Boje sie....:(((((((((((((((((

[bambolina1]

Kurde, jestem durna, sama nie wiem co ja robię:((

Pisałam już tu raz, że podobnie jak niektóre z Was rzucam pracę w
oświacie i wyjeżdżam. Za namową wielu osób złożyłam w maju podanie o
przedłużenie umowy. No bo może coś się stanie i nie wyjedziesz, a
może to, a może tamto...takie zabezpieczenie. Złożyłam w ostatniej
chwili... i wiedziałam, że zrobiłam błąd. Teraz nie byłoby wyjścia.
No i chyba nigdzie nie wyjadę, zostanę w szkole. Niby znowu na rok.
Nie wiem, czuję, że chyba źle robię, siedzę i płaczę, bo już mam
dość tego pierd****ego życia (przepraszam za takie słowa, ale już
jestem na wykończeniu psychicznym). Niby sobie obiecuję, że ok
zostanę rok, zrobię kurs na to i na tamto i wtedy już z pełnymi
kwalifikacjami wyjadę.

Ale zaraz sama zaczynam stukać sobie w głowę. Jasne...zaraz się
zaczną klasówki, wystawianie ocen, wizyty rodziców itd. Wtedy od
razu wszystkiego mi się odechciewa:((((

Kocham uczyć, ale czuję, że czas na zmianę. Nie chcę do końca życia
uczyć.

Boże już sama nie wiem, jestem nienormalna:(((((((((((((

Musiałam się wygadać:(

[steppenwolff1]

Nie rozumiem? Miałaś umowę na czas określony, tak? Podpisałaś już
przedłużenie tej umowy? Bo jeżeli nie, to samo "podanie" nie jest
raczej wiążące - podpisy muszą być pod umową. A jak masz kolejną
umowę na czas określony, to masz 2-tygodniowy okres wypowiedzenia i
też nie widzę problemu. Jak się pukasz w głowę, to daj sobie spokój,
bo szkoda nerwów i kolejnego roku stagnacji.

Pozdrawiam
Anka

[bambolina1]

Witaj Steppenwolff1 :))

Umowa kończy mi się z końcem września, a teraz chcą ją ze mną
przedłużyć. Nic jeszcze nie podpisałam. Ale po przewertowaniu kilku
wątków na tym forum, przespaniu się zdecydowałam się jednak na
wyjazd:)))

Najśmieszniejsze jest to, że w momencie, gdy sobie uświadomiłam, że
tak naprawdę chce wyjechać jakoś od razu lżej mi się stało:))

Najgorsza dla mnie jest jednak myśl, że własny kraj tak wykańcza
ludzi. Ja, gdybym miała odpowiednie wynagrodzenie i warunki pracy,
zostałabym na pewno. Ale mam 26 lat i niestety 1 tys zl to za mało.

Pozdrawiam i dziękuję:)

Jutro idę zgłosić, że jednak wyjeżdżam:0

[steppenwolff1]

Nie wiem, czy to kraj wykańcza ludzi. Ja znalazłam tu swoje miejsce
poza szkołą i nie mogę narzekać. W dodatku robię to, co chciałam
robić idąc na filologię germańską. I za nic nie chciałabym
zamieszkać za granicą. I się nie wybieram :-)
Najważniejsze, żeby nie robić niczego na siłę, jeżeli ma się takie
możliwości. Jak chcesz jechać, to zdecydowanie jedź. O ile dobrze
rozumiem, to jesteś mój rocznik albo rok młodsza (1980/1981)? :-)
Jeżeli tak, to masz przed sobą dłuuugą drogę, żeby w szkolnictwie
zarabiać więcej. Trzeba bardzo kochać uczyć, żeby się na coś takiego
decydować.

Pozdrawiam
Anka

[bambolina1]

Witaj,

od 10 rano oficjalnie nie jestem nauczycielem:)

Ja kocham uczyć i to bardzo. Problem jednak w tym, iż nie mam czasu,
żeby tę długą drogę przechodzić. Chciałabym mieć swój kąt, móc
pojechać raz do roku na porządne wakacje. Nie potrzebuje samochodu,
ciuchów Diora itd. Chciałabym żyć sobie spokojnie, ale nie odmawiać
sobie postawowych rzeczy. Dlatego czekanie na większe zarobki jest
dla mnie równoznaczne z mieszkaniem z rodzicami.

W przeciwieństwie do Ciebie mam duszę podróżnika i zawsze marzyłam
żeby mieszkać na jakiejś fajne wyspie w domu z widokiem na morze:)))
O tak, to by mi w zupełności wystarczyło:))) Tak prawdę mówiąc do
wyjazdu szykuję się od 4 lat, więc myślę, że nadszedł ten czas.


W mojej szkole, tzn. już byłej żeby dostać umowe na stałe trzeba
mieć wielkie chody.

Jednak pociesza mnie myśl, że zawsze będę mogła wrócić do nauczania
i do szkoły:))

Steppenwolf1 zapewne jesteś tłumaczem??:)

Ps. Rocznik '81.

[steppenwolff1]

Ja też lubię podróżować, ale mieszkać na stałe wolę w Polsce :-) W
Niemczech mieszkałam w sumie 7 miesięcy - ale jako stypendystka, nie
zwykły pracownik - a i tak stwierdzam, że obcokrajowiec tam zawsze
będzie obcokrajowcem i że ja tam nie jestem u siebie...

Tak, jestem tłumaczem. Odkąd w LO tłumaczyłam teksty Doorsów na
niem ;-) chciałam nim zostać. Ciężko było, ale wypracowałam sobie
pewien "status", dzięki czemu mogłam zrezygnować zupełnie ze szkoły.
Ja nie kochałam uczyć, po prostu lubiłam. Lubiłam "moje" dzieciaki -
ale to było za mało. I też stwierdziłam, że nie mam czasu na
taką "drogę zawodową".

Trzymam za Ciebie kciuki, na pewno będzie dobrze :-)

Pozdrawiam
Anka