bezpieczne przejście do szkoły

[doomi]

"Zarząd Dróg Powiatowych chce przebudować chodniki w pobliżu józefowskiej
szkoły podstawowej nr 2. Wykonane ma być bezpieczne przejście do placówki"
to informacja z Tygodnika Regionalnego.

Chodzi głównie o to, żeby przejścia dla pieszych były lepiej widoczne, a
chodniki równe i ładne

Miasto Józefów przekaże materiały potrzebne do modernizacji chodników, a ZDP
użyczy robotników i sprzętu.

Jak mówi kierownik ZDP W. Kwiatkowski "Chcemy, żeby przed nowym rokiem
szkolnym uczniowie mogli przyjść na zajęcia nowym, już bezpieczniejszym
ciągiem"

Mała rzecz, a cieszy

[feelek]

Doomi napsala:
"Mała rzecz, a cieszy "
wielkość J. w ogóle składa się z małych rzeczy:
ot chodniczek, przejścionko przez torki, parkinżek p&r, ścieżeczka
roweruńkowa...
oby ich jak najwięcej

[111majka]

Feelek,tym parkinżkiem mnie rozbroileś )))
A bez humoru byłam od rana...

Taaaak, parkinżek. Mała rzecz a cieszy

[surmia]

No feelek trafiłeś!

dodałabym jeszcze wodociążek i kanalizacyjkę ))))

[magdam110]

A ja jeszcze dodam parę malutkich rondeczek

[cinqueterre]

I piekny bedzie nasz Józefek (Józefuś?) (Józefowinek?)

[morkub]

Józinek

Tak, tak, z kastylijska Josefiño

[chiste]

Czytaj Hosefinio.

Albo jeszcze lepiej Ciudad de Pepito

[chiste]

Miasto Józeczka.

[cinqueterre]

Tak czy inaczej: Józuś z Michalinką zyli dlugo i szczesliwie...

A ja uważam, że to Michałek ciągnął...

[chiste]

... za warkocze Józefinkę, a Świder świdrował ryciczkami Emilianka.
Potem pękła szklanka.

[chiste]

Poza tym Jaruś chciał o Północy Dębinkę bałamucić.
Pojechał po nią na Kolonie przez Nową Wieś, przewiózł motorem i wyrzucił na
Błota.
Potem wszystkim mówił, że to bliźniaka z Południa robota.

ja mieszkam w Michelin...

[feelek]

...taką kartkę dostałem onegdaj zza granicy:
adres był : Michelin
----------------------
może jeszcze: Yousefow, Usefoow
btw. ten Józef to kto on był? Piłsudski? bo chyba nie Stalin?
to już tylko w ipnie ratunek

Tak to drzewiej bywało...

[doomi]

Pewnie nie wszyscy mieszkańcy józinka znają jego historię
www.linia.com.pl/public/article.php?11-4222-0

[feelek]

no dobrze Doomi ale skąd: Józef ów pochodzi ?

Jak wspominać, to na całego :)

[doomi]

Szukam czegoś dla feelka, co i rusz natykając się na fajne wątki z przeszłości.
Oto jeden z nich
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=19980&w=36180239&a=36180239

Skąd Józef ów pochodzi? feelek szelmo,

[doomi]

przez Ciebie się nie wyśpię ale znalazłam...

"Narodziny naszej miejscowości"
Józefów nad Świdrem

"w obrębie obecnego miasta leżą miejscowości, które jeszcze niedawno były
małymi osadami. Są to: Anielin, Dębinka - Osada, Dzieciakowo, Emilianów, Górki,
Jarosław Południowy, Jarosław Północny, Kolonia Błota, Michalin, Michalin
Skarb, Nowa Wieś, Rycice, Świdry Małe.
Początki osadnictwa na tym terenie sięgają czasów bardzo dawnych. W tym miejscu
chcę skupić się na okresie XIX i XX wieku.
Najpierw sięgnijmy do mapy z pierwszej połowy XIX wieku. Jest to mapa
kwatermistrzostwa Królestwa Polskiego z 1825 roku.
Na obrzeżach obecnego miasta mamy zaznaczone następujące miejscowości: Górki,
Świdry Małe, Błota, Białek, Rycice. Mapa pokazuje kilka leśnych dróg łączących
te miejscowości. Jest też zaznaczona droga nad Wisłą, nosząca czasem nazwę
traktu wołowego lub karczewskiego. Cały teren pokryty był lasem, słabo
zaludniony, a istniejące osiedla - bardzo małe.
(...)
Kolejna mapa, wykonana w języku rosyjskim, a wydana w 1913 r. pokazuje naszą
ziemię w 1900 roku. Odczutujemy takie miejscowości jak: Nowa Wieś, Świdry Małe,
Jarosław, Milianów, Rycice.
Zaznaczono na mapie linię kolejową Warszawa - Kowel przez Otwock. Nie ma
jeszcze przystanku Michalin ani Józefów. Oznaczonych jest kilka dróg leśnych,
ale nie zawsze w tych samych miejscach co w roku 1825.
Nie zaznaczono takiej miejscowości, jak Białek, choć na poprzedniej mapie
figurowała. Pojawia się natomiast nazwa "Dacze", co znaczy, że zaczęto tu już
budować domy letniskowe.
Spójrzmy na kolejną mapę z 1914 roku, wydaną w języku niemieckim. Tylko 14 lat,
a ile zmian w okolicach naszego przyszłego miasta. Na mapie rosyjskiej był
napis "dacze", teraz pojawiła się nazwa "wille". Były to domy letniskowe,
drewniane, przeznaczone na odpoczynek ich właścicieli lub do wynajęcia w
okresie lata. Za przykładem Michała Elwiro Andrillego takich domów budowano
coraz więcej. Właściciele nadawali swym budynkom nazwy, często pochodzące od
ich imion lub nazwisk.
Ścieżki między nowymi domami staną się w przyszłości ulicami miejscowości.

cd.

[doomi]

Nas ponownie najbardziej interesuje ziemia położona w trójkącie Błota, Białek,
Górki. Na terenie położonym po prawej stronie torów kolejowych (kierunek
Otwock - Warszawa) mamy: Rycice, Milianów, Białek. Obok stacji kolejowej
Falenica, Falenica - Wille. Zapis obok wskazuje liczbę zabudować: Rycicie - 14,
Milianów - 2, Białek - 2.
Pomiędzy lewą stroną torów kolejowych a brzegami Wisły mamy następujące
miejscowości (wraz z liczbą zabudowań): Świdry Małe - 15, Jarosław - 15, Nowa
Wieś - 28, Błota - 22. Nie wykazano miejscowości Górki. Chyba została zaliczona
do Świdrów Małych.
Na tej mapie już pojawia się nazwa Józefów i to w dwu miejscach.
Na lewym brzegu Świdra w okolicy torów kolejowych (obecny Świder) mamy
napis "Józefów - wille". Między torami kolejki wąskotorowej a obecną ulicą
Nadwiślańską na wysokości Emilianowa znajduje się także napis "Józefów".
Natomiast mapa z 1924 roku w tym miejscu inforumje, że przystanek kolejki
wąskotorowej nosi taką nazwę.
Gdzie zatem należy szukać narodzin nazwy naszej miejscowości? Właśnie w okolicy
obecnych ulic Polnej, Redutowej, Ordona.
Posiadane informacje historyczne z 1905 roku mówią o tym, że w 1905 roku w
Józefowie odbyła się tajna narada działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej, z
udziałem Józefa Piłsudskiego. Gdzie mogła odbyć się ta narada?
Zapewne w jednym z domów letniskowych w tej okolicy.
Skoro biografowie działalności Józefa Piłsudskiego naradę odbytą w 1905 roku
lokują w Józefowie, to znaczy, że ta nazwa już wtedy istniała. Mogła być nazwą
jakiejś willi.
(...)

Michalin z 1929 r. - barwna opowieść

[doomi]

Józef Hen
"Nowolipie"

"Michalin to było letnisko na linii do Otwocka, to znaczy najpierw była stacja
Wawer - nazwę wykrzykiwał konduktor - potem Radość, Miedzeszyn, Falenica -
teraz trzeba było się szykować, a na następnym wysiadamy - dalej właśnie
Michalin - a za Michalinem, co przez długi czas w ogóle mnie nie interesowało,
Józefów, Świder i wreszcie Otwock.
Cały ten ciąg stacyjek nazywano "Linią" - Żydzi upodobali sobie na letniska
właśnie miejscowości na Linii. Jechało się wtedy jeszcze z dworca Gdańskiego.
(...)
Jechaliśmy zawsze wagonem trzeciej klasy (były kiedyś nawet i czwartej) z
twardymi ławkami, a te w klasie drugiej i trzeciej miały miękkie siedzenia z
kolorowym obiciem, co widzieliśmy czasem zaglądając z zewnątrze przez okno,
widzieliśmy także bogaczy, którzy się na nich wygodnie rozsiadali ze strasznie
wyniosłymi minami. Nasze bilety były z byle jakiego kartonu, ale ci bogacze z
drugiej klasy, mieli bilety niebieskie albo zielone, czasem nawet błyszczące.
Zdobyć taki bilet od pasażera, który wysiadł w Michalinie, to wśród nas się
liczyło, trzeba było mieć śmiałość go zaczepić, a przecież taki bogacz mógł
ofuknąć i brzydko nazwać, bo bogacze bardzo nie lubili, kiedy im się
przeszkadzało. Potem porównywaliśmy kto więcej tych biletów zdobył.

Ze stacji w Michalinie mama brała bryczkę, chociaż jechało się niedaleko, ale
inaczej nie mogło być, zawsze mieliśmy ze sobą sporo pakunków, pudełek,
najdroższe i najukochańsze rzeczy mama brała ze sobą, za nic nie powierzyłaby
ich furmance. "Ten Michalin jest wart wszystkich pieniędzy" - mówiła mama
rozglądając się dokoła i wdychając zapach żywicy i sosnowych igieł. "Co za
powietrze" - zachwycała się. Bryczka kołyssła się w wyboistych koleinach
piaszczystej "polskiej drogi", a kurz unoszący się spod końskich kopyt zatykał
nozdrza. Ale mnie to nie przeszkadzało. "Miód nie powietrze" - przekonywała
sama siebie.

Zwykle, kiedy przyjeżdżaliśmy na letnisko, furmanka już czekała, woźnica
drzemał pod sosną z czapką opuszczoną na oczy, mój brat wycinał scyzorykiem
wzory na lepiącym się od żywicy kiju, koń zaś, wyprzęgnięty, szczypał skąpą
trawę. Ale nie zawsze tak było. Zdarzyło się, że to my już dawno jesteśmy na
miejscu, siedzimy na werandzie willi, która nazywa się "Kronówka" (bo
właściciel był pan Kron), a furmanki z rzeczami wciąż nie ma. Potrzebne są
garnki, trzeba dziecku coś ugotować, a ten się gdzieś włóczy. A może coś się
stało? Kiedy wreszcie furmanka się pojawiła, mama już wszystko wie. Tamten
wziął na furmankę rzeczy jeszcze innych klientów. Co za hucpa. Przecież mama
wynajmowała go tylko dla siebie! Furman z chmurną miną wyjaśniał, że jeszcze
jedni państwo chcieli, niedaleko mają rzeczy, na moje sumienie nie mógł odmówić.
(...)

[doomi]

(...)
Ojciec kupił morgę piaszczystego gruntu w Michalinie i pośród sosen zaczął
stawiać willę. Powiedział mamie, że to będzie "willa z wszelkimi wygodami" (tak
pisano w ogłoszeniach), z kuchniami na drzewo i węgiel, z elektrycznością, a
nie z lampami naftowymi, z bieżącą wodą w pokojach i ze skanalizowanymi
ubikacjami za budynkiem głównym.
Komfort! I dotrzymał słowa.

Było tam dziesięć mieszkań, sześć z nich z werandami, tylko dwie "kawalerki",
jak je nazywano, ale miały kuchnie, a w pozostałych kuchnie wychodziły na jedną
stronę, tak że służące i paniusie mogły siedzieć na schodach i paplać, a
panowie siedzący na werandzie od frontu niczego nie musieli słyszeć. Postawiono
oddzielny domek dla dozorcy, była w nim duża izba i kuchnia, i wkrótce
wprowadziło się doń młode małżeństwo, szczęśliwe z takiego obrotu rzeczy.
Józef był niezbyt urodziwy, miękkowłosy blondyn z zadartym nosem, pracowity i
zręczny, wszystkie prace ciesielskie przy wykańczaniu werand wykonywał sam,
piłą wycinał serca i romby, "złota rączka" - nie mogła się go nachwalić mama.
(...)

Za salon letniska mogła uchodzić stacja. Wtedy, jeszcze przed elektryfikacją
linii, był to goły, żwirowy peron, na którym stała tylko budka dla kasjera i
dwie latarnie, które budziły lęk, kiedy o zmierzchu dyżurny opuszczał je na
skrzypiącej linie, żeby zapalić umieszczone w nich lamby naftowe.


Na stacji dużo się działo. Chłopcy przychodzili tu niby oczekiwać na kogoś, kto
miał przyjechać, a naprawdę napatrywać się na dziewczyny, schludniutkie i
zawsze spacerujące parami. W upalne, suche wieczory peron był pełen młodzieży,
pachniało bzami, potem akacją, potem jaśminem, lipami i maciejką, a zawsze
mieszał się z tym słodki zapach gnojówki z drewnianego WC.

Kręcił się między młodymi, zaglądając wszystkim przenikliwie w oczy, jak by
chciał z nich odczytać coś najbardziej ukrytego, pewnien facet z ciemnymi
baczkami i falistą czupryną, o którym powiedziano mi szeptem "to nasz tajny
agent, szuka komunistów", a on nie zaprzeczał, a wszyscy omijali go na wszelki
wypadek z daleka.

Po kilku latach, kiedy ruszyły na tej linii pociągi elektryczne, postawiono na
peronie budynek stacyjny, a wktórym można było schronić się przed deszczem,
gapić się na plakaty ostrzegające przed zgubnymi skutkami picia denaturatu i
kupić w bufecie dropsy Fruzińskiego, oranżadę "Orsi" i nawet "Przegląd
Sportowy".
Zamiast latarni z pykającymi niemiło lampami naftowymi postawiono elektrycne i
tak zniknęło to wieczorne misterium rozjarzenia lamp i w ogóle dużo rzeczy
znikło.
Ale myśmy już wtedy opuścili Michalin, więc nie ma tu czego biadolić.

Wakacje ciągnęły się i ciągnęły, ale ja się nie nudziłem. Nawet kiedy był
deszcz i dzieci grały w loteryjkę, której nie lubiłem, może dlatego, że zawsze
przegrywałem, ja wolałem przebywać sasm, wyobrażałem sobie wtedy różne rzeczy...

Zabawy chłopców podczas wakacji są zawsze z grubsza podobne, więc nie chcę
wyliczać moich, bo to nic osobliwego. Mama też się nie nudziła, bab było tyle,
że raczej trzymaj język za zębami. Kłopotów z zaopatrzeniem mama też nie miała,
obok willi był sklepik, w którym można było dostać absolutnie wszystko - nie
tylko nabiał, wędlinę, warzywa, kartofle, słodycze, mydło i naftę, ale nawet
zeszyt, pióro, atrament, żeby dzieci mogły pisać. Poza tym przybywały z
ciężkimi koszami handlary z Otwocka i Karczewa, Żydówki i nie-Żydówki,
przynosiły kury i przeróżne owoce, już z daleka wykrzykując z czym idą.
W soboty i niedziele pojawiał się młody człowiek z pudłami ciastek z otwockiej
cukierni, które nosił na głowie, a we wszystkie dni krążyli lodziarze z lodami
waniliowymi, które nakładali na wafel tak sprytnie, że wydawało się, że jest
dużo, a potem, jak się parę razy liznęło, okazywało się, że sam wafel jest
pusty. Ale smak tych lodów waniliowych był jakiś czas inny niż w warszawskich,
niepowtarzalny smak wakacyjnych lodów, czuję go w ustach nawet teraz, kiedy o
nich po tylu latach piszę."

Dobranoc [zieeeew]

Bardzo miła lektura do parannej kawy, ale...

[111majka]

nadal nie wiemy skąd pochodzi nazwa "Józefow"

Już kiedyś zaczęliśmy drążyć ten temat i doszliśmy tylko do genezy Michalina
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=19980&w=38078164&v=2&s=0
Doomi, ale smaczki nam tutaj wyszukałaś

kim był Józef___ów?

[feelek]

można konfabulować:

1. wersja dla antykomunistycznej prawicy: Józefów bo na naradzie w 1905
przebywał tu Józef Piłsudski
2. wersja dla sympatyków SLD: Józefów bo na naradzie PPS [=Polskiej Partii
Socjalistycznej] w 1905 przebywał tu Józef Piłsudski
3. wersja dla sentymentalnych, nieodżałowanych w bólu po komunie: Józefów bo w
1905 na naradzie PPS [połączonej w 1947 z PPR w PZPR] przebywał tu Józef
Stalin
4. wersja dla sympatyków LPR:
Józefów, bo onegdaj przebywał tu na letnisku gen. Józef Haller

kim był Józef____ów ?

[doomi]

Polecam wszystkim lekturę felietonu autorstwa Pana Józefa Marta w lipcowym JnŚ.
Nie dowiemy się z niego co prawda skąd pochodzi nazwa, ale pan Mart przybliża
nam wiele faktów z historii miasteczka. W dodatku robi w to bardzo wdzięczny
sposób, fakty przeplatają się tutaj ze wspomnieniami.

Mam ogromną nadzieję, że ta rubryka znajdzie swoje stałe miejsce na łamach
pisma.