strach przed byciem mamą

[krey83]

ja mam straszne obawy.. w przyszłości planuję mieć dzieci ale boję się ,że nie będę potrafiła dobrze ich wychować, że nie dam im tyle miłości, pewności siebie, nie naucze ich mądrości do życia... boję się że moje dzieci będą gorsze od innych np. od dzieci mojej siostry..:( bo ja zawsze czułam i nadal czuję się gorsza od niej mimo że ją kocham... to czuje, że cała rodzina tak uważa, choć ja tak bardzo się staram pokazać z jak najlepszej strony, biorę wiele na siebie i daję sobie świetnie radę( na zewnątrz) dużo osób mnie chwali, podziwia, zazdrości ale ja nadal mam takie braki a gdy pojawia się w pobliżu siostra czuję się przegrana, niepotrzebna nikomu, wydaje mi się że nikt by nie zauważył mojej nieobecności:((
Tak bardzo chcę stworzyć wspaniłą rodzinę mam wspaniałego mężczyznę i wszystko układa się póki co dobrze ale ten strach ( chcę mieć dzieci ale czy będę potrafiła być dobrą matką) ...:(

[e_m_86]

Ja tez sie bardzo boję. czasami bym chciała bardzo a za chwile to
wszystko mi przechodzi i pozostaje tylko strach,że nie dam sobie
rady z wychowaniem dziecka.

[filetta]

Myślę, że tego typu rozterki przezywa każda przyszła matka. A czy
sobie poradzę...?, czy mi się uda...?, czy dam radę...? kto z niego
(niej) wyrośnie? Takie pytania zadaje sobie każda kobieta planująca
dzieci. Twój strach przed macierzyństwem spotęgowało niskie poczucie
własnej wartości. To stałe porównywanie siebie do siostry może mieć
wpływ na wychowanie Twoich dzieci. Ale wcale nie musi. Jeżeli bardzo
pragniesz dziecka, jeżeli czujesz, że chcesz mu dać wszystko, co
najlepsze, bardzo możliwe, że wszystko pójdzie jak trzeba. Po
pierwsze powinnaś zaufac swojej intuicji i instynktowi
macierzyńskiemu. Po drugie powinnaś myśleć pozytywnie. Myśli czesto
pełnią funkcje sprawczą - jeśli myślisz, że coś pójdzie źle, to tak
bedzie. więc jeżeli myslisz, że będziesz złą matką, tak się może
stać. Po trzecie powinnaś porozmawiać z psychologiem o własnej
samoocenie. Jeszcze przed zajsciem w ciążę.

[krey83]

DZIĘKUJĘ BARDZO za te słowa to dużo dla mnie znaczy.. od roku chodzę
do psychologa na indywidualną terapię.. w jakimś stopniu napewno mi
to pomogło, zrozumiałam dlaczego cały czas staram się być "ideałem"
przez wszystkich lubianym,.. ale tak trudno rozum przełożyć na
działania żeby nie przejmować się jeśli coś nie wyjdzie, jeśli
czegoś nie wiem bo to przecież normalne...

[freedda]

Nie pocieszę Cię, bo z mojego doświadczenia, powinno się trochę
posprzątać w swoim życiu, zanim DDA zdecyduje się na dziecko. Ja
niestety tego nie zrobiłam i bardzo mi teraz ciężko z dzieciakami.
Kiedy zostałam zmatką wyszły wszystkie makabry mojego życia
skrzętnie "zamiatane pod dywan". Wszystko mnie drażni denerwuje nie
mam siły ani cierpliwości. Być może nakłada się na to wszystko fakt,
że mam bliźniaki i naprawdę czasami zapominam ze zmęczenia jak się
nazywam...Ale to właśnie "dzięki" dzieciakom trafiłam na terapię,
więc nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
Pozdrawiam

[grosik68]

Ode mnie niestety tez pocieszenia nie mozesz sie spodziewac. Jestem DDA i dzieki
Bogu (dzisiaj z calym przekonaniem moge to stwierdzic) nie dane mi bylo zostac
mama. Po wieloletnich staraniach, inseminacjach i sztucznych zaplodnieniach
zapadlam na depresje, z ktorej tak na marginesie nie udaje mi sie ciagle wyjsc.
Ale na temat. Wlasnie jestem swiadkiem rozpadu malzenstwa mojego brata (oboje sa
DDA) i jest koszmarem patrzenie, jak powielaja zachowania swoich rodzicow. Zal
mi ich obojga, zal dzieci, ktore matka zostawila i odeszla, zal mi mamy, ktora
na to musi patrzec. To jeden wielki koszmar, przy czym moj brat byl zbyt maly,
zeby pamietac zachowania ojca, ale mimo wszystko powtarza slowa, gesty i
zachowania, ktore mialy miejsce 30-35 lat temu.
Ja dzisiaj z wielka ulga, choc tez z bolem i zalem stwierdzilam, ze ciesze sie,
ze ten diabelski krag zostal w moim przypadku przerwany, ze te geny nie zostaly
dalej przekazane, ze w mojej ulomnosci nie skrzywdze moich wlasnych dzieci.
Wybacz, moze nie powinnam Ci tego pisac. Byc moze bedziesz wspaniala mama i
spelnisz sie w tej roli. Jednak znam wiele DDA i widze, ze wielu z nich powiela
zachowania rodzicow.
Zycze madrych i slusznych decyzji.

[krey83]

mam nadzieje że u mnie będzie inaczej... ale dziękuje za te słowa..

[grosik68]

krey83 napisała:

> mam nadzieje że u mnie będzie inaczej...
Zycze Ci tego z calego serca. Juz sama swiadomosc kim jestes, jest pomocna,
terapia pozwala wiekszosc tego koszmaru pozostawic za soba. A milosc dziecka i
do dziecka bedzie z pewnoscia balsamem dla Twojej poranionej duszy.

"ale dziękuje za te słowa.."

Mialy byc ostrzezeniem, mam nadzieje, ze Cie nie zranily.

Zycze Ci duzo sily i duzo ciepla.