Alkohol zabija miłość?

[issa6]

On jest alkoholikiem. Pije coraz więcej, coraz częściej. Ale na zewnątrz
funkcjonuje jeszcze normalnie. Nie mieszkam z nim. Czy to możliwe, że
przestał mnie kochać przez alkohol? Że alkohol stał się ważniejszy dla niego
niż uczucie, niż ja, niż wszystko inne? Czy alkohol stopniowo wypłukuje
człowieka z uczuć wyższych, czyni obojętnym, zimnym? Czy zmienia osobowość?

[wojtech451]

Niestety masz rację. Jesteś dobrym obserwatorem i wyciągasz właściwe wnioski.

[robert_wawa]

tak, alkohol zabija miłość, bo alkoholik jest egoistą i skupia się tylko na
sobie, żeby się napić, ukryć to, że pił, albo walczy w kacem lub tym, że napił
się za mało. przykra prawda :-(

[misioxxx86]

Uwazam ze alkohol dla czlowieka uzaleznionego moze stac sie bardzo wazny w
zyciu...ale napewno nie wygra z prawdziwa, prawdziwa, najprawdziwsza miloscia.
Milosc to bardzo wielkie uczucie i powinno w glowie kazdego czlowieka
przezwyciezyc wszystko..Tyle ze te dwie rzeczy: alkohol i milosc ida po tym
samym torze i czesto zachodza niechciane kolizje..Porozmawiaj z nim, powiedz mu
ze czujesz ze jestes na nizszym szczeblu w drabinie jego wartosci itd...:)

[kylly]

hmmm poważnie miłość przezwycięża wszystko ?? musisz być bardzo młodą osobą
jeśli myślisz że to uczucie wygra z uzależnieniem...a rozmowa z czynnym
alkoholikiem to to samo co rozmowa ze ścianą...może nawet lepiej mówić do
ściany....
pozdrawiam

[misioxxx86]

moze nie bardzo mloda ale mloda:)...i mozliwe ze jeszcze nigdy nie mialem
doczynienia z prawdziwym alkoholikiem..wypowiadam sie na przykladzie wlasnego
zycia i doswiadczen...
pozdrawiam

[drak02]

misioxxx86 napisał:

> moze nie bardzo mloda ale mloda:)...i mozliwe ze jeszcze nigdy nie mialem
> doczynienia z prawdziwym alkoholikiem..wypowiadam sie na przykladzie wlasnego
> zycia i doswiadczen...
> pozdrawiam

Z tego co piszesz wnioaskuję ze faktycznie nie miałaś do czynienia z prawdziwym
alkoholikiem i nie życzę ci abyś kiedykolwiek miała. Pozdrawiam.:)

[rauchen]

mnie sie wydaje, ze milosc moze wygrac z alkoholem,
pod bardzo istotnym warunkiem, ze alkoholik juz wie,
ze z alkoholem przegral.

A ty misio, na jak dlugo u ciebie milosc zwyciezyla z alkoholem?
Dwa tygodnie?
Oj, slaba ta milosc, chyba szukaj dalej :)

Błagam nie bądź śmieszna. n/t

[triss_merigold6]

[pirytka]

zgadzam sie czasem sciana predzej zrozumie...
Najpierw bardzo pil moj tata... moja mama zaczela pracowac w tym samym
miejscu.. w przekletej "WSK". Nie chciala czuc sie sama zaczela pic... Pila
bardzo duzo... dosiegla swojego dna poszla na leczenie... nie pije...
Moj tata do tej pory powtarza "przepraszam", "to sie wiecej nie
powtorzy", "naprawde Cie kocham"...
Byl 2 x na leczeniu... i jaki efekt?? Gdybym byla w Polsce pewnie wlasnie
zastalabym go z kolegami na "jabcoku"... <3 miesiace jestem w Anglii, ale przez
lata mieszkalam z babcia z 2 strony ulicy i slownie nic, nigdy nie dotarlo>
Alkoholik to osoba chora, ktora nie panuje nad tym co mowi, co mysli wszystko
dla nie ma zwiazek z alkoholem i niczym innym... jak wiec mozna z czyms takim
rozmawiac?? Ja wiem to ciagle czlowiek, ale alkohol calkowicie zmienia jego
myslenie w pewnym momencie tym ludziom juz na niczym nie zalezy i tylko tu jest
szansa przestac pic... musi dotknac dna... dopiero wtedy jest szansa ze zobaczy
to czego wczesniej nie widzial... uslyszy cos czego nie slyszal.. tylko wtedy
jest szansa na zmiane... niestety niektorzy ludzie tego nie dozywaja.
<Przepraszam za ewentualne bledy.. pisze na biegu z angielskiego collegu>

[rauchen]

Czy alkohol zabija milosc?
Tak sobie przeczytalam wpis Alkoholiczki5, na sasiednim watku,
i prawde mowiac troche mnie ciarki przeszly,
jak napisala ze corcia wraca ze szkoly, a mamusia zamiast piwkowac, obiad
gotuje.
To nie chodzi o to, zeby kogos oskarzac, tylko tak sobie uswiadomilam, ile
dzieci wraca do domu ze szkoly, a tam zamiast mamy gotujacej obiad, mama spi
ubzdyngolona.
Pewnie troche trudniej jest zabic milosc matki do dziecka, lecz jezeli alkohol
prowadzi do tak powaznych zaniedban w stosunku do kogos tak bliskiego,
to czy mozna miec nadzieje ze milosc zwyciezy w zwiazku dwoch osob, ktore
dopiero co sie poznaly, czy tez iles tam czasu ze soba sa??

[e4ska]

Rauchen, na litość mocy niejasnych, co Ty wypisujesz?!

Alkoholizm nie polega na tym, że człowiek śpiewa sobie wesoło po nocy i ma
rumiane lica.

Nie redukuj alkoholika do ról żadnej z ról społecznych czy rodzinnej, bo
alkoholik czy alkoholiczka żadnej z nich grać nie umie, chociaż się stara ze
wszystkich sił swoich.

Moim zdaniem tragedia nas, alkoholików, nie polega na braku miłości. Mamy jej aż
nadmiar, dlatego tak ciężko jest pić, a nie pić - też nędzna pociecha,
przynajmniej na początku.

Tak, Misio z iXami,kochać to Ty możesz i na pewno potrafisz, ale żeby się
nakochać, trzeba uważać. Moim zdaniem Twoje opamiętanie jest jak najbardziej
pożyteczne, dobrze Tobie wróżące i chociaż miło należeć do naszej wesołej
gromadki - prawda, Cortono:))) - to milej trzymać się od nas z daleka, czego Ci
szczerze życzę, jak też urody studiowania bez kaców i klinów.

[kasia10021]

tak alkohol zabija miłość i niszczy wszystko po drodze. Nie znam większej siły
od siły alkoholu ( w domyśle siły uzależnień ). Przykro mi, ale nie łudź się, że
kiedyś ktoś w imię miłości zrezygnuje z uzależnienia. Z uzależnienia można
zrezygnować tylko w imię własnego życia, chęci do życia, w imię wolności,
możliwości decydowania o sobie. W takich sytuacjach to jakość życia
uzależnionego musi być na planie pierwszym, nie chęć robienia czegoś dla innych,
nawet w imię miłości.

[janulodz]

Miłość wygrywa z alkoholem - pod warunkiem, ze jest to miłość własna

[magtomal]

Janu, ale właśnie Ty jesteś dla mnie dowodem na to, że tak nie jest! Twoja
opowieść o "widoku z okna" (przecież nie mylę- to Twoja historia?) tak mnie
poruszyła, bo pokazała, że możliwe jest podjęcie decyzji o niepiciu właśnie ze
względu na żonę, na kochaną osobę. Wiem, że to wyjątek, ale dla mnie tak ważny,
dający dużo nadziei - nie odbieraj jej teraz!

[janulodz]

Magtomal, nie odbieram nikomu nadziei tym stwierdzeniem. Piszę tylko, że alkoholik musi sam dojrzeć do podjęcia decyzji. Musi tak nisko upaść, żeby w swoim upadku dostrzec jakie spustoszenie w jego życiu wywołał alkohol. Musi chcieć zacząć żyć inaczej. Musi w pierwszej kolejności pokochać siebie. Przestać się własnoręcznie niszczyć. Musi go zaboleć aż do zwierzęcego, panicznego, niepohamowanego strachu przed, śmiercią, ostatecznym upodleniem, ubóstwem, czy też utratą kochanej osoby. A najczęściej przed wszystkim naraz w dowolnej kolejności. Dla mnie ten widok z okna był tym ostatnim kamieniem, który przepełnił szalę. Ale przed nim był ich pełen wagon.
Najtragiczniejsze w tym jest to, że Ty Magtomal bezgranicznie wierzysz, że taka przemiana w cudowny sposób nastąpi u Twojego męża. Niestety, on jest jeszcze na etapie niszczenia samego siebie i wszystkiego wokół. Tylko, że o tym nie wie.

[magtomal]

Rzeczywiście wierzę w Jego przemianę. Wielokrotnie wydawało mi się, że to
już...I bardzo boję się kolejnej zawiedzionej nadziei. Mój mąż ma już sporo
kamieni w swoim "wagonie"; mnie wydaje się, że wagon jest już pełny i aż boję
się myśleć, że może się tam coś jeszcze zmieścić. Boję się, że mnie ten Jego
wagon przywali i zmiażdży.
On próbuje walczyć i znów rodzi to we mnie nadzieję; a tak się jej boję, bo
wiem, jak boli zawód.
A Twója historia o "widoku z okna" jest dla mnie naprawdę niesłychanie ważna!

[kylly]

janulodz napisał:

> Miłość wygrywa z alkoholem - pod warunkiem, ze jest to miłość własna

pod powyższym cytatem podpisuję się obiema rękami :))

no proszę hehe - jak mawiała pewna łyżka niemożliwe...a jednak możliwe w czymś
się zgadzamy
pozdrawiam

[janulodz]

Bo obaj jesteśmy trzeźwiejącymi alkoholikami i może nie jedziemy na tych samych wózkach, ale na pewno w tym samym kierunku. :)))
Pozdrawiam

[issa6]

Domyślam się, że w dalszej perspektywie alkohol może zabić miłość, bo po prostu
niszczy wszystkie więzi. Chodzi mi jednak bardziej o podłoże organiczne tych
zmian.
Zawsze, gdy on miał kaca, choć był w pracy, nie widywaliśmy się w ten dzień.
Pisał, że chciałby się ukryć przed wszystkimi. Miał doła, poczucie winy. Mówił,
że nie jest wtedy atrakcyjnym rozmówcą.
Pewnego razu spotkaliśmy się przypadkiem, gdy on był na ostrym kacu. Był
obojętny, miał zimne oczy, powiedział mi nawet cos przykrego, choć na trzeźwo
był zawsze czuły i delikatny. Jakby inny człowiek. Najwyraźniej chciał, żebyśmy
się tego dnia jak najszybciej rozstali. Zapytałam go, czy nie tęsknił, czy on w
takie dni nic nie czuje? Odpowiedział, że nie, że nic nie czuje, ma kompletną
pustkę w głowie. A kiedy zobaczyliśmy się znowu powiedział, że myślał, że czuję
już do niego obrzydzenie.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że alkohol może osłabiać wrażliwość, czynić
obojętnym, spłycać życie uczuciowe, a tym samym zabijać miłość.

[rauchen]

podloze organiczne?
otoz alkohol stopniowo niszczy mozg,
bezposrednio bo alkohol jest trucizna dzialajaca bezposrednio na komorki
nerwowe niszczac je,
a posrednio uszkodzenie mozgu moga powodowac urazy glowy doznane pod wplywem
upojenia alkoholowego.

[pirytka]

To nie wszystko poza nie widocznymi uszkodzeniami od alkoholu czasem moga
powstac calkowicie widoczne uszkodzenia... Czasem ludzie po alkoholu wpadaja w
delirium a wtedy to juz wogole inna historia... mysle ze wszyscy anonimowi
alkoholicy wiedza co to. Mysle ze kazdy widzial jakis przyklad jak byl na
leczeniu... nie ktorzy ludzie na zebraniach o tym opowiadaja.. Mnie to
bezposrednio nie dotyczy wiec nie moge mowic o tym co ludzie mowili mysle ze
moze kiedys ci co to przezyli sami opowiedza
Moim zdaniem alkohol nie zabija milosci... jest znacznie gorszy.. on zabija
wszystko co widzimy, w co wierzymy, co czujemy... poprostu wszystko
Pamietam jak moja mama przyszla pierwszy raz powiedziec przepraszam... ale
pierwszy raz jej slowa nie byly tylko slowami... pierwszy raz zobaczylam ze ona
naprawde chce sie zmienic.. to bylo naprawde piekne jak moja mama zaczela sie
uczyc wszystkiego od nowa..
Teraz boi sie pic syropow mimo iz 8 lat nie pije... i mowi ze dopiero teraz wie
co to znaczy zycie, dopiero teraz odkrywa wszystko na nowo

[rauchen]

ja wiem ze alkohol uszkadza i inne narzady,
ale jesli uszkodzil mozg w sposob nieodwracalny,
to raczej trudno mowic o powrocie do jakis realnych uczuc czy sposobu
odbierania rzeczywistosci. Mozgu sie nie przeszczepia, i to nadal trudna
struktura do wykonywania jakichkolwiek operacji.
Z uszkodzona watroba czy trzustka, mozna pewnie nadal kochac i wrocic do
jakiegos realnego spostrzegania rzeczywistosci.
Tylko co u kogo alkohol uszkodzi, to raczej tak jak w wyliczance: na kogo
wypadanie na tego BEC!

[issa6]

On chce z tym skończyć, ma świadomość nałogu. Czuje się silny i wierzy, że tego
dokona. Sam, poprzez własną wolę. Nie pije już pewien czas, ale nie dopuszcza
myśli, że miałby stać się abstynentem. Postrzega to jako zamach na wolność. Jak
rozmawiać z alkoholikiem o uczuciach, kiedy jest niekonsekwentny, niesłowny?
Jak go kochać? Każdego dnia tęsknię za nim, a on przeżywa te dni chyba inaczej.

[janulodz]

On z tym nie skończył. On sobie po prostu zrobił krótką przerwę.
Świadomość nałogu to pogodzenie się z myślą o całkowitym zerwaniu z alkoholem. Nawet w cukierkach. Każdy z nas alkoholików myślał, że jest silny. Tylko, że każdemu z nas tak się tylko wydawało.
Powrót do kontrolowanego picia jest niemożliwy dla uzależnionego. A co do wolności to ja teraz czuję się bardziej wolny niż w czasach, kiedy rządziła mną wóda.

[rauchen]

wiesz,
to tak jakby twoj facet mial kochanke, powiedzmy ze nazywa sie halinka.
no i on notorycznie spotyka sie z ta halinka, mimo ze niby ciebie kocha.
Czasami do niego zachodzisz do domu, a on sobie z halinka baraszkuje,
i mowi ci zebys sobie poszla, bo on cie krzywdzi i tak dalej,
ale ty go kochasz.
Teraz ci mowi ze chce skonczyc z halinka, sam, no ale wiesz, nie tak do konca.
Od czasu do czasu spotka przeciez halinke w sklepie, na przystanku, w knajpie,
tak przy okazji, no wiec skoro okazja sie nadarzy, to on oczywiscie hop,
pobaraszkuje sobie z halinka, bo przeciez to tylko taka okazja sie trafila, on
wcale nie dzwonil nawet do niej. A ze czasami nawet i zadzwoni, to co, przeciez
to ciebie kocha, z halinka sobie tylko baraszkuje.
Nawet ozeni sie z toba, tyle ze halinka oczywiscie tez przyjdzie na wesele, no
bo jak inaczej. No moze nawet sobie nie pobaraszkuja gdzies w kacie zeby nikt
nic nie gadal, no ale nastepnego dnia juz poleci do halinki, moze na dzien
tylko, a moze na tydzien, a moze w ogole zamiast z toba w podroz poslubna
pojedzie sobie z halinka. No ale przeciez ty wiesz, ze on tak naprawde jest z
toba.
Przy lozku, na stoliczku na wszelki wypadek tez postawi obok zdjecia slubnego z
toba, halinke, no bo wiesz, on nie moze tak zupelnie stac sie abstynentem od
patrzenia na halinkowe zdjecie.
Urodzisz mu dzieckos, a on z tej radosci pojdzie pobaraszkowac z halinka.
Dostanie prace - ze szczescia poleci do halinki.
Staci prace - z zalu poleci do halinki.
Przygotujesz wspanialy obiad ze swiecami dla niego - ale on nie mogl przyjsc,
bo halinka sie pojawila, i ona bardziej go potrzebowala.
Halinka bedzie zawsze, twoj facet nigdy z niej nie zrezygnuje, ale ty bedziesz
sie godzic, bo przeciez on jest z toba, macie wspolne mieszkanie, nawet nie
szkodzi ze halinka pomagala dobierac kolor tapety, i chodzila z wami do sklepu
wybierac meble.
Na halinke nawet slowa nie bedziesz mogla zlego powiedziec, bo jeszcze ci sie
dostanie, bo halinka jest i zamierza pozostac, bo z halinki twoj facet
calkowicie nie chce zrezygnowac.
Bedziecie sobie zyli w swietnym trojkacie: twoj facet, halinka, i gdzies tam
ty, a zwlaszcza ze ty sie przydasz bo ugotujesz, upierzesz, posprzatasz, jak
twoj facet z halinka przyjda sobie przyjaznie pobaraszkowac.
A kto wie, moze z biegiem czasu, gdy halinka stanie sie tak czestym gosciem,
wrecz domownikiem wazniejszym od ciebie, moze sama pokochasz halinke, i wtedy
to halinka bedzie wam mowila co macie robic, kiedy, dlaczego.
Bedziesz miala piekne zycie z kochanym facetem i kochana halinka.

Zastanow sie nad tym: chcesz zycia z facetem i halinka, chcesz faceta ktory
zrobi wszystko zeby halinke ze swego zycia wykopac, czy poszukaj sobie takiego
faceta ktory bedzie kochal ciebie, nie halinke.

[betik2]

Dziewczyno zwiewaj gdzie pieprz rośnie póki jeszcze możesz . Alkohol niszczy
wszystko co będzie stało na jego drodze.Po co Ci potem zastanawiać się nad tym
gdzie podziała się moja godność.Po kilku latach życia z alkoholikiem tak będzie
bo to Ty według niego będziesz winna temu,że on pije.Ty będziesz wrogiem
nr.1 .Po co masz go znienawidzieć za słowa które on wypowie,potem będzie
przepraszał a i owszem i co z tego jak będzie powtórka.Wiem coś o tym. To boli.

[jerzy30]

Tak jest to prawda. Gorzala niszczy wszytko i wszystkich dookola. Wymiata jak
atomowa bomba. Potrafi nawet zniszczyc "właściciela" - czyli tego co ja w
siebie wlewa. I potrafi nawet zniszczyc milość własną.

[jenny110]

to prawda alkohol moze wszystko zniszczyc,sama trace przez to
przyjaciela,oklaski dla tych ktorzy sa w stanie sie poswiecic i pomoc osobie
uzaleznionej!

[beatrice51]

Oczywiście, że alkohol zabija miłość. Zniszczy wszystkich w rodzinie. A
najbardziej bezbronne są dzieci. Nigdy nie polecałabym związku z alkoholikiem.
Wiem to też ludzie i mają swoje prawa. Ale ten nałóg jest tak straszny, że
zrujnuje życie wszystkim, których spotka po drodze. Mój mąż codziennie rano
mówi jak nas kocha, potrzebuje, chce zaczynać od nowa. Ale cóż z tego wieczorem
przemienia się w agresywnego człowieka, który nie kontroluje już siebie, bo
jest po kolejnym seansie piwnym. Właśnie na niego czekam.

[e4ska]

Beatrice, nie wiem, czy dzieci są bardziej bezbronne od ich matki. Może mniej
się martwią, żyją w tym swoim miłym świecie dziecinnych radości, smutkom na przekór.

A Ty się nie tez martw, będzie jak ma być, ciesz się spokojem i niczego nie bój.
Doświadczeni radzą, żeby w razie agresji wzywać policję. Alkoholik to tchórz,
chce tylko pić w spokoju. To musi być straszne, jak się policja pojawi, ale
najstraszniejsze jest czekanie i totalna beznadzieja. I wiesz, Bea, że alkoholik
niszczy swój organizm fizycznie, jednak mój wujek, pijak, wykończył fizycznie
dwie żony, zmarnował je, bo on się regenerował w krótkich fazach abstynencji, a
one tego nie umiały.

Pomyśl sobie o czymś milszym, o tym, że przecież nie musisz znosić cudzych
fanaberii, rozważ swoją sytuację, nie każdy Twój wieczór musi być taki jak dzisiaj.
Oby Ci się wszystko ułożyło, bądź tylko uparta i konsekwentna, a zobaczysz, ile
możesz zmienić w swoim jedynym życiu. Drugiego nie dawają:)))

[beatrice51]

To, że alkoholik jest tchórzem to wiem z autopsji. Od kiedy zaczęłam wzywać
policję, to nie podnosi na mnie ręki. Podczas interwencji zrobił się malutki.
Na drugi dzień powiedział, że nic nie pamięta.Najwygodniej, prawda? A co do
dzieci... Pomimo, że mają swój świat szkolny, pozaszkolny, to nie wracają do
domu jak mnie nie ma.Dlaczego? Boją się jego, bo jest agresywny po pijanemu. A
kiedy wróci pod wpływem, a kiedy nie to wielka niewiadoma. Ja wyciszam wszystko
lub jestem chłopcem do bicia. A jak kiedyś nie zdążę przyjść na czas? Ile
jeszcze mogę wytrzymać? Poza tym leczyłam już syna /12 lat/ na nerwicę u
psychiatry. Przyjmował psychotropy kilka miesięcy. Pierwsze pytanie lekarza,
czy w domu są uzależnienia? Skłamałam,że nie, bo się wstydziłam. Teraz bym już
nie skłamała. To wszystko są naczynia połączone. Najstarsza córka jąka się,
młodsza jest nerwowa i ma dolegliwości żołądkowe. Dzieci alkoholików nie mają
takiego miłego dzieciństwa.Pozdrawiam.

[issa6]

On jednak znowu pił. Wiedzieliśmy oboje, że tak będzie, to było między
wierszami naszych rozmów. I wiele wskazuje na to, że będzie dalej
pił. "Musiałbym zmienić środowisko" - tylko, że oni piją, ale nad tym panują,
to tak zwani prawdziwi faceci, wykształceni, z dobrym zajęciem. Idzie więc
przed siebie, ale donikąd. Od wielu dni nie mam z nim kontaktu. Zdecydowało o
tym to, co mówił też będąc trzeźwym. To koniec, choć jakiś głos mówi mi, że on
wróci jeszcze. Jakie to cholernie smutne...

[alkoholiczka5]

Z ciężkim sercem wracam na to forum, choć wiem, że mam tu osoby mi życzliwe.
Magdomal, uciekaj gdzie pieprz rośnie, jak słusznie zauważył jeden z
forumowiczów. Ja jestem alkoholiczką, nadal potykającą się o własne błędy, ale
już rozumiem. Mój mąż to zaprzysięgły alkoholik, tak samo jak jego tatuś. To
dzięki niemu wpadłam w nałóg (choć tak uczciwie nie mogę go za to obarczać winą
do końca). On przynosił sobie piwko do domu, ja robiłam sobie herbatę
wieczorem. Było posprzątane, wyprane, ugotowane. On zalegał z alkoholem na
kanapie, bo się zmęczyl psychicznie w robocie. Tak jakbym ja nie pracowała! Ale
zaczął kupować i dla mnie. Stało się. Więc uciekaj dziewczyno. Ja mam za sobą
odwyki w psychiatryku. On uparcie twierdzi że nie ma problemu. Przynosi alkohol
do domu, pije z kumplami; ALE PRZECIEŻ TO JA MAM PROBLEM, NIE ON! Bo byłam na
leczeniu. Bo podjęłam słuszną decyzję. Ale czasami się łamię, kiedy widzę
alkohol w domu. Drobnymi kroczkami zmierzam do całkowitego zerwania z tym
gównem. Tylko, też zdaj sobie z tego sprawę, to nie jest łatwe. Dopóki sam nie
będzie chciał, niczego z nim nie dokonasz. Być może, moi mili przyjaciele,
wkrótce będę pisać tu jako panna z odzysku. Obrażanie mnie i poniżanie
(szczególnie po wizytach męża u swojej mamusi) jest na porządku dziennym.
Teściowa jest nastawiona wrogo do mnie i to już od kilkunastu lat. Od samego
początku naszej znajomości pił,ale jeszcze się hamował. Od 2001 pije już prawie
bez przerwy (prowadzę pamiętnik o jego eskapadach).
Mamusia obecnie wykorzystuje, że mamy kryzys i podsyca w nim nienawiść?
Zniechęcenie? A już na pewno utwierdza w nim dobre samopoczucie. Nie jest miło
słyszeć, że "obrabia mi dupę" (cytat męża), że mu się chce nieraz rzygać na mój
widok, że jestem nieatrakcyjna (to akurat nie ma potwierdzenia w
rzeczywistości :-). Więc powtarzam, dziewczyno, zastanów się. Chyba nie chcesz
popaść w takie samo uzaleznienie. Odstaw go całkiem od siebie. Może zmądrzeje.
Ja, z ciężkim sercem, własnie się do tego przymierzam.
Eska! Poznałam! Zrozumiesz, o co chodzi. Napisałam wcześniej na private.
Ściskam wszystkich wytrzeźwiałych, trzeźwiejących i przymierzajacych się do
tego. Trzymajcie się. Nie wiem kiedy znów się tu pojawię. Pozdrawiam was. Ana5

[e4ska]

Alkoholizm, własny czy cudzy, nie jest jedynym ludzkim problemem, z jakim trzeba
się nam wszystkim zmagać. Terapie czy odwyki, najlepsze kluby aowskie nie
rozwiążą za nas niczego. W pewien sposób pozwalają uciec od rzeczywistości, dają
urocze poczucie bezpieczeństwa, ale tak naprawdę nic się nie zmienia. Gorzej,
zaczyna się wierzyć, że wystarczy zmienić siebie, a wszystko będzie wyglądać
inaczej. Nie wymyślili jeszcze takich terapii, AA czy Al-anonów, które
pozwoliłyby nam bez lęku i szkody znieść to wszystko, czego wytrzymać nie może
człowiek silny psychicznie, zdrowy i na ciele, i na duszy. Zresztą dlatego
pewnie inni są zdrowi, że w porę robią wypad z bryki i, bez oglądania się za
siebie, bez tej ckliwej mitologii doskonalenia wszechstronnego, bez sił i bezsił
dbają o siebie, nie oglądając się na resztę świata.

Zamiast bywać na grupach i opłakiwać swoje nieszczęście, zamiast liczyć
opróżniane kiedyś butelki i opłakiwać swoją teraźniejszą głupotę, lepiej
postępować tak, jak większość. Nie tłumaczyć się miłością, samotnością,
delikatnością, rodzinnym ogniskiem, wiernością, ba, nawet urzędem skarbowym, a
niech go wszyscy diabli;)))))

Nie mnożyć cierpień nad potrzeby:)))

Ana5, a czemuż to miałabyś naamennie forum opuścić? Bywać tutaj nie jest
uzależnieniem, natomiast, rozbudziwszy głodną ciekawość, winnaś ją zaspokajać od
czasu do czasu, jako że wszelkiego rodzaju głody są dla tutejszych bardzo
niebezpieczne:)
Pozdrówka.

[cortona]

Esko, "wszelkiego rodzaju głody są dla tutejszych bardzo niebezpieczne" - masz
rację. Myślisz zapewne też o nałogu forumowym, który często okazuje się całkiem
pożyteczny.
Żeby nie produkować sobie niepotrzebnych głodów zaglądam tu, ale lepiej mi kiedy
nie piszę, bo tak naprawdę to chyba nie mam o czym pisać.
Staram się zachowywać najwyższą wstrzemięźliwość alkoholową, chociaż nie
zakładam, że już nigdy więcej. Najważniejsze, że dzisiaj nie ma takiej potrzeby.

A czytanie tego co piszecie jest bardzo pomocne.

A5, przeczytałam kilka Twoich ostatnich postów i jestem zdumiona zmianą jaka
nastąpiła. Zupełnie jakby ktoś inny pisał pod tym samym nickiem.

Rauchen, nad Twoim niegdysiejszym wpisem o kontrolowaniu pomedytowałam sobie
trochę i bardzo mi pomogło. Wnioski kiedyś opiszę. A wogóle to co napisałaś
w ciągu ostatnich dni jest super:)

Esko, z Twoich różnych wpisów, dla siebie wzięłam: "Ludzie, naprawdę nie musicie
wszystkiego wiedzieć" i tego się trzymam.
I wogóle lubię czytać co piszesz:) Zgadzam się z Tobą, że trzeba myśleć po
swojemu i nie dawać się wtłaczać w psychologiczne schematy, bo to taka "naukowa
urawniłowka".

A dzisiaj jest tak ładnie na dworze. Za oknem mam piękny widok: drzewa kwitną i
ptaki śpiewają.
Pozdrawiam wszystkich majowo:))

[magtomal]

Chyba rzeczywiście trzeba będzie zrezygnować z nadziei, z miłości. Mój mąż
przez miesiąc nie pił; było tak dobrze! Znów (który to już raz?) uwierzyłam, że
tym razem Mu się uda. Dziś znów pije (i znów twierdzi, że to moja wina...).
Tonie w długach, których narobił przez alkohol, ale wciąż alkohol jest
mocniejszy niż obawa przed skutkami picia, niż miłość, troska o Dzieci, o
mnie...

[alkoholiczka5]

Cortonko miła, to naprawdę ja, Ana5. Ale musiałam przejść długą drogę :-)
Co nas nie zabije, to nas wzmocni. Też jestem zdumiona, ale chyba każdy z nas
kroczy podobną ścieżką i sam musi pewne wnioski wyciągać. A tak jak piszesz, to
co można tutaj przeczytać, pomaga. Czuje jakąś dziwną, wzruszającą więź z wami
wszystkimi. Być może to ckliwy sentymentalizm, ale tak czuję. Pozdrówka dla
ciebie i wszystkich. Ja na razie trzymam się. Lody z córką, oglądanie albumów,
śmiech. Ona daje mi siłę. Bardziej obiektywne spojrzenie. No i w końcu
skończyłam z użalaniem sie nad swoim losem i mężem, nieświadomym alkoholikiem.
Pilnuj siebie. Szkoda by cię było. Magdamol, podejmij konkretne kroki. Eska,
czekam. Uściski. Ana

[e4ska]

Ana5, co z Tobą, wielkie tyrtejskie granie, a później martwa cisza.
Bo żeby natychmiast domowe ognisko paliło się równym ogniem, na to potrzeba
piorunów niebieskich, a nie tylko promiennych nadziei.

No więc co, koniec z pokorą rodzinną? z męża popijaniem? z teściową paskudną? z
butelką?

Czy na wozie, czy pod wozem, napisz ---

[issa6]

Tak strasznie za nim tęsknię. To była/jest miłość bezkrytyczna, bezwarunkowa,
silna jak nigdy, a teraz on milczy, ja po kilku nieudanych próbach dialogu też.
Tylko tak trudno uciszyć serce... Tak trudno...

[toiwa]

issa6 dobrze Cię rozumiem. Przeżywam podobną sytuację i bardzo cierpię.
Wydawało mi się, że wiele wiem na temat alkoholizmu.Teraz kiedy jestem blisko z
kimś kto choruje na alkoholizm uświadomiłam sobie jak bardzo niewiele
wiedziałam. Alkohol zabiera mi wspaniałago człowieka.