dlaczego Witkacy popełnił samobójstwo?

[blanka110]

zapraszam na forum: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45524 lub tytaj
do dyskusji

[blanka110]

Weźcie sie tak nie pchajcie bo nie nadążam czytać i odpisywać!!!

[luccio1]

Na to pomoże odpowiedzieć - jak sądzę - sama data śmierci; 18 września 1939,
zatem dzień po agresji Związku Sowieckiego na Polskę.
Prawdopodobnie Witkacemu runął wtedy cały świat. Rewolucję bolszewicką sam
przeżuł w głębi Rosji, więc nie miał złudzeń, co przychodzi ze wschodu.
Kiedyś w jednej z biografii Ottona Schimka przeczytałem: był owszem dezerterem,
ale do pełnej oceny trzeba wiedzieć, przed czym uciekał i czy sam był świadom,
przed czym ucieka.
Nawet jeśli rozpatrujemy śmierć samobójczą jako ucieczkę - to Witkacy wiedział,
przed czym ucieka. Uchronił się m.in. przed pisaniem tekstów wysławiających
Lenina i Stalina, komunizm, Ojczyznę sięgającą od Kamczatki po San etc. etc. -
a takie obciążają do dziś i rzucają cień na pamięć np. Broniewskiego czy Boya-
Żeleńskiego - żeby sięgnąć do pierwszych przykładów z brzegu.

pochówek "Witkacego" w 1988 roku

[szymon236]

zapewne gdyby wiedział o całej farsie wokół jego zwłok, nie popełniłby samobójstwa.

[luccio1]

Profesor Krawczuk chciał "błysnąć" i pochować Witkacego "w ziemi
polskiej" (tak jakby Jeziory na Polesiu to nie Polska! - choć
aktualnie za granicą).
O pogrzebie w Zakopanem mówiono niemalże współcześnie, że był to
ostatni kawał zrobiony przez Witkacego w życiu.
Sama rzecz każe się zastanowić nad kultem grobów jako takim.

[piarg0000]

Czy mozecie cos wiecej napisać o historii pogrzebu Witkacego? nie
mogę tego znaleźć w żadnych opracowaniach. Poradźcie, gdzie szukać

[ghazicareco]

Samobójstwo Witkacego trzeba widzieć w perspektywie nastrojów
panujących wśród artystów, niekoniecznie polskich, przed wojną.
Surrealiści francuscy hołdowali myślom o samobójstwie i hodowali je
jak róże, likwidując się w końcu, jak się koniec końców ścina róże w
ogródku. "Samobójstwo jest powołaniem" - pisze dadaista Jacques
Rigaut, zabijając się w 1929 r. Drieu La Rochelle u schyłku wojny,
zagrożony procesem za kolaborację z Niemcami, popełnia samobójstwo.
Proces jego, jak proces Brasillacha, mógł zakończyć się wyrokiem
śmierci. Ale Drieu La Rochelle jeszcze przed wojną nazywał akt
samobójstwa śmiesznym aktem i planował: "Idąc spać, pociągnąć za
spust, zamiast zgasić światło".

[ghazicareco]

Witkacy stale był podszyty obsesją samobójczą. W 1914 r. popycha do
samobójstwa narzeczoną Jadwigę Janczewską i sam chce się zabić. W
grudniu 1938 r. pisze: "Według przepowiedni mój rok 54 będzie bardzo
ciężki, a może końcowy". Nie chciał żyć i nie chciał dawać życia.
Akt seksualny miał prowadzić do dreszczu metafizycznego, a nie do
dziecioróbstwa, któremu sprzeciwiał się, bo nie chciał przyczyniać
się do regeneracji zdegenerowanego gatunku. Kobiety zapłodnione
przez siebie nakłaniał do wyskrobywania płodów. Joanna Siedlecka w
książce "Mahatma Witkac" cytuje list Witkacego do żony Jadwigi,
czekającej na skrobankę, list, w którym jest sadomasochistyczna
perwersja: "Może cię właśnie rżną i skrobią w tej chwili. Mój Boże
co bym dał, aby to widzieć".

[pogrzebowiec]

To wiele tłumaczy. Lepiej niż cały ten mit z najazdem sowieckim. Witkacy był po prostu wtedy już "wyprztykany" psycho-fizycznie, miał wielki brzuch, stracił sexapeal, a całą jego "metafizykę" diabli wzięli. Żeby było jasne: bardzo wysoko cenię wszelkie jego twórcze dokonania (malarskie, filozoficzne, publicystyczne i dramaturgiczne). Mątwa i Matka oraz naturalnie Szewcy to genialne sztuki. Wybuch wojny był już tylko ostatnim gwoździem do jego trumny. Szkoda gościa. Dziś diagnozuje się go jako cyklofrenika. Moim zdaniem niesłusznie. Tyle mu widać było lat pisane, bał się może starości, religijny nie był to zrobił ze sobą "szlus".