Kariera

[mahabharata]

Ostatnio zdecydowalem sie, co tak naprawde chce w zyciu robic. Cudowne
odkrycie: okazalo sie, ze wszystko, co mnie dotychczas pociagalo, sklada sie
na "ta" wlasnie prace.
Z pozoru niezlaczone ze soba elementy. Przyznaje, ze mnostwo znajomych, z
rodzina wlacznie, wysmiewalo (ewent. zartowalo sobie ze) mnie, kiedy
probowalem i uczylem sie nowych rzeczy.
Pozostaje ich rowno olac i robic swoje.

Wierze, ze DDA maja sile i chceci, by wykorzystac swoj wdziek i wrazliwosc. To
skarb, ktory moze miec calkiem praktyczne zastosowanie.
Zreszta, sadze, ze to jeden ze sposobow na bezrobocie - jesli bedziemy robic
to, co powinnismy, dla kazdego bedzie zajecie (to mocno przemyslany argument).
Na pewno nie nalezy sie kierowac moda, czy popularnymi kierunkami studiow ;o)

Dzisiejszy wniosek: nalezy popracowac nad samoocena, zeby siebie w ogole
zobaczyc w roli "szczesliwego" pracownika.

Pisze to, bo po wstepnym entuzjazmie, wpadlem w rozczarowanie. Tymczasem,
dopoki argumentuje moj wybor zawodu dobrem innych, kraju, swiata, gospodarki,
religii itp., a nie wlasnym zadowoleniem, dopoty nic z tego.

N'est-ce pas?

[blondissima]

> Wierze, ze DDA maja sile i chceci, by wykorzystac swoj wdziek i wrazliwosc.

myslisz, ze ogolna cecha DDA, to wdziek;);)?

[blondissima]

> Pozostaje ich rowno olac i robic swoje.
>

wiesz co. ostatnio tez doszlam do tego. problemem jest to, ze czesc rodzicow
nie uczy swoich dzieci jak zyc i jak silnie zyc.

[mahabharata]

oj pewnie, ze nie uczy.
Ciekawe, zawsze uwazalem swojego ojca za wspanialego pracownika. Z wiekiem
odkrylem, ze jest pracoholikiem, ktory ucieka z domu do pracy oraz ze boi sie
kolegow, a frustracje kompensuje w domu.
Okazalo sie, ze przejalem od niego mnostwo wzorcow pracy, pracoholizmu,
submisywnosci itd. Nie umialem do tego dotrzec, bo ciagle wierzylem, ze w pracy
jest zaj.....isty.
Teraz pozostaje mi powoli pracowac nad soba, nad wlasnym obrazem szczesliwego
czlowieka w pracy.
BTW, piszac o trudnosciach w relacjach zawodowych uswiadomilem sobie, ze kiedy w
domu jest ciag niezakonczonych klotni (tj. z przeproszeniem i zadoscuczynieniem)
dzieci stopniowo traca rozeznanie pomiedzy walka, a sojuszem i w efekcie nie sa
w stanie rozsadnie rozwiazywac nieporozumienia. A w pracy - srodowisku ze
stresem i wspolzawodnictwem - latwo o takie sytuacje.
Co ciekawsze - kiedy w biurze szukalem sobie 'sojusznikow', odkrylem, ze w
dziecinstwie wykoncypowalem genialna strategie wojenna: wez za przyjaciela
swojeo najwiekszego wroga (to dzialalo w przypadku mamy, hihi).

[blondissima]

> Co ciekawsze - kiedy w biurze szukalem sobie 'sojusznikow', odkrylem, ze w
> dziecinstwie wykoncypowalem genialna strategie wojenna: wez za przyjaciela
> swojeo najwiekszego wroga (to dzialalo w przypadku mamy, hihi).

tzn. kto byl przyjacielem, a kto wrogiem?

[lihue]

AAAAAAAA!
Pomocy! A moze rady...
Po raz pierwszy w zyciu wykonuje 'powazna', etatowa prace i przeraza mnie -
wystepuja typowe objawy DDA. Stresuje sie pierdolami, przykladam do szczegolow
globalnie nieistotnych, biore na siebie za duza odpowiedzialnosc, boje sie
zwolnienia i kar za niewykonanie planu ;p

Znamy sprawe i wiemy, co robic (wg ksiazek) ale ja mam prosbe:
jak sobie z tym radzicie?

Intelektem, to ja to ograrniam, ale emocjonalnie jestem max przestraszony.

Dzieki

[desperat30]

ja tez sobie nie radze,po prostu panicznie sie boje pracy,ze nei podolam.....
!!!!!!!!!:(