hashi w twoim stylu

[may.may]

witam, pojawiam sie tu pierwszy raz. hashi zatacza kregi w mojej rodzinie i
stad moje zainteresowanie forum. od czasu, gdy stwierdzono u mnie hashi
zaczelam przygladac sie kolezankom i znajomym, ktore skarza sie na typowe
objawy z niewiadomych przyczyn. sennosc, nadwaga,niechec do czegokolwiek,
bolace miesnie etc. mimo mojego namawiania na badania i deklarowanej checi
pomocy zadna z dziewczn nie potraktowala powaznie tego co proponowalam. ALE,
ostatni twoj styl dodal mi otuchy, znalazlam tam krotki, sensowny i
przejrzysty artukul o hashimoto (zycie na zwolnionych obrotach). bede go
xerowac, skanowac i podsylac kolezankom, bo to jest cos chyba bardziej
wiarygodnego niz moje 'gadanie'. mysle tez, ze jest to dobra'reklama' dla
choroby i moze pomysl na jedna z form dzialania stowarzyszenia. koncze i
przystepuje do propagowania wiedzy o naszej chorobie.
serdecznie pozdrawiam,
may

[isabelchen]

co to znaczy z niewiadomych przyczyn?
wyniki mogą być niejednoznaczne?

[may.may]

z niewiadomych przyczyn, czyli traktuja swoja sytuacje - waga, samopoczucie jako
cos co poprostu jest, fragment zycia. nic z tym nie robia. sama przed diagnoza
myslalam, ze to co sie ze mna dzieje to nic szczegolnego, jakies chandry czy zle
dni. po diagnozie i zebraniu razem wielu objawow zmienilam zdanie.
pozdrawiam,
may

[estepka]

May.may zeskanuj i podeślij, chętnie przeczytam i może też dam koleżankom.
Szukałam na stronach Twojego stylu w necie, ale nie mogę znaleźć.
Pozdrawiam

[madziulaw]

taak czytałam. oczywiscie. lekarzem autoryzującym artykuł jest moja ukochana dr
Stefanowska. najmądrzejsza i najlepsza endokrynolog jaką znam.

[owianka]

Artykuł ciekawy i potrzebny. Jednak jedna rzecz mi się nie spodobała: straszenie
ciężarnych niedorozwojem umysłowym dziecka. Zupełnie niepotrzebne - kobiety w
tej sytuacji (czyli nieświadome swojej choroby na początku ciąży) i tak się
denerwują, po co jeszcze je dobijać? Wiem coś o tym, bo byłam jedną z nich. I w
sumie aż do dyplomu (albo jeszcze lepiej habilitacji syna nią będę...

Ten tekst z artykułu: "Strach pomyśleć, co by było, gdybym zaszła w ciążę, zanim
dowiedziałam się o chorobie". Gdybym przeczytała go będąc jeszcze w ciąży,
wpadłabym w histerię. Autorce artykułu w tym momencie trochę zabrakło wyobraźni.

[rosteda]

Witaj Owianka
Widzisz, ile ludzi tyle roznych zdan.
Moim zdaniem o takich zagrozeniach tez powinno sie mowic otwarcie z chorym.
Nawet jesli jest to straszne ale moze taka informacja ustrzec wielu ludzi przed
najgorszym.
Obecnie sa troche inne czasy niz jeszcze kilkanascie lat temu.
Podam przyklad.
Wczesniej (moda? nie umie tego wytlumaczyc) wszyscy w kolo wiedzieli ze ktos ma
raka. Ale wlasnie osoba ktora to dotyczyla byla bardzo przed taka informacja
chroniona przez cale otoczenie - lekarze, rodzina, sasiedzi.
Ja odnosze wrazenie ze wlasnie to otoczenie bardziej sie balo tej informacji niz
sam chory, nie wiedzialo jak ja przekazac co uwazam bylo bardzo duza krzywda dla
chorego. Przeciez on tez jest czlowiekiem ktory czuje i nawet intuicyjnie
odbieral to co sie wokol niego dzialo. On i tak wiedzial ze grozi mu
niebezpieczenstwo.
Sama przezylam taka sytuacje bedac kiedys (lata 80-te) w szpitalu w jednym
pokoju z chora na raka.
Artykul z gazety Twoj Styl uwazam za bardzo dobry. Zwiezly i zawierajacy istotne
informacje dla chorych, zdrowych i sluzby zdrowia tez.
Pozdrawiam Rosteda

[owianka]

Rostedo, wszystko co piszesz to prawda. Jestem wielką przeciwniczką ukrywania
prawdy przed chorym, na cokolwiek chory by nie był. Ale co innego faktyczny stan
chorego, a co innego (jak w wypadku zagrażającego upośledzenia dziecka matki z
niedoczynnością) epatowanie szansą lub mglistą możliwością w skrajnym przypadku,
komunikowanie jej jako całkiem prawdopodobnej.

Jak najbardziej jestem za tym, żeby o potencjalnym zagrożeniu dla płodu
informować jak najszerzej! Sama popędziłam do endokrynologa zbadać się dopiero
wtedy, jak w drugim miesiącu (planowanej) ciąży przeczytałam na forum "Ciąża i
poród" o potencjalnym niebezpieczeństwie, jakim dla dziecka jest niedoczynność u
matki (do tej pory programowo lekceważąc "takie tam gadanie" mojej Babci, która
od miesięcy radziła mi, żebym poszła zbadać tarczycę, bo na jej oko to mam
niedoczynność - tak jak zwykłam lekceważyć swoje zdrowie od zawsze).

Uważam, że temat ciąży potraktowano w artykule bez wyczucia, i tylko tego się
czepiam. Owszem, istnieje niebezpieczeństwo, ale bardzo niewielkie, i przy dużej
niedoczynności. Tak uspakajała mnie przez całą ciążę moja endokrynolog (dzięki,
jej za to!!). Należałoby to właśnie napisać. A już to zdanie na końcu: "Strach
pomyśleć, co by było, gdybym zaszła w ciążę, zanim
dowiedziałam się o chorobie". Toż to cios w samo serce dla ciężarnej, która
dopiero będąc już w ciąży dowiedziała się o swojej chorobie! A jest takich osób
wiele, jak wiemy z różnych forów, m.in. tego. Misją lekarza (i dziennikarza) nie
jest straszenie, tylko rzetelna informacja. Na przykład odchodzące od zmysłów
kobiety, które poddały się prześwietleniu nie wiedząc, że są we wczesnej ciąży,
albo piły alkohol, brały leki - czy komunikujemy im: pani dziecku grozi
niedorozwój kończyn, narządów, układu nerwowego, umysłowy, ...? Każdy rozsądny
lekarz taką pacjentkę (lub dziennikarz czytelniczkę) uspakaja, a nie nakręca. I
w 99,9% przypadków dziecko rodzi się zdrowe. Takie osoby jak ja wtedy
wystarczająco odchodzą od zmysłów (wiem coś o tym), nie należy im tego stanu
pogłębiać takimi niezbyt przemyślanymi tekstami...

Podsumowując mój długaśny wywód: słowa te napisano w artykule z myślą o
jeszcze-nie-ciężarnych, a zapomniano całkowicie o nerwach czytających je
już-ciężarnych. I to już wszystko, co mam mu do zarzucenia Nawiasem mówiąc,
powinnam była go przeczytać 2 lata temu...

Pozdrawiam - owianka )