Cechy charakterystyczne DDA i DDD

[januszek96]

.Oto cechy charakterystyczne dla DDA ,pamiętam że ja sam byłem zdziwiony i
zaskoczony ------

[scarlet111]

A gdzie cechy DDD????? Januszku dopisz prosze te drugie.

[uhu_an]

to to samo. wymienil i jedno i drugie. poza tym DDA sa jednoczesnie DDD dlatego
tez te dwa pojecia lacza sie ze soba tak scisle. ja jestem DDD a chodze na
terapie z DDA i uwierz mi, ze 'ich' problemy sa moimi.;o)

DDA-dorosłe dzieci alkholikow
DDD-dorosle dzieci dysfunkcyjne- z rodzin dysfunkcyjnych- gdzie problem nie
lezy w alkoholu, ale np. w niepelnosprawnosci rodzicow itd. moze to byc przemoc
psychiczna, fizyczna.

[kwiaaatek1]

dodam jeszcze jedną cechę,o której dowiedziałam się dziś na terapii-mieszanka
megalomanii z komplekasmi,uczucie wyższości wobec rodziców,które przenosi się na
uczucie wyższości wobec innych ludzi,taki paradoks,DDA,DDD byli przez rodziców
poniżani a czują się od rodziców lepsi i traktują ich z góry.dziś na terapii
musiałam klękać przed koleżanką,która grała moją matkę,aby...zaniżyć trochę swój
''poziom''

i kolejna cecha-zmrożenie.to koszmarna cecha,której mam już dość:-((((zamrożona
miłość i czułość wobec innych ludzi.matak mnie przytula a ja jestem sztywna i
chcę,aby to się skończyło.ach...szkoda gadać:-(

mam prośbę do Was Forumowicze,napiszcie o swoich cechach,które w sobie widzicie
i jak Wam utrudniają egzystencję?

[wera11]

Co utrudnia?
Kompleksy (poczucie niższości).
Tępię, aczkolwiek w niezbyt zastraszjącym tępie.
Zamrożenie z tym się zgodzę, ciężkie do przejścia cholernie.
Mam tak samo.
Poczucie żalu jakoś nie chce wyleźć ze mnie, niby wybaczyłam, lecz jest to
takie wybaczenie na "pół gwizdka".

[nikas10]

Witam, dziś po 4 latach wróciłam na terapię. Znowu indyidualną. Psycholog z
którym rozmawiałam uświadomił mi ważną cechę z której nie zdawałam sobie
sprawy - ucieczka. Jestem w stanie w ciągu jednej chwili uciec z otoczenia, z
dnia na dzień zostawić coś. Porzucić znajomych, przestać rozmawiać. Czy Wy
macie podobnie? Czy jest to cecha związana z moimi stanami depresyjnymi (znowu
leki....) ???

[konstatacja]

Ja mam podobnie ;). Zostawienie wszystkiego z dnia na dzien to moj uniwersalny
lek na wszystko.

[mw233]

U mnie:
- poczucie niższości
- niewiara w siebie
- przejmuję się głęboko tym co ktoś o mnie sądzi

[karo74]

to co najbardziej utrudnia życie to nieumiejętność wyrażania własnych emocji. w
dzieciństwie nie było dla nich miejsca, nie mogło być, bo najważniejsze były
problemy dorosłych, problem picia. Moje emocje musiały zostać w środku, a ja
musiałam stać się dzielną dziewczynką, która pokaże wszystkim że jest dzielna i
nie poddaje się. Nie opowiadać nikomu co się dzieje w domu, nie mówić, lepiej
udawać że wszystko jest OK. Po awanturze w domu umyć twarz i wyjść do szkoły z
podniesioną głową, ukrywając problem. Bo to że ojciec pił mogło być moją winą
Tak żyję do dziś, nie potrafię mówić o swoich emocjach, o tym co we mnie
siedzi. Boję się odrzucenia, niezrozumienia. Łatwiej jest przyjąć
postawę "twardziela": ze wszystkim sobie radzę, nie potrzebuję niczyjej pomocy,
nie przejmuję się porażkami
trudno z tym żyć, a jeszcze trudniej to zmienić...

[s.vera]

TAK TAK TAK
Przy okazji sie przywitam.
czytam dzisiaj forum juz od godziny, bo postanowilam ze trtzeba sie jednak soba zajac, czyli jest to moja 3 proba podejscia do problemu w grupie. Samej mi nie dzie.
Pozdrawiam wszystkich przy okazji.
Sylwia

[lavaa]

Jakbym czytała o sobie
,,Życie w
mojej rodzinie było ; albo martwą ciszą , albo piekielnym sztormem'' to zdanie
jest to prostu odzwierciedleniem tego życia w dzieciństwie
W mojej rodzinie wróg był w domu
Pomimo moich gorących
> modlitw,nikt w mojej rodzinie nie przyszedł mi z pomocą (modliłam się do Boga
i teraz nie chodze do kościoła, tylko ew. na śluby)
Jestem swoim najgorszym wrogiem.- tak te zamartwianie się i myślenie o sobie
negatywnie. Ile razy w tamtym okresie myślałam o samobójstwie, ale zawsze
tchórzyłam, niestety. Były też fajne sytuacje, nie tylko złe ale niestety nie
związane z rodzicami( jak zgubił sie mój pies i pózniej znalazł czułam sie taka
szczęśliwa), z nimi nie pamietam. Jestem DDA i DDD. Kurcze czuje się tak
pokręcona. Uzależniam sie od innych -od dziecka, siedze z nia w dmu, czasami
mam dość tej ciąglej obecności ale boję się z nia rozstawać, na wakacje
zabieram kota i zabierałam psa (nie żyje) bo bałam się zostawić pod czyjąś
opieką, bo nikomu nie ufam. Zwierzęta też uzależniły sie odemnie bo jak
wychodzę to wyją. Sama sobie utrudniam życie, nie załątwiam wielu rzeczy do
końca i pózniej wisi to nademną i myślę o tym. Mam ciągły żal do matki, że go
nie zostawiła i nie pozwalam Jej wtrącac się do wychowywania mojego dziecka, bo
to żaden autorytet - w końcu nie ochroniła nas. Czuję sie zaborcza w stosunku
do mojego dziecka, jak się urodziło, nie pozwoliłam mojej matce brać Jej na
ręce. Najgorsze jest to że to wszystko wyszło po urodzeniu dziecka, wcześniej
zdawałąm sobie sprawę z tego ale jak gdyby objawy odczuwam właśnie
teraz..Kocham swoje dziecko i dzieki niej uczymy się miłości, mówić że Ją
kochamy, przepraszać gdy zrobimy cos żle, nie boję się powiedzieć swojemu
dziekcku, że przepraszam że zrobiłam to czy tamto. Traktuję Ją jak dziecko, ale
nie jak ,,Tylko'' dziecko. u mnie w rodzinie panowała zasada ,,ryby i dzieci
głosu nie maja''Nawet teraz gdy mówię matce co o tym wszystkim myślę oburza
się, zero krytyki, i jeszcze każe sie przepraszać - jakbym była jakiś małym
głupkiem. Mam dzisiaj doła (aby tylko dziś) więc rozpisałam się, może trochę
chaotycznie, ale jest mi cholernie smutno i wkurza mnie to że żyję tylko dla
dziecka a nie również dla siebie, bo nie czuje radości z życia.

[emluka]

A gdzie DDR:)) Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców, skutki uboczne jak
powyzej..... jak ja tegfo nieznosze czasem

[januszek96]

Jejku..... też się mieścisz....... wszyscy którzy mieli psychotraumatyczne
rozpieprzone dzieciństwo...... a niepełna rodzina jak najbardziej jest tego
przyczyną ..... W DDA chodzi o leczenie skutków stresu pourazowego i rozpoznanie
wyżej wymienionych dysfunkci , które prowadzą do stanów depresji zgłupienia i
śmierci...... DDD a DDR i nawet DDA to to samo ......jak najbardziej się
kwalifikujesz :))

[puszka.z.kawa]

Coooool... Podpadam prawie pod wszystko, ale przy niektórych punktach mogę
szczerze dorzucić: "tak bylo, ale pracuję nad tym i zdarza sie coraz rzadziej
albo od jakiegos czasu już wcale" - aż się poczułam dumna, bo chyba o to chodzi.
Dorzucę od siebie bardzo paskudną rzecz (z którą walczę chyba najdłużej i
najwcześniej ją sobie uświadomiłam, kilkanaście lat temu): złe myślenie o
ludziach. W moim domu wszystko, co na zewnątrz (czyli w sumie wszystko poza
sobą) matka definiowała jako złe. Zli byli jej i moi znajomi, zly byl ustrój,
złe pomysły jej kolegów po fachu - taki stan permanentnej walki ze wszystkim i
wszystkimi, nieustanna i totalna krytyka, złośliwe komentarze chwilę po wyjściu
znajomych, ferowanie absolutnych ocen, no i do tego straszny wyraz pogardy na
twarzy - usta zaciśnięte w kreskę, mimika jak z niemych filmów (z biegiem lat ta
maska się utwaliła, ale złamana chyba jeszcze straszniejszym grymasem "usta w
podkówkę" - też makabrycznie teatralnym KWILENIEM skrzywdzonej dziewczynki,
która chwilę później bluzga stekiem najgorszych przekleństw, brrrrrrrrrrrr).
Najprościej mówiąc, nieustanne udowadnianie sobie i innym, że jest się lepszym,
bo cała reszta świata i każdy znajomy z osobna to dno. Kiedy skończyłam 18 lat,
dostałam do łapy świadectwo maturalne i dowód osobisty i natychmiast wyjechałam
w ciemno, bez niczego, byle dalej, dość szybko zorientowałam się, że jednak coś
ze sobą zabrałam - właśnie to chore myślenie (i mówienie) o wszystkich i
wszystkim źle.
Aj, robi się jasno i pies domaga się spaceru - spadam na chwilę :)

[puszka.z.kawa]

No więc to poprawianie sobie samooceny wieszaniem psów (z całym szacunkiem dla
mojego wyspacerowanego już psa) na innych bardzo szybko zaczęło mi przeszkadzać.
Mimo ortodoksyjnego samotnictwa i introwertyzmu kiedy już spotykam się z ludźmi,
zazwyczaj mnóstwo gadam i robię za duszę towarzystwa (też fajny paradoks), ale
na początku takie imprezy bardzo często sprowadzały się prędzej czy później do
złośliwego obgadywania znajomych. I kiedy zaczynałam kpić i obgadywać, nagle
łapałam się na tym, że mówię głosem własnej matki... Horror. Długie lata uczyłam
się, że ludzie naprawdę potrafią być szczerze życzliwi (na szczęście przykładów
trafiało mi się od metra, mam wielkie szczęście do przyjaciół i znajomych) i że
ja też tak potrafię(!). I że to jest w sumie jedna z najfajniejszych rzeczy w
życiu - życzliwość i wspieranie, zamiast kurczenia się i szczerzenia zębów w
oczekiwaniu na cios. Żeby nie było tak znów hurraoptymistycznie, dodam, że
skłonność do złośliwych docinków i plotkowania została mi do dziś, ale staram
się ja na bieżąco kontrolować. Coraz częściej też, jeśli mam do kogoś jakieś
"ale", zanim zacznę obgadywać, gnam (albo dzwonię) do głównego zainteresowanego
i wyjaśniam sprawę w 4 oczy/dwoje uszu. Ale skłonność została i konieczność
ciągłej autocenzury jest mocno uciążliwa.
Podsumuję: mimo wczesnego uświadomienia sobie, że układ "pełen wrogów świat vs.
my, czyli matka i ja" jest układem chorym, i że moim jedynym poważnym wrogiem
jest ta część mnie, która nawykowo kisi w sobie zaszczepiony przez matkę jad (18
pierwszych lat życia dzień w dzień tylko we dwie w jednym domu, w nieustannych
erupcjach i ciekach zlych emocji i pogardy dla ludzi i świata - taka matrycę
naprawdę cholernie trudno zdrapać, bo razem z nią trzeba właściwie zniszczyć
samą siebie w tych latach, całe dzieciństwo, wszystkie zatrute okresy formowania
psychiki, i potem zaczynać od nowa - jakby człowiek w wieku 30 lat od zera uczył
się chodzić, widzieć, dotykać itd.) - otóż mimo kilkunastu lat ciężkiej,
konsekwentnej i bolesnej jak diabli pracy TEN PROCES NADAL TRWA! I końca nie
widać!!! Podświadomie - choćby czysto somatycznie - dalej, kurde, nie ufam
ludziom: siadam możliwie daleko od rozmówcy, sztywnieję obejmując znajomych na
pożegnanie, niepokoją mnie i irytują kilkudniowi goście. Z tym ostatnim akurat
walczę na całego, tj. z pełną perfidią prowadzę dom otwarty, średnio przez 30%
dni w roku ktoś u mnie pomieszkuje w trybie "przejazdem", "z dłuższą
przyjacielską wizytą" itp.; co więcej, w ramach prywatnej terapii informuję
tychże pomieszkujących, że mnie niepokoją i irytują, bo zwyczajnie i niezależnie
od dobrych chęci boję się wszelkich "obcych elementów" w moim domu i rozkładzie
dnia, i żeby się tym nie przejmowali - tak już mam i z ich pomoca z tym walczę
:DDDDD O dziwo, jakoś ich to nie zniechęca i mam nadzieję, że nie za bardzo
stresuje. Wybaczcie, że sie tak rozpisałam (taaa, to wszystko a propos "twój
najgorszy wróg był w twoim domu"), ale stosunkowo niedawno zrobiłam "coming out"
w stosunku do przyjaciół i znajomych, czyli zaczęłam im otwarcie (acz zwięźle,
żeby nie zanudzić) mówić o swoich fobiach i potrzebach, i nadal mnie dziwi i
wściekle cieszy, że świat się z tego powodu nie zawalił, a oni akceptują i nie
uciekają z dzikim wyciem. To tyle.

[kwiatek.anyzku]

Puszko.z.kawa- Twoja mama byłaby idealna zona mojego ojca- mogliby sie upajac
swoja spiskowa teoria dziejow.

Poza tym, moglabym sie podpisac pod tym, co napisalas o sobie.

[grzegorz961]

uff, niestety ale wiekszosc cech/zachowan mam identycznych. Uderzylo mnie to, ze
tez starasz sie byc dusza towarzystwa. Mam to samo! Z tego tworza sie dziwne
sytuacje, ludzie mnie ciagle gdzies zapraszaja, na kazda impreze itd, a ja
dostaje torsji, bo wolalbym posiedziec z ksiazka w samotnosci i coraz czesciej
to robie.

Najbardziej, poza bezsennoscia, doskiera mi wieczne poczucie ZAGUBIENIA. Mam 4
dychy i wciaz nie moge znalezc sobie pasji, zajecia dajacego satysfakcje itd.
Popadam w biernosc, to degraduje mi zycie.

Ale ten rok musi cos zmienic radykalnie, musze postawic na nogi swoja mala
firme, zwalczyc niespanie i ustabilizowac zycie somatyczne ze tak powiem.
Tabletki tez lecą, bo męczyć się z dołami i niespaniem nie zamierzam.

No ogolnie tak sobie, co nie znaczy ze b źle, ale tak sobie.

Chetnie wymienilbym z Toba kilka zdan gg 3702876
grzegorz

[forewer_young]

" ZAZDROŚĆ"

dzisiaj przeczytane " ....Jest pewna grupa ludzi, którym szczególnie trudno
uwierzyć w miłość - to ci, którzy zostali zranieni w dzieciństwie, gdy
najbardziej byli zdani na miłość i dziecięco jej ufali. Ciągle nie dowierzają,
że są kochani, ciągle szukają potwierdzeń, każdy znak, że może być inaczej
przeraża ich albo nawet daje pewność, że już są odrzuceni. Szczególnie w
przypadku tych ludzi ukazuje się przewrotna, demoniczna natura zazdrości, która
niszczy to, co pragnie za wszelką cenę ocalić "....

!!

[januszek96]

Ciekawe kto to taki ? ;-)

[tooinvolved]

ja strasznie zawsze bałam sie odrzucenia, potrzebowalam okazywania mi uczuc na
kazdym kroku i potwierdzania uczuc, ale nie bylam zazdrosna.

[anis79]

A ja byłam/jestem. Ale można to zmienić. Chyba najłatwiej wraz ze wzrostem
poczucia własnej wartości.

[forewer_young]

A ja jestem zazdrosny - nie zawsze to dostrzegam, bo to ukrywa się gdzies w
tle, chowa sie przedemną, zwodzi mnie. Ale stale jest przy mnie i przeżera
moje serce na wylot. Kiedy patrze na moja przeszłosc i na czyny niedokonane,
jest przy mnie. Kiedy żyję jak codzień, nie zapomina o mnie. Kiedy spotkam
kogos miłego na drodze, a iść z nim dalej nie moge, wtedy sie ujawnia w swej
mocy. Podobno lęka sie tylko... miłosierdzia i przebaczenia. ...:)

[mskaiq]

Czesto zycie przynosi cierpienie i to z rak osob ktore powinny nas kochac i
pokazywac milosc. Pokazuja zupelnie cos innego, pokazuja strach i ucza go.
Nie robia tego zeby nas zranic, robia bo inaczej nie umieja patrzec na swiat.
Przekazuja obraz swiata taki jaki widza, nie ma tam nic dobrego jest tylko
strach, smutek, walka, bol. Ich zycie jest pieklem i dlatego przekazuja to
pieklo. Kiedy czlowiek ma w sobie wiele milosci przekazuje milosc, dobroc i
wybczenie.
Kiedy zyjemy przeszloscia, naszym bolem, niesprawiedliwoscia to cale nasze
przeszle zycie jest ciagle z nami, przynoszac nieustannie bol, strach,
niezrozumienie, placz, zlosc. To wywoluje nieustannie doly, czesto depresje.
Jest tylko jeden sposob aby pozbyc sie tego bagazu, trzeba wybaczyc tym ktorzy
przekazali nam pieklo.
Jesli tego nie zrobimy to przeszlosc bedzie zyla w nas dokonca zycia, nigdy nie
pogodzimy sie, ciagle wszystko wokol bedzie widziane przez przeszle przezycia.
Serdeczne pozdrowienia.

[moschie]

Czytajac uswiadomilam sobie ze moja mama jest tez DDD.

"Osoby, ktore zyly przed nami istnieja w nas niezaleznie od tego czy je
pamietamy i czy znamy ich losy.Ich doswiadczenia skladaja sie na to, kim
jestesmy"

[lulu81]

DOKŁADNIE TAK.
Dodam poczucie ciagłej samotności, choc jestem otoczona ludzmi, czasem mam wrazenie ze zyje w jakiejś szklanej bańce, i nie potrafię się przebić do realnego świata, tatalne zamkniecie w sobie.
Brak pewności siebie, uciekanie przed każdym problemem- ja nie potrafie ich rozwiazywać.Zamrożenie jak najbardziej nie cierpie tego, staram się odmrażać zle średnio mi to idzie:)
Aha wieczne stany depresyjne, uciekanie w swiat marzeń, i duzo by się jeszcze nazbierało ale szkoda gadac.......