Chwila prawdy

[anoosha]

Pamiętacie ten moment, kiedy dotarło do Was, że jesteście dda?
Ja pamiętam dokładnie. Byłam u znajomego, który mi opowiedział o
terapii dda, bo akurat na nią uczęszczał. Opowiedział, dla jakich to
ludzi, z jakimi problemami, itd. Wtedy nie chciałam do siebie
dopuścić myśli, że ja przecież tak samo powinnam na taką terapię
chodzić.
A potem przeczytałam serię artykułów o dda w "Charakterach" i doszło
do mnie tak boleśnie, że to wszystko przecież o mnie, że ryczałam
pól dnia. I wtedy też byłam przerażona ilością pracy, którą będę
musiała nad sobą wykonać i bałam się jej podjąć. A potem jakoś to
poszło: znalazłam to forum, zdecydowałam się na terapię, przy każdym
nowym problemie, jaki ze mnie wychodzi też reaguję przerażeniem i
tak to się kręci. W sumie wyniki pozytywne.
A u Was jak to było?

[kajda28]

Nie pamiętam dokładnie jak się dowiedziałam o DDA. Pamiętam jak jeszcze byłam
dzieckiem i słyszałam w że są spotkania dla dzieci, dla rodzin alkoholików to
sobie zawsze myślałam że to nie dla mnie, bo przecież mój tata nie jest
pijakiem, tzn. za mało pije jak na pijaka, pracuje, bywa trzeźwy, nie ma
przemocy w domu, i jakoś tak wtedy żałowałam że jest jak jest a nie gorzej. Ja
chyba (też)wtedy właśnie marzyłam aby mieć patologiczną rodzinę, bo mogłabym
wtedy liczyć na pomoc, ktoś by musiał mi pomóc, zainteresować się...
O DDA chyba się dowiedziałam z ulotek w centrum Uzależnień. Później internet, i
już wtedy zaczęłam głośno o tym mówić- jakaś taka moja wymówka która
jednocześnie mobilizuje do pracy nad sobą.
Ja żałuje że tak mało pracuje nad sobą, że się ograniczyłam tylko do psycholog:(
mam problemy z decydowaniem się na coś czego nie znam, na pójście w nowe
miejsce- wiem że grupowa terapia pomogłaby mi że lepiej, lżej by mi się żyło,
ale się chyba boję, że będę musiała mówić o tych złych rzeczach które robię. Z
zeszłam z tematu, sorry.
jednym słowem :zyskałam na tym że sie dowiedziałam o DDA.

[log222]

Pamiętam tylko, że zupełnie przypadkiem trafiłam na forum psychologiczne,
zresztą to chyba było moje pierwsze forum takie poważne, "duże", tętniące
życiem, ludzie tam byli, dużo ludzi, cała masa rozmów, tematów, byłam
zachwycona. (Może tym, że wreszcie z kimś mogłam pogadać, zapytać, opowiedzieć).
No i tam się dowiedziałam o DDA, ale nie pamiętam szczegółów

[log222]

> tętniące
> życiem, ludzie tam byli, dużo ludzi, cała masa rozmów, tematów, byłam
> zachwycona.

Nie że ja taka społeczna :] bo to wszystko w zaciszu mieszkania, za szybką monitora

[konst.ancja]

26.04.08 log222 napisała:

>ludzie tam byli, dużo ludzi, cała masa rozmów, tematów, byłam
>zachwycona.
> Nie że ja taka społeczna :] bo to wszystko w zaciszu mieszkania,
>za szybką monitora.

No własnie! Chodzisz po różnych forach, trafiasz na fajnych ludzi,
którzy chca ci pomóc, ale z tego nie korzystasz. Tracisz czas,
tracisz okazje, tracisz życie, które już może mogłabys zmienic na
lepsze.

[anciax]

Pamiętam...

To było troszkę ponad rok temu...

ZAczęłam szukać pomocy -w necie- z okazji moich problemów z alko.
Jednocześnie dowiedziałam się, że jestem DDA.
Niebywały cios! To znaczy może nie było ciosem samo usłyszenie o
tym, że jestem, ale to, że potrzebna mi terapia i to terpai grupowa!