do mam leżących

[pliszka11]

Witam
Jestem w 30 tc, mam skróconą szyjkę macicy do 17mm i rozwarcie wew.
na 7,5mm i założony pessar. Moje
podniecenie i radość ciążą zmieniło się w napięcie wyczekiwania i
konieczność leżenia w łóżku z modlitwą o każdy następny dzień dzidzi
w moim brzuchu. Mamy leżące pewnie wiedzą o czym piszę...Mam
pytanie. Jak radzicie sobie z przymusowym leżeniem. Z bólem nóg,
bezruchem, czynnościami, które codziennie trzeba wykonać jak choćby
prysznic i posiłek. Poczytałąm trochę i wiem, że najlepiej leżeć na
lewym boku by zminimalizować skurcze, jednak jestem już całą
obolała. Staram się czasem poleżeć z nogami u góry opartymi o
ścianę, jednak wtedy boli mnie krzyż. Powiedzcie jaką macie receptę
by przetrwać?..

[ewikowa]

wytrzymasz!!!napewno!

dowodem tego jest sliczna coreczka ktora wczoraj obchodzila roczek!
a 20tym tyg prawie jej juz nie bylo - lekarka moja mowila ze nosilam
ja jak kangurek - pol na wierzchu! - w 20tym tyg mialam rozwarcie
wew 1.5cm pecherz sie pchal i wyladowalam w szpitalu...i dolezalam
do 36tyg. 12 tyg na klockach..momenty depresyjne ale sie da! Balam
sie najbardziej tego ze nie bede mogla chodzic!

teraz musze leciec, ale wieczorem pozniejszym wpadne i znow cos
skrobne!

trzymaj sie dzielnie!!! myslami jestem z wami!

[pliszka11]

dzięki za słowa otuchy. Strasznie się boję, że wyląduję w szpitalu,
na samą myśl się spinam i dostaję skurczy ... jak jestem w domu
jestem spokojniejsza...może świadomość że jednak nie jest aż tak
źle, znajome otoczenie i mąż, który codziennie po pracy jest przy
mnie...a szpital mnie stresuje...ale co by nie było byle bobas
jeszcze poczekał z tym przyjściem..
pozdrawiam

[miacasa]

Pliszka, nie obawiaj się pobytu w szpitalu, na patologi są fajne dziewczyny,
które przeżywają podobne dramaty, jak Ty. Podczas leżenia w domu byłam bardzo
samotna, mąż w pracy, rodzina daleko i nieodłączny towarzysz strach. A w
szpitalu leżakowanie jak na kolonii, codziennie uspokajające słowa lekarza,
ocena dobrostanu dziecka, przemiłe towarzyszki niedoli, z którymi szczęśliwie we
właściwym czasie spotkałam się na oddziale położniczym - wszystkim nam się udało
i kontakt utrzymujemy do dziś (3 lata)! Głowa do góry, wymodlisz dla swojego
dziecka dobry czas, nie zawsze jest łatwo ale dasz sobie radę.

[ewikowa]

miacasa: a od ktorego tygodnia lezalas? czy tak samo robilyscie
wywiad kazdej nowej kolezance pod tytulem 'w ktorym tygodniu i za co
cie zamkneli?'
ja pierwsze 11 tyg w szpitalu nie wspominam za az tak lajtowo ale od
32 tyg to wiem, ze juz mi troche odszedl stres - a co ciekawe, bole
przedporodowe dopier dostalam jak sie dowiedzialam ze bede miala
cesarke tydzien pozniej - a jeszcze smieszniejsze jest to, ze mala
sie urodzila godzine przed planowana cesarka!

pliszka - no i jak? oswoilas sie z lezeniem?a do toalety mozesz
wstawac? ja mialam 'urlop fundowany przez NFZ przy basenie'

daj znac co i jak!

[miacasa]

W pierwszej ciąży to sobie najpierw poleżałam na porodówce na tokolizie, bo nie
było miejsca na patologii a zaczęły mi się skurcze w 34 tygodniu i żeby było
śmieszniej to po miesięcznym domowym leżakowaniu na tej samej sali urodziłam
W drugiej ciąży 2 tygodnie leżałam plackiem na patologii po krwotoku na samym
początku ciąży (to był ten fajny turnus mimo niemiłych okoliczności) i 33/34
tydzień w tym samym szpitalu z częścią składu z poprzedniego pobytu a na
oddziale położniczym spotkałyśmy się w komplecie i chyba sentyment do siebie
zostanie nam już na długo bo wspólne przeżywanie tak silnych emocji bardzo
zbliża i chyba nikt, kto sam nie przeżył bezpośredniego zagrożenia życia
własnego dziecka nie jest w stanie dać takiego wsparcia i zrozumienia jak drugi
taki nieszcęśnik

[pliszka11]

Ja na razie leżę w domu. Mój ginekolog wysłał mnie na dodatkowe
badania do szpitala i myślał, że tam sobie pobędę. Jednak lekaż co
mnie zbadał, założył mi krążek i wysłał do domu. Powiem szczerze, że
nawet się ucieszyłam bo stre przed szpitalem spowodował u mnie
całodzienne skurcze, więc jak już sobie poleżałam w domku ilość
skurczy się zmniejszyła tak do 6-8 dziennie.
Jak na razie trochę chodzę, do toalety, czy po picie jakieś sobie. W
poniedziałek będę miała wizytę u mojego ginekologa więc się dowiem
co i jak. Mam nadzieję, że będzie szyjka w normie -tzn. nie
powiększy się rozwarcie i skracanie i dalej będę mogła w ten sposób
co dotychczas funkcjonować, to mnie uspokaja. Zobaczymy.
Widzę dziewczyny, że u Was sytuacje były trudniejsze a jednak
jesteście wytrwałe i dajecie radę. Cieszę się i powodzenia życzę.
Trzymam kciuki za Wszystkie leżące .

[sandrap5]

mam dwie słiczne córeczki i dwie ciaże przeleżane pierwszą od 14 tyg( krwawienie zagrozenie poronieniem a potem od 20 tyg leczona z przedwczesnego porodu fenoterol skracanie szyjki) córkę urodziłam w 36 tyg dziś ma dwa latka. Myślałam że to co mnie spotkało to najgorsza rzecz to leżenie było nie do wytrzymania( mogłam chodzić na toaletę i umyć się) a i tak miałam skurcze. Kiedy zaszłam w drugą ciąże- córka ma 4 miesiace-w łózku wyladowałam w 9tyg zagrozenie poronieniem dwa razy wszpitalu bo krwawiłam. Potem zagrożenie porodem przedwczesnym znowu fenoterol dwukrotnie wylądowałam na porodówce w 26 i 30 tyg gdzie hamowano poród. I udało sie po odstawieniu leków córke urodziłam w 40+6 dni waga 4130g. Myślałam że leżenie przy rocznym dziecku jest niemozliwe. A udało sie zdarzało sie ze zostawałam z dzieckiem sama nie zawsze ktoś z rodziny był. Ja lezałam w łożku wokoło zabawki i zabawianie dziecka. Ale fenomenem było to że moje dziecko sie do tego przyzwyczaiło. Straszne ale kojarzyło mnie z łóżkiem. Po kilku dniach chciałam łóżko wyrzucić bo myślałam że przez nie mnie wszystko boli. Nie ma złotego środka. Na poczatku jeszcze miałam mozliwosć wyboru pozycji potem już tylko lewy bok. Czasmi "oszukiwałam" i kiedy wracałam z toalety siadałam na fotelu albo bardzo długo jadłam by móc jak najdłuzej siedzieć. Najgorsze że przez to leżenie ciągle sie chciało spać. jednak po porodzie brak mi było kondycji. Mieszkam na 4 piętrze więc wejscie na nie graniczyło z cudem i wiązało się z taką zadyszka jakbym maraton przebiegła.
Ale opłacało się. jak patrze na moje skarby wiem że gdyby trzeba było jeszcze raz przeleżałaby ciążę.

[miacasa]

Sandra, należę do grona Twoich wielbicieli, kibicowałam Ci w ostatnich
tygodniach Twojej ciąży. Twój wątek nadawałby się na reportaż niczym z pola
bitwy , ucałowania dla dzieci

[pliszka11]

Ostatnio wyszperałam w internecie, że prowadzono badania z
wykorzystaniem wielonasyconych kwasów tłuszczowych do opóźnienia
przedwczesnego porodu. Okazało się, że w przypadku spożywania ich
dużej dawki można opóźnić poród o tydzień. Więc warto dziewczyny
jakać rybki i oleje roślinne. , zresztą dobrze też robią na
kształtowanie się mózgu u dzieci.
Natomiast w jednym z numerów "M jak mama" przeczytałam, że dobrze
jest spożywać zioła przeciwskurczowe np. korzeń kaliny koralowej.
No i nie wolno jeść imbiru i cynamonu bo wywłuje skurcze.
Jak coś jeszcze znajdę to dam znać

witam

[olenka_a]

Jestem w 30tc.Leżę od 4tygodni, w tym dwa razy byłam w szpitalu, raz
5 dni, potem 8 dni. Leżenie wykańcza mnie psychicznie, szczególnie
kiedy cały dzień jestem sama, mąż wraca ok.17-18.
Teraz mam założony pessar od tygodnia, ale i tak ciągle leżę. Wstaję
do toalety, raz dziennie prsznic, czasami po coś do picia.
Największą rozrywką jest wyjazd do ginekologa na wizytę.Pod względem
towarzyskim nie jest też zły pobyt w szpitalu, ale po 4 dniach
jednak tęskno za domem...

dodam jeszcze

[olenka_a]

że jestem taka znudzona tym leżeniem, że ani tv, ani gazety ani
ksiązki nie są w stanie przykłuć mojej uwagi na dłużej Oby
dotrwać do 34tc, wtedy będę juz mniej zestresowana...
Wczoraj płakałam cały dzień, bo jednak choćby najmniejsze ukłucie
czy ból powodują niepokój.

dla rozrywki dzisiaj leżakuję u mamy, raz w tygodniu mąz przewozi
mnie do rodzinki, żebym mogła zmienić klimaty. No i mam tu laptopa,
więc moge trochę poczytać informacji i forów

[ewikowa]

hey olenka

eh no tak juz jest. Jak juz pisalam - tez lezalam ale pomysl sobie
jakie masz szczescie ze mozesz do ubikacji wstawac)) Male rzeczy
ale jak ciesza. Pamietam, ze mowilam ze chociazby mi pozwolili raz
dziennie wstac juz bylabym szczesliwa! A co do tego stresu - no
widzisz, z jednej strony fajnie lezec w domu bo sie jest w domu, ale
z drugiej strony w szpitalu jest i towarzystwo (czy to dobre czy zle)
ale i mozna sie zapytac sie o kazde uklucie.

Dasz rade!!