do statystyki. Nie udalo sie

[Gość: x14]

piszac to slowo "nie udalo sie" to mnie przeraza. mialam druga inseminacje 8
listopada i dzisiaj sie dowiedzialam, ze nic z tego. dziewczyny jak dac
sobie z tym rade, nastepny miesiac przedemna. czy ktoras korzystala z porad
u psychologa bo ja mysle ze tego potrzebuje ale niewiem czy to dobry pomysl.

[Gość: vikas]

Ten temat i ten problem dość długo
we mnie tkwił.Po prawie dwóch latach starań
i po 1 mnieudanej iui powiedziałam dość!
w sumie jakieś dwa miesiące dojrzewałam
żeby dać sobie spokój i olać temat.
Teraz może się udało(na nic nie liczę)
bo brałam proszki stymulujące bez kontroli,
a przytulałam się na maxa i z czystej
przyjemności.Życzę CI powodzenia!!!!!!!!!!!
Uda się!!!!!!!!!!Głowa do góry!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: x14]

dzieki, ja wlasnie sie tego boje, ze bedzie to trwalo latami i nic. na tym
forum czytalam ze jest pelno dziewczyn ktore walcza latami za co je podziwiam.
ja na moje nieszczescie nastawilam sie ze uda mi sie do 2 razy i niestety
nie,i juz postanowilam ze 3 raz i robie przerwe, do tego dochodza jeszcze
koszty ktore mnie mecza. to jest dodatkowa obawa, ze nie bedzie mnie stac na
to zebym miala dzidziusia. Co masz na mysli "mnieudanej iui" i co do tematu,
ze sie moze udalo to masz na mysli ciaze?. Pozdrawiam

[Gość: vikas]

Psychologiem jestem sama dla siebie,
ale jeśli nie dajesz rady to poszukaj
takiego, który Ci pomoże i podniesie na duchu!

[Gość: maja]

Jezeli czujesz, ze problem Cie przerasta i zaczyna kontrolowac Twoje zycie to
zdecydowanie polecam terapie. Po dwoch poronieniach i ciazy pozamacicznej
zdecydowalam sie na terapie, na ktora chodze juz drugi miesiac i czuje, ze
bardzo mi pomaga. Pomaga mi, ze ktos patrzy na problem z boku i z dystansu,
pomaga przeanalizowac, przewartosciowac swoje zycie. To nie tylko problem
nieplodnosci, ale rowniez co i jak to zmienilo nasze zycie, stosunki z
przyjaciolmi, rodzina, spojrzenie w przyszlosc. Pomaga sie wyciszyc
psychicznie, zrelaksowac, nie wpadac w to bledne kolo zachodzenia w ciaze co
miesiac, a potem kolejnego rozczarowania.
Terapia to nic wstydliwego, chociaz taka stygme ma nadal w naszym
spoleczenstwie, a przeciez o zdrowie psychiczne trzeba tak samo, a moze nawet
bardziej dbac niz o fizyczne i od tego sa psycholodzy i psychiatrzy.
Z wlasnego doswiadczenia mowie, mnie to niezwykle pomaga i nie mam zamiaru
rezygnowac w najblizszym czasie, nawet jak bede w ciazy, czy urodze dziecko.
Moj maz rowniez bardzo mnie w tym popiera.
Musisz znalezc odpowiedniego dla siebie terapeute, ja przeszlam przez dwoch (
mezczyzni) i zdecydowalam sie ostatecznie na kobiete. Jest madra, ciepla,
zdystansowana, wnikliwa, analityczna, nieosadzajaca, umiejaca nakierowac i
wychwycic to, co ja czasami mialam przed oczami, a nie umialam dostrzec.
Czasami sama werbalizacja wlasnych mysli pomaga, musisz sie uslyszec.

Zycze powodzenia w staraniach.

[Gość: x14]

wielkie dzieki ja mysle tez ze moze to by bylo dobre wyjscie - terapia. jezeli
nic nie zaczne ze soba robic to malo, ze nizajde w ciäze to jeszcze strace
meza, nerwy mnie popeostu rozwalaja. ja nie umie poprostu sie z tym pogodzic,
ze musze o dzidziusia tak walczyc, a najgorsze, ze nie dlugo przestanie mnie
na to finansowo stac i bede bezradna. pozdrowienia. sorry za pytanie, jak to
sie stalo, ze poronilas dwa razy-to musi naprawde bolec.-mam na mysli
psychicznie.

[Gość: maja]

Stracilam 3 ciaze, 2 poronienia i pozamaciczna. Zawsze myslalam, ze niemoznosc
zajscia w ciaze jest okropna, ale teraz wiem, ze stracenie tego co zostalo dane
jest jeszcze gorsze.
Moze ja jestem slaba, ale nie potrafilam sobie z tym poradzic sama, a nie
chcialam uciekac w antydepresanty jak sugerowal moj lekarz.
Z drugiej strony nie chce wieszac swojego zycia na kolku z powodu braku
potomstwa. Chce sie cieszyc zyciem, czerpac z niego to co najcenniejsze
niezaleznie od okolicznosci i tak staram sie zyc. Planowac wakacje, wyjazdy,
szukac nowej pracy, a dziecko jak bedzie to bede to uwazala za cos ekstra.
Po tych stratach nauczylam sie pokory i tego, ze w zyciu nie ma ZADNYCH
gwarancji i nikt Ci ich nie da. Trzeba jednakze zyc i zyc wartosciowo, zeby nam
te lata nie pouciekaly.
Rada mojej terapeutki to tez, zaangazowanie sie w zycie innych i wyjscie spoza
wlasnego kregu i przestanie skupiania sie tylko na wlasnych problemach.
Zaczelam od jakiegos czasu pomagac charytatywnie dzieciom z osrodka w
odrabianiu lekcji i jak wracam pozniej do siebie, do cieplego, przytulnego domu
i otwartych ramiom wlasnego meza, to mysle, ze przeciez mam wiecej niz o co
moglam prosic i powinnam byc wdzieczna za to co mam, a nie ubolewac nad tym
czego nigdy moze miec nie bede i wtedy co? Przestac zyc?
Sa tez bardzo zle dni, kiedy leje sie morze lez, ale tych dni jest juz mniej
niz bylo.

Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: x14]

naprawde cie podziwiam. dalas mi duzo ochoty do zycia. to jest naprawde to, ze
powinnysmy sie cieszyc to co mamy-dom -kochajocego meza. staram sie teraz tez
uswiadomic, ze zycie nie konczy sie na braku dziecka. jedni maja jedno, a inni
drugie..jeszcze przed dwoma dniami myslalam, jezeli nie bede miala dziecka to
poco mam zyc.dzisiaj jest inaczej, ale mimo to skorzystam z terapeutki. po
nocach snia mi sie koszmary i jeszcze do tego doszlo, ze zgrzytam zebami- to
jest smieszne. lekarz powiedzial, ze to jest z nerwow.wszystko co mnie gryzie
przepracowuje niepodswiadomie w nocy. pozdrawiam.

[Gość: maja]

Nie podziwiaj mnie, bo ja jestem slabeusz, ale coz poradzic, skoro zycie
przybralo inny kierunek od tego, ktory zaplanowalam. Wiec co? Mam sie powiesic,
przestac zyc???? Zycie toczy sie dalej bez wzgledu na to co sie w naszym zyciu
dzieje.
My wiele rzeczy zakopujemy w psychike i chociaz wydaje nam sie, ze jestesmy
wyleczone i wszystko mamy poukladane, to spychamy pewne rzeczy w podswiadomosc
i wychodza one w snach, lub odbijaja sie na braku snu. Ja przez kilka miesiecy
nie spalam, budzilam sie po 3 godzinach i juz nie zasypialam, stracilam apetyt
i tak bardzo tesknilam do tego mojego "starego" zycia, kiedy nie bylo
problemow, kiedy cieszylam sie zyciem i wiedzialam, ze to zycie juz odeszlo i
nigdy nie wroci, teraz jest inna rzeczywistosc. Wiedzialam, ze sobie sama z tym
nie poradze, wiec udalam sie do specjalisty. Kupilam tez kasete z joga i
medytacja i to tez pozwala mi sie wyciszyc. Teraz problem zostal, ale
przynajmniej spie jak dawniej i moge normalnie funckjonowac w ciagu dnia.

Zobaczysz, wszystko bedzie dobrze, zadbaj o wlasne zdrowie, zwiazek, rodzine,
przyjaciol. Nigdy juz nie bedziemy mialy takiej narmalnosci jak dawniej, ale
dojdziemy do innej normalnosci, w ktorej bedziemy odporniejsze, silniejsze,
pokorniejsze, lepsze i wrazliwsze, i jest tyle ludzi na swiecie, dla ktorych
warto zyc.

Pozdrawiam cieplo.

[Gość: Aga]

czesć )

ja podobnie jak i Ty maju miałam dwie inseminacje,pierwsza powiodła się , ale
po dwóch tygodniach zakończyła się poronieniem, zaś druga niczym (

obecnie zaczął się nowy cykl i nowy strach i niepewność, ciągle biję się z
myślami co dalej? jestem zawieszona w próżni, nie wiem czy szukać pracy, bo
może sie uda i nowy pracodawca mnie już na wstępie wywali? może kupić sobie
jakiś nowy ciuch, ale w zasadzie po co jak nie wiadomo jak będę wyglądała, może
będę w ciąży?? to jest bzdurne ale prawdziwe,od 3 lat nic prawie sobie nie
kupowałam i w te wakcje dałam na luz .
Terapeuta do dobry pomysł, ale pod warunkiem że jest naprawdę w stanie Ci
pomóc, pozatym musi być ta chęć wiary w to że poskutkuje, ja prywatnie jestem
dość słaba psychicznie , ale to mija się z tym co robię zawodowo, nauczyłam się
znosił wszelkie trudności .
Maju trzeba być dobrej mysli, napewno uda się ))
Ja też mam taką ndzieję pozdrawiam Aga

[voila1]

cześć,
wiem co czujesz. kilka lat temu też przeżywałam to kilka razy, na próżno
oczywiście. zdecydowałam się na in vitro i przeżyłam największą radość mojego
życia. Synek ma dwa lata a ja w przyszły poniedziałek dowiem się czy moje
czwarte już podejcie będzie.... Tak, chciałabym dać mojemu synkowi braciszka,
ale sama już nie wiem czy ja sama to wszystko wytrzymam.
Pewno tak, każda z nas przeżywa to tak naprawdę sama.
Trzymam kciuki, nie czekaj, szukaj pomocy u wielu lekarzy ale specjalistów,
(psycholog ci nie pomoże), na pewno się uda,
pozdrawiam serecznie

[Gość: MalGoska]

Czesc . Wczoraj dowiedzialam sie , ze nic z tego tez po drugiej inseminacji.
Mam pretensje( nie wiem czy sluszne do lekarza).Czytam tu na forum o
monitorowaniu, zastrzykach na pekniecie. U mnie bylo tak.Po badaniach meza
okazalo sie ,ze ma mala ilosc(23%) normalnych plemnikow. U mnie stwierdzono
miesniaki. Po badaniach na droznosc jajowodow ( sa drozne)lekarka kazala nam
sie zastanowic nad inseminacja.Co sie zastanawiac ?decydujemy sie .Dostalam CLO
od 5-9 dnia cyklu jedna tabletka, w 12 dniu sonogram i w 14 po strierdzeniu ,ze
jest pecherzyk pierwsza inseminacja. Zadnych zastrzykow , zadnych dodatkowych
lekarstw. Tydzien po inseminacji badania krwi na progesteron, powyzej 16 czyli
mozemy miec nadzieje. Zwykle mialam cykle 15 dniowe, czyli krotkie. W 15 dniu
nic , w 16,17 nic , piersi rosna, nadzieja tez, 18 dzien oczywiscie
dostalam okres. Plakalam i ja i maz .Telefon do lekarki a ona Malgosiu to
bardzo dobrze bo wydluzylismy Pani cykl. Zapytala mnie to co pani brala? ja ,ze
CLO jedna tabletke dziennie od5-9 dnia. O to podwoimy dawke i powtorzylismy
scenariusz jak w przypadku 1 IUI z tym wyjatkiem to ja sprawdzalam za pomoca
testu owulacujnego czy owukacja sie zaczela.W 14 dniu rano mialam druga IUI
potem powtorka z rozrywki tzn badanie krwi i czekanie. Po badaniu
progesteron wyniosl tym razem tylko 13 . Sama powiedzialam do niej -to chyba
nie mamy szans, ona na to Malgosiu nie traccie nadziei, wlasnie dzwonie do
pacjentki ktorej progesteron byl 8 i jest w ciazy(koniec rozmowy). Wczoraj 27
dzien i juz moge pozbyc sie zludzen( znowu dostalam okres)Co tym razem moja
pani doktor uzna za swoje wielkie osiagniecie? czy ja mam sile isc na 3 IUI/?
Co o tym sadzicie ? czego wtym wszystkim zabraklo? szczescia napewno
pozdrwiam wszystkie oczekujace i zycze wiecej szczescia a juz na pewno bardziej
zaangazowanego lekarza. Moja ma bardzo dobra opinie, ale tu w gre chyba wchodzi
ilosc pacjentow a nie efekty jej pracy.

[Gość: a.p5]

Nie miałam inseminacji, ale czytałam o niej na bocianie i dziewczyny mam
wrażenie, były inaczej kierowane (zobacz post Agi z Lublina).

[Gość: teresa]

kochana, głowa do gory jeszcze wiele mozna i trzeba zbobic z tym problemem.Ja
mam za soba 8 lat WALKI -dosłownie , nascie inseminacjii i w efekcie basta-
proba in vitro /wszystko bardzo czesto tam sie konczy/ ,moge sie wrecz uwazac
za eksperta-objechalismy z mezem pol Polski. Novum- nie podwazajac kompetencji
ma fatalna atmosfere, polecam goraco wszystkim Białystok- Criobank, sa
rewelacjyni metodycznie ,podejsciowo i skutkiem.I bez kosmicznych terminow,
cena w miarę. polecam i trzymam kciuki. T.