rodziny Fedorowiczów. Muzeum,
Tatrzańkie zakupiło kolekcję dzięki dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa
Narodowego oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego. Tworzy ją 15
portretów przedstawiających Józefa Fedorowicza "Pimka" i jego rodzinę: żonę
Zofię, matkę Annę, siostrę Marię, córki Eugenię i Julittę oraz przyjaciela domu
Jerzego Gawlińskiego. Kolekcja obejmuje także 5 rysunków z cyklu "niesamowitych
wizji".
Józef Fedorowicz "Pimek" przyjaźnił się z S.I. Witkiewiczem i grał w jego
sztukach wystawianych przez Teatr Formistyczny.
Wszystkie zakupione portrety powstały w latach 1925-1937. (PP)

[Gość: Ciupazka]

Popatrz na stronke i nowości w galerii:

www.pinakoteka.zascianek.pl/Witkacy/Witkacy_bio.htm

[Gość: Ciupazka]

"Listy do żony" 1923-27, przyg. do druku Anna Micińska, oprac. Janusz Degler,
PIW, Warszawa

www.teatry.art.pl/portrety/witkacy/listuo.htm
O obłędzie u niego świadczą juz te obrazy...

www.pinakoteka.zascianek.pl/Witkacy/Witkacy_2.htm

[Gość: Ciupazka]

www.witkacy.republika.pl/cytaty_indexbis.htm
www.witkacy.republika.pl/filozof.htm

[Gość: Ciupazka]

...i 22 urodziny Teatru Witkacego w Zakopanem.
Wielkim koncertem muzyki Jerzego Chruścińskiego "Spojrzeliśmy ku Tatrom..."
zakończyły się w sobotę obchody 22. urodzin Teatru Witkacego w Zakopanem oraz
122. urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Kompozytor i dyrektor muzyczny "Witkacego" oraz jego goście zaprezentowali
muzykę z najsłynniejszych spektakli zakopiańskiego teatru, m.in. "Doktora
Faustusa", "Sonaty B" i "Balu w operze". Jerzemu Chruścińskiemu towarzyszyli na
scenie sopranistka Łucja Czarnecka, zespół jazzowy Tomasza Kudyka, Max Klezmer
Band, Tatrzańska Orkiestra Klimatyczna oraz aktorzy Teatru Witkacego. Pojawili
się nawet górale, którzy zagrali i zatańczyli "Krzesanego".
Najwięcej emocji wzbudziły jednak koncerty. Pierwszy z nich to "Juhaskie
bazynjo", czyli wspólny projekt znanego multiinstrumentalisty Włodzimierza
Kiniorskiego, twórcy muzyki elektronicznej Dariusza Makaruka i góralskiego
muzyka Krzysztofa Trebuni-Tutki. Na scenie towarzyszył tej trójce Szymon Chyc-
Magdzin.

Na zakończenie urodzin zespół "Witkacego" zdmuchnął 22 świeczki na tradycyjnym
urodzinowym torcie.

[ciupazka]

Nie zapominajcie o Witkacym i teatrze w czasie majówki

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=19489311&a=22709275

Witkacy wyrzucony ze szkół!

[Gość: poraj]

No i wywaliły Ciupazko, te Twoje mendrole Witkacego ze szkół. Nie wstyd Ci?

[ciupazka]

W myśl reguły przekory ino na tym Witkacy zysko, hehe, zakazany owoc kusi,
moze o to chodzi, jak im kozes kuźwa cytać, to nie cytajom, kie zabronis, to
wartko pozycajom. Tym Gertych nie głuptok... Wie co roni. Hehe... Nobarzyj na
tym Ty stracis, he?

[Gość: poraj]

Strasznie coś cienka ta Twoja argumentacja. No ale głupota zawsze słabo się broni;))

[ciupazka]

Twoja tyz.To Wasa robota, judzić umiecie i nic więcej. Hale to NIC! Nie
dziwota, ze rzyć syroko otarto dlo takik do całowanio, hehe i wse se wołomy:
pocałujcie nos w rzyć. Róbmy swoje. Poraj, jo barz juz Tobom i takimi jako Ty
zdegustowano. A Witkacy som se do rade, bez Wos i bez nos. Nie potrzebuje ani
Twojyj, ani mojyj, ani Gertycha argumentacji. Przestoń mnie przypiykać, ni mom
juz telo zdrowio, coby Ci odscekiwać. Telo i ino telo.

[ciupazka]

Dobrze jest, psiakrew, a kto powie, że nie, to go w mordę!

(Witkacy)

[ciupazka]

....i zaprasza już dzisiaj o godz. 21 na "Panopticum" według tekstów Juliana
Tuwima i autorów nieznanych. Do końca wakacji będzie można obejrzeć sztuki
m.in. według Witkacego, Juliana Tuwima, Alberta Camus i Zbigniewa Herberta.

Jutro o godz. 19 rozpocznie się "Na przełęczy" według Stanisława Witkiewicza i
Walerego Eljasza. Oba spektakle wyreżyserował Andrzej Dziuk.

W niedzielę na godz. 19 zaplanowano przedstawienie "Szach Mat" według
Vittorio Franceschiego w reżyserii Adrianny Jerzmanowskiej, Andrzeja Bieniasa i
Krzysztofa Łakomika.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=55538714&a=55629990