nie chce mi się żyć...

[Gość: uma]

nie mam o tym z kim pogadać, nie mogę zajść w ciążę (wczoraj miałam spadek
temperatury do 36,4 i śluz płodny - myslałam , że dziś będzie wzrost ale
niestety dziś znów 36,4; nie wiem co to oznacza ale wiem, że nie jest
dobrze), moje małżeństwo jest w kryzysie, ja w deprsji, nie wiem o co walczę-
czy o siebie, czy mój związek, o dziecko walczę bezskutecznie...nie wiem do
czego to wszystko doprowadzi ale ze mna jest z dnia na dzień coraz gorzej. Bo
po co łykam tabletki (bromergon, clo itp.)jak gdy jest czas na kochanie ja
mam kłótnie...pewnie to moja wina też; ciężko mi

[nicol.lublin]

nie przejmuj się!
ja mam tak samo, po prostu takie jest życie, że nie wszystko idzie tak jak
byśmy chciały. dla naszych mężów to też jest trudna sytuacja, choć się do tego
nie przyznają. ja postanowiłam zacząć od siebie i muszę przyznać, że trochę
pomaga. więc czasem jest też trochę naszej winy, choć trudno dostrzec w sobie
winę. trzymaj się, musimy wierzyć, że będzie dobrze.

[kkk27]

nie wiem jak cię mam pocieszyć, może tym że większość osób na tym forum ma
podobne problemy, my z mężem też mamy co chwilę kryzysy, on uważa że ja się
zachowuje jak robot i chce się przytulać tylko wtedy kiedy mam płodne dni, ja
znów że on wcale nie chce mieć dziecka itp.
życzę powodzenia.

[Gość: mila]

Spokojnie. Ułóż sobie wszystko po kolei.
Po pierwsze, odpowiedz sobie na postawione przez samą siebie pytanie: o co
walczę? Ustaw sobie priorytety.
Po drugie, spróbuj polepszyć swoje relacje w związku (jeśli tego właśnie
chcesz). Bez tego nie mają sensu kolejne działania.
Po trzecie, spróbuj powalczyć z depresją. Niweczy wszystkie trudy.
I wreszcie idź do gina. To, że masz płodny śluz, wcale nie znaczy, że masz
owulacyjne cykle (stąd mogą się brać dziwy z temperaturą). Zdiagnozuj siebie i
męża.
I nie łam się )) Większość z nas przechodzi - bardziej lub mniej - przez
takie stany. Można i trzeba z nimi walczyć. Trzymam kciuki.

[Gość: uma]

ale ja juz byłam u gina i biorę te leki na stymulacje owu ale mam wrażenie,że
walczę sama; choć wiem, że on barzdo chce dziecka - nie pomaga mi w tej walce;
moze za dużo oczekuję ale z drugiej strony uwazam, że dla kobiety to większy
dramat niż dla faceta

[onaa]

Ja mam podobne odczucia, też chodzę do gina, martwie się, przeżywam i najgorsze
jest to że facet niby mówi że też bardzo chce i też się martwi to jednak ja
czuje jak bym była z tym sama, a on zupełnie obok. Jakby go tak naprawde nic
nie obchodziło. Tak to wygląda przynajmniej z mojej strony i czasem mam ochote
rzucic to w cholere bo wychodze z założenia, że i tak nic z tego nie będzie, bo
jak by dane mi było mieć dziecko to już bym je miała, poza tym jak widze
stosunek mojego męża do tego (a przynajmniej to co widać) to mi się odechciewa
bo mam wrażenie że walcze sama. A sama sobie już przestaje radzić, potrzebuje
wsparcia, którego on nie potrafi mi dać, (mówi: co ja mam ci powiedzieć, co mam
robić??? )!!! Przykre to jest, że to wszystko na nas ciąży i to my cierpimy -
oni tylko czekają i jeszcze się wkurzają, że muszą sie kochać na gwizdek!!!
Pozdrawiam gorąco, trzymaj się,
Onaa

[aquarius72]

Kochana,
Musisz teraz bardzo uważać na Wasz związek! Pamiętaj - ten związek już jest i
możesz go utracić, a dziecka póki co jeszcze nie ma i tak naprawde nie wiadomo,
czy będzie, choć trzeba wierzyć, że tak. Wiem co mówię, bo sama to
przerabiałam. Mieliśmy poważny kryzys małżeński (w sumie nie jeden), ale
ostatnio było już tak, ze nie mieszkalismy ze soba kilka miesięcy i myśleliśmy
o rozwodzie. Potem wszystko się ułożyło, wróciliśmy do siebie, zaszłam w końcu
w upragniona ciążę (po 7 latach!) i co? poronienie w 9-tym tygodniu...
Powiem Ci, ze mogliśmy to wszystko przetrwać tylko dzięki naszym uczuciom,
gdyby między nami było bardzo źle, to zostałabym z niczym - bez dziecka i bez
bliskiego mi człowieka.
Twojemu mężowi też na pewno zależy na tym, by mieć dzieci, tylko czasem cena za
to jest za wysoka, człowiek jest po prostu tym wszystkim wykończony. W sumie
celem jest stworzenie pełnej rodziny, przekazanie dziecku miłości, cieszenie
się nim. Do tego celu mozna dojść różnymi drogami - także przez adopcję.
Postaraj sie przede wszystkim wyluzować (wiem, że to trudne, ale możliwe).
Pomyśl, ze życie jest bardzo bogate, daje wiele możliwości. Teraz nie macie
dzieci - to też ma swoje plusy - jesteście wolni, możecie z tego korzystać.
Można i trzeba się leczyć, ale nie można tego traktować jako sprawy życia i
śmierci, że jeśli się nie uda, to moje życie będzie do niczego, nic nie warte.
Nasza wartość nie zależy od tego, czy mamy dzieci. Dobrze byłoby znaleźć sobie
jakąś formę aktywności, która spowoduje, że nie będziesz ciągle mysleć o
zajściu w ciążę, a to, że nie będziesz ciągle o tym myśleć sprawi, że i seks
będzie przyjemniejszy, nie z przymusu, często wtedy - o dziwo - zachodzi się w
ciążę, czego bardzo Ci życzę. Trzymaj się, dbaj o siebie i męża ))

[Gość: uma]

jestes kochana, wiem, ze masz racje...ale to trudne, ja uświadamiam to sobie
czasami tylkona pare dni aby później znów mówic mu, zeby odszedł bo tego nie
wytrzymam

[aquarius72]

To trudne, ale zapewniam Cię, że możliwe. Pomyśl sobie, czego naprawdę chcesz,
co jest dla Ciebie ważne. Pomyśl, że jesteś wartościowym człowiekiem, że masz
innym wiele do zaofiarowania, inni Cie potrzebują, ze masz swoje
zainteresowania, pasje, które możesz realizować. Pomysl o tym wszystkim, co
połączyło Was razem, co razem lubicie robić, co Was razem interesuje, co Was
zbliża i staraj sie zawsze o tym pamiętać. A przede wszystkim ciesz się życiem -
tym co jest TU i TERAZ, a nie tym co dopiero będzie. Zobaczysz - zmiana
myslenia może uzdrowić i duszę i ciało...

[ewa.analityk1]

To co piszesz o temperaturze dobrze wróży jutro zapewne wzrośnie i skończy się
zmartwienie. Co do facetów, oni też się stresują, ale czują się bezsilni wobec
problemu więc starają się go ominąć.
Tak naprawdę to ja zawsze generowałam kłótnie jak patrzę z perspektywy czasu, a
największą urządziłam 2 dni przed tym jak dowiedziałam się, że jestem w ciąży

[Gość: uma]

wiecie dziewczyny - ja też sobie czasami myśle i układam scenariusze, że my tu
sie kłócimy z męzem a tu się okazuje ze jestem w ciąży i wszystko jest cacy;
ale tak nie jest,i z kazdym dniem coraz mniej nadziei...czasami najgorsze jest
to, że świadomośc, ze nie mogę być matką tak bardzo obniża moja i tak mocno
zaniżoną sammocenę, że odbija sie to na całym świecie: na męzu bo jest
najblizej i sie nie stara, rodzinie - bo oni ciągle się pytają o dzieci a ja
się wstydze im powiedzic , ze nie mogę, przyjaciołach - bo boje się wiadomości
o kolejnej ciązy koleżanki
dziekuje wam za słowa wsparcia, chyba najlepiej wiecie, że o takich sprawach
naprawde nie z kim pogadać

[Gość: G.Loots]

Uma

Napewno sobie dasz z tym rade, czlowiek jako stworze najlatwiej umie sie
przyzwyczajic do kazdej sytlacji.
Rozumiem ciebie i niewiem czy to wogule tobie pomoze ale jak ja wlasnie przez
to przechodzilam to tak jak ty wpadlam w psychiczny dolek, niby na okolo
wszystko okay a ja poprostu zaczelam wszystko psuc.
Klucilam sie, plakalam i szukalam zalu poniewaz wlasnie ja niemoglam zajsc w
ciazy.
Bylam na CLO przez kilka miesiecy, i dopiero po dlugim czasie zalwazylam ze
wlasnie jakos sie zmienilam, nie umialam sobie dac rady z stresem i zalem i ta
okropna depresja!!!
Wyrzucilam tabletki CLO do kosza (po monitorowaniu zawlarzylismy ze jajeczkuje
bez stymulacji)i wlasnie po odstawieniu zalwarzylam ze moje okropne depresja
odeszla, sadze ze kazdt inaczej na hormony reaguje.
Niedlugo bedzie inseminacja (teras jajeczkuje sama bez stymulacji) i kazdy
dzien jest zupelnie inny, mam ochote zyc, jestem na doskonalej diecie, mam
nadzieje ze cos sie uda a jak nie to bede probowala cos innego.
Juz nie martwie sie tym codziennie, usmiecham sie do kobiet z duzymi
brzuszkami,i planuje kazdy dzien tak jak ma byc bo codzienna jakosc zycia jest
dla nas potrzebna aby przezyc kazdy zal i brnac do przodu.
Uma zycze tobie dobrego nastroju!! Kazda nasza reakcja na problem lub zal
zalezy od nas!