nie radze sobie z czarnym labkiem

[wiola3075]

mój szczeniak ma 3 m-ce ,jest bardzo niegrzeczny ,gryzie wszystko i
wszystkich,szczególnie po rękach, nogach.przy tym jeszcze załatwia swoje
potrzeby w domu ,wyjdzie na spacer (dosłownie pospaceruje)a co trzeba zrobi w
domu, jest tez bardzo chałasliwy szczeka najczęściej 6 rano lub 22 wieczór
tak jakby pyskował ,na każdy zakaz odszczekuje.proszę o rady czy on poprostu
z tego wyrośnie czy taki ma wredny charakterek?

[paenka]

powinien wyrosnąć, jeśli dobrze się nim zajmiesz
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12268&w=41021282
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12268&w=41181653
nie tylko ty msz problemik tego typu Wiec sama nie jestes, a w grupie
raźniej. POdstawa to konsekwencja. No i nie ukrywam że się troszke namęczysz
zeby z uparciuchem dac sobie radę

[kawuel]

Wygląda na to że te czarne labradory to diabły wcielone, a przynajmniej
większość z nich. Mój w poniedziałek skończy swój pierwszy rok życia i wciąż
jest niesamowitym szatanem. Żadne metody wychowawcze nie są w stosunku do niego
skuteczne. Chodziłem z nim do szkoły posłuszeństwa gdzie tylko wstydu mi
narobił, bo nic do niego nie trafiało, a tylko zaczepiał inne psiaki, wariował,
szalał, rozrabiał i na domiar złego trzeba było za nim latać ze ścierką bo
szczał gdzie popadnie i rozdeptywał to co narobił.
Poza tym "treserzy" prowadzący tę szkołę, to były jakieś kocmouchy i wywłoki
spod ciemnej gwiazdy i nie mieli zielonego pojęcia o tresurze psów.
Zostałem więc sam z tym problemem któremu nie jestem w stanie sprostać.
Jedyne plusy w stosunku do Twojego szczeniaka są takie, że mój nie załatwia już
on ponad pół roku żadnych swoich potrzeb fizjologicznych w domu i na szczęście
nie szczeka zbyt często za to czasami wyje, zwłaszcza gdy słyszy syrenę
policyjną, strażacką lub karetki pogotowia. Czasami też zawyje w nocy przez sen
gdy mu się coś przyśni. Za to gryzie wszystko, kopie doły w trawniku za domem i
obgryza krzaki w żywopłocie, a dom totalnie demoluje tak że niedługo to pewnie
nawet do generalnego remontu nie będzie się on nadawał tylko do rozbiórki i
wybudowania nowego.
Jeszcze trochę poczekam ale gdy nadal nic się w jego zachowaniu nie poprawi to
chyba będę zmuszony do zastosowania drastycznych lecz radykalnych środków w
postaci stalowej klatki i w razie głośnych protestów elektronicznej obroży
wyciszającej psa nieprzyjemnymi dla niego, a zupełnie niesłyszalnymi dla ludzi
ultradźwiękami.
Tobie doradzam to samo bo od znawców tematu dowiedziałem się, że trzymanie psa
w klatce wcale nie jest dla niego tak stresujące jak sie z pozoru wydaje, a
nawet jest to przez niego odbierane pozytywnie jako jego własne i suwerenne
terytoriom gdzie czuje się pewnie i bezpiecznie.

[mikola3]

JESTEM WŁAŚCICIELKĄ CZARNEJ LABRADORKI. NIEDAWNO SKOŃCZYŁA ROK, NIGDY NIE
MIAŁAM Z NIĄ WIĘKSZYCH PROBLEMÓW - JAKO SZCZENIAK BARDZO LUBIŁA GRYŻĆ NASZE
KAPCIE. PEWNIE MAM SZCZĘŚCIE , ALE NIGDY NIE GRYZŁA NÓG OD STOŁÓW, ANI MEBLI.Z
ZAŁATWIANIEM JEJ POTRZEB FIZJOLOGICZNYCH PORADZILIŚMY SOBIE DOŚĆ SZYBKO - PRZEZ
PIERWSZE KILKA TYGODNI WYCHODZILIŚMY Z NIĄ CO DWIE GODZINY. TERAZ SAMA SKACZE
NA KLAMKI I W TEN SPOSÓB INFORMUJE NAS, ŻE CHCE WYJŚĆ.NAJFAJNIEJSZE JEDNAK JEST
NOCNE BUDZENIE - GDY W NOCY CHCE WYJŚĆ BUDZI NAS W BARDZO SKUTECZNY SPOSÓB-
POPROSTU "BODZIE" MORDKĄ DO SKUTKU JAK BARAN. NOCĄ BUDZI TYLKO MĘŻA, JA MOGĘ
SPOKOJNIE SPAĆ.MOGĘ SPOKOJNIE ZOSTAWIĆ JĄ NA KILKA GODZIN I WIEM, ŻE NIC ZŁEGO
SIĘ NIE WYDARZY.MYŚLĘ ŻE NAJBARDZIEJ SKUTECZNA JEST KONSEKWENCJA I STANOWCZOŚĆ.
NIGDY NIE KRZYCZYMY NA PSA, ANI NIE STOSUJEMY ŻADNYCH KAR CIELESNYCH.STANOWCZY
TON GŁOSU W NASZYM PRZYPADKU W ZUPEŁNOŚCI WYSTARCZA.

[kawuel]

Widocznie suczki labradorki są spokojniejsze od psów bo nie pierwszy raz czytam
podobne opinie ale dziwnym trafem wszystkie dotyczą suczek a nie piesków.
Ciekawe tylko dlaczego mikola3 napisała swoją opinię krzycząc wielkimi literami
ale mniejsza o to.
Jeśli chodzi o gryzienie kapci, to mój czarny labek zniszczył ich przez ten rok
kilka tuzinów dokąd nie wpadłem na pomysł żeby zawieszać je na żyrandolu pod
samym sufitem, bo tylko tam on nie może doskoczyć. Muszę przy tym pamiętać żeby
w pobliżu miejsca pod żyrandolem nie stało jakieś krzesło lub inny mebel który
mógł by ułatwić mojemu psu osiągnięcie celu.
Wszystkie inne przedmioty muszę chować po szafkach i szufladach które muszę
obwiązywać łańcuchami i zamykać na kłódki żeby się do nich nie dostał.
Moja konsekwencja i stanowczość w stosunku do mojego psa jest absolutna lecz
jego konsekwencja w psoceniu i nieposłuszeństwie jest taka sama, kar cielesnych
ani głośnego krzyczenia nie stosuję, a stanowczy ton mojego głosu jest przez
psa totalnie ignorowany. Szkolenie jak już wspominałem było wielkim
nieporozumieniem i porażką. Czy ktoś może mi w tej sytuacji powiedzieć jakie
mam jeszcze opcje poza stalową klatką i ewentualnie elektroniczną obrożą?, bo
mnie się wydaje że nie mam już innego wyjścia.
Jutro będą pierwsze urodziny mojego lacia lecz nie mam złudzeń żeby nagle coś
się poprawiło w jego zachowaniu.

[montypyton]

ja mam pieska, kończy 7 miesiąc i uwieżcie mi nie mam żadnych z nim problemów.
Na siusiu wychodzimy od małego (wystarczyły chyba dwa tygodnie siusiania w
przedpokoju), zostaje sam w domu nic nie gryzie, nie wiem co to pogryziony kapeć
albo inna rzecz. A może to jakiś dziwny labrador?
jedyne z czy sobie nie radzę to jazda samochodem, od małego próbujemy go nauczyć
i......... nic boi się strasznie ale mam nadzieję że i to przejdzie

[ddb2]

Opowiedzialam mojemu mezowi o twoich problemach z psem. Bardzo sie zmartwil
tymi klopotami, sam doskonale radzi sobie z psami i amatorsko swietnie je
uklada ( ja niestety jestem od michy i rozpieszczania). Powiedzial, ze to
typowy protest przed pozostaniem samemu w domu. Jest wiosna, dlugie dni, moze
trzeba by wstac pol godz. wczesniej, przejsc sie z psem - to nie musi byc
daleko, tylko wziac pileczke, czy ringo, talerz czy co tam pies bardzo lubi, i
bawiac sie z nim, umeczyc go, zeby wrocil do domu z ozorem do ziemi.
Dac mu lekkie sniadanko, wedzone ucho czy ogon, zabezpieczyc wszystko i isc do
pracy.
Tylko, ze samo wybieganie nie wystarczy, gdy pies juz odkryl, ze moze otworzyc
szafki lub poszarpac kapcie. Powinienes przygotowac mu niespodzianke, tylko
tak, zeby nie widzial, jak instalujesz. Wziac puste puszki, powiazac i zaczepic
na raczce od szafki tak, zeby zwalilo sie to psu z hukiem na leb, gdy bedzie
sie dobieral. Musi byc zaskoczony. My wykorzystalismy metalowe pokrywki, ktore
z okropnym brzekiem runely na terakote, gdy pies sprawdzal, co jest na stole. U
nas ten 1 raz wystarczyl, zeby Bora nigdy wiecej nie zagladala na stoly, szafki
itp., nie wspina sie i nie siega po nic.
U ciebie pies jest ciut starszy i bardziej doswiadczony w rozrabianiu, wiec
moze to potrwac dluzej.
Ale przede wszystkim trzeba go przed waszym wyjsciem umeczyc, a nie tylko
wypuscic na siku.
Ciekawa jestem, czy sprobujesz i zyczymy ci wytrwalosci i sily. Pisz, co dalej.
Pozadrawiam.

[nicole17]

Specjalistką nie jestem, ale zgadzam się z tą wypowiedzią. Nasz Nukaa ma juz 10
miesięcy i faktem jest, że w zimie zostawała przez większośc dnia sama i była
nie od zniesienia. Ilości pogryzionych kapci nawet nie podam do tego kilka par
butów, tapeta, podkradanie jedzenia ze stołu ... Co pomogło: zabawy na śniegu (
w zimie), dłuższe spacery (min!!! pół godzinne) rozne zadania (ten pies kocha
wykonywać polecenia! to dla niego świetna zabawa ale wymaga troche uwagi, w
zimowe wieczory pomagało porozkładanie suchej karmy w różnych kątach w domu i
wydanie polecenia "szukaj", miała zajęcie na 20-30 minut i zazwyczaj po tym się
uspokajała). Ważne jest ustalenie hierarchii oraz żelazna konsekwencja! (wiem
jak rozbrajający jest psi wzrok ), ustalenie pozycji lidera np.: pies
powinien jeść ostatni, przechodzić przez drzwi również ostatni. dzięki
konsekwencji mogę powiedzieć, że nie mamy już wielu problemów z nasz sunią,
jednak przyznam, że w towarzystwie innych psiaków totalnie nas ignoruje i teraz
wziełam sobie za cel nauczenie jej właściwego reagowania na komendy. ma ktoś
jakiś pomysł? W tym przypadku czuję się bezradna, próbowałamnagradzać za
każdym razem jak jej się uda przyjśc (nawet po długim ociąganiu) i ignorować
fakt niesłuchania. W efekcie bardziej się slucha jak jest sama ze mną lub z
mężem ale jak się tylko pojawi jakiś psiak, jest nie do poskromienia...
Kuwelowi życzę wytrwałości i cierpliwości, naprawdę warto, to kochane psiaki

[kawuel]

ddb2 napisała:
> Opowiedzialam mojemu mezowi o twoich problemach z psem. Bardzo sie zmartwil
> tymi klopotami, sam doskonale radzi sobie z psami i amatorsko swietnie je
> uklada ( ja niestety jestem od michy i rozpieszczania). Powiedzial, ze to
> typowy protest przed pozostaniem samemu w domu....

Twój mąż niczego nowego nie odkrył bo ja sam doskonale wiem o tym że mój Onyx
zachwuje się tak z nudów. Gdy jestem w domu i się nim zajmuję to jest idealny
pies. Nie mogę sobie jednak pozwolić na rzucenie pracy dla psa bo po pierwsze
nie jest mnie na to stać, a po drugie była by to jakaś paranoja.
O wcześniejszym wstawaniu aby wyjść z psem na spacer nie ma mowy bo i tak
wstaję o 4 nad ranem żeby zdążyć do pracy na siódmą. Później są już takie korki
na autostradzie, że nie wiem czy dotarł bym na miejsce przed południem. W pracy
jestem 9 godzin z przerwą na lunch więc z dojazdami poza domem jestem prawie 12
godzin. W międzyczasie pies jest wyprowadzany na spacer przez sąsiada który
pracuje na nocną zmianę i ma klucz do mojego domu ale to napewno zdecydowanie
za mało dla mojego Onyxa.
Wniosek jest więc taki, że labradory aczkolwiek są wspaniałymi psami, to ze
względu na ich ogromny temperament i potencjał energetyczny niestety nie nadają
się dla zapracowanych ludzi we współczesnym zwariowanym świecie.

[87monika]

Witam
Laradory ogolnie sa psami bardzo zywiolowymi i tak naprawde wyciszaja sie okolo
2 roku zycia (najczesciej gdy skoncza 2 lata ). Suczki Labradorow sa zacznie
latwiejsze do prowadzenia ale z psem tez mozna sobie poradzic. A Twoj piesek
jest jeszcze mlodziutki i to jest zrozumiale ze psoci.

na poczatek sprobuj z nim wychodzic na dluzsze spacery gdzie bedzie mogl sie
pobawic z innymi psami, wyszalec sie. Gdy bedzie naprawde zmeczony nie bedzie
mial sily na brojenie.

po drugie wydaje mi sie ze powinnas zaczac pracowac z Twoim psem, chodzi mi o
nauke posluszenstwa. Na poczatek podstawowe komendy siad , waruj( pozycja
lezaca) wstan, zostan. nagradzaj go smakolykami ( smakolyki musza byc male zeby
nie zajmowaly psu duzo czasu i zeby sie nie dekoncentrowal). cwicz z nim
przynajmniej raz dziennie ale nie za dlugo zeby sie nie znudzil na koniec
najlepiej pobawic sie z psem. na poczatku cwicz z psem w miejscach gdzie nic
nie bedzie go rozpraszalo

[paenka]

87monika napisała:

> Witam
> Laradory ogolnie sa psami bardzo zywiolowymi i tak naprawde wyciszaja sie
okolo
>
> 2 roku zycia (najczesciej gdy skoncza 2 lata ).

A wcale ze nie moj w niedziele skonczy 3 lata i jest szalony nadal tzn nie
niszczy ale jest bardzo zywiolowy te psy sa wiecznymi szczeniakami.

[teresa50]

Dopisuję się do wątku Dzisiaj po czterdziestominutowym spacerze wszedł do
domu i z ulgą oddał mocz na podłogę. Ręce opadają Ale nie poddajemy się,
wychodzimy często i mamy nadzieję, że się w końcu nauczy.

[ddb2]

Oj, no troszke mu sie pomieszalo! Wiedzial, ze gdzies przeciez ma zrobic!

[ewa.c3]

Z sikaniem u mojego czarnuszka też na początku były problemy. Nie chciał sikać
ani kupsiać na gazety. Upatrzył sobie miejsce pod drzwiami mojej córki. Nie było
miłe nocą wpakować się w psią kolugę Teraz wspominam to z rozrzewnieniem . Gdy
psu skończyła się kwarantanna i zaczął wychodzic na dwór, minęło kilka tygodni
nim zrozumiał gdzie się sika. Nie pomagały kropelki zachęcające do sikania w
danym miejscu. W zasadzie krople działały , ale na inne psy w okolicy Kiedyś
w końcu się zawzięłam . Pilnowałam , jak tylko zaczynał się kręcić i wiuu na
dwór. Wtedy ladaco zapominał co mu się chce i robił wszystko ,tylko nie to co
trzeba. Zmęczona wracałam do domu a on siup... i siku na podłogę. Aż do czasu ,
gdy spędziłam samotnie noc na ławce w parku. Podejrzewam ,że trochę pomogło mi
to ,że była jesień. Tego dnia służby porządkowe zgarniały liście na kupki. I
taką to kupkę liści wybrał mój Gonzo na zrobienie siku. Całuskom nie było
końca. Potem jeszcze kilka razy się spompował ,ale juz zapaliła mu sie w łebku
żaróweczka. Być może onieśmielała go do tej pory ilość obcych zapachów na
zewnątrz ?. Zauważyłam też ,że nieraz popuszczał jak się cieszył i gdy spotykał
kogoś przed kim czuł respekt. Fakt ,że te psy to wariatuńcie , ale jakie kochane
Myślę , że potrzeba młodym labrado-właścicielom cierpliwości i
zrozumienia.Trzeba wynajdywać mu różne zadania. Chociażby w domu ukrywanie
różnych rzeczy , smakołyków . One lubią czuć się potrzebne. Nie raz zmęczą
właściciela bardziej niż siebie. Odpłacą nam swymi migdałowymi ślipiami i
bezinteresowną miłością . Ja do dziś mam po moim psie pogryzione do cna
Vademecum Pediatrii i zniszczoną sofę. A mimo wszystko strasznie za nim tęsknię .

[kawuel]

teresa50 napisała:
> ...Dzisiaj po czterdziestominutowym spacerze wszedł do domu i z ulgą oddał
> mocz na podłogę. Ręce opadają Ale nie poddajemy się, wychodzimy często i
> mamy nadzieję, że się w końcu nauczy.

Gratuluję optymizmu i wytrwałości które będą wam niezbędne aby nie zwariować,
bo takie problemy jak te powyższe z sikaniem to drobiazg.
Nie chce nikogo straszyć ale jeśli trafiliście na takiego szatana jak mój Onyx,
to dopiero czeka was prawdziwa gehenna.
Chyba że możecie sobie pozwolić na taki luksus aby nie pracować tylko przez
cały czas 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i 365 dni w roku zajmować się
psem żeby ani przez moment się nie nudził.
Ta bowiem rasa psów ma tak ogromny temperament i tyle energii, że nawet przez
pół sekundy nie może usiedzieć w jednym miejscu i niczym się nie zajmować, a
jeśli człowiek mu nie zapewni przez cały czas jakiegoś zajęcia lub rozrywki, to
w ramach ekwiwalentu niszczy i demoluje wszystko w swoim otoczeniu.
Są ludzie którzy cenią tę właśnie cechę charakteru labradora ale są chyba
jakieś granice poza którymi to co normalnie jest przyjemnością staje się udręką.
W przypadku mojego Onyxa te granice są dalece przekroczone.
Pozostaje mieć tylko nadzieję, że wasz szczeniaczek nie wyrośnie na takiego
nygusa jak mój.

[aserath]