dda-emigrant

[ludivine2]

Hej,
bardzo sie ciesze, ze odkrylam to forum.
Czytam,czytam, czytam i rozumiem...moze skonczy sie na tym, ze wreszcie i
siebie zrozumiem.
Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie.
Jestem DDA i choc od 4 lat mieszkam za granica to, jak sie latwo domyslic,
moje problemy przytargalam tu ze soba. Gdybym mieszkala w Polsce to na pewno
bylabym juz po terapii (znam kilka osob, ktorym bardzo pomogla). Tutaj jakos
nie moge znalezc odpowiedniego osrodka choc przeciez musza jakies istniec.
Mam pytanie i prosbe do Was: czy mozna sobie poradzic samemu ? czy sa jakies
lektury, ktore moga mi pomoc ? czy samo forum wystarczy ?
Z gory dziekuje za odpowiedz.

[wera11]

Czołem Emigrantko!
Myślę, że jesteś dziś w całkiem dobrym humorku więc...
Nie możesz znaleźć tam gdzie jesteś, wracaj do domu!
Dobra, żartuję.
Ja mogę mówić tylko za siebie.
Radzę sobie.
"Tych" książek zbytnio się nie tykam, jedyną jaką zaczęłam czytać to "Lęk przed
bliskością", to ta, co tu jeden przystojniak towarzyszom niedoli rozsyła.
Doszłam do połowy i utknęłam.
Moim nauczycielem jest życie i ogromna miłość do siebie.
Wiem zabrzmi to może głupio, ale odkąd stwierdziłam, że ja siebie lubię, że ja
dla siebie jestem ta "najważniejsza" od wtedy mam lepiej.
Nie chcę przez to powiedzieć, że innych nie lubię, nie.
Ustaliłam sobie taką wewnętrzną hierarchię wartości:
na górze ja, potem dopiero inni,
prawie na równi ze mną, lecz jednak trochę niżej.
Mnie jest dobrze, dobrze jest i innym - to się tak samo jakoś dzieje.
Nie darmo ktoś kiedyś powiedział dobro raz dane wraca podwójnie, czy coś w tym
stylu, nie pamiętam dokładnie.
Może mimo wszystko mam farta w życiu?
Trafiam na dobrych ludzi?
Nie wiem.
Ale Ci rozjaśniłam w głowie, nie?
Mam nadzieję, że inni też Ci coś dopowiedzą.
Pozdrawiam.

[ludivine2]

Wera, dzieki za szybka odpowiedz i...odpowiadam.

"Nie możesz znaleźć tam gdzie jesteś, wracaj do domu!"

Hehe latwo powiedziec ! a gdzie ja drugiego takiego znajde, ktory ze mna
wytrzyma ?!!
"Wiem zabrzmi to może głupio, ale odkąd stwierdziłam, że ja siebie lubię, że
ja dla siebie jestem ta "najważniejsza" od wtedy mam lepiej."

A to podziwiam szczerze! ja tam ciagle cos stwierdzam, konstatuje i postanawiam
tylko ze w praniu to mi to wszystko slabo wychodzi.Zdaje mi sie, ze wiele z
moich chorych zachowan potrafie nawet zmyslnie zanalizowac i wyjasnic, problem
tylko w tym, ze na tym sie konczy buuuuu.Afirmacje jakos chyba na mnie nie
dzialaja i juz strrrrrraszliwie mnie meczy te ciagle poczucie nizszosci.Na
szczescie, podobnie jak Ty, tez czesto trafiam na dobrych ludzi: oby tak dalej!

[wera11]

Zdaje się, że reszta towarzystwa śpi...
Obudzą się to z pewnościa Ci coś doradzą i powitają.
A z tym Jedynym...
No dobraaaa nie będę Ci dokuczać...:)
Ale całusa mu posłać możesz ode mnie (oczywiście nic mu nie mówiąc od kogo i po
co).
A za co?
Za to, że jest z Tobą.
Poczucie niższości?
Też u mnie było, a jakże!
Tyle, że gdzieś się podziało...,
polazło precz i wcale do niego nie tęsknię.
Trzymaj się dzielnie.
Masz humorek i dobrze, tak trzymaj.
Miłego wieczoru Ci życzę.

[pige0n]

jestes za granica - a tam mozna chbya sie lepiej poznac niz siedzac na "starych
smieciach". mnie zawsze gdzies ciangelo, teraz siedze w kraju, i niepowiem,
wyjechalbym jeszcze gdzies, ale bylabyto ucieczka chyba przedsamym soba, jak
narazie mam inny plan. pozdrawiam Emigrantke !