Godność żony alkoholika

[mariolka.k]

alkoholika, który zaprzecza, że nim jest, choc upija sie codziennie.
Alkoholika, który odmówił dobrowolnego leczenia, a każda próbe pomocy
traktuje jak zamach na jego wolnośc osobistą!
Jak musi/ powinna/ postępować kobieta zyjąca w takim związku, by mogła
powiedzieć o sobie, że przechodzi przez "to" godnie?!
Jakie stawiać sobie " wymagania", jak wysoko ustawiać poprzeczkę?
Czy wogóle jest to mozliwe?!

[magtomal]

Mam coraz częściej wrażenie, że to nie jest możliwe. Coraz więcej kłamstw (na
początku tylko związanych z piciem, potem także w inych dziedzinach), coraz
więcej ustępstw ze strony żony, wrażenie, że tylko jej zależy na tym
małżeństwie...Sama nie wiem, jak długo można i dokąd to prowadzi. I tak zaszłam
dalej niż mogłam sobie wyobrazić, wybaczyłam więcej niż - wyobrażałam sobie -
wybaczyć można.

[magtomal]

Odzywam się raz jeszcze, bo poruszyło mnie to, co napisała Mariolka; sama
zadaję sobie pytanie, ile można znieść, czy w tym wszystkim nie traci sie
szacunku do samej siebie i szacunku innych do nas (w tym pijącego męża). Dodam,
że chodze na terapię dla współuzależnionych, ale nie daje mi ona odpowiedzi na
te pytania. Napiszcie Panowie, jak postrzegaliście Wasze żony, gdy jeszcze
piliście, jak teraz na nie patrzycie... Czy to, że próbowały Was wspierać (choć
pewnie robiły to nieumiejętnie) nie doprowadzało do tego, że zaczynaliście je
lekceważyć?

[mariolka.k]

Witaj magtomal, ciesze się, że napisałas,
dla mnie ta sprawa jest o tyle ważna, że moje reakcje na to co się dzieje,
uderzają we mnie samą! Taka "zasada bumerangu"!
Stałam się agrestwna i tą agresję, bez sensu, kieruję potem na oślep!
Zamiast "stanąć z boku" i jak zwykły widz, na spokojnie, patrzeć jak on spada
na dno, ja wciąz roztrząsam ile on zafundował mi bólu i potem "żywię" swoją
psychikę tymi toksynami, tym żalem za straconym życiem! Bo przecież mogło być
tak pieknie!;)
On wzbudza we mnie tyle złych emocji, nawet jak ma przerwę w piciu, ze mimo
woli sama się nakręcam! Już nawet nie potrafię normalnie sie do niego odezwać!
Traktuję go jak wroga, nie jak człowieka chorego i w tym chyba leży u mnie
problem!
pozdrawiam

[magtomal]

Twoja złość uderza przede wszystkim w Ciebie, wiesz o tym. Zobacz, co znalazłam
w książce de Mello - jak ulał pasuje do naszej sytuacji:"Negatywne uczucia będą
się w tobie budziły
tak długo, jak długo będziesz błędnie przekonany, że dana osoba
jest wolna,świadoma, a więc w pęłni odpowiedzialna za swoje
postępowanie. Któż jednak czyni zło z pełną świadomoscią? Zdolność
czynienia zła nie wypływa z wolności, ale jest wynikiem choroby,
gdyż zakłada brak świadomości i wrażliwości. Ci, którzy są
naprawdę wolni nie mogą grzeszyć, tak jak Bóg nie może grzeszyć.
Ta biedna osoba przed tobą jest kaleka, niewidoma, chroma, a nie
uparta i złośliwa, jak szaleńczo myślisz. Zrozum tę prawdę;
wpatruj się w nią długo i głęboko; zobaczysz, jak Twoje negatywne
uczucia ustąpą miejsca uprzemości i współczuciu."

[hepik1]

abstynencja.forumff.aplus.pl/viewforum.php?f=9&sid=b8a38f14ce52680f255ee121464dfbd0

[drak02]

Nie chcaiłbym tutaj bronić alkoholików ale sa pewne obszary wzajemnych relacji
na które alkoholik nie do końca ma wpływ. Alkoholizm zmienia osobowosc i
psychikę każdego człowieka. jest to choroba która największe żniwo zbiera
właśnie w psychice ludzkiej dopiero potem w sferze zdrowia. Osoba uzalezniona
nie jset w stanie do końa oceniać obiektywnie swojego postępowania i skutków
działania. Podstęp tej choroby tkwi w tym że w miarę picia zmienia się w taki
sposób psychika ludzka że pijacy nie jest w stanie zobaczyć obiektywnie swojego
uzależnienia jest przekonany (i nie zależy to od jego dobrej czy złej woli) że
wszystko co robi mieści się w normie. Że to inni zwariowali i niewiadomo
dlaczego się czepiają. Co gorsza pomimo zapewnien , alkoholik który dalej pije
i nie podejmuje leczenia - nie liczę okresowych przerw w piciu które nie mają
nic wspólnego z aktywnym trzeźwieniem- pomimo najlepszych chęci i deklaracji ,
w dalszym ciągu krzywdzi najblizsze sobie osoby. Kiedy piłem ( obecnie jestem
niepijącym alkoholikiem) nie do końca uswiadamiałem sobie ile cierpien i krzywd
wyrządzałem najbliższym mi osobą (przy czym nie chodzi mi o krzywdy fizyczne ,
nigdy nie byłem agresywny) chodzi właśnie o cierpienia natury psychicznej.
Chodzi o brak empatii, brak szacunku, krętactwo, obrażanie itp.
Dopiero jak podjąłem leczenie zacząłłem sobie to wszystko uświadamiać, wyciągać
wnioski i śmiem twierdzić (moja żona też tak twierdzi) ze bardzo sie zmieniłem -
na lepsze oczywiście. Reasumując, poprawa wzajemnych relacji czyli powrót do
normalnosci jest mozliwy tylko i wyłącznie wwtedy kiedy alkoholik zacznie żyć w
trzeźwości . Orzy czy sama abstynencja jest tylko i wyłącznie warunkiem
koniecznym ale niewystarczającym. Trzeźwiejący alkoholik adbudowuje swoje życie
duchowe, psychiczne i relacje międzyludzkie. W miejsce które wczesniej zajmował
alkohol musi być zapełnione innymi wartościami - rodzina, praca, czas , życie
duchowe, rozrywka, czas wolny itp

[magtomal]

Dziękuję Ci,Drak, za to, co napisałeś. Wymieniłeś cztery elementy, które są
bardzo typowe dla mojego męża i bardzo mnie bolą; brak epmatii, brak szacunku
(to może w mniejszym stopniu - może się łudzę, ale mam wrażenie, że jeszcze
mnie szanuje), krętactwo, obrażanie się (to ostatnie doprowadza mnie do furii;
On narozrabia, ewidentnie On jest winny i to On się obraża, a ja - nie mogąc
znieść takich nastrojów w domu - wyciągam rękę, staram się załagodzić;
głupie,co?). I wciąż czekam na zmianę - taką, jaka w Tobie się dokonała,
pamiętając nasze dawne relacje i wierząc, że one mogą powrócić.
I choć jest we mnie dużo złości, żalu za zmarnowane dni, tygodnie, lata, to nie
jest tak, jak u Ciebie, Mariolka - jeszcze jest we mnie czułość wobec męża,
pragnienie bliskości, szacunek. A równocześnie nie wiem czy nie za długo to
trwa; jestem tym coraz bardziej zmęczona, żal narasta...

[drak02]

Jeżeli twój mąż nie zacznie się leczyć, bedziesz się tak męczyć w
nieskończoność. On i ty w różny sposób spostrzegacie rzeczywistość i co gorsza
on jest przekonany ze jego percepcja jest właściwa. Z uzależnienem jest tak ja
z ciażą (albo się jest albo nie)- układ zero jedynkowy - zero alkoholu lub
picie. Alkoholik nie moze troche pić i trochę nie pić. Pijąc wracają wszytkie
znane ci problemy. Nie pijąc alkoholik wraca do normy która obowiązuje w
świecie ludzi nieuzależnionych. nie wiem na jakim etapie picia jest twój mąż,
alkoholik dopiero wtedy zaczyna analizowac swoją sytuację kiedy szkody
wyrządzone przez alkohol są bardzo dotkliwe dla niego, traci prace rodzinę ,
dom , zdrowie itp. Czasem sama perspektywa takich strat moze być tym bodźcem
który zapoczątkuje zmiany myślenia. W moim przypadku tak właśnie było-
perspektywa utraty rodziny i pracy była dla mnie swoisty szokiem , podjąłem
leczenie i ciesż sie ze swojej pracy i rodziny:) ZAlecałbym tzw twardą miłość,
na temat twardej miłości dużo mówi się na terapii dla współuzależnionych oraz w
odpowiedniej literaturze.

[magtomal]

Na terapii jestem już prawie rok,ale z "twardą miłością" mam nadal
kłopoty...Straty spowodowane Jego piciem są już spore (liczyłam, że przełomem
będzie wypadek samochodowy i utrata prawa jazdy...), ale to, co
najistotniejsze - praca i rodzina - wciąż są. Myśl o rozwodzie coraz częściej
pojawia się w mej głowie, On chyba nie zdaje sobie z tego sprawy, bo rozwodem
straszyłam ( w kontekście jego picia od ok.10 lat, więc teraz to odbiera jako
puste słowa - i wcale Mu się nie dziwię). Równocześnie wszystko we mnie buntuje
sie przeciwko takiemu rozwiązaniu - to małżeństwo naprawdę kiedyś było cudowne
(teraz też bywa...) i przecież miało być takie do końca (jak napisała
Mariolka "miało być tak cudownie!"). I jednak - mimo tylu zawodów - w głębi
wierzę, że przecież MUSI przestać pić, MUSI powiedzieć sobie dość. Tylko dość
długo na to czekam... I stąd ten problem, który otworzył wątek: szacunek do
samej siebie...
A On faktycznie jest przekonany, że Jego percepcja jest właściwa; ja się po
prostu czepiam (zbyt często słyszę "czepiasz się").

[drak02]

magtomal napisała:

> Na terapii jestem już prawie rok,ale z "twardą miłością" mam nadal
> kłopoty...Straty spowodowane Jego piciem są już spore (liczyłam, że przełomem
> będzie wypadek samochodowy i utrata prawa jazdy...), ale to, co
> najistotniejsze - praca i rodzina - wciąż są. Myśl o rozwodzie coraz częściej
> pojawia się w mej głowie, On chyba nie zdaje sobie z tego sprawy, bo rozwodem
> straszyłam ( w kontekście jego picia od ok.10 lat, więc teraz to odbiera jako
> puste słowa - i wcale Mu się nie dziwię). Równocześnie wszystko we mnie
buntuje
>
> sie przeciwko takiemu rozwiązaniu - to małżeństwo naprawdę kiedyś było
cudowne
> (teraz też bywa...) i przecież miało być takie do końca (jak napisała
> Mariolka "miało być tak cudownie!"). I jednak - mimo tylu zawodów - w głębi
> wierzę, że przecież MUSI przestać pić, MUSI powiedzieć sobie dość. Tylko dość
> długo na to czekam... I stąd ten problem, który otworzył wątek: szacunek do
> samej siebie...
> A On faktycznie jest przekonany, że Jego percepcja jest właściwa; ja się po
> prostu czepiam (zbyt często słyszę "czepiasz się").

Wiesz dobrze ze dopóki bedzie pił nic się nie zmieni. Straszenie czymkolwiek ma
sens jeżeli mozesz takie groźby zrealizować. Stawianie warunków ma sens jeżeli
jesteś gotowa wyciągac konsekwencje jeżeli warunki (obietnice) nie zostaną
spełnione. ZAstanawiam sie co bym zrobił gdybym był na twoim miejscu.
Chyba zdecydowałbym się na konfrontację. Która wymaga solidnego pzrygotowania i
pomocy jeszcze kogoś kto zna problem i jest bliską osobą dla twojego meża.
Najlepszym momentem jest czas kiedy alkoholik dochodzi do siebie po kolejnym
zapiciu , wtedy jego poczucie własnej wartości jest bardzo mizerne . W
konfrontacji powinny byc przedstawione konkretne przykłady (fakty) z jego zycia
które potwierdzają jego uzależnienie (np. utrata prawajazdy itp). Powinien
odnieść wrazenie że rozmawiasz z nim dlatego ze zależy ci na nim . Potepiac
jego zachowanie i to co zrobił (skupiając sie na faktach). Po konfrontacji
powinien otrzymać jasne ultimatum - albo leczenie w albo odchodzisz .
Oczywiscie ultimatum ma sens jeżeli jestes w stanie spełnić groźbę odejścia
natomiast jeżeli nie jestes w stanie to faktycznie nie ma sensu.
Mówiąc o leczeniu powinnaś mieć przygotowany dokładny adres poradni i
informacje dotyczące godzin przyjęć. Przy czym przez podjecie leczenia rozumiem
zgłoszenie się do poradni w konkretny dzień , chodzi o bardzo konkretne kroki.
Nie twierdze że to rozwiaze problem, ale to zdecydowanie lepszy pomysł od
czekania na cud- który raczej się nie zdarzy.

[referee]

Moim zdaniem powinnas wyznaczyc dla twojego meza ultimatum czasowe.Czyli dajesz
np 6 miesiecy.I albo alkohol albo TY.
Albo wybierz terapie wstrzasowa.
Ja kiedys zostalem postawiony w takiej sytuacji i opamietalem sie.
Gdyby moja zona tego nie zrobila(wrocilem pewnego dnia z pracy, a jej po prostu
nie bylo.Wyprowadzila sie.PRZESTALEM PIC, GDYZ WYBRALEM RODZINE) to napewno
stoczylbym sie.
Ocen, ktora metoda jest dobra.
W zaleznosci od jego psychiki musisz wybrac metode.
Uwazam jednak, ze za duze cackanie sie z nami alkoholikami nie ma sensu(moja
pani TAK WLASNIE poczatkowo probowala).
Ale szansa jest potrzebna.
Zycze sukcesu

[magtomal]

Do terpii wstrząsowej dojrzewam. Ultimatum nie miałoby sensu, bo do tej pory
byłam bardzo ugodowa, łatwo wybaczałam, bez wysiłku można było mnie udobruchać
i -niestety - nie byłam konsekwentna. Dlatego w taki warunek nie uwierzy, tylko
uzna, że może spokojnie pić jeszcze pół roku. Chyba też nie wierzy, że mogłabym
się wyprowadzić. I dlatego tylko deklaruje chęć zerwania z piciem - czuje się
bezpieczny, że rodzinę ma i mieć będzie. Nie zdaje sobie sprawy, że po tylu
latach problemów alkoholowych, ja naprawdę dojrzewam do myśli o rozstaniu.
Dziękuję za radę :)

[maria355]

Witaj
Ja też odeszłam a teraz waham się. Powiedz mi jak długo trwało zanim Twoja żona
wróciła i jak długo byłeś wtedy w trakcie terapii? Piszę o swoich rozterkach na
tym forum "potrzebuje rozmowy", dziekuje za od-podpowiedż

[referee]

Sorry, ze odpowiadam z opoznieniem, ale mam malo czasu.
Ok pol roku trwala moja samotnosc.
Kiedy zona mnie zostawila, banczylem jeszcze dwa tygodnie.
Pozniej zero alkoholu.
Nie stosowalem zadnych terapii, gdyz w siebie cholernie wierzylem i KOGOS
szalenie i ponad wszystko kochalem i do dzisiaj tak jest.
Konsultowalem sie z moim lekarzem domowym(profesor) i psychiatra.Pomagala mi
takze psychoanaliza.
Wzialem sie ostro za sport/sila, plywanie, jogging, pilka nozna/.Nadal mnostwo
pracowalem, ale po pracy zamiast pic bralem sie za sport.Po niecalym pol roku
bylismy znowu razem
To juz koope lat.

Bylo to w 1992 roku.Uplynelo 14lat.Zona dala mi szanse a ja ja
wykorzystalem.Mamy wspaniale corki i wiem, ze mialem mnostwo szczescia i w
pore sie opamietalem.

[anka205]

żona alkoholika po latach jego picia często sie od niego w jakiś sposób
uzależnia.myślę,ze taka kobieta traci godność,szacunek,zwłaszcza osób
zgromadzonych wokół i patrzących na to wszystko obiektywnie.nie potrafię
zrozumieć niestety takich kobiet,nie potrafię zrozumieć ich bierności,braku
walki o siebie samą.

[maria355]

Witaj
Chyba masz to szczęście,że nie jesteś w sytuacji,w której musisz podejmować
podobne decyzje. Ja od roku nie mieszkam z mężem i naprawdę walczę i walczyłam
o samą siebie a jednak ciągle sie waham . Nie wiesz jak trudno zrezygnowac z
marzeń o dobrym życiu i ze swoich wyobrażeń o małżeństwie i rodzinie. Podjęłam
dramatyczny krok i zostawiłam go, żeby się uwolnić definitywnie jak wtedy
myślałam, radzę sobie sama, jestem bardzo dzielna i staram sie dać wszystko
moim dzieciom, często kosztem samej siebie, ale to nie jest chyba zachowanie
zarezerwowane dla żon alkoholików? Terapeuta mówi, że to trzeba przejść tak,
jak sie przechodzi żałobę, ale mam takie wahanie czy to do końca jest dobre i
czy maoje marzenia nie zasługują na jeszcze jedną szansę tym bardziej, że on
się stara i chyba chce. Więc tkwie tak w zawieszeniu i mam nadzieje i boje sie
a to co Ty piszesz to bzdury i ciesz się, że możesz pozwolic sobie na taki
luksus.
Zazdroszczę
M

[anka205]

jak wrócisz do męża alkoholika to pzreszlość też wróci.nie mam luksusu.mój
peierwszy mąż mnie gwałcil wielokrotnie i bil.to jest waszym zdanie luksus?
kopnęłam go w tylek i nie wierzę w zmiany wewnętrze takich psycholi.

[rauchen]

to ty nie potrafisz zrozumiec kobiety ktora trwa przy swoim mezu alkoholiku,
chociaz nie kazdy alkoholik od razu rzuca sie z piesciami, a piszesz ze sama
pozwalalas na to zeby cie twoj maz cie WIELOKROTNIE gwalcil i bil?
I az go kopnelas w dupe, a nie potrafisz sobie poradzic z tesciem ktorego
przygarnelicie pod wlasny dach, ktorego najwiekszym grzechem jest to ze nasikal
ci do wanny?

[anka205]

wiesz,to co zrobił mój mąż to moja prywatna sprawa i nie ocenniaj mnie.ja
wyrażam swe zdanie,kopnęłam faceta w dupę,bo wiesz gwałt to żadna kwestia
wyboru,ktos cie przywiąże,przytrzyma i co?grozi,ze zabij ci dziecko.masz wybór?
jestem z siebie dumna,ze zrobilam to co powinnam zrobić.i nie oceniaj mnie,bo
nie masz prawa.
pisze o żonach alkoholików,które usługują im i bardzo często dają im tzw.
komfort picia:/to smutne,ale gdzie godność takich kobiet?gdzie walka?

[magtomal]

Prosisz, by Cię nie oceniasz, a sama oceniasz innych (surowo) i generalizujesz.
Wiele żon alkoholików walczy... Odejście to nie jedyne wyjście...

[anka205]

skoro tylu ludzi mnie tu oceniło ja zaczynam oceniać was.
odejście to jedyne wyjscie,chyba że chcesz tak zyć.

[rauchen]

jeszcze gdyby ops (w ktorym ponoc pracujesz)
oferowal tym odchodzacym mieszkania zastepcze,
to na pewno wiele by odeszlo

[anka205]

ja nie pracuję w ops.
poza tym to wywal kolesia na zbity pysk,zmień zamki.zgłoś na policję,rób
cokolwiek,a nie uzalaj się.chyba ,że mieszkasz u teściów.

[rauchen]

kto kogo ma wywalic za drzwi???
no dobra, zaraz sie spakuje i sobie walizki za drzwi wystawie.
Wyjde oknem, zeby nie wzbudzac podejrzen
:)

[anka205]

idź lepiej mu zrobić obiad i podaj mu do stołu,to pewnie potrafisz najlepiej
albo pyskować na forum,bo jak on zawrzeszcy to pewnie kulisz ogon:/

[rauchen]

on nie wrzeszczy, tylko miauczy
a myszy sobie sam umie upolowac :))

[anka205]

pewnie z twoim podejściem nie robienia zbyt wiele,by zmienić sytuację bo tak
wygodnie,nauczyłabyś sie żyć wśród siurania,chlania,rzygania do
wanny,kibla,zlewu itp.
bo przecież to takie naturalne:)))

[rauchen]

to ty taka wrazliwa kobieta,
ze oburza cie to ze ludzie sikaja, rzygaja gdzie popadnie jak ich potrzeba
przycisnie,
a tesciowi kazesz wchodzic do toalety w ktorej wlasnie skonczyl robic kupe twoj
maz? A twoj maz to robi kupe pachnaca konwaliami i nie zniesmacza cie to, ze
twoj tesc mialby tam wejsc do srodka?
To ty sie kobieto ciesz w sumie, ze lasa na tesciow emeryturke, zeby pomogli ci
sie utrzymac bo dom budujesz, nie jestes skazana na dwie obloznie lezace osoby,
ktorym to i rondelek trzeba pod tylek podlozyc zeby kupke zrobili a potem
kupke wyniesc, a to pamperskik zmienic i tylek podmyc, i miednice przyniesc jak
im sie rzygac zachce.

[anka205]

po pierwsze przeczytaj uważnie atek,mój mąż nie robił kupy,kretynko nie o to
chodzi w tym poście.chyba nie rozumiesz.ale co wy mozecie wiedzieć o kulturze i
dobrym zachowaniu skoro jesteście na tym forum,pewnie jesteście
przyzwyczajeni...hehehe
poza tym ja przy teściach obłoznie chorych nigdy robić nie będe,nigdyu mi w
życiu nie pomgli,ja nie pmoogę im.wynajmę pielęgniarkę i już.a z mojego domu
wynocha,jak już pisałam.koniec wątku,już nic nie napiszę:))))

[magtomal]

Kulturę to Ty, osobo wychowana w domu "na poziomie" reprezentujesz naprawdę
wysoką - szczególnie to widać po ostatnim wpisie... Dobroć serca i życzliwość
do świata też niezwykła. Z każdą chwilą moje współczucie dla Twojej Teściowej
wzrasta...

[rauchen]

w pierwszym atku wyraznie napisalas,kretynko, ze twoj maz sie zalatwial i
dlatego tesc wysiusial sie do wanny.
To skoro twoj maz nie robil kupy, to w jaki sposob sie tam zalatwial???
Pisal na siebie donos do skarbowki??

[sylwia111]

Boże, ale się uśmiałam, aż mi łzy popłynęły...... Anka, plisssss.... napisz coś
jeszcze o sobie i swojej rodzinie, np. kto kiedy i gdzie robi kupę i siku..
(jak to w kulturalnej rodzinie bywa)..., damy to na Forum Humorum ....

[kylly]

anka205 napisała:

> po pierwsze przeczytaj uważnie atek,mój mąż nie robił kupy,kretynko nie o to
> chodzi w tym poście.chyba nie rozumiesz.ale co wy mozecie wiedzieć o kulturze
i dobrym zachowaniu skoro jesteście na tym forum,pewnie jesteście
> przyzwyczajeni...hehehe
> poza tym ja przy teściach obłoznie chorych nigdy robić nie będe,nigdyu mi w
> życiu nie pomgli,ja nie pmoogę im.wynajmę pielęgniarkę i już.a z mojego domu
> wynocha,jak już pisałam.koniec wątku,już nic nie napiszę:))))

dziecko drogie powiem tak...dawno nawet w najbardziej pijanych swoich czasach
nie spotkałem takiego jak Ty "dekla" - wracaj do kupy...i trzymaj się tego
tematu - bo w tym jesteś dobra...współczuję rodzinie z całego serca...mężowi,
teściowi, dzieciom szczere

[e4ska]

Anka, pisać nie tyle nie musisz, co raczej nie możesz, a to z tego powodu, że
masz problemy czysto techniczne. Każdy je ma, pisze się szybko, między jednym a
drugim zajęciem, nie ma czasu na korektę, ale zbyt wielka ilość błędów prowadzi
do nieporozumień. Styl Ci przeszkodził, a nie zła wola odpowiadających. Zresztą
mogę się mylić.

Natomiast cała ta dziwaczna polemika mnie, uzależnionej osobie i w pewien sposób
współuzależnionej (ludzie niszczą swoje życie nie tylko wódką, narkotykiem czy
papierosem), unaoczniła jedną prawdę: współuzależnieni z zastanawiającym uporem
wykopują przepaść między sobą a światem, między swoim domem a domami innych
ludzi. Twoja teściowa nie wie, że wkrótce zostanie sama. Rwie nici wiążące ją z
Tobą, z wnukami(chyba?), z synem, a jak tak dalej pójdzie, nikt przy niej nie
zostanie, gdyż najlepsza przyjaciółka czy najbardziej namiętny listonosz zobaczą
kiedyś współuzależnienie w powalającej jego urodzie:) Tego się przed innymi nie
schowa.

No i dalej sobie wymyśliłam, że taka może być przyczyna straszliwej samotności
współuzależnionych. Bo wokół nich powstaje pustka. Na tym całym bezludnym
pustkowiu jest tylko jeden człowiek - ten, który pije. Im bardziej nie chce
współuzależniony swojej samotności, im bardziej przed nią ucieka, tym krótszy
staje się łańcuch, na którym wisi u swego pana i władcy. Inni po kolei znikają z
horyzontu. W końcu nie ma już nikogo, bo uzależniony w pewnym stadium staje się
nikim. Związek z nikim to najgorsza samotność.

A to, że Tobie, Anka, udało się wyjść z wcześniejszego związku z pijakiem
(dobrze rozumiem? jeśli tak, to gratulacje), Twojej teściowej niczego nie
nauczy. Chyba z nią na takie tematy nie rozmawiasz, a jakbyś nawet rozmawiała,
to co, przekonasz? Biegają kobiety na te swoje Alanony i terapie, i co, łatwo
im, lekko? A teściowa pewnie leciwa, może i moherowa, no to dźwiga swoją
walizeczkę w myśl idei "Przysięgałaś? Przysięgałam".

Czytałam o jednym, co też przysięgał, i zapadł się pod gorejące korzonki
modrzewia. Lepiej więc uważać na modrzewie:)))

[betik2]

Mnie się wydaje,że im dłużej w tym wszystkim tkwimy bez pomocy to nasza godność
zanika i po pewnym czasie godności nie mamy i to boli. Na początku to wszystko
co usłyszymy o sobie bardzo boli,mnie wręcz zatykało.Po paru latach słuchając
wyzwisk zarzutów to ja mam wtedy pustkę w głowie potem tylko jedną myśl że
pozwoliłam się tak zeszmacić!czyli godności nie mam.I to boli jak cholera.

[pirytka]

Pewnie juz ktos sie na ten temat odezwal.. ale sprobuje pomoc..
Jestem corka alkoholikow... kazdy alkoholik mowi ze nie jest alkoholikiem... ze
moze przerwac ciag.. ze moze zmienic swoje zycie ale tego nie robi... dlaczego?
Bo to obrona przed swiatem przed ludzmi ktorzy moga uwazac inaczej...
Gdy moj pijany tata wrocil do domu powiedzial, ze jest trzezwy.. po czym osunal
sie na ziemie i tam spal do rana... to wlasnie jeden z masy przykladow "obrony
przed swiatem"
Ale zapewniam, ze to ze twoj maz jest alkoholikem napewno zmienilo twoje zycie
i nastawienie do swiata..
Dlatego proponuje zglosic sie na terapie dla rodzin uzaleznionych... Powinni
pomoc.. Rowniez proponuje zglosic sie do psychologa specjalizujacego sie w
chorobach alkoholowych..
Mozesz rowniez uczestniczyc w spotkaniach aa jako sympatyk.
Ja kiedys bardzo balam sie samej nazwy "kobierzyn". Gdy slyszalam ta nazwe
przechodzily mi ciarki po plecach.. ale to wlasnie ten szpital i Ci ludzie
trzymaja moja mame w trzezwosci do dej pory...
Pozdrawiam
Agnieszka.

Godności ciąg dalszy...

[mariolka.k]

Dziękuję za tak żywe zainteresowanie się tematem wątku, może nawet chwilami
zbyt żywe;), czasami obok tematu, było też nieco humoru, choć nie o stan jego
poczucia tu chodził...ale
nie mam pretensji, w końcu ja też czasem "wyżywam sie" na różnych forach;)

Ale nie o tym chciałam:
więc oczywiście pierwotna była myśl o rozwodzie,
nawet pozew był już przygotowany.
Ale po głebszej analizie wszystkich za i przeciw / oczywiście wiecej było za/
decyzja o odejściu zawisła w powietrzu, a zaczęło się ostre działanie, którego
myślą przewodnią była właśnie walka o samą siebie!!!
Więc w skrócie i po kolei :
- Komisja ds Zwalczania ...itd. przy UM
- wizje lokalne prac. Komisji,
- rozmowy z psychiatrami
- w międzyczasie spotkanie z terapeutą od uzależnień/współuzależnień,
- wizyta kuratora sądowego,
- wezwanie na sprawę sądową o leczenie odwykowe męża, na wniosk Komisji/jw./
- sprawa w sądzie, ja jako swiadek, mąż z obrońcą! mimo to byłam pewna, że
zwycęzyłam!

A teraz tzw. pointa:
Sąd Rodzinny odrzucił wniosek Komisj o leczenie odwykowe!!!
Bez podania przyczyny!!!/ pewno uznali, że skoro mnie nie leje, to nie mam
jeszcze tak źle!

W tej sytuacji, dzięki Pani Sędzi i Pani mecenas /obrońca mąża/ pozostaje tylko
rozwód, ale to nie moja przegrana, ale przegrana wymiaru sperawiedliwości!

Więc nia zarzucajcie nikomu braku chęci do działania, bezczynności, godzenia
się z istniejącym stanem...itp.
To te wszystkie instytucje, które niby chcą pomóc trzeba kopnąć w ..tyłek, bo
teraz mąz pije jeszcze więcej, wiedząc że PRAWO / hehehe/ jest i tak po jego
stronie!
A mnie na pociechę zostały terapie w grupie współuzależnionych.
No i jak tu zachować się godnie?!

mariolka - fakt - polskie prawo jest do d..y

[jerzy30]

ale Ty chodź na te spotkania dla współuzależnionych - jakościowo i
skutecznością dystansują one prawo. I uczą godności. A Twój niech sobie chla -
po pewnym czasie Tobie to będzie "wisiało kalafiorem" - to jego chlanie.
natomiast jemu nie będzie do śmiechu - jak Tobie będzie "wisiało". To tak
działa. Czasami terapia zaczyna sie od zupełnie innej osoby - nie od tej
pijącej. Terapia osób współuzależnionych dla tych co piją dzialać zaczyna jak
paproch w oku, zadra pod paznokciem, rodzi niepokój i picie nie jest już takie
radosne i beztroskie.

[betik2]

ja chyba też dojrzewam do takiej terapi, bo już nie mam siły walczyć z tymi
setkami,humorami,wyzwiskami.Nie wiem tylko czy starczy mi sił żeby zacząć bo
teraz ich nie mam.Wiem,że im szybciej tym lepiej najtrudniejszy ten pierwszy
krok.Tak naprawdę to najtrudniej powiedzieć - przyzać się do tego,że mój mąż
jest alkoholikiem.Może gdyby miał ciągi,wracał zataczający się albo nie wracał
po kilka dni to byłoby łatwiej ale to jest picie codziennie po setce lub dwie
nie więcej (rzadko pół litra)gdzieś na klatce albo w domu oczywiście
pokryjomu.Przestałam szukać buteleczek bo nie chcę się denerwować, po co
słuchać,że to wszystko przezemnie . Własnej godności i tak już nie mam została
zabita przez męża.Teraz wiem,że jeśli sam nie dojrzeje do leczenia to nawet
poważna choroba nie jest w stanie przerwać tej miłości do wódki.

betik 2 - jak ci starcza sil w chwili obecnej

[jerzy30]

na zmaganie sie z piciem bliskiej osoby to Ty jesteś Herkules i Tytan w jednej
osobie - bo takie zmaganie to zuzywa nadludzkie sily.
Najtrudniej sie poddac tej mysli "strasznej" -moj stary jest uzalezniony - co
ja teraz zrobie - taaaaaaki wstyd. Gucio prawda. Zaden wstyd To choroba, jak
kazda inna.
Mniej odwage poddac sie i skorzystac z pomocy takich jak Ty co z tej pomocy juz
korzystaja. Ja jestem z tych co pili. Ja tez pilem elegancko, po kryjomu. ja
skorzystalem z pomocy 16 lat temu - z pomocy skutecznej bo jej chcialem. Teraz
jest badzo dobrze. Zapewniam Cie ze i w Tqwojej sytuacji bedzie coraz lepiej.
Obserwuje ten ruch i w nim uczestnicze od lat bez mala 20-tu Tu w Polsce i na
scalym świecie. Bylem na spotkanich w USa i w kandzie gdzie na stadionie
siedzialo 70-80 osob 0- AA, AL-anon DDA, DDD, NA, NH, NN, NI, NO - to
dziala!!!!!!!!!!!!!!!

[betik2]

Witam, dziękuję za słowa otuchy teraz mamy parę dni spokoju krótka przerwa ale
pewnie to tylko chwila . W takich momentach zbieram siły.Może to dziwne ale
dużo mi dało czytanie tego forum.Dojrzewam do zmiany toku myślenia .Tak
naprawdę to sił już mi brakuje.
Jerzy 30 napisałeś,że Ty również piłeś inteligentnie co zdecydowało,że poddałeś
się leczeniu? Czy naprawdę trzeba spaść na dno żeby coś zmienić? Chcę uchronić
dzieci które ojca bardzo kochają. Nie chcę,zeby oglądały jak ojciec się
stacza.Myślałam ,że poważna choroba coś zmieni ale to były złudzenia dwa
tygodnie po wyjściu ze szpitala znów strzelił setkę czy dwie.Źle się poczuł
kazałam spakować wszystkie lekarstwa w torbę i iść do szpitala pokazaż leki i
powiedzieć że przy tym zestawie pije .Oczywiście tego nie zrobił ale po tym
wiem że alkohol nie zna żadnych przeszkód. Mogłabym ksiązkę napisać jak chyba
większość na tym forum. Tak naprwdę to chyba jestem zagubiona w tym wszystkim.

[mariolka.k]

betik2 napisała:
>[..] tygodnie po wyjściu ze szpitala znów strzelił setkę czy dwie.Źle się
poczuł
> kazałam spakować wszystkie lekarstwa w torbę i iść do szpitala pokazaż leki i
> powiedzieć że przy tym zestawie pije .Oczywiście tego nie zrobił ale po tym
> wiem że alkohol nie zna żadnych przeszkód.

Masz rację, nie zna!
Adwokat mojego męża/ nawiasem mówiąc- kobieta!!/jako podstawowy argument
przeciwko uznaniu męża za pijącego, podała zestaw leków które on aktualnie
przyjmuje, a przy których NIE MOŻNA PRZECIEŻ uzywać alkoholu!!/ tak
powiedziała./ A potem stwierdziła,że jej klient jest bardzo chorym
człowiekiem!!
Więc co się dziwić naszym mężom, skoro "obce baby" w majestacie prawa uwalniają
ich, za ich własne pieniądze, od "grzechu" pijaństwa!

> Mogłabym ksiązkę napisać ...

A wiesz, że ja właśnie niedawno zaczęłam pisać?! Taką biografię z myslą
przewodnią! I właśnie w trakcie jej pisania wiele spraw związanych z naszym
dotychczasowym życiem, z zachowaniami mojego męża i moim, stało się dla mnie
jasnymi !

[betik2]

Witaj mariolka.k tak to chyba dobry pomysł,żeby zacząć spisywać nasze życie bo
przy okazji rozkładasz wszystko na czynniki pierwsze, do wielu sytuacji
podchodzisz z dystansem możesz na nowo wyciągnąć wnioski i stwierdzić, że
Twoje reakcji wtedy a teraz różnią się diametralnie. Jaka teraz jesteś mądra
oh.. gdybyśmy wcześniej posiadały tą mądrość nasze życie byłoby inne. Jak to
się mówi gdybym wiedziała,że się przewrócę to bym się położyła.Jestem ciekawa
na jakie schorzenia cierpi Twój mąż nie zdziwię się jak będą one taki same jak
u mojego.
pozdrawiam

[mariolka.k]

Witaj betik 2, byłam na długich wakacjach i psychicznie jestem odpręzona.
No ale czas znów zmierzyć się z "prozą życia" i jak pisał poeta
"Serce by chciało do wielkich rzeczy, a tu pospolitość skrzeczy"/oczywiście
Wyspiański/
Co do mojego pisania, to chwilowo mnie zastopowało, bo nie było moim zamysłem
skupianie sie na jakimś jednym problemie, a teraz własciwie własnie "ten jeden
problem" zdominował mój umysł, więc nie wiem co dalej...

Mój mąż choruje na nadcisnienie, przy tym ma powazne problemy z sercem.
Był w szpitalu i juz nawet miał wyznaczony termin operacji/ nie wiem na czym
miałaby polegać!/ ale nie poszedł, tez nie wiem dlaczego.
Powiedziałam mu, że nic mnie to nie obchodzi / hmmm/ i niech go odwiedza w
szpitalu pani mecenas, która go wybroniła od przymusowego leczenia. No cóz, nie
mogłam sobie darowac tej złosliwosci!
Mam tylko problem, czy powiedzieć lekarzowi, że on pije. On nie powiedział.
Terapeutka poradziła tylko tyle, że z p. widzenia osoby współ-onej nie
powinnam, lecz z moralnego p. widzenia moze powinnam?! Ale to moja decyzja.
Dziwie się tylko, że w szpitalu nie odkryli tego.

[betik2]

witam mariolka.k
dzisiaj przeczytałam Twoją wypowiedź ,ja w obecnej chwili jestem z ograniczonym
dostępem do internetu, więc też jestem opózniona.
Mój mąż też ma problemy z nadcisnieniem a do tego w ubiegłym roku miał
zakrzepicę i to nie byle gdzie bo w mózgu. Ja już podczas pierwszej rozmowy z
lekarzem powiedziałam ,że ma problemy z alkoholem i prosiłam żeby dodał swoje i
porządnie go nastraszył , co też uczynił.Efekt był taki ,ze po wyjściu ze
szpitala mineły dwa tygodnie a ten się uchlał.Opadły mi ręce i ptrzesatałam
wierzyć w jego zapewnienia i obietnice.Obecnie ma nową pracę z której jest
zadowolony,zdrowie szwankuje bo ileż można -jednym słowem norma.Popija te swoje
setki i jest mu dobrze z tym.
Piszesz ,że byłaś na wakcjach Boże jak ja Ci zazdroszczę.
pozdrawiam gorąco
betik 2

[mariolka.k]

dzieki jerzy,
chodze na terapię, tyle że spotkania są dla mnie zbyt rzadko/ to terapia w
ramach NFZ/,
potrzebowałabym kogoś, kto byłby ze mną na codzień, kto wspierałby mnie w
każdej chwili gdy tego potrzebuję, kto hamowałby moje wybuchy agresji...
no ale na osobistego terapeute mnie nie stać, postaram się więc skorzystac jak
najwięcej z tego co jest.
mam tylko problem z rozróżnieniem w moim zachowaniu tych moich reakcji, które
wynikają z tzw. współuzależnienia, a tych, które "powstają" na skutek mojej
silnej nerwicy! bo jeśli przyczyna jest nerwica, to łatwiej mi myśleć, że
jednak nie straciłam jeszcze godności!

[jerzy30]

To są te same reakcje. Nerwica jest wynikiem współuzależnienia, wybuchy gniewu
też. Wszak nigdy nie wiedzialas co sie za chwile stanie. Terapia pomaga. Chodź
na grupy Alanon - sa prawie codziennie. To też pomaga. I jest bezplatne. To
takie same kobiety [głownie] jak Ty. Wybuchy agresji sa czsami potrzebne bo jak
bedziesz je tlumic to wejdzie to w Ciebie - i wtedy moze byc broźnie - inna
choroba. Kazda choroba ma swoje odzwierciedlenie w naszych odczyciach,
zachowaniach, reakcjach. To somatyka. Godnosci nigdy sie nie traci - chyba ze
robisz cos zlego. A ty masz tylko wybuchy gniewu i zlosci [to nie jest zle - to
jest okazywanie naszych uczuc - one tez w nas sa - zlosc nie jest zlym
uczuciem]- to nie jest utrata godnosci.

grupy Alanon

[mariolka.k]

jerzy, znów mi pomogłeś, dziękuję
mąż nie reaguje na żadne argumenty, gdy mówię normalnym tonem, po prostu milczy,
ale gdy wreszcie zaczynam krzyczeć mówi że jestem psychiczna, bo krzyczę...i
tak w kółko
powiedz, prosze, jak trafić do takiej grupy, gdzie o nie pytać... mieszkam w
duuuzym miescie
pozdrawiam, m.

[mariolka.k]

o rany...zaskoczyłam...

[jerzy30]

wejdź na www.aa.org.pl - chyba tak [jak nie to znajdziesz przez google] Tam
jest spis wszystkich grup AA i ALanon w Polsce. W samej Warszawie jest ich ok
30 - sądzę. To dobrze ze zaskoczylas. Wrzask jest wskazany 0 jest lepszy od np.
raka. Kto nie wrzeszczy [w pewnych sytuacjach to pakuje w siebie]

[mariolka.k]

Dzięki, znalazłam w internecie wykaz mityngów.Większość jest zamkniętych, przy
niektórych napisane np. pierwszy/ drugi/ostatni... otwarty. Co to znaczy?! Czy
moge uczestniczyć tylko w otwartych?

[finlandia07]

po mojemu żaden mityng nie pomoże.pod Poznaniem jest niezły ośrodek,ale żeby tam
trafić trzeba dojrzeć.nie chcę cie martwić ale skoro twój nie doszedł SAM do
takiej decyzji to musisz się jeszcze pomęczyć.chyba że pojedziesz w swoja stronę...

[mariolka.k]

tez zaczynam miec takie odczucie
bo nawet jak tam naładują mnie pozytywną energia, to powrót do domu,
wciąż do wspólnego z nim domu, wszystko niweczy,
ale teraz juz wiem, że muszę odejśc, że kiedyś na pewno odejdę, to
jedyne rozwiazanie bym znowu modła być sobą!
pozdrawiam
m.k.

[ela7736]

podjełam terapie po 11,5 roku małżenstwa, wcześniej też było to wszystko o czym
pisałyście. Mam 30 lat od roku jestem sama, wyprowadziłam męża z domu,sprawa
rozwodowa w toku, myślę a nawet jestem przekonana że gdyby nie terapia to
jeszcze bym trwała w tym małżeństwie, ale sama przerażona byłam swoim
zachowaniem- agresją, drażliwością, wybuchami płaczu. a w tym wszystkim nasz
syn. Teraz dalej jestem pod opieką terapeuty, bo to nie jest tak że odrazu
wróci wszystko do normy, dalej duuużo bym dała by być z mężem ale wiem że z
takim jakim on jest być nie moge i nie chcę. też miałam wątpliwości czy podołam
bez niego, bez jego obecności, poradziłam sobie bo nie mam wpływu na jego picie
i na to że leczyć się nie chce. Choć to moje życie nie ma barw tęczy, to jednak
wiem że będzie jeszcze kolorowe- mam taką nadzieje czego i Wam życzę.

[beatrice51]

Ela7736, podziwiam Cię. Ja nie mam tyle odwagi. Czy dam sobie radę? Po cichu
boję się samotności, pomimo, że to co mam teraz to jest nienormalne życie. Ta
ciągła niepewność jutra, co tam dnia dzisiejszego, ten strach, to oczekiwanie,
czy przyjdzie trzeźwy, czy pijany, to wąchanie, przeszukiwanie teczki, ubrań,
chodzenie za nim, szukanie go, słuchanie chorych obietnic, chęć uwierzenia w
nie/ na dzisiaj już nie/ itd. Wiem, że dobrze robi mi kontakt z ludźmi, ale
podczas jego ciągów nie jestem w stanie zrobić cokolwiek w tym kierunku. Mam
typowe objawy depresyjne. Nie wychodzę z domu, unikam ludzi, nie mam siły na
nic. Między jego ciągami podnoszę się, ale on po kilku dniach podcina mi znowu
skrzydła. I tak to już trwa 5 lat. Błędne koło.

[ela7736]

Na pewno dasz sobie rade ale póki co zgłoś się na terapie dla współuzależnionych
chodząc tam uzyskasz informacje o chorobie alkoholowej, co pomoże ci zrozumieć
jak twój mąż funkcjonuje i jak postępuje ta chorobą, następnie uzyskasz
informacje co to jest współuzależnienie i jak sobie radzić ze stresem z
nadkontrolą z iluzją i myśleniem-"magiczno-życzeniowym"jak sobie radzić z
agresją i jak zacząć dbać o siebie czyli uzyskasz informacje i pomoc z tym
wszystkim z czym borykają się osoby żyjące z alkoholikiem. Jeżeli nie jesteś
jeszcze gotowa na odejście od męża to nikt ci tego kazał nie będzie
najważniejsze to to żebyś zgłosiła się na terapie a chodząc tam po pewnym
czasie będziesz wiedziała co masz zrobić i podejmiesz słuszną dla ciebie
decyzję.Polecam także korzystanie z AL-Anonu tam chodzą osoby współuzależnione
i dzielą się swoimi doświadczeniami i przeżyciami,jeśli jest ci trudno
kontaktować się z osobami które nie mają takich broblemów jak ty(i my wszystkie
żony alkoholików) to tam znajdziesz bratnie dusze, które zrozumią i nie potępią
ciebie i nie będą prawić kazań bo same to przezywaja czy przezywały.Zobaczysz
tam kobiety uśmiechnięte, zadowolone pomimo tych wszystkich doświadczeń, które
też ty przeżyłaś i przeżywasz ale one już wiedza jak sobie z nimi radzić.
Trzymaj sie.